Regen record en pompoenen

De kreek achter ons huis stond deze hele zomer vrijwel droog maar vanmorgen hoorden we het water weer stromen. Dat mag ook wel want het heeft enorm geregend!
In 1924 was het de laatste keer dat het zo hard heeft geregend met een record van 2.5 inch in een uur. Dat is 6.35 centimeter.
Maar gisteren is het record verbroken met 3.5 inch! Dat is 8.89 centimeter!
Geen wonder dat we water in de kelder hadden.
Vorig jaar hadden we het ook maar door hier en daar te dichten en de regenpijp een andere kant op te laten afwateren waren de problemen in de kelder verholpen. Scott denkt niet dat we echt een probleem hebben want het gebeurd vrijwel nooit dat het zo hard regent.
Ik hoop dat hij gelijk heeft.

Inmiddels nadert de bruiloft van ons nichtje die onze schuur gaat gebruiken voor de receptie. Ze hoopt dat ons veld volgend weekend, net als op onze bruiloft, vol staat met wilde bloemen maar we zijn bang dat er niets meer zal staan, het ziet er nu al weinig vrolijk uit. Ik baal ook dat mijn Jerusalem artichokes al zijn omgewaaid en de bloemen die ik ervan heb gered er waarschijnlijk niet meer zo mooi bij zullen staan als nu. Die zouden perfect zijn geweest voor de centerpieces. Ze mag in elk geval alle Zinnia’s uit mijn tuin hebben.

Morgen vindt in ons dorp het Fall festival plaats. Het is voornamelijk een grote yardsale waarbij iedereen z’n oude meuk probeert te slijten in de voortuin.
Ik heb echt mn best gedaan om troep genoeg te vinden voor de yard sale maar we hebben maar een doos. Niet genoeg voor een yardsale.
Ik denk dat ik er een surprise box van maak, tape ik ‘m dicht en verkoop ik de hele doos voor $1. Ik zet ‘m wel bij Gwen neer want die gaat wel flink uitstallen.
En dan ga ik zelf lekker rondstruinen. Vorig jaar waren mijn ouders er ook bij en hebben we hele leuke dingen gekocht.

Mijn vader had een pompoen voor ons gekocht om op de porch te zetten.
Die begon op een gegeven moment natuurlijk te rotten en toen heb ik voor de porch gedeponeerd. En van de zomer kwam daar weer een nieuwe pompoen plant uit, met pompoentjes!
Ik heb nog geen nieuwe fotos gemaakt want de plant is inmiddels veel groter geworden en heeft een paar serieuze pompoenen maar dit was in augustus:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Elke keer dat we erlangs lopen groeten we pa even. Uiteraard ga ik proberen om uit de zaden van deze pompoenen, op een betere plek, weer nieuwe planten te laten groeien.

Nu het is opgehouden met regenen ga ik even een ommetje maken. En dan wat schilderen.

De eerste beer dit jaar

Soms heb je onverwachts interessante ontmoetingen als je veel buiten bent.

Vorige week, toen ik terug kwam van het joggen, zag ik uit ons veld vlakbij het huis een roodbruine vos tevoorschijn komen.
De wind kwam van zijn kant dus hij rook me niet maar ik had Lily, de hond van de buren bij me en die begon te blaffen, waarop de vos snel weer verdween in het veld.
Een paar seconden later, hoorde ik vanuit datzelfde veld het gesnuif van een hert, het geluid wat ze maken om anderen te waarschuwen voor gevaar.
Ik volgde het geluid en naderde het veld waarin de vos was verdwenen en zag daar een mannetjes hert met een middelgroot gewei en een vrouwtjes hert. Ze hadden waarschijnlijk de vos in de gaten, of de wind was gekeerd en ze roken ons, dat kan ook natuurlijk…
Toen ik eraan kwam met Lily bleven ze eerst een tijdje naar me staren maar toen Lily enthousiast naar ze toe rende, gingen ze er toch maar vandoor.

