kinderportret studie

Een studie voor neefje Jackson’s project. Ik had ‘m hier even opgezet omdat een vriendin ‘m wilde zien en die had problemen met het openen van foto’s op haar computer, dus maar even zo gedaan.

Voor de rest nog druk bezig met de kerstkaart schilderij, morgen is ie eindelijk af en kan ik mijn order invoeren bij Shutterfly!

Chocolate tart

Scott was gisteren jarig. Omdat zijn verjaardag meestal vlak voor, na of soms op Thanksgiving valt, wordt deze altijd een beetje vergeten.
Scott’s familie doet niet zoveel aan verjaardagen behalve voor de kinderen, dat is misschien iets Amerikaans.
Ik vind het zelf wel heel leuk en ik zorg er dan ook altijd voor dat ik wat leuke cadeautjes, een lekkere maaltijd en een chocolade taart heb.
En ook belde mijn moeder met felicitaties, en mijn zusje, haar vriend en hun zoontje gaven via skype een leuke show weg met zang en dans, compleet met verjaardags hoedjes, toeters en een roterende discobal die op een stoel in de keuken stond opgesteld Hahaha! En onze vrienden Willem en Sigrid hadden weer een leuke Hallmark kaart gestuurd met die grappige Hoops & Yoyo, heel gezellig!

Gisteren maakte ik deze geweldig lekkere versie van de Bittersweet Chocolate tart, die we twee weken geleden in New York in restaurant Breslin aten.:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ik had de dag ervoor wat bitterzoete chocola gesmolten in een kom boven zacht kokend water en de gesmolten chocola in een plastic broodzakje gedaan.
Daarna een hoekje van het zakje open geknipt en op parchment papier in een cirkel: ‘HappyBirthdayScottHappyBirthdayScott’ geschreven. En ’41′ want zo oud werd hij gisteren.
Toen heb ik wat witte chocolade schaafsel erover heen gestrooid (wat ik nog over had van vorig jaar oud en nieuw)en toen de koelkast in.

En dit is het recept van de taart:
Voor de bodem gebruikte ik graham cracker crums en het recept wat op de doos staat:
1 1/4 cup crumbs
3/4 cup butter
3 tbs sugar

Je doet de kruimels in een kom, voegt daar 3/4 kop gesmolten boter aan toe en de suiker.
Goed mixen.
De band van de springvorm aan de binnenkant besmeren met boter of bespuiten met PAM en bekleden met parchment papier, of wat voor papier je ook gebruikt voor het bakken van koekjes.
Dat doe ik omdat ik dan, als de taart klaar is, de band van de springvorm los kan maken zonder de zijkanten van de taart los te trekken.
Dan druk je het kruimelmengsel in de bodem.
Je kan er eventueel een opstaand randje bij fabriceren als je wilt. In dit geval heb ik een half hoog randje gedaan, omdat ik niet genoeg kruimels had voor een heel randje.

Voor de vulling van de taart:
1 pound bittersweet chocolate (60 to 65 percent), chopped into 1/4-inch pieces
1 3/4 cups heavy cream
1/4 cup light corn syrup
6 tablespoons unsalted butter, softened

De chocolade smelten in een kom boven kokend water, op laag/middelhoog vuur, want de chocolade mag niet aanbranden. Blijven roeren en vooral zorgen dat er geen water in de kom terecht komt want dan wordt de chocola dof.
Als de chocola helemaal gesmolten is haal je de kom van het vuur en laat je het afkoelen tot op kamer temperatuur.
In een pannetje meng je corn syrup met whipping cream en breng je het net aan de kook. Zodra het begint te koken giet je het mengsel in een andere kom en laat je het afkoelen tot je je vinger erin kan laten zonder dat het te heet is.
Dan giet je het mengsel in de kom met de gesmoten chocola en met een whisk (hoe heet dit nou weer in het nederlands?:
mix je alles door elkaar maar zorg ervoor dat je er geen lucht in klopt.
Dan als laatste mix je er beetje bij beetje de gesmolten boter in tot het een geheel is.
Dan giet je het in de taart bodem en laat je het afkoelen.
Je kan ‘m gelijk serveren of in de koelkast bewaren met een plasticje erover. Als je m in de koelkast bewaart met plastic erover moet je echt zorgen dat er geen condens druppels op de taart vallen anders krijg je lelijke doffe vlekken op de taart.
Ik heb ook eerst nog mijn in chocola geschreven tekst er voorzichtig opgelegd. Het kwam wel niet zo mooi uit de verf als ik had geplanned maar ach, volgende keer beter.
Dan nog kaarsjes of sparkles erin en voila.

