Thanksgiving

Ik kijk nooit zo erg uit naar het Thanksgiving etentje met de familie, jullie weten onderhand wel hoe het er hier aan toe gaat. (Lees 2008 en 2009).
Het menu voor dit jaar werd bedacht op het vreselijke baby feestje vorige maand waar ik een paar tantes erover hoorde praten. Maar ik had niet door dat daar de rollen al werden verdeeld. Ik vond het ook nogal vreemd dat ik er niet bij betrokken werd. Een week geleden werd ik via e-mail op de hoogte gebracht van wie wat ging koken en er kwam weer een lijst van ongeinspireerde gerechten voorbij. Behalve de kalkoen en de stuffing stonden er geen gerechten op die men hier eigenlijk het hele jaar door al eet. Bonen schotel, gepureerde aardappelen, spruitjes, gekkenhuis.
Ik stond niet op het lijstje. Kennlijk wilden ze het saai houden en ik had er de energie niet voor om me er verder nog mee te bemoeien en er wat van te maken.
Scott stond op de lijst om de stuffing te maken. Dat vindt hij altijd leuk om te doen.
“Dan kun je mij toch helpen? Is leuk!” vond Scott.
Samen koken is ook heel leuk.
Maar ik begrijp stuffing niet. Als je het niet in de kalkoen stopt, wat is dan het nut van de stuffing? Dan heb je een hoopje brood met sausage en kruiden en cranberries, vanuit de pan zo op je bord. Wat een raar gerecht.

‘s Morgens hebben we eerst nog lekker naar Macy’s Thanksgiving Parade gekeken op tv. Het lijkt me toch leuk om daar eens bij te zijn!
Nou, en toen gingen we gisteren naar de jacht club en stonden er maar vier auto’s en bleek dat de helft van de familie niet ging komen vanwege ijs op de weg en ziek/zwak/misselijk.
Dus waren we maar met z’n zeventienen. Het was een stuk rustiger dan normaal, wat ik zelf wel een opluchting vond. Als de hele meute er is, kun je namelijk je kont niet keren in de eetkamer en duurt alles veel langer.
Dus dat was op zich wel iets om dankbaar voor te zijn.
Alles was ook snel weer opgeruimd en om half vier ‘s middags waren we alweer thuis en lagen we op de bank lekker “Heroes” te kijken.
Die dag was ook weer om.