Happy Halloween!

Het was weer gezellig in buurt cafe Harper’s Creek! We waren daar vorig jaar ook en dat was ons goed bevallen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Pluspuntjes waren dat Steve, Gwen, Anne en Eric dit keer meewaren om genante foto’s te maken die alleen leuk zijn voor de aanwezigen en betrokkenen en zoals ik altijd zeg, vanaf nu:”What happens in Harper’s Creek, stays in Harper’s Creek.” LOL! Vandaar zo’n kort verslagje.

Minpuntjes, veel minder aanwezigen, veel minder kostuums (inclusief onze vrienden(!))en een “sucky”(stonden als zakken aardappelen op het podium) band.
Maar voor de rest, harstikke gezellig:-)

Over vriendschap, herten, schilderen en Halloween

Het gebeuren met Susan van vorig weekend(helemaal onderaan) zat me niet lekker.
Ik dacht eerst, ik geef haar nog wat tijd, misschien komt ze zelf nog met iets op de proppen. Maar vorige week donderdag, nadat we al een paar keer hadden gebeld en ze er niet meer over begon, vond ik het tijd worden om dit eens aan te kaarten. Dus ik belde haar thuis op.

Ik ben niet zo van om de dingen heen draaien dus mijn punt was snel gemaakt en nog erg netjes ook.
Ze was er eerst wel stil van en wist echt niet wat ze erop moest zeggen maar ik merkte ook duidelijk dat ze dat concept echt niet kent.
Zij helpt altijd iedereen en vraagt er nooit wat voor. (Ik weet dat vooral de vrouwen hier zich altijd menen te moeten opgeven voor vrijwilligers werk en dat het binnen de dorps kringen bijna not done is om er een vergoeding voor te vragen, soms zelfs niet voor onkosten.)
Begrijp me niet verkeerd, ik heb niet geholpen omdat ik dacht een graantje mee te pikken, maar als er toch een mooie som is verdiend, mede door mij, dan vind ik wel dat er iets tegenover mag staan.
Het werd een goed gesprek en eigenlijk vond ik het na het gesprek wel goed en verlangde ik niets meer terug. Om te weten dat ze eerlijk niet wist dat zoiets wel gepast zou zijn, vond ik eigenlijk voldoende.
Gisteren zag ik haar weer bij de sportschool, ik kreeg een flinke omhelsing, een grote bak eten en een leuk kaartje van haar met een cadeaubon van een kleding zaak. Ze zei dat ze het toch erg waardeerde dat ik eerlijk ben geweest tegen haar en bij nader inzien begreep ze ook wel dat een kleine vergoeding gepast was. Dus dat probleem is uit de wereld:-). We zijn van plan om samen naar NYC te gaan om lekker te shoppen, daar kan ik de kaart dan mooi gebruiken en haar op lunch trakteren.

Ondertussen hingen er in onze schuur al een week vier dode herten te hangen die geslacht moeten worden. Vorig weekend hebben Steve en tante Joyce flink hun best gedaan en wat herten geschoten. Buiten de schuur vilden ze de dieren. Het word altijd zo’n bloederige bende en het ruikt ook vies vind ik.


(Dat is toch ook wat, dooie dieren in onze trouw schuur)
Ik ging wel even kijken maar het was ontzettend koud dus ik zat snel weer binnen.
Gisteren hebben Steve en Scott het vlees in stukken gehakt en in de vriezer gestopt om het later in kleinere stukken te verdelen.

Ondertussen ben ik weer meer bezig met schilderen. Maar het enige schilderij wat ik mooi genoeg vind om te laten zien is deze:

Mensen hier vinden schilderijtjes met overdekte bruggen, de zogeheten ‘covered bridges’ altijd leuk.
Maar ik vind die covered bridges zo inspiratieloos. Eigenlijk gewoon een groot hoekig, vaak roodgeverd ding midden in de natuur.

Ik heb ook nog nooit een goed schilderij van een covered bridge gezien. Veel mensen hebben hier een of meer van die dingen aan de muur hangen maar ze zijn allemaal… een beetje saai. En ook vaak lelijk. Vind ik persoonlijk. Als ik op internet zoek op schilderijen van covered bridges kom ik ook niet veel soeps tegen behalve een paar winter schilderijen van dit soort bruggen.
Eigenlijk wil ik geen covered bridges schilderen omdat ik er niks aan vind, maar het is tegelijkertijd ook een uitdaging om toch met iets goeds te komen.
Vond ik die bruggen maar inspirerend…
Iets waardoor zo’n schilderij wel weer interessant zou kunnen worden is door er een persoon bij te plaatsen, met een hond. Of zoiets.

Het is vandaag Halloween en dat betekent dat wij vanavond in kostuum naar een feest gaan in een cafe in de buurt.
Eigenlijk wilden we naar een hipper feest in een stad maar we konden niets vinden wat haalbaar was, dus het wordt weer dezelfde locatie als vorig jaar.
Gwen en Steve gaan ook mee dus het wordt zowiezo gezellig!
Foto’s van onze kostuums volgen natuurlijk nog;-)

Halloween

Na de treurnis waar ik me doorheen heb geslagen afgelopen zaterdag, had ik een paar uurtjes om bij te komen.
Toen ik weer een beetje bij de levenden was, vertrokken we met Steve en Gwen naar Big Flats, NY, naar…
Tagsylvania!

