Brieven

Een goede vriendin van mij in Nederland, Sigrid, en ik hebben al heel lang de gewoonte om elkaar handgeschreven brieven te sturen.
Ik weet eigenlijk niet hoe dat zo begonnen is maar wel dat het al heel lang zo is.
Niet dat we elke maand schrijven hoor, bij mij gaat het vaak zo:
Ik begin aan een brief, netjes met de datum bovenaan. En dan volgt er een verslag van de afgelopen tijd maar vooral ook van grappige dingen waar ik aan dacht en die ik echt met haar moet delen omdat zij die vast ook heel grappig vindt. Onze brieven zitten vaak ook boordevol grappige onzin, heerlijk!
Dan moet ik wat doen in huis, of ik moet even weg en voor ik het weet is het weer een maand geleden dat ik die brief begonnen was.
Soms begin ik dan opnieuw of ik schrijf verder, met een andere pen vaak en een korte uitleg waarom ik weer zo’n lange tijd niet heb geschreven.
Dan moet ik weer wat doen in huis, of ik moet weer even weg en dan, na een tijdje, kom ik die brief weer tegen en is ‘ie inmiddels een beetje ‘muf’ geworden.
Dus, begin ik weer opnieuw. Bij haar gaat het ook zo, dus je begrijpt, er zit niet zoveel vaart in.

Wat vaak wel helpt om een brief af te maken en ook daadwerkelijk op te sturen is als ik in een restaurant ben geweest waar ze papieren placemats hebben, want sinds een paar jaar gebruiken wij dat als brief papier.
Hoe dat zo gekomen is weet ik niet meer precies. Maar als ik een mooie of leuke placemat tegen kom, dan gaat ie in de tas en belandt ‘ie ooit beschreven in haar brievenbus.

Ik wissel ook brieven uit met Elsie, de vrouw van een van de Amish werklieden die aan ons huis werkten twee jaar geleden. Het is altijd leuk om te lezen wat ze allemaal doet en hoe het met de kinderen gaat. Ook zij gebruikt emoticons:-)

Vandaag is het weer brieven-schrijven dag want ik ga eindelijk het foto album met voor en na (renovatie) foto’s van ons huis opsturen naar onze Amish vrienden, en daar hoort een brief bij! En ik loop ontzettend achter met Sigrid.

Tekeningen vind ik trouwens ook altijd erg leuk om te krijgen;-)
Gisteren ontving ik weer een leuk Sinterklaas pakketje in een grijs-met-oranje-stippeltjes-tnt-doos, uit Nederland.
En daar zaten twee lekkere Hema chocoladeletters in, een grappig kaartje EN een leuke tekening, van vriendin Liesbeth!:

Lachen!

Bezoek en heel veel leuke dingen in kort tijd

Vanmiddag hebben we mijn vriendinnen uit Nederland uitgezwaaid (snik), die weer op weg gingen naar New York City.
Het was een kort bezoek maar we hebben echt een supertijd gehad!
De Bark Peelers convention (don’t ask, het was al teleurstellend dat we de tobacco spitting contest hadden gemist) van afgelopen zaterdag was een beetje slow maar de activiteiten op de dagen erna maakten alles meer dan goed.
Er was de 4th of July, waarbij we de bank in de pickup truck hadden geladen en waarop wij, met een drankje luid zingend door Scott naar de club werden gereden waar festiviteiten plaatsvonden.

Het is toch wel genieten hoor, zo hoog te zitten, op een comfortabele bank, met je vrienden en met een lekker drankje erbij.

En dan met z’n allen de vuurwerk show mee te maken en vervolgens op die bank weer naar huis gereden te worden en de sterrenhemel te kunnen bewonderen. We waren er helemaal stil van.

De volgende dag reden we naar Lancaster waar ik voor ons drieen een V.I.P. (Visit in Person) tour had geboekt. Scott houdt niet van tours dus die ging niet mee.
Met 8 andere touristen zaten we in een busje en werden eerst naar een Amish boerderij gereden waar net de koeien werden gemolken, toen naar een Amish farm waar miniatuur paardjes worden gefokt, vervolgens naar een Amish houtbewerker. Nou vonden we dat allemaal niet zo bijzonder, maar waar ik erg naar uitkeek was het laatste bezoek aan, zoals dat op de website aangegeven stond, een Amish familie waar we een uurtje allerlei vragen mochten stellen.