We nodigden schoonbroer en schoonzus met kinderen uit voor dessert en we vonden ‘m allemaal heerlijk!

Vandaag raast de sneeuw in een horizontale lijn langs ons huis en de lucht is grijs wit. Wij blijven binnen vandaag!

Thanksgiving

Ik kijk nooit zo erg uit naar het Thanksgiving etentje met de familie, jullie weten onderhand wel hoe het er hier aan toe gaat. (Lees 2008 en 2009).
Het menu voor dit jaar werd bedacht op het vreselijke baby feestje vorige maand waar ik een paar tantes erover hoorde praten. Maar ik had niet door dat daar de rollen al werden verdeeld. Ik vond het ook nogal vreemd dat ik er niet bij betrokken werd. Een week geleden werd ik via e-mail op de hoogte gebracht van wie wat ging koken en er kwam weer een lijst van ongeinspireerde gerechten voorbij. Behalve de kalkoen en de stuffing stonden er geen gerechten op die men hier eigenlijk het hele jaar door al eet. Bonen schotel, gepureerde aardappelen, spruitjes, gekkenhuis.
Ik stond niet op het lijstje. Kennlijk wilden ze het saai houden en ik had er de energie niet voor om me er verder nog mee te bemoeien en er wat van te maken.
Scott stond op de lijst om de stuffing te maken. Dat vindt hij altijd leuk om te doen.
“Dan kun je mij toch helpen? Is leuk!” vond Scott.
Samen koken is ook heel leuk.
Maar ik begrijp stuffing niet. Als je het niet in de kalkoen stopt, wat is dan het nut van de stuffing? Dan heb je een hoopje brood met sausage en kruiden en cranberries, vanuit de pan zo op je bord. Wat een raar gerecht.

‘s Morgens hebben we eerst nog lekker naar Macy’s Thanksgiving Parade gekeken op tv. Het lijkt me toch leuk om daar eens bij te zijn!
Nou, en toen gingen we gisteren naar de jacht club en stonden er maar vier auto’s en bleek dat de helft van de familie niet ging komen vanwege ijs op de weg en ziek/zwak/misselijk.
Dus waren we maar met z’n zeventienen. Het was een stuk rustiger dan normaal, wat ik zelf wel een opluchting vond. Als de hele meute er is, kun je namelijk je kont niet keren in de eetkamer en duurt alles veel langer.
Dus dat was op zich wel iets om dankbaar voor te zijn.
Alles was ook snel weer opgeruimd en om half vier ‘s middags waren we alweer thuis en lagen we op de bank lekker “Heroes” te kijken.
Die dag was ook weer om.

Happy Thanksgiving

Het sneeuwt vandaag echte sneeuw. De lucht is lichtgrijs en dicht.
Als het een beetje meezit blijft het liggen tot morgen en schijnt morgen de zon zodat ik morgen betere foto’s kan maken voor de kerstkaart. Daarna mag de sneeuw weer weg . Vandaag kan het niet want we gaan weer naar de jacht club waar de hele familie komt eten.
Wij maken de stuffing vandaag.

Happy Thanksgiving.

Working the plan.

En nog steeds hebben wij hier geen sneeuw! Hoeraaaa!
Het is zelfs zonnig en aangenaam buiten. Maar ik kan het mooie weer alleen vanuit huis bewonderen want in het kader van “Plan the work and then work the plan” zit ik sinds kort op een schema.
De ene week studeer ik, de andere week schilder ik. En dat werkt al twee weken erg goed.