Tags is een evenementen complex waar veel bands optreden -ik hoorde dat Metallica daar zelfs heeft opgetreden- met binnen en buiten ruimte.
Een van de binnen vertrekken was omgetoverd tot spookhuis, waar een lange rij voor stond. Buiten was er een autosloperij gecreerd waar zombies rondwaarden en waar je met paint ball geweren op kon schieten. Maar daar hadden Gwen en ik niet zo’n zin in, want we zouden waarschijnlijk zelf ook beschoten worden door bepaalde individuen waarvan de namen beginnen met een S…
En dan was er de Psycho Swamp, een moeras waar het echt niet pluis is….

De Psycho Swamp lag een stukje verderop in een stukje bos.
We waren er de eersten maar de dame bij de ingang kon ons er nog niet inlaten want kennelijk was alles nog niet helemaal klaar. Terwijl zij wachtte op een seintje van de manager, werd de rij almaar langer en langer.
Ik stond een beetje voor me uit te kijken en vroeg me af of die mist die ineens zo dik op kwam zetten echt was of uit een machine kwam. Steve dacht dat het als machine mist rook maar het werd overal op het terrein zo mistig… en toen “BOEH!!!!”
Ik schrok me rot! Een medewerker met een doodshoofd masker maakte me aan het schrikken terwijl hij achter mij langs de Swamp inliep hahaha leuk hoor.

Na ruim twintig minuten konden we er eindelijk in. We werden in kleine groepjes met tussenpozen het moeras in gelaten en kregen een zaklamp mee.
Ik liep met Scott voorop en hield de zaklamp vast en Steve en Gwen liepen met ons mee.
Ik scheen snel om me heen in de hooop eventuele grappemakers te spotten voor ze ons aan het schrikken konden maken, wat niet vaak lukte.
We volgden het pad en gelukkig, er was nog niks te zien. Wat was het donker en stil, en wat een kronkelig paadje, zonder zaklamp zie je echt niks en toen… viel er een lijk aan een touw uit de boom, die recht voor onze neus bleef bungelen! Waaah!!! En zo werden we de hele route getrakteerd op de ene gruwel na de andere, een enge man met masker en cirkelzaag, zombies die ons naar de benen grepen, een vogelverschrikker die ineens achter ons aan rende, Gwen en ik hebben wat afgegild haha. Op een bepaald moment deed ik net of de zaklamp het niet meer deed hihi.
Hoorde ik Gwen achter me mopperen, “Great, our flashlight isn’t working!” En toen sprong er een zombie uit de bosjes vandaan aan Gwen’s kant waar ik voor het effect meteen de zaklamp weer op scheen hihi! Gwen gilde het uit! Scott en Steve wandelde er maar een beetje doorheen, ik heb ze allebei niet 1 keer zien of horen schrikken! Nou ja!
Het was ontzettend leuk maar wel kort, we waren na ongeveer een kwartier weer uit het moeras.

Na al dat gegil had Gwen wel trek gekregen in pizza en bier, dus reden we naar Corning waar we in een pizzeria wat pizza, een crab meat dip met chips en wat biertjes bestelden. Ze hadden ook Stella Artois bier waar ik er eentje van bestelde, heerlijk.
En daarna was het tijd om op huis aan te gaan.

Ik kijk al uit naar volgende week, we moeten nog wel beslissen naar welk Halloween feest we gaan maar de kostuums zijn in elk geval onderweg:-).

Dalletje

Ik moet even wat van me afschrijven, als u het niet erg vindt.

De oudere zus van het nichtje dat een paar weken geleden bij ons was getrouwd, trouwde twee jaar geleden en is nu hoogzwanger.
Beide zusjes zijn thuis geschoold, streng religieus opgevoed en gingen zo van het nest het huwelijk in. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn.
Maar het werkt niet zo goed voor de oudste.
Ze zit thuis opgesloten (ook toen ze nog niet zwanger was) omdat haar ‘man’ (die bij lange na nog geen man is) wil dat ze thuis blijft om voor hem te zorgen. Ze hebben niks, wonen in het huurhuis van haar ouders in het dorp waar ze niks voor hoeven te betalen. Hij werkt niet niet en wil ook niet werken, hij helpt haar niet en verzorgt haar niet wanneer zij ziek is vanwege de zwangerschap die haar zwaar valt (hij belt haar moeder om eten voor HEM te brengen omdat zijn vrouw te ziek is om te koken), als zijn schoonvader hem eens meeneemt voor een dagje werk waarbij hij een landmeter stok moet vasthouden is hij de volgende dag ziek. Mijn schoonzus bood al haar baby spullen aan maar dat was niet goed genoeg. Ze namen het niet aan maar kochten met het geld wat ze bij de ouders gebedeld hadden allemaal gloednieuwe spullen. Hij dreigt haar ouders dat ze gaan verhuizen als ze af en toe eens durven te zeggen dat ze niet meer kunnen betalen. En hij komt toch uit een goede gristelijke familie. Oh ja, en hij wil priester worden. Maar goed, dat allemaal terzijde.

