Waslijstje

We zouden eigenlijk naar Ikea gaan en mijn paspoort gaan vernieuwen in NYC.
Maar, we voelden het niet deze week. Dus doen we dat volgende week en maken wij deze week…..*trommel geroffel*….
DE DOUCHE AF!
Jaja! Ik had mijn aandeel al gedaan vorige week; alle tegels zitten erop en de tegelsnij troep is eindelijk verwijderd uit de badkamer.
En morgen gaan we voegen. Scott zei dat hij dat voor zijn rekening neemt maar het is een rot klus en vier ogen zien meer dan twee dus we doen het met z’n tweeen.
Ik zag net dat het morgen regent dus dat komt goed uit.

Vrijdag ga ik weer op de farmer’s market staan om mijn laatste workshop, die op 18 September plaatsvindt, te promoten.

Ook is er een kunst wedstrijd geplanned op 2 en 3 october op het Apple and Cheese festival in Canton.
De deadline, zo ontdekte is pas gisteren, is al op 17 September.
En omdat ik nog geen schilderij heb moet ik dus snel aan de slag.
Gelukkig is de workshop van 18 September praktisch hetzelfde als die van Augustus, zodat ik niet zo heel veel nieuws hoef in te studeren.

Kijktip voor vandaag, een goede inspiratie bron voor de tuin,
Tuinruimers (met goeie ouwe Rob)

en

Lie to me, met Tim Roth.
Over de serie

Ups en downs

Wat een rare tijd. Het ene moment gaat het prima, het andere moment gaat het helemaal niet.
Ik merk ook dat ik nu weinig geduld heb met mijn omgeving en vooral ook met winkel personeel van de Walmart contact lenzen winkel die mij geen geld willen teruggeven voor lenzen waar ik rode ogen van krijg waarna ik een paar dagen heel slecht zie. Omdat het doosje open is. Normaal zou ik er niet weggaan zonder mijn geld maar gister had ik er geen trek in en zei “Dan hou je ze toch lekker!” en ben ik de winkel uit gelopen. Ik schrijf wel een klachten brief wanneer ik daar zin in heb. Ik hoop dat die geirriteerdheid wel snel over is of dat ik er een beetje grip op kan houden de komende weken.

Ondertussen sta ik er toch verbaasd van hoe productief ik ben ondanks de dips.
De gastenbadkamer is helemaal spik en span, mijn enorme voorraad kast weer helemaal overzichtelijk en ik vind zelfs tijd en energie om wat detail werk aan de douche te verrichten. Het gaat om de tegels voor het instap gedeelte, en daar is het echt passen en meten. Hier merk je dat de tegeltjes niet allemaal zo mooi recht zijn gesneden maar goed, dat ‘brei’ ik wel recht met wat creatief aanpas werk.
Scott kan niet wachten tot hij alle tegeltjes mag voegen. Not!

Ik kreeg vandaag ook een nieuw contractje binnen van de College waarin aangegeven staat dat ik nu een hoger bedrag krijg per workshop die ik geef, dat is toch leuk. En ook ben ik door mijn schoonmoeder namens de lokale tuinierders club gevraagd om een praatje te houden over eetbaar onkruid.
In de eerste instantie wou ik eigenlijk niet zomaar een presentatie geven zonder een vergoeding. Maar ik heb bedacht dat ze beter naar mij toe kunnen komen in de zomer, als alles in bloei staat en mijn tuin meer toonbaar is, dan kan ik een korte rondleiding geven van een half uur en mijn workshop promoten. Daar hebben ze op de club ook zeker oren naar, zei mn schoonmoeder.
Dan kan ik globaal wat vertellen over het idee van mijn tuin en misschien een praatje houden over over winter zaaien, over het kweken van bijvoorbeeld burdock en hoe je zelf met chicory wortels, belgium endives kan kweken.

