Papierwerk, sporten

Het heeft nog meer voeten in de aarde dan ik dacht, om wat potjes jelly te verkopen op de farmers market!
Ik dacht dat ik het allemaal aardig in kaart had maar ik kreeg van de organisatie van de markt gisteren weer een mailtje, waarin stond welke formulieren ik nog meer moest invullen. Jemig, ik moet ineens een heus bedrijf worden…. en je kan echt niet under-the-radar blijven als je op de markt wil verkopen.
Ik hoorde wel over een markt in het zuiden waar minder streng wordt opgetreden maar dat is gelijk weer een heel end weg en ook een stuk duurder om een stand te regelen.

Gisteren, toen ik een pak papieren voor de markt aan het invullen was en weer een prijslijst tegen kwam, dacht ik dat het misschien beter was om het idee voor dit jaar te laten varen. Maar vanmorgen dacht ik er toch weer anders over. Als ik iemand kan vinden waar ik een stand mee kan delen, wordt het al wat minder duur.

Misschien schoonzus Gwen. Zij was tot kort nog druk bezig met haar eigen business in stoffen te starten en had al wat familieleden achter de naaimachine gezet, tot zij een paar weken geleden een part-time baan aan nam en nu staat dat idee een beetje stil.
Maar misschien wil ze wel een stand op de markt delen met mij, wat in elk geval voor mij goedkoper zou worden en mijn stand zou dan ook meer mensen trekken. Afijn, ik heb haar aan het denken gezet en hopelijk kunnen we morgen wat afspreken.

Ondertussen heb ik de afgelopen dagen vooral ook veel data entry gedaan voor Scott. Dat is een tijd geleden dat ik voor werk hele dagen achter de computer heb gezeten. Ik heb het niet gemist maar het is wel fijn dat ik het nu gewoon thuis kan doen.

Eigenlijk had ik de hele week willen schilderen maar hopelijk kan ik dit weekend daar helemaal aan besteden.

Het is hier vreselijk weer trouwens. Er ligt een flink pak sneeuw, het regent gigantisch, zoveel dat we weer eens water in de kelder hebben. Het is grauw en koud. Brrr! Tucson lijkt wel een hele tijd geleden! Oh wacht, dat is het ook…

‘s Avonds kijken we via Netflix tegenwoordig naar de serie Lost. Over een groep overlevenden van een vliegtuig ramp op een onbekend, maar niet onbewoond eiland. We ergeren ons vreselijk aan de karakters maar we blijven kijken! Mijn enige twee favoriete karakters zijn Hurley, Said en John Lock. Scott vindt Said vreselijk en kan hem ook erg goed nadoen LOL!

Vandaag ging ik trouwens naar de school in het dorp, waar vriend Brian als sport leraar werkt. Hij had me gezegd dat ik welkom ben om daar te kopen sporten.
Het sport ‘zaaltje’ met de gewichten bevindt zich in een ‘storage room’ (dat staat op de deur) en de toestellen zijn superoud, het leer van de zittingen bladdert aan alle kanten en ze hebben geen cardio, maar, zegt Brian, als je 20 keer de sportzaal rond rent dan zit je op 1 mile. Doet hij ook altijd.
Ja mensen, hier zal ik waarschijnlijk gaan sporten. Want het is dichtbij, het is gratis, en het allerbelangrijkste, het zal er lekker rustig zijn!

Okay, natuurlijk is dit niet ideaal maar het is gewoon echt nodig dat ik weer ga sporten, en in het revalidatie centrum in Blossburg kan ik gewoon mijn ding niet doen.
zucht…

Cabin fever en sleeën

Het is hier in de winter behoorlijk zwaar.
Het is erg koud met veel sneeuw, en er gebeurt totaal niks. Ook op sociaal gebied staat alles op een te laag pitje en zo kun je ineens last krijgen van cabin fever. Ik vind persoonlijk dat Cabin Fever nog te gezellig klinkt voor wat het is.

Vroeger dacht ik altijd: “Wat een onzin, je omgeving bepaalt je geluk niet, dat bepaal je zelf en als je innerlijk sterk bent maakt het niet uit waar je bent”.
Maar toen woonde ik nog in Nederland in een dichtbevolkte omgeving waar de winkels op loopafstand waren en ik vrienden had die ik al jaren kende en waar ik alles mee kon bespreken. Dan is het makkelijk om te denken dat geluk maakbaar is.
Fijn vond ik het niet in Nederland maar er was tenminste van alles te doen.