Het was zover, het baby feest waarbij we de aanstaande moeder gingen overladen met cadeaus vond gistermiddag plaats.
Met enkel wat familie en oude dames van de kerk, ging ik er toch maar met goede moed heen. Echt, geen vlotte jonge meiden te bekennen, behalve dan haar zusje. (Die wel lekker vlot is en getrouwd is met een leuke hardwerkende man, het kan dus ook goed gaan)

Twee en een half uur leken een eeuwigheid, waar je af en toe de klok hoorde tikken omdat het zo saai en stil was.
Ik was blij dat het voorbij was, wat een bevalling.
Eerst kregen we een spelletje te doen. Op zich leuk bedacht van een tante maar het werkte niet zo goed. Miniatuur babietjes waren vooraf in plastic bekertjes water werden ingevroren waarvan iedereen er een kreeg. Wat ermee ging gebeuren zou dan uitwijzen of je een goede moeder bent. Er was een bekertje met een gaatje in de zijkant en als het smolt zou er een zogenaamd plasstraaltje uitkomen zodat men dan kon zeggen, je baby heeft op je geplast. Haha. Zucht. Nou. Die beker ging aan mij voorbij gelukkig.
Dan moesten we slabbetjes decoreren. Maak me gek met je bijbelteksten, op een slabbetje! Sommige mensen kunnen zichzelf niet helpen blijkbaar.
Je denkt misschien ook dat het zitten in een kringetje doorgaans iets Nederlands is, maar hier word je er soms ook aan blootgesteld.
Kennelijk werd er een veel grotere groep verwacht maar de helft van de stoelen bleef leeg. En dan ging iedereen ook nog verspreid zitten. Met de meeste lege stoelen bij de aanstaande moeder en de gezelligste groep van de tantes ergens achterin.
De aanstaande moeder is niet erg spraakzaam. Dat was ze ook al nooit, en als ze iets zegt hoor je haar amper want ze praat piep zacht. Een echt gesprek voeren lukt niet, verder dan hoe gaat het-goed kom je niet. De cadeau ronde was saai, al vond ze mijn cadeaus wel heel leuk, want die had ik van het register bij een online winkel waar ze een wenslijst had. Een knuffelbeer en een mand met honing shampoo en lotions en andere honing producten.
Achteraf hoorde ik via via dat ze teleurgesteld was dat ze zo weinig van haar wenslijst heeft gekregen. Iets waar ik me wel wat bij kan voorstellen, je hebt niet voor niets een wenslijst.
Veel mensen blijven hardnekkig eigen gefrutselde en bedachte cadeautjes geven en negeren de wenslijst volledig, ze kreeg dan ook ontzettend veel slabbetjes en dekentjes. Sommige echt heel mooi, we hebben een tante die echt hele mooie quilts maakt en een andere tante die echt een heel schattig setje in elkaar heeft gehaakt, maar het is ook een flink aantal erg mis gegaan bij de andere dames met hun zelfgebreide en gehaakte dingen, met lelijk vloekende of hele vale kleuren of ze de laatste restjes wol hebben gebruikt die al tig jaar in het raam hebben liggen te verbleken.

Na twee en een half uur werd ik weer vrijgelaten.
Moe en bleek kwam ik thuis.
Het enige wat ik uit kon brengen was:
“Wat een seksloze bende herfst sweater dragende mom jeans met witte sneakers kerketroep.”
“Ik ben echt trots op je dat het hebt doorstaan.” zei Scott.

Vriendin Ann

Een paar maanden geleden heb ik Ann leren kennen.
Scott kende haar al van vroeger en meende zich te herinneren dat zij ook veel weet over medicinale kruiden. Van andere vrienden kreeg ik haar telefoon nummer en toen ik haar belde was ze blij verrast want ze had ook al veel over mij gehoord en wilde mij ook graag ontmoeten. Dus zodoende.

Ann is een super stoere vrouw van vijfenzestig die maar een kwartier bij mij vandaan woont. Ze woont in een klein huisje aan de rand van een bos, waar ze een medicinale kruiden tuin heeft, en voor haar huis heeft ze een indrukwekkende groente tuin met kassen.
Ze houdt ook kippen, en kalkoenen, ze had varkens maar gaat waarschijnlijk over op geiten en ze heeft een tien jaar jongere knappe man. Ze wonen, heel modern, ieder in hun eigen huis en zijn elk weekend samen in haar huisje.