Ik was gisteren wat aan het opruimen in de tuin tussen de nasturtiums en calendula’s, toen ik ineens het bekende gezoem van de kolibri hoorde.
Alleen was het er meer dan een. Ik keek op en zag drie kolibri’s, die om mij heen zoemden, en toen snoepten van de nasturtiums en de zonnebloemen die iets verderop stonden. Een paar keer was er een kolibri die een paar seconden vlak voor mijn gezicht bleef hangen om weer wat te snoepen van de nasturtiums. En ook zag ik ineens flink wat vlinders, wel vier verschillende soorten; kleine witte en gele vlinders en oranje/gele en oranje/blauwe monarchs.
Ik had natuurlijk ook hier mijn camera niet bij me dus heb ik wat gegoogled voor jullie:

Maar soms is het wel een beetje eng.
Vanmorgen was ik een beetje te lui om te joggen en besloot een andere route te nemen voor een lange wandeling. De wandelroute is erg heuvelachtig met stijle hellingen. (Voor joggen heb ik een route met een lange flauwe helling naar boven en een korte stijle helling naar beneden. Dat hou ik beter uit met mijn knie.)
Ik was nog maar een paar minuten aan het lopen toen ik op ongeveer tien meter afstand (kan ook wel iets meer zijn geweest), iets uit een maisveld zag komen.
Het was iets zwarts en groots, met twee oortjes, met twee ogen en een snuit. Yaiks! Een beer!
ook hier een gegooglede illustratie:

De beer zag mij en bleef stil staan. En ik ook.

M’n hart bonkte in m’n keel en ik dacht, wat een grote beer, ik moet toch eens opzoeken wat ik moet doen als ik een beer tegenkom, wegrennen, doodliggen of aanvallen? En waar is Lily? zou Scott me vanaf hier kunnen horen, waarom heb ik mijn fluitje niet mee, ik hoop dat als de beer me aanvalt, hij/zij me niet het maisveld in sleept waar ik pas over een week of wat gevonden wordt, misschien moet ik schreeuwen, wat zal ik schreeuwen, of een aanvals beweging maken! dat helpt ook bij eigenwijze koeien.

Ik maakte een aanvals beweging.
De beer schrok niet echt maar draaide zich rustig om en verdween weer in het maisveld.
Wat een opluchting. Maar nu had ik niet zoveel zin meer om daar langs te lopen. En hardlopen leek mij nu opeens een veel beter idee.
Ik liet de wandel route links liggen (letterlijk) en nam de jog route waar ik halverwege altijd begroet word door Lily die altijd de rest van de route met mij meerent tot aan huis. Dat voelt toch veiliger.
Deze foto is niet gegoogled;-)

Scott baalde dat hij nog geen beer of vos heeft gezien dit jaar. Jaja, ik ben toch maar een bofkont.

Allerlei

Nu Scott in de garage zijn vandaag aangeschafte nieuwe Weber grill aan elkaar aan het zetten is in de garage, onze vrienden een paar dagen in ons vakantie huisje aan een creek verblijven, nichtje Ellie daarnet is opgehaald door haar moeder nadat ik een paar uurtjes op haar heb gepast en zij me super goed heeft geholpen met het schoonmaken van paardebloem wortels (al was het natuurlijk meer moddersoep maken en met water spelen), heb ik even tijd om weer wat te bloggen.
Wel met een knorrende maag, maar gelukkig hoef ik niet te koken vandaag, want er is nog eten over van de Memorial day picnic van gister en Scott gaat zometeen een paar steaks grillen op zijn mooie nieuwe grill.

Mijn workshop van aankomende zaterdag gaat waarschijnlijk ook weer niet door omdat er te weinig aanmeldingen zijn. Dat geeft toch te denken…
Ik weet ook wel dat iedereen nu druk aan het tuinieren is en dat er aankomend weekend vooral veel graduation parties geplanned zijn. Maar toch.

Ach, het haalt ook weer wat druk van de ketel want mijn tuin heeft nog de nodige manuren nodig en ook wij worden met onze vrienden op zaterdag bij mijn Filipijnse vriendin in Blossburg verwacht op de graduation party van haar dochter.

Onze vrienden vermaken zich hier enorm. Ze zijn ook echte natuur liefhebbers, gek op vogels spotten en wandelen. Dus ze halen hier echt hun hart op.
Ook hebben ze al een tocht gemaakt naar Canada, de Finger lakes en Niagara Falls.
Da’s toch ook wat, daar ben ik zelfs nog nooit geweest! En we hebben zelfs nog nooit in ons eigen vakantie huisje overnacht.