Maar waar wij nu wonen, kan je in de winter na een paar weken tijd veranderen in een contact gestoorde mountain woman.
Zover is het bij mij wel gekomen deze maand.
Waar ik normaal bij de lokale supermarkt nog makkelijk een praatje maakte met de cassiere, bleef ik eergisteren haken en wist ik niets te zeggen.
Ik belde een nicht die ik sinds oud en nieuw niet had gesproken en dat werd ook al zo’n vreemd gesprek waarbij ik het gevoel kreeg dat zij dacht, “waarom belde ze me nou eigenlijk”.
Ik belde een vriendin en die had net zoals ik weinig te melden dus daar kwam ook niks zinnigs uit.
Wat je ook krijgt is dat je op een gegeven moment liever geen mensen meer ziet.
Bij mij komt er dan nog bij dat ik vooral geen mensen wil zien die voor mij het toonbeeld zijn van country living bible thumpers.
Want dat maakt alles nog erger.
Er is zo’n ouder stel waar ik in het begin wel mee optrok maar ik kan me er niet meer toe zetten om bij hun een kop thee te komen drinken. Ik denk dat ik gewoon overgevoelig ben geworden voor mensen die telkens met de ‘scriptures’ aan komen zetten en alles geloven wat op foxnews word gezegd.
En het helpt niet dat mijn schoonzus, nicht en vriendin ook last hebben van cabin fever.
Eerlijk gezegd is dit de ergste maand geweest tot nu toe. Daar kan ik nog heel veel over schrijven maar ik wil jullie niet deprimeren.
Als ik dat niet al gedaan heb.

Scott vond het tijd dat we eens wat leven in de brouwerij brachten dus besloot hij iedereen (broer, schoonzus en kinderen, neef, vrouw en kinderen, achterneef en vrouw en kinderen) uit te nodigen om bij ons te komen sleeën.
Ik vond dat intelectueel een goed idee, maar gevoelsmatig vond ik het teveel drukte (ja zo erg was het geworden).
Maar goed, het ging toch echt gebeuren gisteren.

Na wat paden vrij te hebben gemaakt en een bank te hebben gebouwd zodat je niet in of op de kreek zou belanden, kwam iedereen aan met snowboards en opblaasbare ronde sleeën.
We legden ook een groot kampvuur aan om afval hout en oud papier te verbranden. En we sloten de middag af met warme chocolademelk.

Voor foto’s en een paar filmpjes, klik hier.
Het was best wel gezellig. Ik ben zelf ook een paar keer naar beneden gesjeesd.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

En vandaag voel ik me toch wat beter.

Nog een week! En wie wil een gratis Suske en Wiske?

We zijn eindelijk uit de sokkenla gekropen, en na een bezoekje aan de acupuncturist heb ik weer lucht in mijn longen.
De laatste tijd heb ik vooral geschilderd, ik ben bezig geweest met een nieuw schilderij van mijn oma en een schilderij van een verkoop dame op de vismarkt in Tokyo. Ik heb ze op canvas panels gemaakt dus het zijn nog niet de uiteindelijke schilderijen.

toch nog te transparante verf voor het gezicht van mijn oma. Ik heb de foto iets naar rechts moeten omdraaien om alles goed erop te krijgen maar het gordijn hangt recht naar beneden hoor.

Hier ben ik best blij mee, al mag die muur aan de linkerkant donkerder en ik denk ook dat die spijl achter haar rug breder mag en misschien maak ik het raam minder hoog, zodat er bovenin ook een stukje diagonale gele muur ontstaat

We gaan al bijna naar Tucson, Arizona!!! De preciese datum hebben we nog niet besloten maar het wordt wel tijd om alle groenten op te gaan maken.
Morgen maak ik weer roti, dan zijn de groene bonen op.
En ik maak een flinke hoeveelheid boerenkool die ik in porties invries zodat de Kale ook op is, en dan stop ik de collard greens en turnip greens in een crockpot met adzuki bonen en wat fijn gesneden spek die we dan eten met bruine rijst met cardamon zaadjes. YUM! Echt comfort food wat ik eigenlijk elke dag wel kan eten.