Ik verbaas me er steeds weer over hoe ze alles gedaan krijgt. De groentetuin alleen is al ontzettend veel werk, daarnaast oogst ze alles zelf al heeft ze voor de aardappelen af en toe een buurjongen in dienst. Zij rijdt dan met een lading groente naar de stad om het aan restaurants te verkopen.
Met die dieren erbij is het echt een hele toer om alles bij te houden. Ik word al duizelig als ik hoor wat zij elke dag doet.
Maar ze heeft het prima voor elkaar, alles is piekfijn onderhouden, alles heeft een eigen plek want ze zegt:”ik kan het me niet veroorloven om ook maar een minuut naar iets te moeten zoeken wat ik op dat moment nodig heb!” In haar schuren staat alles keurig netjes opgestapeld en het lijkt wel of ze er ook elke dag veegt maar dat kan ik me haast niet voorstellen.

Ze weet ook echt alles over tuinieren en over het verzorgen van dieren en heeft allerlei slimmigheidjes om het zichzelf makkelijk te maken.
Ze heeft bijvoorbeeld een polytunnel (een soort verplaatsbare kas) met een paar kippen erin. Die kippen gaan de grond voor haar voorbereiden zodat ze er volgend jaar spinazie in kan kweken en dan heeft ze al helemaal uitgedokterd dat ze recht onder de stangen waarop het plastic zeil is gespannen, tomatenplantjes zal planten want dan kan ze die mooi met touwen aan die stangen omhoog laten groeien. En in het kippenhok ligt een door de helft gezaagde plastic regenton waar regenwater van buiten via een pijp naar binnen komt. Het kippenhok is ook waar ze alle groente en planten afval dumpt, zodat de kippen lekker warm blijven en zij straks goede compost heeft.
Als je zelf op een boerderij woont denk je waarschijnlijk, ja dat is toch logisch allemaal? Maar ik vind het wel indrukwekkend. Vooral omdat ze ook alles zelf in elkaar zet en timmert en zaagt.

Ann was een paar jaar geleden ook bijenhoudster maar verloor haar kolonies in New Jersey waar ze een paar jaar woonde. Nu ze weer terug is op haar kwekerij en alles weer op orde heeft gaat ze volgend jaar ook weer verder met de bijen.
We hebben afgesproken dat ik haar honing extractor mag lenen en ze met mijn bijen een nieuwe kolonie kan starten als ze er weer klaar voor is.

Gisteren kwam ik de honing extractor ophalen. Ze zou wachten tot ik er was zodat we het ding samen uit de schuur konden slepen. Maar toen ik aankwam, stond ‘ie al voor de schuur. Ik heb geprobeerd het in mijn eentje op te tillen maar het is niet makkelijk.
Ik dacht dat ik wel sterk was, omdat de kassieres bij de supermarkt altijd onder de indruk zijn als ik mijn boodschappen tas van Nederlands formaat, die ik ze helemaal vol laat stouwen, in mijn eentje in het wagentje til. Maar Ann, die zou twee van die tassen aan haar pinken zo naar de auto kunnen dragen.
En ze is echt niet zo groot!

Maar goed, de extractor stond dus bij de schuur. Ann kwam op me toegelopen, helemaal gefrustreerd. “Wat is er aan de hand?” vroeg ik.
“Nou, heb je al IN de extractor gekeken??” Nee dat had ik nog niet gedaan. Normaal, zegt ze, maakt ze het na gebruik schoon met heet water en wikkelt het in plastic. Haar ex man(die ervandoor was gegaan met een jongere vrouw) had deze extractor het laastst gebruikt maar heeft het ongewassen weggezet. Er zat dus bijenwas en opgedroogde zwarte honing in van een paar jaar geleden. Niet echt een prettig idee om daar honing in te extracten (weet het Nederlandse woord even niet) “Het is zo’n slons, ben blij dat ik van hem af ben maar moet je kijken wat hier boven in de schuur staat” (moest ik natuurlijk mee naar boven om te kijken.) “Al z’n rotzooi staat hier nog, ik kan mn kont niet keren!” Er stond inderdaad veel rotzooi maar het was wel allemaal heel netjes opgestapeld (door Ann natuurlijk). “Dan zeg je toch dat ie het op moet komen halen binnen een week of zo, dat je het anders allemaal laat ophalen door wie het maar hebben wil?” opperde ik maar nee hij moet het maar komen halen. Kennelijk zijn ze nog niet klaar met ruzieen.
We moesten nog even het elektrische mes opzoeken om straks de honingraten open te kunnen smelten.

Wat-heeft-zij-veel-bijenspullen! En ook weer allemaal zo netjes opgestapeld en in kisten. Bijenhouden kan ook wel een dure hobby zijn maar ik hoop toch dat ik met mijn minimale setje de bijen niet tekort doe. Ik kan me eigenlijk ook niet voorstellen dat ik zoveel zou nodig hebben als Ann heeft…

Na een uurtje babbelen en een tour door de tuin en de kassen reed ik weg met de extractor, waarna ik thuis begon met grote pannen water te koken om de extractor schoon te maken.
Hij ziet er nu zo uit:

Het grootste vuil is eruit nu maar Steve komt me morgen helpen met de rest, en gaat met zijn steamer kijken of we alles schoon kunnen krijgen. Hij reinigt tapijten dus heeft er de juiste aparatuur voor.

Het wordt tijd om honing uit de kasten te halen en de kasten winterklaar te maken. Hopelijk lukt dat allemaal morgen.