De hummingbirds zijn er ook weer. Ik heb twee dagen geleden een paar feeders opgehangen en ik heb al een flink aantal kolibries ervan zien drinken. Nou zijn ze vaak net weg als ik mijn camera eindelijk gereed heb maar soms heb je mazzel :

Nog meer klussen en een bekentenis

Op de foto zie je nog niet veel maar het hele design is uitgelegd. De man met de verse aarde zou komen maar, wat een verrassing, die kwam niet.
Dus ik kan nog niets in de grond stoppen. Hopelijk morgen dan!



Verder is de douche bijna klaar om gevoegd te worden, wat Scott zal doen, heeft hij gezegd. Maar ik denk dat ik hem wel ga helpen want ik weet al wat voor rotklus het is.

En omdat mijn tuinbroek nog niet is aangekomen draag ik zolang -ik hoop dat u zit- de mom jeans van mijn schoonzus.
Zo, dat is eruit.
Het zijn de afgedankte ‘slanke’ jeans die mijn schoonzus mij vorig jaar gaf omdat zij ze niet meer aan kon. Ik vond ze wel makkelijk voor klussen, want ze zaten lekker ruim, en ook handig, geen inkijk van achteren.
En nu… zitten ze als gegoten. ((

Klussen

Gisteren zijn we druk bezig geweest met de tuin.
Zo zag het er nog uit op mijn verjaardag:

En gisteren, aan het eind van de dag zag het er zo uit:

Die muur heeft Scott feitelijk in zijn eentje gemaakt, die blokken wogen zo zwaar dat ik ze niet kon tillen.
We waren maar met zijn tweeen gisteren omdat iedereen of aan het verhuizen was, of aan het werk was.
En vandaag zou de man met de bulldozer weer komen, om de grond vanaf dat muurtje te egaliseren zodat ik eindelijk met de tuin kan beginnen maar die heeft ineens andere plannen. Een ervan is zijn afspraak met ons niet nakomen. Je zou ‘m toch z’n nek omdraaien! Maar als ‘ie dan eenmaal weer op komt dagen, ergens deze week, heb je ‘m liever aan het werk.
Lastig.
Dus, omdat wij niet verder kunnen met de tuin vandaag, gaan wij verder aan de douche, ja die ene waar ik al heeeeel lang tegen aan zit te hikken.
Maar hij komt af deze week.

Zwarte vrijdag

Ik had er natuurlijk al veel over gehoord, over die black friday, de dag na Thanksgiving, waar je vroeg voor uit de veren moet om mega super koopjes te scoren in de mall. Maar ik was nog nooit geweest.

Dit jaar wilde ik het wel meemaken, die volle parkeerplaatsen, lange rijen en super koopjes om 4 uur ‘s ochtends. Met mijn schoonmoeder en schoonzus had ik afgesproken om dit jaar te gaan. Vier uur was ons te vroeg maar als we om half vijf vertrokken was het nog wel te doen.

Ik had me goed voorbereid:
-telefoonwekker gezet op kwart voor vier
Snel-shop kleren klaargelegd:
-trainingsbroek
-instap sneakers
-tanktop
-hooded sweatshirt met rits (gaat m’n haar niet in de war en blijven mijn gepotloode wenkbrouwen tenminste zitten)
Deze outfit is uitermate handig voor als je snel kleren en schoenen wil passen.
En je hoort er dan ook helemaal bij.
-twee betaalpasjes (steek ik gewoon in mijn zak of in mijn sokken voor deze gelegenheid want met dit soort dingen kun je het beste tasloos shoppen)
-m’n camera (zou ik gewoon in de auto laten liggen na foto’s gemaakt te hebben van de overvolle parkeerterreinen en rijen mensen voor de winkels.)
-fruit and nuts repen
-banaan
-bidon met water. (eten en drinken blijft ook in de auto)

Maar, om tien over half vijf werd ik wakker gebeld! Mijn wekker was niet afgegaan en de meiden vroegen zich af waar ik bleef. EEh verslapen, sorry girls!
Het was gelukkig niet erg want op het laatste moment besloot er nog iemand mee te gaan en die haalden ze eerst op om daarna mij op te halen. Ik had vijf minuten de tijd.
Dat vond ik wel relaxed, ik zou eigenlijk naar Gwen’s huis rijden maar nu werd ik opgehaald, dat scheelde toch weer een ritje.
Dankzij mijn voorbereidingen stond ik binnen vijf minuten buiten, al was ik uiteindelijk wel mijn telefoon en camera vergeten.