Op weg naar die familie reden we langs een groot terrein waar een veiling werd gehouden om geld in te zamelen voor Amish kinderen met een lichamelijke of geestelijke beperking. Het zag er erg gezellig uit, en we hadden ons al voorgenomen om er na de tour langs te gaan.

Bij de familie aangekomen, bleek alleen de man met zijn drie kleine zoontjes aanwezig te zijn want zijn vrouw was aan het werk op de veiling. Wel jammer. Van Dave kregen we een korte tour door het huis, maar al snel werd besloten dat we met die extreme hitte beter buiten konden zitten onder de boom.
De kinderen zetten wat stoeltjes en een bankje neer voor het vragenrondje. Je zou denken dat ik wel een hele lijst had van vragen maar eigenlijk kon ik niks bedenken om te vragen wat ik niet al wist.
Liesbeth, Mathilde en ik vroegen ons wel af of de vrouwen hun benen eigenlijk wel mochten scheren want we hadden nog helemaal geen harige vrouwen benen gezien.
Na het rondje serieuze vragen van de andere toeristen besloot ik deze vraag te stellen, tot hilariteit van de groep. Dave vond dat ook een grappige vraag en antwoordde dat het eigenlijk niet mag maar dat ongetrouwde vrouwen het wel doen. Getrouwde vrouwen doen het ‘in principe’ niet.
Toen was het tijd om afscheid te nemen. Dave moest alleen nog wel naar de veiling om te helpen en had een lift nodig. Dus hij reed met ons touristen busje mee naar de veiling waar we toch langs kwamen op weg naar het tourbus kantoor. Hij vroeg of we nog van plan waren om ook naar de veiling te komen en als we daar zijn dat we hem dan op moeten zoeken, dan kan hij ons ook aan zijn vrouw voorstellen. Leuk!

Dus, na de tour, pakten we de auto en reden terug naar de veiling. Waar helaas alles al werd afgebroken. Al snel vonden we Dave en zijn vrouw. Sarah verkocht zelfgemaakte soft pretzels en al houden we daar normaal gesproken niet zo van, deze waren echt super lekker!
En er was ook nog een stand met milkshakes waar ik een chocolade milkshake kocht.
Dave vroeg toen ons of we hem en zijn vrouw over een half uur misschien naar huis konden brengen, nou dat vonden we wel best, we hadden toch nog geen plannen.
Het is toch wel een leuke ervaring, om overal om je heen Amish te zien en buggies met mooie paarden.
We stonden daar lekker te genieten van de sfeer, de pretzels en de milkshake toen Mathilde op het idee kwam om Sarah en Dave te vragen of we ze ergens mee konden helpen. Er moest nog veel worden opgeruimd en afgewassen en zo stond we ineens met een paar Amish dames op te ruimen en af te wassen.

Onbewust (of misschien expres) had ik geen bed & breakfast geregeld omdat ik hoopte dat we bij een Amish gezin zouden kunnen overnachten, op de een of andere manier.
Het is uiteraard niet zo, dat als je naar Lancaster gaat, je door de eerste de beste Amish familie wordt uitgenodigd om er te overnachten.
Maar, soms gaat alles zoals je wil .

Liesbeth en Mathilde hadden een vermoeden dat ze ons een slaapplek zouden gaan aanbieden. We hadden het erover en Liesbeth en Mathilde zagen het eigenlijk niet zo erg zitten. Onder andere omdat Dave en Sarah de volgende dag op een drie daagse vakantie naar North Carolina zouden gaan en nog veel te doen hadden. Maar ik had een vermoeden dat Sarah erg zou gaan aandringen en dat ze geen nee zouden kunnen zeggen dus ik liet het maar gaan want ik wilde dat juist wel:-) Sterker nog, dat staat al heel lang op mijn verlang lijstje!