Eigenlijk omdat we het altijd druk hebben maar ik heb mijn moeder (en mijn vrienden) moeten beloven dat ik volgende week wat tijd vrij maak want wij gaan volgende week een paar dagen met ze mee zodat ik ook eens wat van mijn nieuwe land zie.

Daar heb ik altijd bezoekers van het thuisfront voor nodig, want met zijn tweeen gaan we eigenlijk nooit op leuke uitstapjes.
Als we alleen zijn en druk met onze projecten vind ik dat ook helemaal niet erg, dan ben ik zelf eigenlijk vaak degene die zegt dat we beter kunnen doorwerken want dan-is-het-maar-gedaan en kunnen we er later de vruchten van plukken. Maar, wie weet is er wel geen later he?

Ondertussen is er een buurman langs gekomen om Scott wat te vragen over gasboringen. Het ziet ernaar uit dat dat weer lang gaat duren want de landkaarten zijn inmiddels weer tevoorschijn gehaald. Dus ik neem maar wast een stuk beer can chicken van gister, want nu heb ik echt honger!

Ups en downs

Wat een rare tijd. Het ene moment gaat het prima, het andere moment gaat het helemaal niet.
Ik merk ook dat ik nu weinig geduld heb met mijn omgeving en vooral ook met winkel personeel van de Walmart contact lenzen winkel die mij geen geld willen teruggeven voor lenzen waar ik rode ogen van krijg waarna ik een paar dagen heel slecht zie. Omdat het doosje open is. Normaal zou ik er niet weggaan zonder mijn geld maar gister had ik er geen trek in en zei “Dan hou je ze toch lekker!” en ben ik de winkel uit gelopen. Ik schrijf wel een klachten brief wanneer ik daar zin in heb. Ik hoop dat die geirriteerdheid wel snel over is of dat ik er een beetje grip op kan houden de komende weken.

Ondertussen sta ik er toch verbaasd van hoe productief ik ben ondanks de dips.
De gastenbadkamer is helemaal spik en span, mijn enorme voorraad kast weer helemaal overzichtelijk en ik vind zelfs tijd en energie om wat detail werk aan de douche te verrichten. Het gaat om de tegels voor het instap gedeelte, en daar is het echt passen en meten. Hier merk je dat de tegeltjes niet allemaal zo mooi recht zijn gesneden maar goed, dat ‘brei’ ik wel recht met wat creatief aanpas werk.
Scott kan niet wachten tot hij alle tegeltjes mag voegen. Not!

Ik kreeg vandaag ook een nieuw contractje binnen van de College waarin aangegeven staat dat ik nu een hoger bedrag krijg per workshop die ik geef, dat is toch leuk. En ook ben ik door mijn schoonmoeder namens de lokale tuinierders club gevraagd om een praatje te houden over eetbaar onkruid.
In de eerste instantie wou ik eigenlijk niet zomaar een presentatie geven zonder een vergoeding. Maar ik heb bedacht dat ze beter naar mij toe kunnen komen in de zomer, als alles in bloei staat en mijn tuin meer toonbaar is, dan kan ik een korte rondleiding geven van een half uur en mijn workshop promoten. Daar hebben ze op de club ook zeker oren naar, zei mn schoonmoeder.
Dan kan ik globaal wat vertellen over het idee van mijn tuin en misschien een praatje houden over over winter zaaien, over het kweken van bijvoorbeeld burdock en hoe je zelf met chicory wortels, belgium endives kan kweken.

De hummingbirds zijn er ook weer. Ik heb twee dagen geleden een paar feeders opgehangen en ik heb al een flink aantal kolibries ervan zien drinken. Nou zijn ze vaak net weg als ik mijn camera eindelijk gereed heb maar soms heb je mazzel :