Helaas heb ik gisteren moeten constateren dat mijn bijen dood zijn gegaan en ik van de lente weer helemaal opnieuw mag beginnen. Want de andere colonie was vorig jaar al verdwenen. Ik had toch gezorgd voor frisse lucht om condensatie tegen te gaan. Dat heeft vorig jaar ook geholpen. Ik vermoed dat het toch te koud was, of ze waren ziek… wie zal het zeggen.
Een nieuwe colonie kost dit jaar $95. Kennelijk hebben veel mensen al bijen verloren want het loopt storm bij de bijenwinkel.
Het vervelende vind ik als je een nieuwe kolonie besteld, je die pas half april kan ophalen. Mijn bijen waren vorig jaar al ruim voor die tijd druk in de weer dus het betekent toch een achterstand. Misschien is het een idee om de kast in een schuur te zetten komende winter.

Maar ik heb ook goed nieuws; de stripboeken van Suske en Wiske zijn gisteren eindelijk aangekomen! Het heeft wel superlang geduurd maar dan heb je ook wat. Alleen had de verkoper er wel een dubbel exemplaar van nr. 173 “Het Drijvende Dorp” bij gedaan.
Wie hem wil mag ‘m gratis van me hebben:-)

En hier nog wat weer foto’s van vandaag, die zonnige foto is van eergisteren.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

ziekjes

Ik lig in de sokkenla.
Vorig jaar, toen onze vrienden op bezoek waren kon ik niet op het woord ‘lappenmand’ komen en flapte de sokkenla er spontaan uit, tot hilariteit van onze vrienden.
Ik hou ‘m erin.

Scott zou er ook in moeten liggen maar die kucht en snottert liever al poker spelend achter de pc. Maar hij is dan ook een man dus uiteraard negeert hij zijn kwaaltjes. Ik denk dat ik weer bronchitis heb.

Het heeft hier de afgelopen dagen flink gesneeuwd, en op het moment schijnt de zon en waaien er vlagen stuifsneeuw langs de ramen, net of we in een snow globe zitten;-)

Hoe staat het er allemaal voor:

Ik heb nog steeds mijn Suske & Wiskes niet ontvangen maar de verkoper heeft beloofd dat als ik binnen twee weken nog niets heb ontvangen, hij mij een nieuw pakket stuurt omdat hij het zo sneu vindt voor mij. Het is ook erg sneu natuurlijk.

Ik kan ook geen Sims spelen want voor kerst kreeg ik per ongeluk de versie voor de Mac ipv voor de PC want die had ik per ongelukop m’n wenslijst gezet en Scott had die per ongeluk besteld. Daarop stuurden we deze terug en won Scott voor mij op ebay de juiste versie maar on onverklaarbare redenen maakte de verkoper de koop ongedaan. Hij vond kennelijk de prijs die hij ervoor kreeg te laag.
We hebben inmiddels mijn simmetjes maar elders besteld en ze zijn, als het goed is, onderweg.
Ik weet zeker, dat als de post ook op Zondag zou worden bezorgd, ik vandaag mijn Sims zou ontvangen.

Maar wel ontving ik van Tink onlangs een erg leuk pakketje met twee hele mooie hand warmer bekers:
Erg lief en ook erg handig. Ik heb er al veel gebruik van gemaakt!

Nu ik een beetje ziek lig te wezen denk ik aan wat ik dit jaar wil bereiken. Waar ik me nou echt op wil richten.
En ik denk dat ik toch eens moet gaan beslissen wat ik liever doe.
Stort ik me liever op kruiden of op schilderen?
Ik wil niet kiezen, want mijn antwoord op de vraag: Dit of Dat? is altijd geweest: Why choose?!
Maar ik vrees dat ik toch zal moeten kiezen anders wordt het nooit wat.
Zucht…

Over twintig minuten begint in Nederland de nieuwe aflevering van Boer zoekt vrouw. Ik hoop dat ze hem na de uitzending gelijk op uitzendinggemist zetten!

Uit het dal

Gisteren ben ik na, ik durf het bijna niet te zeggen, ELF (11) dagen weer de deur uitgeweest. Yep, elf dagen lang ben ik binnen gebleven.
Ik vraag me af of ik ooit eerder zolang niet buiten ben geweest maar ik denk dat dit echt het record is!
We hebben genoeg eten in huis en binnen is er genoeg te doen dus als ik niet hoef, dan ga ik ook niet.
Ik kan er eigenlijk wel om lachen maar misschien zou ik me er zorgen over moeten maken dat ik zolang thuis kan blijven…
Maar gisteren moest ik toch onverwacht het huis verlaten om bij schoonmoeder een kerst krans te maken.
Pfff moest ik weer he-le-maal een schone broek aantrekken en schoenen aan en deodorant opdoen.