Nu moet ik even een kaartje schrijven voor een aanstaande moeder want ik heb zo een baby shower.

NOG meer eten :-) en eerste warrelsneeuw:-(

Ik heb al eens eerder geblogged over hoe het hier gaat met etenswaren. Er is een soort ruil systeem waarbij eigenlijk niemand bijhoudt wie wat geeft en hoeveel. Wat je teveel hebt geef je weg. En wat we aan eten aan anderen geven krijgen we zelf in drievoud terug lijkt het wel.

Scott’s tantes gaan elke week naar een veiling om groente en fruit te kopen. Dat doen ze voor de lol, het is voor hun echt een sport om de beste koopjes te vinden, te onderhandelen met andere kopers die inkopen voor winkels en restaurants. Die kopen veel groter in en daar is de veiling ook op gericht, je koopt er grote partijen in een keer. Er zijn ook wel kleinere partijen beschikbaar maar dan moet het ook maar precies zijn wat ze zoeken natuurlijk. Vaak lopen de tantes bij verschillende kopers langs met ruilwaar of geld om hier en daar kleinere hoeveelheden over te nemen want de inkopers weten dat ze toch niet alles kwijt kunnen.
Je kan er behalve groente en fruit ook bloemen, planten en kruidenplantjes kopen. De chrysantenmums voor onze bruiloft en die van ons Angie en Craig een paar weken geleden komen daar ook vandaan.
De tantes zijn er zo vaak dat het niet vreemd is dat een van hen in een youtube video over de veiling is beland. De tante die erin terecht is gekomen is tante Rita, zij staat aan de rechterkant en draagt een zwarte ‘fannypack’, (heuptasje). De meesten van jullie kennen haar natuurlijk niet maar zo krijgen jullie beetje een idee van hoe het eraan toe gaat op zo’n veiling:

Wanneer de dames de buit weer binnen hebben rijdt een van hun naar ons dorp waar ze een gedeelte afleveren bij tante Sally, die het vervolgens onder de familieleden hier verdeeld.
Omdat het altijd een beetje lastig is met betalen, want ze willen er vaak niks voor, heeft Scott bedacht om ze gewoon elk jaar een bedrag te geven die ze op de veiling kunnen spenderen als speelgeld zeg maar. En dan zien we wel wat we krijgen.
We geven zelf ook eten weg. Ik maak binnekort weer een grote pan met hutspot die we verdelen onder de familieleden hier en enkele vrienden, ik geef ook gesneden honingraten weg, zelfgemaakte queen anne’s lace jam en jerusalem artichokes en sinds kort ook groene tomaten salsa;-).
Gisteren kwam tante Sally aan de deur met wat groente van de veiling en een zakje kastanjes van haar eigen boom.
Ik ben echt dol op kastantjes dus die nam ik graag aan.
Maar we hebben inmiddels zoveel groente dat we van de veiling groenten alleen een krop sla en een annanas afnamen.
Want vorige week kwam de buurman ook al aanzetten met squash en de week ervoor kwamen de tantes terug van de veiling met pompoenen, appels en paprika.
En dan zitten we nog met een gazillion groene tomaatjes.
Zo gaat het eigenlijk het hele jaar door. Echt we hoeven hier geen honger te lijden.

Dat was de positieve kant van deze post.
De minder leuke kant is dat ik vanmorgen al de eerste warrelsneeuw heb gesignaleerd.

((

Groene tomaten en loempia recept

Omdat Scott tomaten uit de tuin het lekkerst vindt was ik van de lente begonnen met tomaten zaadjes.
Nou hadden we beiden weinig kennis van tomaten plantjes.
Het was me wel gelukt om ruim vijfentwintig plantjes van zaad te beginnen, maar toen ze de tuin in konden ging het een beetje mis en plantten we ze te dicht op elkaar. De meesten, inclusief de beef steak tomatoes, bleven klein en groen.
Met als gevolg dat we nu een paar dozen vol met kleine groene en een paar rode tomaatjes hebben.

Nou had ik laatst de documentaire Taste of Waste gezien, en wil ik dus proberen om alle tomaten te gebruiken.
Ik heb al groene tomaten soep gemaakt, groene tomaten brood en gisteren heb ik 9 potten salsa gemaakt en ingeblikt.
Maar daar aten we gisteravond gelijk al anderhalve pot van leeg, ze waren dus duidelijk geslaagd:-).
Hier eerst het recept voor de
Groene tomaten soep (Van Susan)
Ingredienten:
3 koppen kokend water
3 koppen fijn gesneden groene tomaten
1 grote ui, fijn gesneden
2 medium aardappels ook fijn gesneden
3 El boter
4 El bloem
1/4 tl bak soda
4 koppen melk
zout en peper
Bereidingswijze:
Breng het water aan de kook,
voeg tomaten, uien en aardappel toe en kook totdat alles gaar is.
Smelt de boter in een pannetje en voeg bloem toe, mix.
Voeg melk toe en roer totdat het dik genoeg is en voeg het mengsel dan toe aan de tomaten.
Voeg daarna de rest van de ingredienten toe en laat 30 minuten op medium hoog vuur garen.