Vis, Lever en bloemetjes

Ik wist wel dat er een vis speciaal zaak zat in Williamsport maar ik was er nog nooit geweest, tot gisteren.
Toen we daar binnen kwamen waande ik me terug in Nederland. De lucht van verse vis, al die verschillende vissoorten. Voor een moment dacht ik in de vitrine viskoekjes te zien liggen, en gebakken kabeljouw, maar de viskoekjes waren crab cakes en er was eigenlijk niets wat leek op gebakken kabeljouw.
Uiteraard wilde ik weten of ze haring of makreel hadden.
Haring niet, zei de eigenaar, daar kunnen ze wel aan komen maar dat is dan gelijk een hele krat. Hij kende eigenlijk niemand die rauwe haring lust. “Maar deze dame houdt daar wel van, ze komt uit Nederland.” vertelde Scott glunderend.
“Oh? Ja, daar eten ze het veel,” wist de eigenaar te vertellen.
“Maar,” zei hij, “als je van haring houdt, dan vind je ‘Shad’ ook lekker” want dat is familie van de haring, maar dan een grotere vis.
Nou, daar was ik nog niet zo zeker van. Ik had nog nooit gehoord van Shad en liet de informatie maar even bezinken.
Gerookte makreel had hij ook niet. “Maar wat er erg in de buurt komt is ‘Blue fish’.” zei hij. Doe die maar dan.
“En wacht even,” zei hij, en hij liep naar de vitrine waar een groot stuk Shad lag. Daar sneed hij een stuk vanaf, pakte het netjes in en overhandigde mij het pakketje met Shad en zei: “Welcome to the United States!”
Nou dat is toch wel heel erg leuk.

What’s that oily fish, that’s so tasty raw and in a dish?
SHAD!
Ya damn right!

Thuis gekomen heb ik het eerst in de koelkast gelegd want ik was erg druk en ik verheugde me er zo erg op dat ik besloot om de verheugings tijd nog wat te verlengen.
Ik heb het uiteindelijk gister nog opgegeten. Okay, het heeft wel iets weg van haring. De textuur is wel een beetje het zelfde maar de smaak is boteriger en niet zo vis achtig als haring. Heel mild maar wel super super super lekker. Rauw is het lekker maar ook vooral, kort gebakken in wat olie met wat lemon pepper, parsley, beetje dille, snufje zout. MMMMMMM echt voor herhaling vatbaar. Het smelt gewoon op je tong.
De Blue fish heb ik nog niet geprobeerd, die zit nog veilig in de verpakking. Maar ik denk dat ik daar vandaag een stukje van ga nemen.

‘s Middags belde Gwen bij ons aan. Met een pakketje voor mij. “Dit is van Cuz’(cousin Eric), zijn ouders hebben vandaag een paar koeien geslacht en dit is hele verse lever”.
Nou zeg, dat komt wel heel erg op tijd. Op vrijdag of zaterdag eet ik altijd lever en ik had er niet aan gedacht lever te kopen en nu krijg ik zomaar super verse lever van super gezonde koe.
YUM. zal daar maar geen plaatje bij doen.

En ook vond ik vandaag onze eerste Dandelion en Colt’s foot bloemen!

Colt's foot

Nu begint de lente pas echt;-)

gif.

Na lang beraad heb ik moeten besluiten om toch maar weer die gifman te laten komen om ons insekten probleem aan te pakken. Er is helaas gewoon geen goed alternatief. De natuurlijke alternatieven zijn niet afdoende en werken niet tegen lieveheerstbeestjes. Een spray die ik gericht naar insekten moet spuiten is absoluut geen optie. Tenzij ik er een 24/7 job van wil maken om overal in huis continu te sprayen. Andere sprays werken wat langer maar nog steeds niet lang genoeg. En een alternatief in poedervorm gaat ook niets uithalen. Lieveheersbeestjes zijn in feite niet te bestrijden.
Ik heb allerlei andere trucjes geprobeerd maar helaas werkt er niets tegen ons probleem. Oh als ik die personen die vroeger ooit hebben besloten om de luizenplaag te bestrijden met enorme hoeveelheden geimporteerde lieveheersbeestjes, zou ik ze die lieveheersbeestjes door de strot duwen.
Er is ook geen vogelsoort die vooral lieveheersbeestjes eet, of men moet er een creeeren….
En die vliegen… dat komt natuurlijk omdat ons huis vroeger een farmhouse was. Dat zal op een gegeven moment wel minder worden, plus die zijn een stuk minder irritant.
Maar die lieveheersbeestjes, dat blijft. Met een beetje mazzel trekken ze verder en slaan ze onze streek komende herfst over. Maar je weet het nooit.
Overal waar ze landen en zich voortplanten laten ze een teken achter waardoor volgende kolonies er steeds terug zullen komen. Wij kunnen dat teken niet ruiken of zien, laat staan verwijderen.
Tenzij je je huis en de hele omgeving platbrandt, zal dat spoor blijven bestaan. Ook al zet je een nieuw dak op je huis en vervang je de hele siding.