Het is echt nodig om zo’n schema te hebben anders schiet het niet op met mijn kruiden studie en mijn doel om professioneel te schilderen.
Met mijn kruiden studie heb ik minstens een half jaar stil gestaan dus ik heb daar veel te herlezen, herleren en in te halen.
En met het schilderen ben ik nog steeds erg zoekende naar stijl en aan het worstelen met compositie.
Deze heb ik een paar dagen geleden geschilderd naar een foto die ik vorig jaar heb genomen:

Rose hips in winter 11"x14" - oil on canvas panel

Ik moet nog steeds een schilderijtje maken voor onze kerstkaart dit jaar. Het was voor dit project wel fijn geweest als het flink had gesneeuwd zodat ik goede foto’s kon maken om mee te schilderen maar op zich kan ik ook wel wat sneeuw ‘verzinnen’.

studie voor kerst kaart

Snel maar verder!

Taste of home

Het was een lange rit op maandagavond van New York naar huis en dinsdag ochtend hadden we erge moeite om op gang te komen.
Het regende pijpestelen (waarom nou pijpestelen), wat ook niet hielp.

Net toen ik dacht dat ik de hele dag lekker thuis kon blijven, belde schoonzus.
Of ik niet was vergeten dat we vanavond naar de kookshow gaan van het kook magazine “Taste of Home”! Hier gaan wij elk jaar naar toe. ‘We’ is: ik, schoonzus, nicht, vriendinnen en schoonmoeders.
Ik had gehoord dat iemand weer kaartjes had gehaald maar ik had geen idee wanneer het zou zijn. Ik had geen idee omdat ik er eigenlijk niet zo om geef.
De eerste keer dat ik meeging was ‘t wel aardig maar toen wist ik nog niet dat het traditie ging worden. En nu ben ik al vier keer geweest.
Het is aan de ene kant best gezellig; er gebeurt weer eens wat, je bent er effe uit, effe onder de mensen.
Maar na het hippe New York was dit eigenlijk een beetje deprimerend. Veel dikke country figuren met vreselijke kleren, en ik realiseerde me dat ik in New York ontzettend weinig dikke mensen heb gezien. Was ik in New York te casual gekleed en ging ik altijd te netjes gekleed als we naar deze show gingen (om ze een poepie te laten ruiken), deze keer was ik helemaal in stijl en droeg ik een jogging broek met sneakers en een suffe trui.(hij was niet suf toen ik hem kocht maar de vorm is eruit). Ik had niet zo’n zin om hier op te vallen.
Afijn, het werd vijf uur en ik werd opgehaald en we gingen op weg.

De show wordt elk jaar gehouden in de Community Arts Center in Williamsport. In de uren voordat de show begint is er in het hotel ernaast gelegenheid om van alles te proeven, te zien en je in te schrijven om iets te winnen. Je kan bijvoorbeeld een koelkast winnen of een fornuis, een mooie Paula Deen panneset, bewerkt glaswerk. Tijdens de show worden de namen dan getrokken. De rij voor het proeven van allerlei lekkere hapjes was superlang.
En ook een beetje onbenullig, veel mensen stonden onnodig te wachten tot de voorgaande groep opschoof. Sommige mensen bleven lang staan proeven bij een stand, dan lijkt het mij helemaal niet erg als de mensen erachter gewoon aansluiten op de rij die al verder is opgeschoten.
We besloten te wachten tot het minder druk was en in een ander, kleiner zaaltje, waar het minder druk was, het een en ander te ‘proeven’. Stukjes chocolade bark, eggnog met verschillende smaken, allemaal zoetigheid.
Een half uur voor de show begon was het al een stuk rustiger in de grote zaal. En bij een stand mochten we een heel gevuld brood meenemen omdat ze al gingen opruimen en ze deze niet meer gingen gebruiken voor samples. Goeie timing niet?
Er was ontzettend veel heerlijke kaas. Op een papieren bordje maakte ik een gezellige selectie van allerlei kaasjes, met wat olijven erbij en wat crackertjes. Ik dacht dat ik dat wel mee het theater in kon nemen zodat ik het op mijn gemak tijdens de show kon nuttigen. Maar dat mocht dus niet, hoorde ik van een van de vendors. Toen heb ik het bordje voorzichtig een beetje gevouwen en in mijn schouder tas gestopt zodat ik er tijdens de show in elk geval toch ‘stiekem’ van kon genieten.
De show ging beginnen dus we liepen snel door de regen naar het theater.