Na een half uurtje brachten wij Dave en Sarah dus naar huis. Het was al behoorlijk donker toen we bij hun huis aankwamen en Sarah vroeg ons waar we dachten te gaan overnachten.
Omdat ik dus nog geen slaapplek had geregeld stonden ze erop dat we bij hun overnachtten, en als we dat liever niet deden, dan wilde Sarah’s zus, waar ik mee heb staan afwassen en die naast hun woont, dolgraag dat we bij hun kwamen overnachten.
Gelukkig konden ze beiden geen nee zeggen hihhi en dus, ging Sarah de bedden in de kinderkamers boven klaarmaken en gingen alle kinderen (6 of 7 inclusief nichtjes) beneden in de kelder op een airmattress slapen. Die met een diesel aangedreven generator eerst werd opgeblazen. Voor hun harstikke gezellig en wij kregen alledrie een eigen kamer, geweldig! Ik sliep in de slaap kamer van hun zoontje Stephen.
We kregen alledrie een lantaarn op batterijen zodat we toch nog wat konden zien en hadden de badkamer helemaal voor onszelf. Een doodgewone badkamer met douche, toilet en water uit de kraan. Ik had ergens gehoopt dat ze nog een outhouse gebruikten maar dat schijnt al heel lang niet meer gebruikelijk te zijn.

Ik heb niet kunnen slapen van de hitte, het geblaat van de schapen en het gehinnik van paarden maar ik heb er toch enorm van genoten!
Zo ook Liesbeth en Mathilde, die toch ook wel erg blij waren dat ze toch zijn blijven slapen. Wat een ervaring.

Ik stond vroeg op en heb de afwas gedaan. Toen kwam Sarah binnen die wat groente had geplukt in de moestuin. Ik vroeg of er misschien nog wat gedaan kon worden in de tuin en ze zei, “well… the whole garden needs to be watered, do you think you could do that?” Dus, stond ik lekker op mijn blote voeten in de warme ochtend zon de prachtig bijgehouden tuin om het huis te bewateren. En van het uitzicht te genieten.
Voor we die ochtend vertrokken moesten we nog wel even een berichtje schrijven in het overigens zeer volle guestbook en ons adres en telefoonnummer opschrijven en zij gaf ons het visite kaartje waar ze op de achterkant de verjaardagen van hun kinderen en hun zelf had opgeschreven. Dus dat wordt kaarten sturen;-).
En we moesten zeker terug komen als we ooit weer in de buurt zijn:-).

Ze wilde ons nog ontbijt aanbieden maar ook ik vond het tijd om te gaan en vroeg haar of zij niet een goed restaurant wist voor ontbijt.
Zij werkt in de keuken van Deinner’s restaurant in Ronks en kon ons echt aanbevelen om daar te gaan eten.
Ik ben blij dat we dat gedaan hebben. We kozen voor het ontbijt buffet en alles was vers en echt heerlijk!

Interieur beneden. Niet zo heel anders dan een ‘normaal’ huis en minder kaal dan ik elders in Amish huizen heb gezien. Sarah houdt wel van schilderijtjes en hebbedingetjes.

De slaapkamer waar ik sliep

Stephen’s garderobe

Het huis

Het uitzicht

De stepjes van de kinderen

Daarna hebben we geshopped bij de Rockvale outlets en gingen we op weg naar een family picnic bij Scott’s tante die een zwembad heeft en waar we gretig gebruik van hebben gemaakt. Scott bleef liever bij zijn vader thuis omdat het te warm voor hem was om naar de picnic te komen dus ik moest hem nog wat langer missen.
De neef van Scott, Steve, woont en werkt in Amsterdam maar was bij zijn moeder op bezoek (de tante met het zwembad) en hij is ook nog eens bevriend met Mathilde en Liesbeth. Dus dat was extra gezellig!
En toen besloten we ‘s avonds, na de picnic met zijn vieren naar een drive in cinema te gaan. Dat kwam goed uit wat dat was toch op de weg naar ons huis.
Wat zagen we daar?
Die nieuwe film met Tom Cruise en Cameron Diaz en een half uurtje van de nieuwe Karate kid. Maar het begon al laat te worden en we vonden Karate kid niet zo erg goed dus we besloten dat we maar beter naar huis konden gaan.
De volgende ochtend stonden we weer fris op (hoewel.. we hadden ‘s nachts nog een tijdje bescheiden zitten boemelen-dat hoort er nou eenmaal bij) en pakten de dames hun koffers en planden hun volgende road trip en activiteiten in New York.