Het eerste jaar na de verbouwing hadden we geen enkele last van insekten in huis. Dus wij dachten dat alles goed gesealed was. Maar vorig jaar herfst, toen waren ze er weer en bleken de deuren niet goed afgesteld en zijn ze met geen mogelijkheid helemaal dicht te krijgen en het waren toch goede kwaliteit deuren.
Dat krijg je als niets in je huis helemaal recht is.
Dus omdat ons oude farmhouse niet recht te krijgen is en onze dure deuren niet goed sluiten moeten wij gif spuiten.
Ik ben absoluut tegen sprayen maar als we niet sprayen, kunnen wij hier niet leven.

Afgelopen dinsdag, de dag voor de gifman kwam heb ik ruim zes uur besteed aan het nauwkeurig afplakken van alle deurkrukken en oppervlaktes op de raamkozijnen die je zou aanraken als je de ramen open wilt zetten of lappen.

De gifman kwam. Eerst de boel buiten flink bespoten met een lekkende container en sprayer. Zonder handschoenen of enige bescherming stond hij daar lekker in de spray mist.
Ik heb goed gekeken tot waar het kwam, en gelukkig komt het niet in de buurt waar mijn tuin gaat komen. Maar ik heb wel bedacht dat ik toch wat ga fabriceren om de tuin efficient af te kunnen dekken want het zal maar eens flink gaan waaien als hij daar weer eens staat in de toekomst.
De gifman is op zich best een aardige man en weet te vertellen dat het gif wat hij binnen gebruikt helemaal niet schadelijk is voor mensen. Hij spuit hier bij ruim zeventig andere huizen. En er is nog nooit iemand ziek van geworden, zegt hij. Dat vind ik toch altijd zo’n domme opmerking en ik geloof het ook niet.
En ook vind ik zijn grauwe huidskleur en de geel/groenige teint rond zijn ogen verontrustend.

Ik word hier erg verdrietig van. Als we geen andere verplichtingen hadden, had ik onze koffers gepakt.

Ik hoop dat ik ongelijk heb, dat het de gezondheid en het milieu inderdaad helemaal niet aantast en dat ik over vijf of tien jaar niet hoef te zeggen: Zie je nou?! Ik had gelijk!
Dat hoop ik echt. Maar eigenlijk weet ik dat de kans groot is dat dit later zo’n geval wordt van “sja, dat was hoe we dit vroeger gewoon deden, de fabrikant zei dat het veilig was maar toen wisten we dit allemaal nog niet”.

Nieuws uit de natuur

Ik was er zo blij mee dat ik een spot achter de schuur tot mijn beschikking had voor mijn tuin, maar toen Scott bezig was met een layout van de volledige backyard en hij mijn ontwerp erin had gezet, kwam hij op een beter idee. Namelijk dat de tuin beter achter ons huis kan worden aangelegd.
Dat is echt veel beter want het is daar al vlak, ik kan dan makkelijk een tuinslang aansluiten en mn gereedschap in de kelder kwijt en ik heb er dan altijd zicht op vanaf de slaapkamer en de eetkamer.
Ik had dat zelf natuurlijk ook allang bedacht maar Scott wilde op die plek gewoon een grasveld.
Maar het werk wat erin zou gaan zitten om het terrein achter de schuur gereed te maken voor tuinaanleg werd waarschijnlijk een beetje te veel, hihi.
En eigenlijk vindt hij het ook een heel mooi design, vooral omdat er een vlindertuintje in zit.
Ik blij, hij blij:-)

Nog blijer werd ik vanmorgen toen ik al mijn kasjes weer eens inspecteerde en tot mijn verbazing ineens heeeel veel kleine plantjes ontdekte.
De lamb’s-quarters, amaranth, chicory, purslane, red clover en paardebloemen hebben er al zin in! De red clover is wat vroeg, die bloeit hier eigenlijk pas in augustus maar mocht het toch te koud voor ze worden, dan haal ik ze gewoon binnen.
Binnen heb ik ook wat bedjes met jonge lavendel plantjes die al aardig aan het groeien zijn, en nasturtium(lekker als garnering en in salades).