Je krijgt trouwens ook altijd een goodie bag met allerlei flyers, magazines en kleine handige dingetjes voor de keuken. Ik heb nog niet eens gekeken wat er allemaal in zit. Ga ik nu effe doen…
We kregen allemaal deze ‘sausy’ goodie bag:


Met kortings bonnen, aanmeldings formulieren voor home parties voor de verkoop van tassen en pannen en sieraden, nog meer recepten, een kalender van een wijnbrouwerij, maatschepjes, een deck scraper (voor in de keuken), een magneet schijf met recept ideeen die je op je koelkast kan hangen en natuurlijk het recepten magazine, waaruit de kok op het podium, Michael Barna, wat recepten ging bereiden zodat wij het in het publiek allemaal konden volgen.
Hij was best entertaining maar zijn stem maakte me slaperig. Gwen had daar ook last van en we zaten allebei onderuit gezakt half te knikkebollen.

Tussen de gerechten door werden prijzen uitgereikt.
In die vier jaar dat we zijn gegaan heeft nog nooit iemand van ons wat gewonnen maar gisteren, tegen het eind van de show werd de winnaar van het weekend weg in (naam vergeten maar het is een eind weg) bekend. En de gelukkige was de moeder van Gwen’s vriendin.
Dat was toch weer even leuk natuurlijk!
Verslag in de krant.

New York City!

Zondag avond
En toen, waren wij opeens in New York City!
Ik had daar eerder nog geen melding van gemaakt want we waren zo druk en tegenwoordig bereiden we ons pas tot op het laatst voor op een reis dus ik was er ook niet mee bezig, tot zondag ochtend. Tot het hoog tijd was om te vertrekken, we vlug wat spullen in een koffer propten en nog snel een vroege lunch naar binnen propten.

We gingen natuurlijk niet zomaar naar New York; ik ging mijn paspoort verlengen want die was verlopen en Scott had er een zakenlunch geplanned. Het consulaat is voor paspoort aanvragen alleen open van 9 tot 12 en omdat het zo’n eind rijden is vonden we het beter om op zondagavond al aan te komen zodat we maandag meer tijd hadden om onze zaken te regelen en ook nog te genieten van de stad.

We waren natuurlijk ook niet zomaar ineens in New York, (zoals bij Hiro van de tv show Heroes) nee, we moesten er wel zelf in drie en een half uur naartoe rijden en $8 toll betalen voor de Holland tunnel:

en dan op zondagmiddag over Canal street rijden:

richting Brooklyn:
(over de Brooklyn bridge)

waar we bij vrienden gingen overnachten.

Toen we bij hun apartement aankwamen stond Baher, Scott’s vriend van College, ons al op te wachten en stapte hij bij ons in om samen te zoeken naar een parkeerplek. Want bij hem voor het gebouw is het betaald parkeren. Een paar blokken verderop in een rustige buurt konden we de auto eindelijk kwijt en liepen we terug naar ‘t apartement. Hij parkeert zijn auto zelf ook altijd in andere straatjes en heeft een hele routine voor het vinden van een plek. Soms, zegt ie, rijdt ie wel een half uur rond voor ‘ie de auto kwijt kan. Een keer kon hij zich niet meer herinneren waar hij zijn auto had geparkeerd, en na lang zoeken ging hij eens kijken op de site van parkeer beheer want hij wist dat hij ondertussen een boete had gekregen voor te lang parkeren. Hij tikte zijn kenteken in en ja hoor, hij had een ticket gekregen. En er stond ook keurig bij, waar zijn auto geparkeerd stond! Hij zei, dat hij nog nooit zo blij is geweest met een ticket! hahaha!