Om tien voor vijf waren we dan eindelijk op weg. Het was nog donker toen we om kwart voor zes aankwamen bij het winkelcentrum. De autos stonden langs de kant van de weg geparkeerd omdat de parkeerterreinen vol zouden zijn. Maar, vreemd genoeg hadden wij geen enkele moeite om gunstige plekken te vinden tegenover de winkels.
Er waren ontzettend veel mensen maar in de winkels viel het met de drukte best mee. Niemand werd onder de voet gelopen, niemand was aan het graaien. Sommige rijen waren lang maar toch verliep het afrekenen bij de kassa erg snel. Ik vond het eigenlijk wel heel relaxed!

Heb ik wat mooie deals gescored?
Nee niet echt. Want wat ik op mijn kerstcadeau lijstje had staan was allemaal net niet in de Black Friday aanbieding.
Nou ben ik best wel een krent en betaal ik liever zo min mogelijk maar ik ga ook niet op koopjes af omdat het koopjes zijn. Dus voor een gezichtscreme en broeken van een bepaald merk betaalde ik toch de volle prijs.
En dingen die ik zelf gebruik, zoals schilder doeken en verf en kwasten, zijn nooit in de aanbieding, ook niet op deze dag.
In elk geval had ik zo een gratis ritje naar de mall zodat ik mijn inkopen kon doen. Want omdat ik zo’n krent ben, ga ik nooit naar de mall, omdat het zo ver is en omdat benzine niet goedkoop is. Dus zo zie ik het toch maar weer als een meevaller.

Voor de echte Black Friday drukte en drama moet ik volgend jaar misschien maar dichter bij huis blijven, en naar de Walmart in Mansfield gaan. In de mall hebben ze namelijk geen Walmart maar het lijkt me echt geweldig om zoiets als dit aan te treffen:

Upditjes en datjes

Happy Labor Day!

Het is bewolkt, een beetje fris maar windstil en als je buiten komt ruikt het naar de winter.
Iemand heeft de haard al branden, het is grauw en stil, ken je die sfeer?
Ik word daar een beetje bleu van want ik heb nog lang niet alles gedaan wat ik wilde doen deze zomer.
Hopelijk komen er nog voldoende dagen dat we ontbijt, lunch en avondeten buiten op het dek kunnen nuttigen.

De douche is bijijijna af maar nog niet helemaal, de laatste loodjes wegen best zwaar, ik heb er de afgelopen dagen ook niets aan gedaan want mijn handen hadden even tijd nodig om te herstellen.
Maar hij wordt erg mooi, dat wel.

Het was ook de bedoeling dat we dit jaar de tuin eens onder handen gingen nemen, vooral ook omdat ik graag een tuin wil gaan aanleggen met kruiden, eetbaar onkruid en eetbare bloemen. En misschien een gedeelte waar veel vlinders op af zullen komen.
Ik heb alle zaadjes al op mijn ‘watch’ lijst op E-bay klaarstaan. Scott zegt dat hij alles zal proberen om het alle grond dit jaar nog omgespit te krijgen en met een bulldozer mooi vlak te krijgen. Dat zou mooi zijn want nu is het niet te doen. We hebben ook slangen en in die jungle moet je altijd uitkijken waar je loopt.
Ik kan bij ons niet eens bij de brandnetels (stinging nettles, al prikken ze niet want het zijn jonkies) komen dus heb ik die vorige week bij Steve en Gwen in de achtertuin geplukt. En ook al houden ze het daar netjes gemaaid, ook daar moet je uitkijken.
Ik zag een mooi bosje brandnetels en net toen ik die wilde plukken hoorde ik een kikker kwaken. Vlak onder het bosje zat een kikker, met zijn achterste gevangen in.. een slangebek! EEeew (schreeuwde ik inwendig uit). Die kikker was nog springlevend en ook al zou ik me er eigenlijk niet mee moeten bemoeien, ik doe ook maar wat mijn natuur me ingeeft, dus ik plukte een goldenrod stengel en prikte de slang die de kikker gelukkig direct los liet. Al mokkend verdween de slang in de struiken. En de kikker sprong vrolijk kwakend weg. (denk ik dan)
En als de slang hem niet alsnog heeft gevangen en opgepeuzeld, springt hij nu nog vrolijk kwakend in het rond.