Mathilde en Liesbeth, het was kort maar super gezellig:-))

Foto’s en filmpje

Dit filmpje heb ik met mijn foto camera gemaakt. Wat er achter het gordijn gebeurt vlak voor de show begint. Jammer genoeg was ik net te laat voor de grappigste momenten…maar zo krijg je een beetje een idee van de sfeer:

Foto’s en filmpje

Dit filmpje heb ik met mijn foto camera gemaakt. Wat er achter het gordijn gebeurt vlak voor de show begint. Jammer genoeg was ik net te laat voor de grappigste momenten…maar zo krijg je een beetje een idee van de sfeer:

Kruiden tijd

Kruidentijd,
‘n beetje gezelschap,
pak tijd voor jezelf,
het helpt je de dag door- het is
Kruidentijd.
Voor jou, en dat weet je.
Lekker gezellig, tijd voor jezelf!
Kruiden…kruiden…tiiijjjjd

Kennen jullie deze nog?(nognognog)

Het is natuurlijk de tune van Koffietijd met Hans van Willigenburg en Mireille Bekooij maar ik heb het voor mezelf even aangepast voor de leukigheid.

Een korte tijd geleden schreef ik op mijn blog dat ik erover zit te denken om volgend jaar maandelijkse kruiden wandelingen te organiseren.
Gister tijdens de musical raakte ik in gesprek met een dame met wie ik in een Amish keuken scene zit (waar ik dan heel overtuigend moet zingen dat ik liever een Country mouse dan een City mouse zou willen zijn, vooral Scott vond dat hilarisch om me dat te zien zingen want ik ben toch echt geen country mouse hahaha). Ze vroeg me wat ik doe en toen vertelde ik haar over mijn kruiden studie en dat ik erover zat te denken om volgend jaar kruiden wandelingen te organiseren met afsluitend een maaltijd van kruiden en eetbaar onkruid.
Deze dame werkt dus voor de Pennsylvania College of Technology en vond dat een geweldig idee. En of ik volgend jaar misschien daar workshops zou willen geven, want ze zijn altijd op zoek naar interessante onderwerpen. Dat zou geweldig zijn want daar op de campus is veel meer ruimte om zulke dingen te doen en gezamelijk een maaltijd te koken.
Ik denk wel dat ik het voor elkaar kan krijgen om een leuk en interessant programma samen te stellen.:-)dus ik denk wel dat ik het ga doen.

Voor wie zelf paardebloemen thee of koffie (hangt ervan af hoe sterk je m maakt) wil maken:

Met een schep maak je de grond vlak naast de paardbloem kern los en trek je voorzichtig de wortels eruit.

Die spoel je schoon en snijd je in stukken:

Op een bakplaat met bak papier leg je de stukjes uit en die rooster je voor ruim twintig minuten, terwijl je ze ondertussen af en toe een beejte omroert en ervoor zorgt dat het niet verbrandt.
En dan heb je een potje met geroosterde paardebloemen wortel.

Je kan het fijnmalen in de coffee grinder en gebruiken als koffie, of de wortel stukjes in water koken.
Het hoeft niet lang te koken maar ik doe het vaak wel een kleine twintig minuten. Ik begin met extra veel water en kook het in zodat het sterker wordt.
Heerlijk!