En dit is het uitzicht vanuit hun (Baher en Margot’s) apartement:

Je kan, als de foto lichter was uitgevallen, vanuit hun huiskamer het vrijheidsbeeld zien!

Zij waren extra blij dat wij er waren want, Baher’s neef uit Colorado was op bezoek met vrienden en die had voor zondag avond een diner gereserveerd in restaurant Breslin(met een Michelin ster nog wel).
En niet zomaar een reservering, nee, een reservering voor de Chef’s table. Waar je extra service krijgt en een heel varken krijgt geserveerd!
Bij de chef’s table word daar voor acht mensen in rekening gebracht, ook al kom je met minder mensen. En toen wij ineens kwamen aanwaaien waren we met zijn achten dus dat kwam heel goed uit voor iedereen en wij vielen met de neus in de boter!
Of het varken en de in eendenvet gefrituurde aardappelen en geroosterde venkel en gestoomde brocolli rabi en vanille ijs en chocoladetaart. YUM!!!!
Het was maar goed dat het een casual restaurant was want ik had verder geen nette kleding mee, alleen wat ik op dat moment aanhad, gewoon een spijkerbroek en een truiige trui (super casual trui).



Nadat een van de koks het varken hadden voorgesneden begon het eet festijn. Het was volgens Baher, die naar de rest van het restaurant gericht zat, wel een beetje een beschamend tafereel, onze tafel kreeg erg veel aandacht en we werden ook door andere gasten flink bekeken maar daar had wij gelukkig geen last van daar we met onze rug naar het grootste gedeelte van het restaurant toe zaten. De kok kwam nog langs met de ongebruikelijke maar eetbare onderdelen van het varken, namelijk de snuit, de wangen, ogen en hersenen. Of we daar ook wat van wilden proeven.
Ik heb wel wat geproefd en moet zeggen dat de snuit, hoewel erg ‘chewy’ best te doen was.

Leuk gezelschap weer, Baher’s neef is ook bijenhouder en met zijn vrienden konden we het ook goed vinden. Het was een gezellige avond, heerlijk eten, en we hebben er weer wat contacten in Colorado bij. De neef en zijn vrienden gingen na het restaurant nog wat doorzakken maar wij gingen met Margot en Baher weer terug naar huis, want die moesten de volgende dag tenslotte weer werken en wij wilden ook fris weer op.

Na een flinke avond wandeling door de stad dronken we in het apartement nog wat kruiden thee met honing die wij voor ze hadden meegenomen.
Na een tijdje relaxen met kamille thee biechtte Margot op dat ze behoorlijk misselijk was geworden van het vele en vette eten. Ik toevallig ook. De mannen niet, dat zijn beiden grote eters en een pond meer of minder vet maakt dan kennelijk niet uit haha (ik lach erom maar eigenlijk is het niet best).

Maandag
De volgende ochtend hadden we een snel ontbijtje bij hun thuis. Ik had mijn ontbijt miso soep meegenomen in een tupperware bakje, daar kan ik eigenlijk niet zonder want ik hou niet zo van cereal en bagels.
Nadat we Baher en Margot hadden uitgezwaaid vanuit hun eigen huis (raar idee he?), pakten we onze koffer om deze in de auto te leggen. We gingen ‘s avonds weer naar huis dus die hadden we verder toch niet meer nodig. Baher had ons aangeraden om een wandeling te maken over de Brooklyn bridge.
Dat was echt een goed idee, wat een schitterend uitzicht. Het lijkt me heerlijk om over deze brug te joggen, een volgende keer.