Ook heb ik vandaag een mooie Excalibur Food Dehydrator aangeschaft (YAY!).
Ik wilde al een tijdje een dehydrator voor het drogen van mijn kruiden, want in mijn voorraadkamer gaat het veel te traag. Dus ik heb me gisteren flink verdiept in het gebruik van de Dehydrator en er ging een wereld voor me open. Je kan vrijwel alle soorten voedsel drogen in zo’n ding, en praktisch een heel leven lang bewaren, als je dat zou willen.
Ik ben helemaal enthousiast na het zien van de filmpjes op de Excalibur website en heb vandaag bij de Walmart gelijk weer nieuwe glazen potten aangeschaft voor het opslaan van al ons gedroogde eten, geweldig! We gooiden al bijna nooit voedsel weg maar straks dus helemaal niets meer. De overvloed aan groente en fruit die buurtjes en familie langs brengen wordt vanaf nu, indien niet direct genuttigd, gedroogd en bewaard.

Met de bijen gaat het goed al denk ik niet dat we dit jaar honing van ze kunnen afnemen. Beide kolonies zijn nog steeds enorm in populatie aan het groeien en ik vermoed dat ze, voor de eerste vorst, niet voldoende honing zullen hebben verzameld om de winter door te komen. Dat wordt dus bijvoeren met een suikerblok.

Over een paar weken komen mijn ouders voor twee weken bij ons bivakeren, ik kijk er ontzettend naar uit en ben ook al bezig een leuk programma samen te stellen, er zijn festivalletjes, leuke rondleidingen in het Cherry Springs State park met een nachttocht per boot of te voet, theater bezoek, First Friday in Williamsport, shoppen en wie weet een een uitje naar New York. Twee weken zijn eigenlijk te kort maar ze zullen zich in elk geval niet vervelen.

En nu ga ik een Italiaanse aardappel salade maken voor de schoonfamilie, want die komt vandaag bij ons eten.

Badkamer vloer

Eindelijk, hij is zo goed als af. Natuurlijk kwam er een steentje los die niet goed vast zat op het matje, die moet ik dan maar weer opnieuw vastplakken zogauw we (ik) de tegels op de muur gaan aanbrengen. Maar hij ziet er niet slecht uit he?

Wellsboro en andere anekdotes

En toen was het weer zaterdag!

Ik was donderdag weer even in Wellsboro. Pas geleden klaagde ik nog over hoe moeilijk het was om aansluiting te vinden in de Wellsboro-ese community, maar nu lijkt dat helemaal niet zo. Ik kom nu bijna niet meer weg daar omdat ik bijna altijd mensen tegenkom.

De jaarlijkse boeken markt van de bibliotheek vond donderdag plaats waar je voor een kwartje, of vijftig cent oude bibliotheek boeken kunt kopen. Ik ging samen met Gwen want die werkt bij de rechtbank, naast de bibliotheek.
Zij was snel uitgekeken want ze had die ochtend al even een rondje gemaakt. Toen kwam Nancy, mijn musical maatje binnen, effe kletsen natuurlijk. En opeens zag ik Fletch, een oude schoolvriend van Scott met zijn zoontje door de boeken struinen.
Hij vertelde dat zijn vrouw pas geleden is bevallen, of ik niet even langs wilde gaan bij haar? En vanuit de bibliotheek wees hij mij hun blauwe huis aan en hij drong er op aan dat ik echt even langs moest komen voor ik wegging. Ik had eigenlijk wel veel op m’n schema staan maar een half uurtje even bij kennissen langs moet kunnen. Na vier dollar te hebben afgerekend voor een leuke stapel boeken, waaronder een boek over tuinieren, over hypnotiseren(kon ik echt niet laten liggen), wat verhalen op casettes en een leuk politiek boek voor Scott liep ik naar het huis van Fletch en Kathy.