Mijn schoonmoeder maakt rond deze tijd altijd zelf kerst kransen met decoraties. Steve zorgt voor de takken en elk jaar help ik haar een paar dagen met het kleiner knippen van de takjes en maak ik mijn eigen kerstkrans.
Het is best gezellig, ook al staan we dan in een steenkoude garage. De cd van Susan Boyle gaat op of de Mavericks, we praten over cadeaus die we hebben gekocht voor dees en geen en over de planning van kerst avond. En dan verkoopt ze de kransen op bestelling aan de bank, de kleine supermarkt in het dorp, vrienden en bekenden.
Maar ik was het dit jaar een beetje vergeten om te helpen en toen belde ze me gisteren om te vragen of ik nog een kerst krans wou komen maken.
Oei! Dus ben ik er maar snel naartoe gereden. Er waren nog weinig takken over en ze was al aan de laatste kransen bezig. Niet netjes van me.

Om de kransen te maken gebruikt ze deze wreath frame:

En dan zoek je steeds een mooi aantal takjes en bevestigt deze met ijzerdraad aan een spoel.
Ik was vergeten hoe het ook weer precies moest, ze moest me alles weer uitleggen, en dat terwijl ik het vorig jaar zonder hulp kon! Scary!!
Laat ik daar maar niet teveel bij stil staan hehe.

Ze zei nog dat het wel heel erg koud was in de garage en dat als ik wilde, ik mijn krans wel in de woonkamer kon maken. Maar ik vond het wel meevallen.
Tot ik op driekwart van de krans was en ik mijn handen niet meer voelde en mijn neus niet wilde stoppen met lopen.
Nou, maar snel afmaken dus, een mooie strik en drie ballen erop en klaar! En volgende keer maar een straalkacheltje meenemen.

Sid vond hem erg mooi, en opperde het idee om deze naar mijn moeder op te sturen. Dat is zeker een leuk idee, maar niet voor dit jaar want mijn moeder doet dit jaar niet aan kerst versieringen, begrijpelijk ook.

Voor het schilderen heb ik een goed boek gekocht, ‘A Painter’s Guide to Design and Composition” van Margot Schulzke, om te leren over compositie en tijdens het lezen ervan realiseer ik me des te meer dat ik nog heel veel moet leren. In alle dingen die ik tot nu toe heb gemaakt zie ik nu allerlei fouten. Eerst wist ik wel dat er wat fout zat maar nu zie ik ook beter wát er fout is.
UPS is net onze kerstkaarten komen brengen en ook al ziet het er leuk uit, ik zie nu allerlei dingen die ik de volgende keer echt anders zou doen. En wou, dat ik tijd had om snel iets veel beters te maken, maar ja, dat moet dan maar volgend jaar.

Er staan ook opdrachten in het boek en ik merk dat ik voor het uitvoeren van de eerste opdracht mijn bescheiden verzameling verf tubetjes aan zal moeten vullen. Bij Aswexpress.com vindt ik een mooie sale op alle artikelen en vindt er ook de verf met exotische namen als ‘Cerulean Blue’ en de moeilijk te vinden ‘Deep rose’ die ik aanschaf voor de eerste opdracht.
Meestal heb ik wel geluk met het vinden van coupon codes op het web, die ik bij het afrekenenen kan invullen voor een aardige korting.
Maar vandaag heb ik geen mazzel. Er zijn momenteel geen geldige codes te vinden, waarschijnlijk ook juist omdát ze zo’n grote sale hebben. Maar het blijft jammer dat ik voor mijn extra ‘inspanning’ voor het zoeken naar de codes niet beloond wordt;-).

Ik ben vandaag op internet aan het zoeken naar informatie en tijdelijke rentals in:
Phoenix en Tuscon in Arizona, Albequerque in New Mexico en Las Vegas in Nevada.
Want dit zijn zo ongeveer de plaatsen waar we aan denken voor deze winter EN voor de toekomst!;-)

En over een paar uur moet ik weer he-le-maal mijn haar doen en mijn ene spijkerbroek die me goed staat in de droger gooien want we gaan lekker uit eten in Williamsport vanavond!

winter blues.

Zoals jullie weten heb ik altijd moeite met vrijwel alles hier maar in de winter is het allemaal nog erger.