Eerst gingen we bij het Consulaat langs voor het verlengen van mijn paspoort waar ik snel weer klaar was. Gelukkig werd mijn pasfoto goed gekeurd, die ik bij Walmart had laten maken en met veel pijn en moeite in de juiste maat gesneden kreeg. Hij was niet super scherp maar het kon ermee door. Phew!
Ben benieuwd wanneer mijn nieuwe paspoort aankomt, voor $10 extra krijg je hem namelijk thuis opgestuurd en hoef je hem in persoonlijk te komen afhalen.
Nu moet ik ook mijn greencard nog vernieuwen (met nieuwe achternaam) en als dat is gebeurd, kan ik weer naar het buitenland reizen.

Scott had eigenlijk een zaken lunch geplanned en was op weg daarnaar toe terwijl ik van plan was om wat foto’s te maken in Central Park en daar mijn versgeroosterde kastanjes zou gaan nuttigen.

Ik had net een foto genomen:

en zat net op een bankje in het zonnetje bij het schaatsen te kijken toen Scott belde om te zeggen dat de lunch meeting helaas was verzet naar een borrel meeting later op de middag. Dat was erg vervelend want het was net niet genoeg tijd om in China town te shoppen wat eigenlijk op het schema stond, maar te lang om ergens doelloos rond te banjeren. En de batterij van mijn camera was ook ineens leeg want ik had die natuurlijk niet opgeladen voor ik wegging.

We besloten om andere vrienden op te zoeken waar ik ook wat honing voor had meegenomen. Maar die waren er natuurlijk net weer niet omdat ze ons later hadden verwacht, dus lieten we het potje met een berichtje achter bij de doorman.
Ook gingen we naar Zabars op Broadway.
Zabars is een winkel vol met etenswaren uit verschillende culturen en een zeer ruim aanbod aan kazen waar we uiteraard wat van kochten.

De zaken meeting vond plaats in een ierse pub en Scott had deze meeting met iemand, Rob, die hij nog kent van college. Rob wilde mij ook ontmoeten dus ik ging nu ook maar mee zodat we daarna gelijk weg konden om de verkeers drukte voor te zijn.
Nou vind ik het onderwerp gasboringen wel interessant, daar niet van.
Maar, tijdens de meeting kreeg Scott een telefoontje van een andere vriend van hem, die Rob ook kent en die toevallig in town was met een groep consultants en potentiele investeerders.
Nou, zegt Rob, laat die ook maar hier komen.
En na een kwartier kwam er een groep strak in het pak zittende mannen met goed verzorgd haar en sjieke overjassen de pub binnengewaaid.
En dat is echt super oncomfortabel als je denkt er voor het sociale even bij te zitten, Scott strak in pak is en jij super casual gekleed bent in je spijkerbroek en truiige trui die niet al te fris meer ruikt, met doorgewaaid slordig zittend haar, en je een tas met stinkende kaas naast je op de bank hebt liggen en je had verwacht na een korte meeting met 1 persoon snel te kunnen vertrekken.
Ik zat als het ware gevangen tussen dure pakken met after shave, vlotte praatjes en laptops, net of ik in de verkeerde scene zat. Ik zat naast Scott dus ook nog eens in het blikveld van de aanwezigen.
Als snel klapten links en rechts laptops open met charts en data, werd er lang en druk gediscussieerd, dingen genoteerd, data vergeleken, en werden kaartjes uitgewisseld.
Ik heb het overleefd maar joh da’s echt niet cool als je het niet verwacht en je er totaal niet op gekleed bent.
Scott verzekerde me dat het normaal echt niet zo ging. Hij was er zelf ook een beetje door overdonderd.
Maar de volgende keer neem ik ook een sjieke outfit mee!

Toen we na een lange zit om zeven uur ‘s avonds eindelijk weer bij de auto kwamen, en ik de deur opendeed, zag ik de inhoud van het zijvak van de deur voor de stoel liggen. “ehmmm ik denk dat er iemand in de auto is geweest.”