Zij zijn ietsje jonger dan wij. Fletch is een natuur en sport liefhebber, zijn vrouw komt van oorsprong uit Puerto Rico en schijnt het wel naar haar zin te hebben in Wellsboro. Het zijn echt aardige mensen en ik kan er wel eens mee uit eten.

Uiteraard wilden ze weten wanneer wij aan kinderen gaan beginnen. Ik krijg die vraag vaak! Waarop ik zei dat we er waarschijnlijk helemaal niet aan beginnen.
Het grappige is dat sommig mensen dan voor mij een excuus maken waarom het inderdaad geen goed idee is om kinderen op de wereld te zetten, “de wereld is er tenslotte slecht aan toe tegenwoordig, dus waarom zou je”. Of “ja jullie zijn ook nog maar zo kort getrouwd en het huis is natuurlijk nog niet helemaal af”. “Ach, jij bent nog jong” (hij is bijna 40, ik 36). Dan krijg ik verhalen over vrouwen die men kent die na hun 40ste nog kinderen krijgen…

Ik heb geen echte reden. Ik kan er misschien eens een paar bedenken als ik tijd of zin heb. Ik kan ook best een kinderwens creeeren, hoor, als ik erg m’n best doe. En ik denk dat ik het als moeder best goed zou doen.
Ik denk natuurlijk wel eens, of we het niet toch moeten doen, want we hebben veel te bieden en ik snap best dat het leuk is om ze te zien opgroeien. Maar dat resoneert niet zo bij mij.
Ik heb gewoon nooit een kinderwens gehad. En het is behoorlijk vervelend dat ik daar een reden voor schijn te moeten hebben.

Maar goed.
Daarna even voegsel halen bij de doe-het-zelf winkel met enkel vrouwelijk personeel.
Ze hadden een pak van 25 lbs voor me klaar gezet.. op een steekwagentje! Zag er een beetje lullig uit, zo’n steekwagen met een zo’n pakje op.
Ik zei dat ik het zo wel naar de auto kon dragen maar nee, liever reed de dame van de tegel afdeling het pak naar de auto, want, zo zei ze, anders worden je kleren vies. Hihihi. Wat een service he?
Het is trouwens toch de lichte kleur voegsel geworden, Scott vindt dat lichte mooier, ik heb maar opgegeven. Mag hij het af en toe schoon schrobben.

Voor de musical repeteren we nu elke dag. Gisteravond van half zeven tot half tien, dat was vrij pittig. Ook…waren…eindelijk…onze…amish…jurken klaar!
Het was grappig om te zien hoe we allemaal onze jurk achterstevoren aan trokken omdat we er van uit gingen dat de jurk van achter dicht moet. Want het is daar voor de helft open. Dus iedereen klaagde over te krappe borst ruimte, ik kon ook amper ademhalen.
Bleek dus dat het anders om moet en dan moet de voorkant dicht gehouden worden met veiligheids speldjes en dan gaat het schort erover. Raar hoor. En de schorten zijn er nog niet.
Ik was eerst zo enthousiast over mijn Amish kostuum maar ik vind ‘m nu eigenlijk iets tegenvallen. Vooral ook omdat hij niet van gewoon katoen maar een soort glimmende stof. En omdat hij paars is. Ik wou eigenlijk een groene maar die is alleen voor ongetrouwde vrouwen. En ik ben in de musical een getrouwde vrouw en daarom krijg ik een paarse, maar ik heb geeneens een man dus what’s the point?
Hij is ook op maat gemaakt en ik kan met niemand ruilen. Adoe(indonesische uitdrukking voor ‘nou zeg’).

