Thanksgiving, een stap in de goede richting.

Ik moet eerst even mopperen hoor.
Een dag voor Thanksgiving stond ik me weer uit te sloven in de keuken.
Toen ik pas in Liberty woonde en ik dat country living gedoe helemaal niet zag zitten, en ik mijn frustraties uitte tijdens een telefoon gesprek met een vriendin in Nederland, werd de term:
‘countryliving, homemaking, pie-baking twat’ geboren. Dat was precies hoe ik me voelde.
Ik zie het country leven nog steeds niet zitten but I make it work.

Een dag voor Thanksgiving voelde ik me weer zo.
Niet dat er iets verkeerd mee is als je graag taarten bakt, maar als je eigenlijk niet zo bent, maar je door rolbepalende tradities uren in de keuken bezig bent met ongezonde dikmakende gerechten die de familie graag wil eten, en wetende dat het alleen de vrouwen zijn die nu aan het zwoegen zijn en geen enkele man de volgende dag de handen uit de mouwen zal steken, dan heb ik daar toch tegenstrijdige gevoelens over.
Ik zou uiteraard kunnen beslissen om niets bij te dragen aan het eten, maar dan loop ik weer de kans niets lekkers te kunnen eten.

Maar goed, mijn sweet potatoes en key lime pie vindt iedereen errrug lekker dus die maakte ik. Ik ben tenslotte ook erg ijdel en als mensen mijn eten de hemel in prijzen, wat kan ik dan anders dan daar gehoor aan te geven.

Mijn keylime pie

Hoe vieren wij Thanksgiving.
We komen elk jaar met de hele familie van Scott samen op het clubhuis van de jacht club. Niet mijn favoriete omgeving met dat ouderwetse stoffige interieur. Het liefst had ik de hele meute bij ons in huis, maar het is nou eenmaal traditie en daar moeten we het maar mee doen.

De dames in de keuken

waar nog even alles in de oven wordt opgewarmd, de kalkoen wordt gesneden en de tafel wordt gedekt.

De tafel

waar we met zijn allen aanschuiven voor een uitgebreid Thanksgiving dinner, wat ‘s middags rond lunchtijd begint. Bij ons hebben we de holiday dinners altijd ‘s middags, daar moet ik nog steeds aan wennen. Het lijkt me ‘s avonds gewoon veel gezelliger, als het donker is buiten en je binnen kaarsen aan kan steken.
Overigens is besloten om dit jaar over te stappen op wegwerp bordjes en bekertjes. Evenzogoed was er nog een hoop afwas en dat wegwerp servies staat een beetje jammer, vind ik.

Er wordt veel gegeten, en daarna gaat iedereen buiten wat wandelen, voetballen met de kinderen, of in de huiskamer zitten kaarten en uitbuiken.

Behalve natuurlijk de vrouwen, want die hebben immers gekookt en alles voorbereid, dus die mogen ook alles afruimen, afwassen en opruimen. Maar daar wil ik het eigenlijk niet weer over hebben.
Al vind ik het echt belachelijk. Ik hoorde overigens nog een andere dame hierover mopperen en ik denk dat we dit volgend jaar ter sprake gaan brengen.

Scott zijn verjaardag is altijd op of rond Thanksgiving en wordt daardoor nooit echt gevierd door de familie. Hij zegt wel dat hij er zelf niet om geeft maar als er niets gedaan wordt dan is hij stiekem toch wel teleurgesteld. Dus sta ik ook voor Scott in de keuken om iets lekkers te maken op de dag voor Thanksgiving, of erna. Maar dat vind ik niet erg.

Vorig jaar vond ik Thanksgiving erg saai en hing er om verschillende redenen een negatieve sfeer. Er was een familie geschil over een jachtvergunning, sommige mensen waren verdrietig omdat Obama had gewonnen en het eten was niet zo lekker.
Maar gelukkig was Thanksgiving dit jaar op verschillende manieren toch geslaagd.
(ik ben nu klaar met het gemopper)

Scott’s verjaardag, die normaal wordt ondergesneeuwd door Thanksgiving, werd gevierd met een tie-dye taart die schoonzus Gwen had geregeld en er werd zelfs voor hem gezongen. Het was ook voor zijn neef die een maand daarvoor ook de magische grens van 40 had bereikt. Dus dubbelop feest.

Vorig jaar zag iedereen er nog saai en onverzorgd uit maar dit jaar droegen verschillende dames hun nette seasonal sweater, sommige met glimmende kraaltjes geborduurde patroontjes erop zelfs.
En ik zag hier en daar wat make up en sieraden, zelfs!
En een nicht had ineens een heel vlot kapsel met highlights, zelfs!
(ik was echt onder de indruk, want eerlijk waar, ik begon echt te denken dat ze vanwege haar geloof niets aan haar uiterlijk mocht doen)
En het eten was een stuk smakelijker, en er waren geen taarten uit pakjes.
En er was geen concurrentie strijd bij de andere dames om mijn gerechten te ‘boycotten’ zoals vorig jaar, en er was genoeg plek voor mijn sweet potatoes en key lime pie, waar iedereen van genoot.
En niemand was verdrietig omdat Obama nu president is.
En het gebed werd luchtig gehouden zonder rare citaten uit de bijbel.
En tante Rita leerde ons kerststerren maken:

Er was trouwens nog iets grappigs gebeurd.
Voor de grote dag werd er over en weer geemailed door de hele familie. Over de tijd, de gerechten, over wie een football meeneemt, of er nog ge-4-wheeled ging worden. Tot we eergisteren een email kregen van Scott(dat dachten we), die zei:
“I am not a part of your family, please take me off your list.
Happy Thanksgiving anyway!”
Ik vond dat wel een rare grap van Scott en vond het al niet zijn soort humor, en gelukkig kwam Gwen erachter dat we alle emails al die tijd naar een totaal andere Scott hadden gestuurd, wiens email adres op een letter na precies hetzelfde is als die van onze Scott! Die persoon zal wel gedacht hebben, wat moet ik hier nou weer mee aan.
Daar werd nog hartelijk om gelachen tijdens het dinner.

Misschien dat het niets met mij te maken had hoor, maar ik ben toch blij dat de meeste dames dit jaar toch een klein beetje moeite hebben gedaan wat betreft kleding en make-up, wat ik vorig jaar al hoopte.

Voor volgend jaar heb ik het volgende in gedachten:
-Een Martha Stewart achtige aankleding voor de tafel met wit linnen tafelkleden en servetten, misschien zelfs servet ringen, of mooie placemats en runners.

-Een muziekje op de achtergrond
-Kaarsen (ik had een paar waxine lichtjes aangestoken maar volgend jaar wil ik gewone kaarsen)
-Echte borden en glazen
-Wijn voor de liefhebbers
-De regel invoeren:”Wie kookt ruimt niet af en wast niet af”
-En ik ga op zoek naar een leuk zwart jurkje met halve mouwen.
-En ik zou het ook leuk vinden als iedereen een bedankje uitspreekt.

De mijne is dat ik dankbaar ben dat, ondanks dat we het allemaal vaak niet met elkaar eens zijn, ik terecht ben gekomen in toch best wel een leuke familie waar iedereen altijd voor elkaar klaar staat.

En nu gaat deze countryliving, homemaking, pie-baking twat even ebayen voor classy tafel kleden, ook vast voor de kerst. Want dat is ongeveer hetzelfde verhaal.