De soep was best lekker maar ik zou er toch meer tomaten in doen, en ook wat knoflook, minder melk en opdienen met een schepje creme fraiche.
Toch was ie zo snel op dat ik er geen foto van heb kunnen maken, dus bij deze een gegoogelde foto:

Ik ben niet zo van het brood bakken maar wat moet je anders met zoveel tomaten, dus hier komt ‘ie, het recept voor:
Groene tomaten brood
Ingredienten:
3 koppen bloem
1/4 tl bak poeder (baking powder)
1 tl bak soda (baking soda)
1 tl zout
2 koppen suiker
1 El kaneel
2 grote eieren
1 kop olie (recept zegt vegetable oil)
1 tl vanille extract
2 koppen groene tomaten, fijn gehakt (niet schillen of zaadjes eruit halen)
Bereidingswijze:
Verwarm de oven voor op 175° C en vet twee brood bak blikken in met boter. (en dan een laagje bloem over de boterlaag heen)
Mix bloem, poeder, soda, zout en suiker in een kom,
In een kleinere kom, kluts eieren en voeg olie en vanille toe.
Voeg de eiermix toe aan de droge ingredienten en mix
Voeg daarna de tomaten mix toe en mix
Verdeel het mengsel over de twee broodpannen en bak in de oven voor een uur.
Het midden van het brood moet ook gaar zijn natuurlijk, kan je met een satestokje testen.

Dan nu het salsa recept:

4 koppen in stukjes gesneden groene tomaten
1 grote rode ui
3 of 4 pepers, maak er een leuke mix van met gele, oranje en rode hete en zoete pepers, afhankelijk van je smaak natuurlijk
2 teentjes knoflook
1 tl zout
3 el olijfolie
3 el limoen sap
peterselie
koriander

Snij alle tomaten
Stop de ui, pepers, knoflook met de olijfolie, limoen sap en zout in een chopper en mix totdat het goed fijn is.
Voeg toe aan de tomaten
Voeg een bosje gesneden peterselie en koriander toe aan het mengsel en voila.
Er zijn ook zakjes met gedroogde salsa kruiden, die kan je er ook aan toevoegen natuurlijk.

Als je ze wilt inblikken, kun je ze het beste eerst in een pan aan de kook brengen en dan op lager vuur 5 minuten laten pruttelen,
dan verdelen over een paar gesterriliseerde glazen potten, deksels erop draaien (je hebt speciale deksels met ringen daarvoor) en in een pan met kokend water 20 minuten koken. (Potjes moeten onder water komen te staan)
En dan kan je de salsa 6 maanden bewaren. Of gelijk opeten.

En dit is Susan’s loempia recept uit de vorige post:
Ingredienten:
Witte kool
Een paar wortels
een ui
een paar teentjes knoflook
een sellerie stengel
zout en peper naar smaak
vis saus
of
soya saus
en vis of vlees naar keuze, in kleine stukjes gesneden of geruld, gaar gebakken.
Bereidingswijze:
Hak alle groente fijn en roerbak tot alles gaar is.
Mix met het gaar gebakken vis of vlees, alleen groente kan ook natuurlijk
Pak een velletje eggroll wrapper (weet niet hoe dat in het nederlands heet)
En dan volgt hier een video met instrukties voor het rollen van loempias(dat begint bij 2:14):

Er zijn echt legio mogelijkheden voor de vulling van loempias, het recept in het filmpje hierboven lijkt mij ook lekker!
Susan gebruikte varkensvlees, kippevlees en garnalen. De meeste mensen hier vinden de loempias met garnalen het lekkerst.
Maar ik zou zeggen, experimenteer er maar mee, er kan toch weinig mee fout gaan.
Dan nog een lekkere zoetzure saus erbij en je hebt een lekkere snack:-).

Herfst festival

Zo langzamerhand ben ik goed bevriend geraakt met Susan, een Filipijnse in een klein dorpje verderop. Toen ik haar voor het eerst ontmoette had ik er niet zo’n goede hoop op dat we veel zouden ondernemen samen want ze ratelt vaak aan een stuk door over van alles en nog wat. Ook versta ik haar niet altijd even goed. Ze heeft een sterk accent en woorden die met een F beginnen klinken bij haar als een P. En kan enorm aandringen tot het punt dat je maar ja zegt om van het gezeur af te zijn. Het gaat dan bijvoorbeeld om druiven plukken, naar de toko in New York rijden, een massage te krijgen van haar 18-jarige zoon die daar zo goed in is. Ze bedoelt het allemaal goed hoor maar je wordt er wel moe van soms!

Maar goed, in zo’n geisoleerde omgeving trek je toch naar elkaar toe als je iets gemeen hebt. Bij ons is het het Aziatische, en eten.
We gaan ook wel eens naar yardsales. Als er weer een staat aangekondigd in de Pennysaver, belt ze me op en zegt:”Let’s go there and let’s investigate LOL!”
We delen eten met elkaar, en recepten.