Dan was er ook nog een man uit het koor, de kerstman zal ik hem maar noemen want daar lijkt hij op, die behoorlijk dronken was.
Ik merkte het toen ik hem complimenteerde over zijn amish look, hij had een volle witte baard en snor en de snor had hij afgeschoren. ‘Thankzz’ zei hij lachend en er kwam me toch een kegel tegemoet. Hij liep rond met een go cup, en volgens mij zat hij dus gewoon tijdens de repetitie alvast weekend te vieren. En dan heeft hij ook nog regels die hij vergat of onverstaanbaar uitwalmde. Soms was ‘ie zelfs nergens te bekennen. Ik hoop maar dat hij dat tijdens de opvoeringen niet doet!

Vanmorgen om half tien werden we weer in het theater verwacht. Dat kwam net niet lekker uit want mijn Amish rauwe boter vriend, Aaron, zou vandaag op de farmers market zijn met mijn bestelde boter. Ik vertrok iets vroeger om eerst daar langs te rijden maar hij was er nog niet. Aangezien de repetities langer doorgaan was ik bang dat ik hem zou missen, want de markt staat er maar tot 1 uur ‘s middags. Er stond een dame die kruiden plantjes verkocht en ik vroeg haar of zij misschien, mocht Aaron op komen dagen, hem wil laten weten dat ik langs ben geweest en of ze hem ‘vast’ kon houden tot 1 uur. Dan zou ik eerder weggaan bij de repetities.
Gelukkig was dat vasthouden niet nodig. De repetities vandaag gingen er goed en we waren nog voor de middag klaar. En de kerstman was ook weer helemaal nuchter.
Aaron stond er gelukkig en had mijn boter meegenomen. En nog goedkoop ook!

Eind goed al goed.

Verkleed partij

Ik keek er zo naar uit, naar de rauwe boter die ik afgelopen zaterdag ging ophalen bij de Amish of Mennonite meneer. Maar helaas, hij was het vergeten. Hij schaamde zich diep maar beloofde dat hij het volgende week echt heeft. Nou vooruit dan maar.
Ik heb gister nog maar even geclarificeerde boter gemaakt van gewone boter maar da’s lang niet zo lekker en blijft niet lang goed. Tot zover de boter.

Vandaag begon de dag erg leuk, ik had om negen uur ‘s morgens met mijn gepensioneerde musical maatjes Barbara, Nancy en haar man Steve afgesproken om naar het ‘costume depot’ van de theater organisatie te gaan. Barbara had de sleutel gekregen en de director had een rek voor ons klaargezet met een selectie van kleren waar we uit konden kiezen voor de eerste scene in 50-er jaren stijl.

Ik reed eerst naar Nancy’s huis zodat we samen konden gaan, ik wist namelijk niet zeker waar het was. Ik was natuurlijk nog nooit bij hun thuis geweest en was erg onder de indruk van hoe groot het huis is. Onwillekeurig denk je dan toch dat ze allebei goede banen gehad moeten hebben. Het was een kast van een huis met een mooie tuin, een mooie houten vloer en alles tot in de puntjes verzorgd. Nancy was nog niet klaar om te vertrekken want ze moest haar tanden nog poetsen. Ik kreeg een flinke kop heerlijke thee en we praatten wat over het verschil tussen Wellsboro en Liberty. We waren het er over eens dat Liberty echt te saai is voor mij;-).
Ik kwam erachter dat Steve, haar man, zijn hele leven les heeft gegeven op Mansfield University. Nancy is ook lerares geweest maar dan in Liberty.
Ze vinden dat ik vaker naar Wellsboro moet komen want er is zoveel leuks te doen, ook het maandelijkse acteer klasje kunnen ze me van harte aanbevelen.
Toen Nancy klaar was gingen we.

Het depot was niet ver maar toch te ver om te lopen. En het was ook daar waar ik al vermoedde waar het was: bij doe-het-zelf zaak Patterson, waar ik toevallig ook nog moest zijn om voegsel voor de douche te halen.