Ik moet weer erg mijn best doen om niet ontzettend de blues te krijgen. Ik hou me bezig met studie en schilderen, plan een kerst dinner bij ons thuis en ons Oud en Nieuw feest, maar het gaat moeizaam. Ik heb zelfs nog geen kerst decoraties opgehangen.
Het is het feit dat we hier wonen, de reden waarom, het overlijden van mijn (stief maar wel echt een vader)vader eerder dit jaar, en alle leuke dingen die elders gebeuren en waar ik niet bij ben.

En al mijn honing is gekristaliseerd .

Ik merk dat het ontvangen van een pakketje, in deze periode, mij echt een kick geeft. Dat is wel een voordeel om zo in het niks te wonen dat je veel dingen online moet bestellen. En voor de kerst heb ik weer best veel besteld.
Zo ontving ik gisteren een yoga mat voor schoonzus en een piraten telescoop die ik had besteld voor neefje Jackson van zes, voor wie ik voor kerst een piraten schatkist aan het samenstellen ben. Met een echte houten schatkist, ‘gouden’ munten, chocolade munten, een Jack Sparrow piraten hoed en een piraten vlag en een I Spy treasure hunt boek, wat hij is gek op I Spy spelletjes.
Dat is ook erg leuk om te doen, dat samenstellen.
Wat ik ook erg leuk vind is de animatie advent kalender die ik van Tink heb gekregen!
Die installeer je op je computer en dan krijg je een snowglobe icoontje op je desktop. En als je vanaf 1 december op de snowglobe klikt, opent zich een gezellige dorps scene waar elke dag iets nieuws en gezelligs gebeurt. Echt heel leuk om te zien!
En ik speel af en toe wat op de ukulele.
En ik heb de laatste tijd zin om Suske en Wiskes te lezen. Ik weet niet waarom maar ik heb daar gewoon zin in. Vroeger las ik ze altijd maar de hele collectie is uiteraard blijven liggen bij mijn moeder. Dus, hoe kom ik hier aan Suske en Wiskes? (ik voorzie weer pakketjes;-))
Eerst gekeken op Amazon, toen Ebay, toen Abebooks, maar ik vond het toch wel wat prijzig allemaal. Het duurde even voor ik me bedacht dat ik hiervoor beter even mijn Nederlandse hoed op kan zetten en op de Marktplaats kan kijken.

Want daar kun je ze al voor 80 euro cent kopen! Ik heb dus een paar verkopers gevraagd of ze ook naar het buitenland versturen. Ik wacht nog op antwoord maar ik denk wel dat het gaat lukken. Een van mijn favoriete verhalen is de Apekermis, waarin tante Sidonia een ware make over krijgt.

Om een vrolijke noot in deze dag te gooien, en om mij uit bed te krijgen vandaag, stelde Scott voor dat ik maar op zoek moet naar een betaalbaar verblijf in Key West, Florida, Tuscon of Phoenix, Arizona, om er deze winter een maand door te brengen.
Want dat zijn plaatsen waar we misschien wel voor de helft van het jaar kunnen wonen in de toekomst (en op redelijk korte termijn) en zo kunnen we deze winter alvast kijken of we het wat vinden.
Ik wou dat het al zover was!

Vreselijk weer weer

Het is de laatste dagen vies weer. Het regent al twee dagen lang keihard en de kreek achter ons huis staat nu zo hoog dat we hem vanuit het huis de hele weg kunnen zien, terwijl we normaal alleen hier een daar wat stukjes kreek kunnen zien vanaf ons dek. We kunnen hem ook goed horen, want het is nu geen vrolijk kabbelend kreekje maar een enorm geraas. Nu ik dit schrijf is het net begonnen met hagelen en we krijgen ook nog sneeuw vandaag. ‘s Nachts stormt het hevig en voelen we het huis flink schudden door de zware windstoten. Ik heb al twee nachten niet geslapen door de herrie van buiten.

Dus ik blijf weer binnen vandaag. Ik maak vandaag het kerstkaart schilderij af en luister ondertussen naar afleveringen van ‘Columbo’ op Netflix.
Gisteren hebben we besloten om ergens in januari of februari een roadtrip te gaan doen naar zonniger oorden. Key West lijkt ons wel leuk of Arizona.
We zien wel, zolang we hier maar weg kunnen!