Fotootje

More drama

Gister stond Greg toch gewoon weer naast de hoofdrol speelster, daar waar ik hoor te eindigen. Maar vandaag voor de repetities kwam hij naar me toe en vroeg wat we eigenlijk moeten doen want hij had het niet helemaal begrepen wat ik gister aankaartte. Blijkt dat hij flink doof is. Dus vandaag zouden we het anders doen, ware het niet dat een aantal andere mensen ineens mij de pas afsneden waardoor ik niet op tijd naar het midden kon komen en Greg de lege plek maar invulde. Zucht.
Nou ja, eigenlijk vind ik die plek naast Greg ook heel geschikt.
Ik heb in elk geval iets nieuws toegevoegd, ik heb een bosje roze tulpen bij me die ik zogezegd van een bloemenverkoopster heb gekocht, dus daarmee fleur ik die eerste rij wel aardig op.
Dan is er een Amish scene waarin een schuur afbrandt. Iedereen is in paniek want de paarden staan in die schuur en zijn alle kinderen in veiligheid??
De vrouwen vormen een rij om emmers water naar de schuur te dragen.
Ik sta in die rij maar om er wat meer drama in te gooien heb ik bedacht dat ik halverwege flauw val, waarbij ik uiteraard een emmer laat vallen;-). Ik val maar eventjes flauw want het moet ook weer niet teveel aandacht trekken. We hebben het een paar keer geoefend, een sterke dame staat naast me en vangt me op. Nancy probeert mij met haar schort weer bij bewustzijn te wapperen. En af en toe huil ik ook een beetje want mijn karakter is vrij waardeloos in nood situaties, heb ik bedacht. Hihihi. Ik ben geen fan de de Dikke en de Dunne, maar dat jankerige van de Dunne, daar laat ik me een beetje door inspireren in die scene. Ik moet alleen nog een huil geluidje bedenken. Oh heerlijk!
In de laatste scene, een Amish bruiloft, draag ik de mand met ingeblikte etenswaren en plastic bloemetjes voor decoratie, die Scott en ik zelf vorig jaar hebben gekregen van onze Amish vrienden Elsie en Levi Fisher toen wij trouwden. Dat vond ik wel een grappig detail.

De director kwam naar me toe vandaag en vroeg wat mijn accent ook alweer was. En toen vroeg hij of ik misschien kon helpen met een ander toneelstuk waar hij mee bezig is. Daarbij gaat het om een man met een Nederlands accent. En of ik misschien deze week bij een repetitie wil zijn om aanwijzingen te geven over Nederlandse uitspraak.
(Moet ik daar nou geld voor vragen?hihi)Dat vind ik toch wel leuk om te doen.
Eerst dacht ik, in een fractie van een seconde, dat hij mij ging vragen voor een ander toneelstuk-wat een eer-ja je doet het geweldig, dat accent hoor ik helemaal niet, zegt hij, je bent echt meer geschikt voor belangrijke hoofdrollen en dan zou ik ineens ontdekt worden en zit ik ineens in een nieuwe comedy die nog beter scoort dan Seinfeld.
Maar nee. Dat was het dus allemaal niet. Maar ik wil best heel graag helpen bij Nederlandse uitspraak.

Nog wat meer drukte

Er liggen nog veel taken op me te wachten deze maand. De douche gaat nu erg langzaam maar telkens als ik tijd over heb doe ik een beetje.
Ondertussen ben ik een logo aan het ontwerpen voor Scotts investerings bedrijf en ben ik me ook aan het verdiepen in zakelijke boekhouding want dat wordt straks mijn taak.

Ook wilde mijn schoonzus graag een paar ramen geschilderd hebben en heeft mij gevraagd of ik dit tegen betaling wilde doen. Ik heb de job aangenomen. Je vraagt je waarschijnlijk af waarom ik dat er nog bij doe maar dat komt eigenlijk omdat ik het wel leuk vind om naast alles waar ik niets voor krijg iets te doen waar ik wel voor betaald krijg (maar een baan gaat me dan weer net te ver).
Ik heb dit ook aangegrepen om een statement te maken bij andere familieleden dat ik niet meer inzetbaar ben voor gratis dingen doen omdat mijn tijd kostbaar is.
Ik hoor namelijk geruchten dat ik wel even een logo voor het een of ander kan maken of een website in elkaar kan zetten, (kan ik niet) en dat ik op het Liberty festival wel kinder gezichten kan gaan beschilderen. En dat ik ook handig ben met tegelwerk.
Nou dat dacht ik dus allemaal niet.
En daar voor wil ik best vier ramen schilderen voor een mooi bedrag.