Het rek wat voor ons klaarstond was wel wat beperkt dus het was maar goed dat wij de eerste keuze hadden. Wat een leuk depot is het toch. Er is van alles te vinden, ik zou er best een dag in kunnen vertoeven en van alles aan proberen. Het rook wel erg muffig, net als die tweede hands kleding stands op het Waterloo plein, waarom is dat toch altijd zo?
We hadden ook grote lol met alle jurken en hoedjes.
Steve, die vroeger ook al niet zo mode bewust was, wilde perse die ene hoed van corduroy maar Nancy en Barbara vonden het maar niets. “Droegen mannen deze hoeden dan niet in de jaren vijftig?” vroeg hij, waarop Nancy antwoordde:”Nee, je VADER droeg in de jaren ZEVENTIG! but if you really like it…” Hoofschuddend draaide ze zich om en pastte haar eigen vrolijke met bloemen geborduurde hoedje, eigenlijk meer een uit de kluiten gewassen diadeem. Wat hadden ze vroeger toch veel mooiere kleren!
Toch erg handig om kleding uit te zoeken met mensen die in de jaren vijftig zijn opgegroeid, ik had anders rare combinaties gemaakt qua keuze tas en hoed.

Ik ben echt blij dat ik met hun mee ben gegaan want ik heb nu alles compleet. Een mooie jurk die me nog past ook, een hoedje, schoenen, handschoenen, een tasje en een halsketting. Zelfs lompe zwarte schoenen voor mijn Amish kostuum!

(Ik had me bij thuiskomst stiekem verkleed en kwam Scott’s kantoor binnen. Ik zei dat ik nog even to town moest voor een boodschap, of hij nog wat nodig had? Zijn reactie met pretoogjes en een belly laugh:”Are you kidding me??!”)

Toen op naar de doe-het-zelf zaak Patterson. Er werken daar alleen maar vrouwen.
Best grappig en ik vraag me af waarom dat zo is. Een jongedame van de tegel afdeling vertelde me dat oudere mannen het niet zo leuk vinden dat er alleen maar dames zijn want ze gaan er gemakshalve van uit dat ze niets weten over constructie. Maar de jongere generatie kan het wel waarderen. De vraag waarom er alleen vrouwen werken vergeet ik ook gelijk, want wat is er eigenlijk gek aan? Ik krijg een mooi setje samples mee voor de kleur van het voegsel zodat ik daar thuis met Scott over kan bakkeleien. Want ik vindt donker grijs mooi en hij wil juist een beige.

Daarna nog even gestopt bij tuincentrum Agway, om voor Scott en zijn vader een Topsy Turvy te kopen maar die waren natuurlijk allang uitverkocht. Ze hadden ze ook een tijd bij Walmart maar toen wilden ze ze niet en nou zijn ze nergens meer te krijgen, behalve misschien nog online.
Dan nog maar wat zaadjes kopen hihi en potgrond.

‘s Avonds hadden we weer musical repetitie. Ik had m’n 50′s kostuum maar thuis gelaten want ik voelde me een beetje lullig tegenover de rest van de cast, helemaal toen het rek waar wij vanmorgen hebben huisgehouden, een beetje zielig op het toneel stond en een van de hoofdrol speelsters met geen mogelijkheid iets kon vinden wat pastte bij haar karakter. Ze was bijna in tranen want ook zij weet zich geen raad met die 50′s stijl. Niet dat mijn jurk haar zou hebben gepast, ik was al blij dat er iets hing in een klein maatje, maar toch.

Het was hard werken tijdens de repetitie, vaak draait een scene om maar een paar mensen en moet de rest zich bezighouden met dingen waar de amish zich doorgaans mee bezig houden. En dat moeten we dan zelf maar verzinnen. Ik werk dan vaak samen met dezelfde mensen en dan doen we net of we appels aan het uit sorteren zijn, of dat we een quilt aan het borduren zijn. Iedereen moet een verhaaltje hebben. Als de director je vraagt wat je doet, moet je ook je verhaal klaar hebben. NIet dat hij dat ooit doet al zou ik dat wel leuk vinden.