Gister heb ik mijn bijen geinspecteerd en ik kan melden dat ze er goed voorstaan.
Er zijn er wel veel doodgegaan in de winter maar het zijn toch nog flinke kolonies en er is zelfs nog voldoende honing. Dit wordt denk ik wel een goed jaar.

Nu moet ik dertig minuten op de roei machine anders neemt Scott mij vanmiddag niet mee naar de stad.

In de startblokken

Vandaag scheen de zon heerlijk, de lucht was strakblauw en ik kon in sweatshirt buiten op het dek zitten met mijn studieboeken.
Al kwam ik niet echt toe aan studeren.
Ik werd afgeleid door het geluid van een woodpecker, het klappen van de vleugels van een enorme grote vogel, waarvan ik denk dat het een buizerd is maar eigenlijk weet ik totaal niets van vogels. Het kan dus ook zomaar een arend zijn of een valk of een reuzen duif.
Sommige vogels maken echt vreemde geluiden, geluiden waarvan ik me niet kan herinneren dat ik die ooit eerder heb gehoord.
Ook werd ik lastig gevallen door…een bij! De eerste van dit jaar! Ze zoemde druk om mijn hoofd, ik pakte een sprayer met wat suikerwater en spoot dat op haar. Daar werd ze gelukkig rustig van.

Even later liepen wij met sneeuwlaarzen over ons domein.
Eerst hebben we even gekeken hoe de bijenkast erbij staat. Tot mijn blijdschap zag ik er al volop bedrijvigheid, dat ziet er goed uit voor dit jaar.

We maakten een flinke wandeling langs onze kreek.
We gaan langs de kreek een mooi pad aanleggen en een brug over de kreek zodat ik er niet meer overheen hoef te springen, want daar hou ik niet zo van.
Ik heb iets tegen het springen over water en wankele bruggen en objecten die als brug moeten dienen maar het niet zijn. Soms krijg je me er met geen mogelijkheid overheen. Ik snap het zelf ook niet.
Ik zou eigenlijk liever met een touw over de kreek willen slingeren maar ik heb nog geen overhangende tak gevonden die stevig genoeg is. Plus, Scott vindt het een beetje belachelijk dat ik liever een liaan gebruik dan een brug, om over een slootje te springen van een meter breed.

Dus er komt een stevige brug. Dat is beter, ook voor mensen die EN niet willen springen EN niet willen slingeren . En zo kan iedereen makkelijk naar ons bos lopen.

Dan hebben we nog een idee.
Op de off the grid camping in Hawai’i sliepen wij in een yurt en Scott heeft nu het plan opgevat om er een aan te schaffen voor ergens op ons terrein.
We hebben er vandaag een erg mooie locatie voor gevonden, op een verhoogd gedeelte met uitzicht op het bos en een groot veld en er loopt ook een stroompje met vers bergwater. We denken dat dit een leuke plek zou kunnen worden voor een kampeer gelegenheid.
Vlak naast de verhoging loopt een diepe greppel. Om daar overheen te komen, wil Scott best wel ergens een touw hangen zodat ik toch ergens mijn liaan heb. (En natuurlijk ook leuk voor de mensen die hier gaan kamperen) Dat is toch lief he?

Nu de sneeuw is gesmolten check ik elke dag mijn minikasjes (met ventilatie gaatjes) met de eetbare onkruiden zaadjes. Soms meerdere keren per dag. Maar helaas groeit er nog niets. Ik had gehoopt dat de Coltsfoot al op zou komen. Dat is zo’n beetje de eerste ‘edible’ die in de lente tevoorschijn komt. Dus ik wacht met ongeduld om in dat kasje wat op te zien komen. Misschien dat er vanavond al wat te zien is, straks maar weer kijken.

We hebben ook al een plan om onze lelijke gastank naast ons huis in de grond te stoppen zodat het uit het zicht is.
Tevens gaan we dit jaar werken aan een mooie seating area/tuin onder het dek. Ik heb al bedacht dat ik daar cherry boompjes wil hebben, vanwege de mooie bloesems in de lente. En lavendel, veel lavendel.
But wait, there’s more: Er komt ook een leuk stekje bij voor een bescheiden groentetuintje. Die komt achter de garage, waar de hele dag volop zon is.

Over een paar dagen komt er een kennis langs die een bulldozer heeft, om ons een quote te geven voor het egaliseren van onze achtertuin.
En omdat ik in april jarig ben, krijg ik voor mijn verjaardag hulp bij het aanleggen van mijn ‘eetbare’ tuin.