Dit weekend stond in het teken van eten en het Herfst festival.
Susan verkoopt altijd loempia’s en andere soorten eten op festivals en had gevraagd of ik haar wilde helpen omdat het zoveel werk is.
Dus, dat deed ik.
Vrijdag om de afgesproken tijd stond ik bij haar voor de deur om loempia’s te maken. Maar ze moest eerst naar het tuincentrum om planten op te halen.
Wij dus eerst naar het tuincentrum. Toen wees ze chrysantenmums aan die ze wilde kopen, ik zei, nou, die hoef je niet te kopen hoor, wij hebben chyrsantenmums zat! Die hadden we overhouden van de bruiloft vorige week en ik heb er ruim twintig waar ik geen plek voor heb. En ik heb ook geen zin om door die rotsige aarde heen te scheppen en ze in de grond te stoppen voor de winter. De kans is groot dat ze het niet overleven.
Dus, reden we eerst weer naar ons huis om 6 chrysantenmums uit te zoeken. Daarna kreeg Susan honger en gingen we bij haar in het dorp even snel wat te eten halen en toen waren we twee uur verder voor we eens aan loempias toekwamen. Maar zo gaat dat nou eenmaal…
Ik heb dus nog nooit loempias gemaakt maar het is wel supermakkelijk zeg. En zeker niet duur om te maken.
Haar man kwam thuis rond etenstijd, schonk ons een wijntje in en begon wat op zijn gitaar te spelen. Hij was politieagent maar werkt sinds een paar jaar bij de bank. Manolo, Susan’s broer was er ook. Hij is geestelijk gehandicapt en woont in een huis speciaal voor mensen met een geestelijke handicap. Dat huis staat recht tegenover Susan’s huis dus hij is elke dag bij haar thuis voor lunch en avondeten en in de weekenden.
Het was erg gezellig. En ik kreeg twee grote borden met eten mee voor mij en Scott toen ik weer naar huis reed.

Zaterdag heb ik de hele dag geprobeerd te schilderen en na vele malen de verf weer van het doek geveegd te hebben eindigde ik ‘s avonds met een aardige opzet om mee verder te gaan met daglicht.

En zondag stond ik met Susan op de Fall Festival om eten te verkopen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Meer foto’s hier.
Het was een stralende dag, er waren veel mensen op de been. Er stond een bandje, veel stands met eten en prullaria, er was een taarten wedstrijd (maar dat was last minute bedacht door de organisatie waardoor er maar vier inschrijvingen waren) en een hotdog eating wedstrijd.
Onze loempias waren binnen een mum van tijd op en veel mensen kwamen terug voor een tweede portie rijst en noodles. Dat is toch wel interessant niet?
Ik vraag me af of ik deze in mijn dorp zou kunnen verkopen…

Manolo deed ook mee met de hotdog wedstrijd en had de grootste plezier bij de band en stond er vol enthousiasme te dansen.
De altijd zo vrolijke Manolo was dan ook in en in verdrietig toen we na een lange drukke dag en lege schotels weer naar huis gingen.

Wij hebben drie honderd vijftig dollar verdiend met de verkoop. Het lijkt er niet op of ik daar zelf wat van krijg… Ik vraag me dus af; wat zouden jullie een redelijke vergoeding vinden voor de hulp met koken en verkopen?
Want ‘niks’ lijkt me eigenlijk wat weinig for twee dagen helpen…

Jerusalem artichokes en pompoenen

De ochtend na de bruiloft hebben we de ouders van ons nichtje geholpen die al druk in de weer waren om alle tafels en stoelen weer in te laden en terug te brengen naar de kerk, het verhuur bedrijf en het dorpshuis.
Ze waren zo dankbaar dat ze onze schuur hebben mogen gebruiken en wilden ons betalen voor elektriciteit. Maar dat is natuurlijk onzin!
We vonden het zelf net zo leuk dat haar dochter onze schuur had gekozen als receptie locatie.

Daarna heb ik 3 gallon lavendel limonade ingevroren en ook ruim 4 overgebleven taarten van wie we niet weten wie ze gemaakt hebben, da’s wel jammer. Ik hoef het hele jaar in principe geen desert meer te kopen. Al koop ik dat zowiezo al nooit.

En ook heb ik wat werk verricht in mijn tuin.
Een paar weken geleden waren dus al mijn Jerusalem artichokes (Helianthus tuberosus) omgewaaid waardoor de wortels omhoog waren geheveld.


Op zich was dat wel handig omdat ik er zowiezo minstens de helft uit moest halen omdat het volgend jaar anders veel te dicht begroeid wordt.
Een paar stronken hebben we met wortels en al op andere plekken geplant maar er zitten nog zo ontzettend veel wortels in de grond die van de lente weer uit zullen schieten.
Ik begon dit jaar met slechts 12 kleine tubers (wortels) en elke tuber is uitgegroeid tot een flinke kluit met minstens honderd nieuwe tubers.
Kun je je wel voorstellen hoeveel we volgend jaar zullen hebben. Best mooi natuurlijk want al die wortels zijn eetbaar en gezond en gedurende de hele herfst, winter en begin van de lente te oogsten. Bovendien vind ik ze ook ontzettend lekker. Maar in mijn tuin moet ik wel goed opletten dat ze niet alles gaan overnemen.