Toen we de koffer die ochtend naar de auto hadden gebracht dacht Scott al dat de auto niet op slot zat maar hij dacht dat hij zich vergist had. We dachten er verder niet bij na, legden de koffer in de achterbak en gingen de stad weer in.
We merkten pas maandag avond dat er dingen uit de auto waren verdwenen. De inbraak had dus al op zondag nacht plaatsgevonden.
Een hele zooi cd’s (we hadden zo’n gigantische case voor zo’n drie honderd cd’s) was weg, kleingeld, en een map met verzekerings papieren waarvan de dief zeker dacht dat er geld in zat.
Gelukkig was er niets belangrijks weg, en alle cd’s die we bezitten staan op de computer.
We maakten er maar geen werk van, maar reden terug naar huis, naar ons huis in the middle of nowhere.
Waar niemand je spullen steelt.
Maar dat is ook het enige voordeel.
New York, hier gebeurt alles:-)!

Tegenvaller

Vanmorgen vroeg heb ik wat emmers, zeven en nog meer potten gehaald omdat ik twee keer zoveel honing dacht te oogsten uit de andere kolonie dan de kolonie waar ik gisteren mee bezig was.
Ik kreeg gratis twee 5 gallon food-grade emmers van een lokaal restaurantje, vond alles wat ik verder nodig had in een dorpje vlakbij en schoonbroer was er om half elf, klaar om met de tweede kolonie te werken.
We komen daar aan, en aan de buitenkant ziet het er goed uit, veel bijen die in en uit vliegen.
Maar toen we het deksel eraf haalden zagen we al een paar dode bijen.
En wat gek, die bovenste kist is wel errug licht. En die eronder ook, en behalve een paar dode bijen zijn ze allemaal weg. En ze hebben zelfs nog larven achtergelaten… helaas, we zijn onze eerste kolonie verloren aan Colony Collapse Disorder.
En de honing is ook weg.

Daar worden we niet vrolijk van.

Onze eerste ge-extracte honing!

Eindelijk kon ik vandaag aan de slag om de honing uit de kasten te halen en onze extractor uit te proberen.
Ik dacht dat ik er snel mee klaar zou zijn. Maar ik ben vanmorgen om elf uur begonnen met het afhalen van de honing en het is kwart voor negen ‘s avonds en ik ben bijna non-stop bezig geweest met het extracten van de honing!
Ik heb ‘s middags even geluncht en met avondeten snel een heerlijke tacosoep van Petra gegeten. Een welkome makkelijke maaltijd voor als je erg druk bezig bent.

Ik moet zeggen dat het best een beetje rot voelt om die bijen hun honing af te nemen en als ik zie hoeveel ik alleen al uit twee kisten haal, vind ik het eigenlijk wel schandalig veel. En dan is dit nog maar de kleine kolonie! Natuurlijk heb ik voor hun wel honing achter gelaten maar ik begin te twijfelen of ik er niet toch teveel vanaf heb gehaald…
Ik haalde uiteindelijk twee kisten met volle frames bij ze weg:

Eerst uncap je de frames met het uncapping mes:

Hier zijn alle cellen nog afgedekt, een teken dat hier rijpe honing in zit:

En hier is de laag was van de cellen verwijderd met het mes:

En dan is het werken geblazen voordat de eerste honing uit de extractor stroomt:

Dit is de eerste pot:

De extractor werkt fantastisch maar ik heb geen goed filter systeem.


Het is echt nodig om de honing te filteren omdat er ontzettend veel was en andere troepjes in zitten waardoor de honing snel zou kristaliseren.
Ik gebruik daarvoor kaasdoek in een zeef, maar ik moet steeds wachten tot er weer ruimte is in de zeef om honing uit de extractor toe te voegen.
Ik kan ook niet door gaan met extracten want dan roer de onderkanten van de frames die in de extractor zitten, door de honing.
Maar met geduld en wat handigheidjes kom je al een heel eind.
Scott is helemaal blij met al die potten vol honing:

Morgen ga ik met schoonbroer de andere kolonie ‘beroven’.
En ik heb nog niet eens alle frames leeg gehaald van de kisten die ik vanmorgen binnen heb gehaald.
Ik zou bijna denken dat ik net zo hard werk als de bijen die de honing voor ons hebben gemaakt haha.
Ik hou het even voor gezien vanavond, morgen weer een nieuwe dag!