In de eerste scene bijvoorbeeld waar we de niet-amish bevolking van Lancaster moeten voorstellen in de jaren 50, ben ik Gloria, net terug uit Parijs, ik loop door mijn oude straat en verwonder me over hoe er in al die jaren niets is veranderd. Ik groet daarbij een paar mensen. Dan kom ik mijn oude piano lerares tegen (Nancy), die mij voorstelt aan haar man (Steve) en haar vriendin (Barbara), we praten honderd uit voor een paar seconden. Dan komt haar dochter/buurvrouw langs (Mary) met haar baby van plastic, waar we heel enthousiast over zijn. Vlak daarna moet ik me nonchalant naar het centrum van het podium manouvreren om naast de hoofdrol spelers terecht te komen voor de laatste zin die de hele cast moet zingen. Want ik wil natuurlijk wel gezien worden. Ik geloof dat het voor iedereen nu wel duidelijk is dat ik daar ga staan.
Bij andere nummers is het soms wat minder goed geregeld. Zo is er een nummer waar de kinderen op een rij voor aan het podium staan om iets te zingen en dan moeten wij volwassenen daar achter gaan staan. Maar de kinderen waar ik steeds achter terecht kom zijn zo lang! En ook veranderen ze elke keer dat we het nummmer spelen hun positie!
Wat een problemen heb ik toch he? Hihihi

Voegsel en haar problemen

Gisteren na een tijdje er tegenaan gehikt te hebben was ik er klaar voor om de pebble vloer te gaan voegen. Ik gebruikte daarvoor stain resistant grout van een duur merk waarbij je twee delen van een chemische vloeistof door elkaar moet mengen en vervolgens voeg je het kleur poeder toe. Maar toen ik de poeder had toegevoegd en begon te mengen leek de kleur veel lichter dan ik had gedacht.
In plaats van donker grijs/antraciet was het zilverachtig blauw grijs, en het vloekte met de kleuren van de pebbles en de lijsteen. Scott vond het ook maar niets dus nou moeten we weer naar Lowe’s. Ik heb online een goedkoper merk (Mapei) gevonden online met betere kleuren en die verkopen ze daar. Daar we er nu weinig voor voelen om alleen voor dit naar Williamsport te rijden en Scott bovendien erg druk is met werk en allerlei meetings heeft ga ik gewoon door met tegels snijden, want dat moet hoe dan ook gebeuren.

Ook al is Scott erg druk, hij wil perse vandaag en morgen deze raised beds voor me maken zodat ik mijn kruiden zaadjes kan gaan planten.

(dit had Scott ergens gespot, lijkt me erg handig!)
Ik heb al meerdere keren gezegd dat dat echt niet hoeft want hij heeft het al zo druk, ik kan ook best een tijdelijke plek maken achter de garage maar hij wil er niets van horen.

Ik zit nu eigenlijk ook een beetje met m’n handen in het haar over haardracht voor de musical. Mijn haar is zo lastig, ik krijg het met geen mogelijkheid zo gestilleerd als hoe ze dat toen deden. Deze site stuurde de director gister door, niet echt bemoedigend…
En na de fifties scene moet het snel in een scheiding en in een knot of vlechten voor de Amish look. En als ik dacht dat dat makkelijk was omdat we een bonnet opkrijgen, daar heb ik me in vergist: we krijgen geen bonnet maar alleen een kleine praying cap wat niet veel bedekt. Dus ook voor de Amish look moet mn haar netjes.
Ik denk dat ik maar op zoek ga naar een leuk 50′s hoedje of een barret? Lastig lastig..Had ik maar een stylist en een kapper en een personal shopper en een make-up artist.
En een auto met chauffeur, een kok en een schoonmaakster. En een zwembad… en een huis op Hawai’i….

Nou, ik ga maar weer tegels snijden in de garage:

Zo handig die slate cutter.

Met op de achtergond gezellig alle afleveringen van Schoondochter Gezocht op tvopjepc.nl. (Ben er zo fan van!)
Had ik trouwens ook maar iemand die alle tegels voor me wil snijden…