Het hele achtertuin-, seating area-, groente tuin-, eetbare onkruiden tuin-, yurt- en gastank verstop project zal nogal wat voeten in de aarde hebben maar jongens, ik kan niet wachten tot ik die bulldozer hier in actie zal zien.
Ik wil desnoods leren dat ding zelf te besturen zodat er straks geen kostbare uren verloren gaan in verband met koffiepauzes, lunch en nachtrust van de bulldozer chauffeur.

We zullen gerust nog meer sneeuw en vorst krijgen maar ik zie licht aan het einde van deze veel te donkere en veel te lange tunnel.
Ik sta al in de startblokken!

Winterzaaien

Ik droomde vannacht dat ik in een grote groene heuvelachtige weide liep, door een zee van paardebloemen. Ik dacht, jammer dat ik geen tas mee heb, ik wou dat ik ze kon plukken om thuis lekker dandelion fritters van te maken.
Maar vanmorgen kon ik niets vinden dan garlic mustard(niet zo heel erg interessant als een edible), cleavers en weegbree rosettes. Maar, ik vond ook nieuwe jonge mullein blaadjes. Nog even en ik kan weer verse mullein thee maken!
Ik heb inmiddels ook duizenden zaadjes van eetbare wilde planten (onkruid) ge-’winterzaaid’.
Perfect voor wie, net als ik, te ongeduldig is om te wachten tot na de laatste vorst. Die laatste vorst kan bij ons namelijk nog in juni voorkomen en zo lang ga ik niet wachten uiteraard.
Een ander voordeel van winter zaaien is dat je er praktisch geen omkijken naar hebt en je planten sterker worden. Ook is het slagings percentage hoger dan wanneer je binnen zou beginnen.
Ze gaan immers mee met het natuurlijke proces, het vriezen en dooien en het stijgen van de temperatuur.
Net als wanneer ze in het wild in de aarde zouden zijn gevallen. Alleen nu zijn ze beschermd, ze zijn veilig voor vogels en viervoeters en ik heb er voor gezorgd dat overtollig water uit de bakjes kan druppelen.

Je kan er alles over vinden op deze site.
Omdat ik duizenden zaadjes heb, ben ik al in december begonnen met zaaien. Zie hier een gedeelte van het resultaat, tot nu toe:

Ik hoop dat ik dit project over een maandje of anderhalf geslaagd kan noemen.

Het begin is er

Ik ben nog druk bezig met het Big Island verslag. Het was beslist sneller gegaan als ik alle namen van plaatsen en tuinen en parken had opgeschreven tijdens de reis. But no. Natuurlijk doe ik dat pas als we terug zijn en dan is het even zoeken geblazen.
En dan heb ik 1500 foto’s gemaakt, veel te veel om even snel wat van uit te kiezen, maar, ik ben ermee bezig.

Het zonnetje schijnt hier nu en de sneeuw is bijna helemaal verdwenen. De sneeuwbui die we al een paar dagen geleden verwachtten is gelukkig aan ons voorbijgegaan.
Gister was het ook al zo mooi en was zelfs de temperatuur aangenaam. Mooi weer om buiten wat te gaan doen, en ik kreeg Scott zo ver om alvast alle bomen om te zagen op de plek waar mijn eetbare onkruid tuin gaat komen. Alle bomen behalve natuurlijk de oude butternut. Die zal het misschien niet zo lang meer maken maar als die het begeeft zet ik er een mooie Elderberry neer.

Scott aan het werk

Leuk, als Scott met een buitenklus bezig is, komt zn broer altijd even langs om te helpen.

En nou maar hopen dat we snel met de bulldozer aan de slag kunnen.
Scott heeft al een puik plan voor de hele tuin en zelfs een mooie spot in gedachten voor een groentetuin.

Ik heb van de college trouwens vier workshop data doorgekregen:
1 en 15 mei en 5 en 19 juni. Het lijkt nog ver weg maar de tijd gaat snel.

De Aerogarden staat ook weer aan, met seedpods voor basil, sage, chilantro, mint en parsley.
De eerste zaadjes zijn al aan het ontkiemen. Makkelijk toch, zo’n minituin in de keuken.

Laat de lente maar snel komen!