En alwéér leuke nieuwe aanwinsten.

Gisteren begon de dag moeizaam. Ik ben inmiddels weer lid van de sportschool (ook wel revalidatie centrum na twaalven) in een dorpje vlakbij, want dat is het enige wat we hier hebben op redelijke afstand.
Er is nu ook een YMCA in een ander dorp maar het is net te ver om daar elke dag voor naartoe te rijden.
Ik had gehoopt dat die vaste crew van vorig jaar het nu wel had opgegeven. Maar nee.
De groep is wel een heel stuk kleiner geworden; het zijn nu nog 5 dames van tussen de 50 en 60 (met z’n zessen is het zaaltje overigens al half vol). De aanvoerder is de vervelenste. Een bemoeial die net doet of ze er werkt en iedereen ongevraagd advies komt geven over hoe de aparaten gebruikt dienen te worden. Terwijl zij ze zelf verkeerd gebruikt. Ik denk wel eens dat ik haar ongevraagd advies zou kunnen geven maar ik heb er geen zin in om dat echt te doen.
Ze houden de aparaten vaak voor langer dan een half uur bezet omdat ze er alleen maar op zitten en verder niets doen dan ouwehoeren. Af en toe een halfbakken ruk aan de handels voor ‘spier oefeningen’, of een beetje fietsen op half elf en op de loopband wordt al kakelend een beetje geslenterd. Of wat je ook veel ziet, dat mensen aan de console hangen als ze een helling invoeren. Nu snap ik ook waarom ze in hun dagelijkse kloffie sporten, sportkleding is niet nodig want er word niet gezweet. Moeten ze natuurlijk allemaal zelf weten. Het is ook maar een observatie. En het is wel erg frustrerend als je moet staan wachten tot ze ‘klaar’ zijn op die aparaten want er zijn er al zo weinig.
Bij mij komt die bemoeial altijd vragen of ik de ventilator op me gericht wil hebben terwijl ik haar steeds al heb gezegd dat ik dat nooit prettig vind. Ze zal het goed bedoelen maar mijn god wat gaat er toch in haar om? Geen wonder dat die groep zo is uitgedund. Qua gekakel merk je alleen geen verschil…. En dan staat de tv ook nog afgestemd op Faux news.
Eergister was ik al vroeg klaar met m’n routine en wachtte ik in de receptie tot Susan er was. Ze zou om negen uur ‘s morgens komen dus ik las even een boekje tot ze er was want ze was verlaat. Steekt bemoeial haar hoofd om het hoekje en zegt:”Bibi, why aren’t you working out? You shouldn’t have to wait for Susan while you can still work out!”
Ik bedoel, wat zeg je daar nou tegen??
Ik zal toch weer eerder op moeten staan. Ik heb met Susan al geregeld dat ik een sleutel krijg van het pand zodat ik er om zeven uur ‘s morgens al in kan.
Ik hoop dat ik het deze hele winter vol hou.

Mijn honing extractor is gistermiddag aangekomen! Lekker licht, makkelijk te verplaatsen en schoon te maken.
Een echte extractor is natuurlijk veel duurzamer dan deze van plastic maar ik denk dat we er de komende jaren veel aan zullen hebben.
Vandaag ga ik ‘m uitproberen want het wordt weer een warme zonnige dag, dus goed weer om met de bijen te werken.
Schoonbroer heeft geen tijd dus is hij er weer niet bij om te zien wat er moet gebeuren. We waren deze hobby samen begonnen maar uiteindelijk ben ik er alleen mee bezig. Enniewee, aan het einde van de dag hebben we verse honing!
Een vriend van ons die regelmatig op ons land komt jagen kwam gisteren aanzetten met een electrisch uncapping knife:

Jaren geleden, toen hij zijn huis pas had gekocht vond hij deze op zolder, de vorige eigenaar van het huis was ook bijenhouder en dit mes had hij in het huis achtergelaten. Hij werkt prima en ik mag ‘m nog gratis hebben ook:-).
Da’ benne leuke ding’n veur de mens!