Dan natuurlijk de musical.
Vorige week viel het me al op dat tijdens het eerste nummer waar ik me bij de laatste regels naar de hoofdrol spelers manouvreer, een man van middelbare leeftijd mijn plek probeert in te nemen. Ik heb hem weinig gezien op repetities en ik dacht dat hij het misschien niet expres doet maar gewoon onhandig is.
Maar gister avond deed hij het weer. Ik vroeg aan Nancy of zij weet hoe hij heet. “Dat is Greg. Hij heeft mij ook al een paar keer van m’n plek geduwd. Maar ja, terug duwen doe ik niet hoor.” Wat een rare snuiter, die Greg. Dat laat ik me natuurlijk niet aan leunen. Dit is dan zoiets waar ik gelijk iets aan moet doen anders ga ik daar ‘s nachts over liggen piekeren. En da’s zonde.
Dus ik ging naar hem toe en stelde me voor.
Ik zei dat ik geloof dat we een probleem hebben tijdens het laatste stuk van de Lancaster straat scene en elkaar nogal in de weg zitten. Dat merkte hij ook al. Ik zei toen dat we daar best met z’n tweeen kunnen staan maar we wel elkaar de ruimte moeten geven. En toen stelde ik voor om elkaar te ‘ontmoeten’ en dan samen naar het centrum te lopen. Dat vond hij wel goed. Zei hij.
Hopelijk oefenen we dit nummer vanavond, eens kijken of hij zich aan de afspraak houdt.

De schorten zijn ook al klaar, alleen de kapjes nog. Ja mensen, een foto komt er echt aan hoor

Vandaag is Scott vroeg in de ochtend naar New York vertrokken voor een paar vergaderingen en een zaken lunch. Vanavond laat komt hij weer thuis. Het weekend New York voor ons tweeen ging niet door omdat ik het te druk heb en Scott kan eigenlijk ook niet zo lang weg. Hopelijk lukt het een andere keer.

Wellsboro en andere anekdotes

En toen was het weer zaterdag!

Ik was donderdag weer even in Wellsboro. Pas geleden klaagde ik nog over hoe moeilijk het was om aansluiting te vinden in de Wellsboro-ese community, maar nu lijkt dat helemaal niet zo. Ik kom nu bijna niet meer weg daar omdat ik bijna altijd mensen tegenkom.

De jaarlijkse boeken markt van de bibliotheek vond donderdag plaats waar je voor een kwartje, of vijftig cent oude bibliotheek boeken kunt kopen. Ik ging samen met Gwen want die werkt bij de rechtbank, naast de bibliotheek.
Zij was snel uitgekeken want ze had die ochtend al even een rondje gemaakt. Toen kwam Nancy, mijn musical maatje binnen, effe kletsen natuurlijk. En opeens zag ik Fletch, een oude schoolvriend van Scott met zijn zoontje door de boeken struinen.
Hij vertelde dat zijn vrouw pas geleden is bevallen, of ik niet even langs wilde gaan bij haar? En vanuit de bibliotheek wees hij mij hun blauwe huis aan en hij drong er op aan dat ik echt even langs moest komen voor ik wegging. Ik had eigenlijk wel veel op m’n schema staan maar een half uurtje even bij kennissen langs moet kunnen. Na vier dollar te hebben afgerekend voor een leuke stapel boeken, waaronder een boek over tuinieren, over hypnotiseren(kon ik echt niet laten liggen), wat verhalen op casettes en een leuk politiek boek voor Scott liep ik naar het huis van Fletch en Kathy.

Zij zijn ietsje jonger dan wij. Fletch is een natuur en sport liefhebber, zijn vrouw komt van oorsprong uit Puerto Rico en schijnt het wel naar haar zin te hebben in Wellsboro. Het zijn echt aardige mensen en ik kan er wel eens mee uit eten.