Dus ben ik vandaag begonnen met het doorspitten van een hoekje van het bed waar ze groeiden.
Met het graven en afspoelen in een emmer water was ik wel een tijd bezig. Ik bleef maar wortels tegenkomen.
Sommigen waren iets te lang blootgesteld geweest aan licht en beter geschikt om weer ergens te planten. Maar dit is slechts een gedeelte van wat er van een stronk af is gekomen.

Het lekkerste is om ze te schillen, en dan in boter te bakken met knoflook, laurierbladeren, zout, peper en thyme of salie. Mmmmm!

Dan wilde ik even laten zien wat er is gebeurd met deze pompoen die we vorig jaar van mijn vader hebben gekregen. Dit was de pompoen van vorig jaar:

En dit zijn de kinderen van deze pompoen:

En vandaag stuurde Gwen me deze foto van mij met de opgezette beer die we vorige week hebben opgehaald bij de taxidermist:

Gisteren vond ik al weer de eerste lieveheersbeestjes in de keuken, dus ik moet helaas ook weer de gifsproeiers bellen:-((

Bruiloft van ons nichtje

Eerst even een mooie foto van gisterochtend:

En foto’s van de schuur en omgeving voor de bruiloft:

Dat grote ding achter de chrysantenmums is een oogst machine uit vroeger tijden. Leuke decoratie niet?

Al vroeg waren er familieleden in de weer met decoraties en bloemen.
Er stonden al drie drank dispensers klaar voor de limonade van de dame die de catering verzorgde, en laat ik nou precies dezelfde dispenser hebben geleend van m’n vriendin voor mijn lavendel limonade, toevallig hoor.

Mijn limonade zit in de eerste dispenser. Dit was aan het begin van de avond, aan het eind was deze het leegst !

Er moesten toch nog veel puntjes op de i gezet worden en Scott was er niet want die was z’n vriend aan het ophalen waarmee hij gelijk door ging naar een football wedstrijd. Ze zouden met de ceremonie wel weer terug zijn.
Dus liep ik heen en weer te sjouwen met prullebakken, verlengsnoeren, keuken gerei en mensen ontvangen in ons huis want de bruid, haar zus, nichtjes en haar vriendinnen kwamen zich bij ons omkleden. En dan moest ik zelf natuurlijk ook nog effe onder de douche en m’n haar doen enzo. Ik had eigenlijk niet echt hoeven joggen die ochtend.

Steve helpt ook een handje om de ouderwetse badkuip met ijs te vullen voor de rootbeer. (Geen echt bier natuurlijk)

Toen was het eindelijk zover. Alle gasten arriveeerden en liepen van de parkeerplaats naast onze feest schuur naar de dode boom een stuk verderop.

Het was niet al te koud, de zon scheen in elk geval en ook alle gekleurde bladeren aan de bomen zaten er nog aan gelukkig, waardoor het er weer erg mooi uitzag. Net als op onze bruiloft twee jaar geleden.
In de witte tent wachtten de bruid en de bruidsmeisjes tot alle gasten gearriveerd waren.

De bruidegom was erg nerveus haha

Daar zijn de bruidsmeisjes.

En een emotionele vader met de bruid.

De ceremonie bij de dode boom was erg mooi. Het was een stralende dag, en nog best warm voor deze tijd van het jaar. Voor de boom waren wat pallets op gestapeld voor de minister en het bruidspaar. Om de boom en de pallets heen stonden mooie chrysanthemums.






Zijn ze niet schattig?;-)
Daarna liep iedereen naar onze schuur



die ‘romantisch ouderwets’ was ingericht.
Met op elke tafel een appel met een vlaggetje met daarop de naam van de bruid en de bruideom



Ouderwetse snoepjes.


Onze buurvrouw deed de catering en had een aardig menu samengesteld:


Na het eten moesten de soep en de salades plaats maken voor ruim vijfentwintig hom-made taarten.

Nou had Angie tegen mij gezegd dat ik de taart moest voorzien van een naamplaatje. Dat had ik dus braaf gedaan en ik had voor Gwen ook mooie naamkaartjes gemaakt, maar wij waren dus mooi de enigen met naamkaartjes bij onze taarten haha.


Ik had dus gemaakt, een appeltaart en een vlierbessen taart.
En ik wil nou echt niet lopen opscheppen, al helemaal niet over taarten bakken, maar mijn taarten waren als eerste helemaal op. En er waren minstens tien onaangesneden taarten over. Die van Gwen waren ook praktisch onaangeroerd maar bedachten we, dat kwam omdat die gewoon te mooi waren haha.
Na het taarten festijn gingen de meeste mensen wel naar huis maar een grote groep bleef nog om in het boven gedeelte van de schuur verder te feesten met muziek en dans.
Daarvoor was de schuur dan ook leuk ingericht. Ook van deze ruimte werd gezegd dat we dit zouden moeten verhuren.




En hun eerste dans:-).

I love weddings:-))