Uiteraard wilden ze weten wanneer wij aan kinderen gaan beginnen. Ik krijg die vraag vaak! Waarop ik zei dat we er waarschijnlijk helemaal niet aan beginnen.
Het grappige is dat sommig mensen dan voor mij een excuus maken waarom het inderdaad geen goed idee is om kinderen op de wereld te zetten, “de wereld is er tenslotte slecht aan toe tegenwoordig, dus waarom zou je”. Of “ja jullie zijn ook nog maar zo kort getrouwd en het huis is natuurlijk nog niet helemaal af”. “Ach, jij bent nog jong” (hij is bijna 40, ik 36). Dan krijg ik verhalen over vrouwen die men kent die na hun 40ste nog kinderen krijgen…

Ik heb geen echte reden. Ik kan er misschien eens een paar bedenken als ik tijd of zin heb. Ik kan ook best een kinderwens creeeren, hoor, als ik erg m’n best doe. En ik denk dat ik het als moeder best goed zou doen.
Ik denk natuurlijk wel eens, of we het niet toch moeten doen, want we hebben veel te bieden en ik snap best dat het leuk is om ze te zien opgroeien. Maar dat resoneert niet zo bij mij.
Ik heb gewoon nooit een kinderwens gehad. En het is behoorlijk vervelend dat ik daar een reden voor schijn te moeten hebben.

Maar goed.
Daarna even voegsel halen bij de doe-het-zelf winkel met enkel vrouwelijk personeel.
Ze hadden een pak van 25 lbs voor me klaar gezet.. op een steekwagentje! Zag er een beetje lullig uit, zo’n steekwagen met een zo’n pakje op.
Ik zei dat ik het zo wel naar de auto kon dragen maar nee, liever reed de dame van de tegel afdeling het pak naar de auto, want, zo zei ze, anders worden je kleren vies. Hihihi. Wat een service he?
Het is trouwens toch de lichte kleur voegsel geworden, Scott vindt dat lichte mooier, ik heb maar opgegeven. Mag hij het af en toe schoon schrobben.

Voor de musical repeteren we nu elke dag. Gisteravond van half zeven tot half tien, dat was vrij pittig. Ook…waren…eindelijk…onze…amish…jurken klaar!
Het was grappig om te zien hoe we allemaal onze jurk achterstevoren aan trokken omdat we er van uit gingen dat de jurk van achter dicht moet. Want het is daar voor de helft open. Dus iedereen klaagde over te krappe borst ruimte, ik kon ook amper ademhalen.
Bleek dus dat het anders om moet en dan moet de voorkant dicht gehouden worden met veiligheids speldjes en dan gaat het schort erover. Raar hoor. En de schorten zijn er nog niet.
Ik was eerst zo enthousiast over mijn Amish kostuum maar ik vind ‘m nu eigenlijk iets tegenvallen. Vooral ook omdat hij niet van gewoon katoen maar een soort glimmende stof. En omdat hij paars is. Ik wou eigenlijk een groene maar die is alleen voor ongetrouwde vrouwen. En ik ben in de musical een getrouwde vrouw en daarom krijg ik een paarse, maar ik heb geeneens een man dus what’s the point?
Hij is ook op maat gemaakt en ik kan met niemand ruilen. Adoe(indonesische uitdrukking voor ‘nou zeg’).

Dan was er ook nog een man uit het koor, de kerstman zal ik hem maar noemen want daar lijkt hij op, die behoorlijk dronken was.
Ik merkte het toen ik hem complimenteerde over zijn amish look, hij had een volle witte baard en snor en de snor had hij afgeschoren. ‘Thankzz’ zei hij lachend en er kwam me toch een kegel tegemoet. Hij liep rond met een go cup, en volgens mij zat hij dus gewoon tijdens de repetitie alvast weekend te vieren. En dan heeft hij ook nog regels die hij vergat of onverstaanbaar uitwalmde. Soms was ‘ie zelfs nergens te bekennen. Ik hoop maar dat hij dat tijdens de opvoeringen niet doet!

Vanmorgen om half tien werden we weer in het theater verwacht. Dat kwam net niet lekker uit want mijn Amish rauwe boter vriend, Aaron, zou vandaag op de farmers market zijn met mijn bestelde boter. Ik vertrok iets vroeger om eerst daar langs te rijden maar hij was er nog niet. Aangezien de repetities langer doorgaan was ik bang dat ik hem zou missen, want de markt staat er maar tot 1 uur ‘s middags. Er stond een dame die kruiden plantjes verkocht en ik vroeg haar of zij misschien, mocht Aaron op komen dagen, hem wil laten weten dat ik langs ben geweest en of ze hem ‘vast’ kon houden tot 1 uur. Dan zou ik eerder weggaan bij de repetities.
Gelukkig was dat vasthouden niet nodig. De repetities vandaag gingen er goed en we waren nog voor de middag klaar. En de kerstman was ook weer helemaal nuchter.
Aaron stond er gelukkig en had mijn boter meegenomen. En nog goedkoop ook!

Eind goed al goed.

Blossburg Parade

Afgelopen zaterdag vond in het naburige dorp Blossburg, de Coal fest parade plaats.
Een van de jaarlijkse hoogtepunten in de omgeving.
Susie, die hier al meer dan dertig jaar woont was er nog nooit geweest, ongelooflijk he? Dus we gingen er samen naartoe.
De parade begon al om 11:00 dus we vertrokken tijdig zodat we nog een parkeerplek zouden vinden in het ‘centrum’. Het was natuurlijk ontzettend druk toen we aankwamen, het was ook een schitterende dag voor zo’n evenement. Op het parkeer terrein voor de Dollar General was nog een plek vrij voor gehandicapten. Jammer, dacht ik, maar toen toverde Susie uit onze glove compartment een gehandicapten parkeer plaats vergunning tevoorschijn. Ik wist niet eens dat wij die hadden!
Susie is min of meer gehandicapt dus die mag hem gebruiken, handig dat wij die ook hebben. Gelijk plek, en ook nog vlak bij de uitgang.
We hadden nog tijd om even de Dollar General in te duiken om er even later met een spiderman vlieger van een dollar weer te vertrekken(is leuk voor de kids).
Opeens zag ik een bordje met “Farmers market” en een pijl naar de parkeerplaats. Ik kijk en kijk en zie helemaal niets, of, wat is dat daar, aan de zijkant achter al die auto’s?
Vier stands met karig aanbod? Jawel, een farmers market zoals we dat nou eenmaal hebben hier in Blossburg. In Liberty hebben we ook zo’n karige farmers market, maar die heeft wel vijf stands!
Een verkocht tomaten plantjes, de volgende zelf gemaakte place mats, de derde verkocht zeepjes en lotions en de vierde was een amish markt koopman met broodjes en cakes. Gelijk dacht ik, die kan mij vast helpen aan rauwe boter! En ik had geluk, Aaron, zo heet ‘ie, heeft zelf geen rauwe boter maar zijn buren thuis verkopen het wel. Over twee weken is hij weer terug en zal hij 4 pounds rauwe boter voor me meenemen! FIJN! Daar kan ik weer ghee van maken, heerlijk om mee te koken. Ik kan natuurlijk ook naar Mill Hall rijden en bij vrienden van de Fishers(de Amish familie van vorig jaar) wat halen maar dat is weer zo’n eind weg.
Toen was het tijd voor de parade:

Iedereen wacht in spanning af

De locale motor duivels openen de parade

De scouts

De prinsesjes van Pre school

De medewerkers van de bank

De Red Hats, waarom Susie niet mee deed weet ik niet want zij zit ook bij die club

Het blokfluit klasje

De karate kids, erg leuk om te zien dat er zoveel kids op karate zitten:-)
Ook het fanfare korps kwam langs en nog wat andere clubs. De mensen in de parade strooien snoepgoed voor de kinderen en af en toe word er een kleine demonstratie gegeven van een groep. Op een grote aanhangwagen aan de zijlijn zit iemand met een microfoon die vertelt wie er in de parade zit en die de boel een beetje opvrolijkt met grappige opmerkingen.

Het zou heel leuk kunnen zijn maar eigenlijk is het wel een beetje suf. De mensen langs de weg zitten er maar een beetje duf bij. Af en toe krijg je een tootsie roll naar je hoofd, en er wordt door het publiek weinig terug gezwaaid naar de enthousiast wuivende mensen in de parade. Eigenlijk moet je iets bedenken waar het publiek echt enthousiast van wordt, maar wat?
In Liberty hebben we op 27 juni, de laatste dag van de musical, ook een parade.
Ik zit er ondanks alles toch over na te denken om mee te doen..