Chocolate tart

Scott was gisteren jarig. Omdat zijn verjaardag meestal vlak voor, na of soms op Thanksgiving valt, wordt deze altijd een beetje vergeten.
Scott’s familie doet niet zoveel aan verjaardagen behalve voor de kinderen, dat is misschien iets Amerikaans.
Ik vind het zelf wel heel leuk en ik zorg er dan ook altijd voor dat ik wat leuke cadeautjes, een lekkere maaltijd en een chocolade taart heb.
En ook belde mijn moeder met felicitaties, en mijn zusje, haar vriend en hun zoontje gaven via skype een leuke show weg met zang en dans, compleet met verjaardags hoedjes, toeters en een roterende discobal die op een stoel in de keuken stond opgesteld Hahaha! En onze vrienden Willem en Sigrid hadden weer een leuke Hallmark kaart gestuurd met die grappige Hoops & Yoyo, heel gezellig!

Gisteren maakte ik deze geweldig lekkere versie van de Bittersweet Chocolate tart, die we twee weken geleden in New York in restaurant Breslin aten.:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ik had de dag ervoor wat bitterzoete chocola gesmolten in een kom boven zacht kokend water en de gesmolten chocola in een plastic broodzakje gedaan.
Daarna een hoekje van het zakje open geknipt en op parchment papier in een cirkel: ‘HappyBirthdayScottHappyBirthdayScott’ geschreven. En ’41′ want zo oud werd hij gisteren.
Toen heb ik wat witte chocolade schaafsel erover heen gestrooid (wat ik nog over had van vorig jaar oud en nieuw)en toen de koelkast in.

En dit is het recept van de taart:
Voor de bodem gebruikte ik graham cracker crums en het recept wat op de doos staat:
1 1/4 cup crumbs
3/4 cup butter
3 tbs sugar

Je doet de kruimels in een kom, voegt daar 3/4 kop gesmolten boter aan toe en de suiker.
Goed mixen.
De band van de springvorm aan de binnenkant besmeren met boter of bespuiten met PAM en bekleden met parchment papier, of wat voor papier je ook gebruikt voor het bakken van koekjes.
Dat doe ik omdat ik dan, als de taart klaar is, de band van de springvorm los kan maken zonder de zijkanten van de taart los te trekken.
Dan druk je het kruimelmengsel in de bodem.
Je kan er eventueel een opstaand randje bij fabriceren als je wilt. In dit geval heb ik een half hoog randje gedaan, omdat ik niet genoeg kruimels had voor een heel randje.

Voor de vulling van de taart:
1 pound bittersweet chocolate (60 to 65 percent), chopped into 1/4-inch pieces
1 3/4 cups heavy cream
1/4 cup light corn syrup
6 tablespoons unsalted butter, softened

De chocolade smelten in een kom boven kokend water, op laag/middelhoog vuur, want de chocolade mag niet aanbranden. Blijven roeren en vooral zorgen dat er geen water in de kom terecht komt want dan wordt de chocola dof.
Als de chocola helemaal gesmolten is haal je de kom van het vuur en laat je het afkoelen tot op kamer temperatuur.
In een pannetje meng je corn syrup met whipping cream en breng je het net aan de kook. Zodra het begint te koken giet je het mengsel in een andere kom en laat je het afkoelen tot je je vinger erin kan laten zonder dat het te heet is.
Dan giet je het mengsel in de kom met de gesmoten chocola en met een whisk (hoe heet dit nou weer in het nederlands?:
mix je alles door elkaar maar zorg ervoor dat je er geen lucht in klopt.
Dan als laatste mix je er beetje bij beetje de gesmolten boter in tot het een geheel is.
Dan giet je het in de taart bodem en laat je het afkoelen.
Je kan ‘m gelijk serveren of in de koelkast bewaren met een plasticje erover. Als je m in de koelkast bewaart met plastic erover moet je echt zorgen dat er geen condens druppels op de taart vallen anders krijg je lelijke doffe vlekken op de taart.
Ik heb ook eerst nog mijn in chocola geschreven tekst er voorzichtig opgelegd. Het kwam wel niet zo mooi uit de verf als ik had geplanned maar ach, volgende keer beter.
Dan nog kaarsjes of sparkles erin en voila.

We nodigden schoonbroer en schoonzus met kinderen uit voor dessert en we vonden ‘m allemaal heerlijk!

Vandaag raast de sneeuw in een horizontale lijn langs ons huis en de lucht is grijs wit. Wij blijven binnen vandaag!

NOG meer eten :-) en eerste warrelsneeuw:-(

Ik heb al eens eerder geblogged over hoe het hier gaat met etenswaren. Er is een soort ruil systeem waarbij eigenlijk niemand bijhoudt wie wat geeft en hoeveel. Wat je teveel hebt geef je weg. En wat we aan eten aan anderen geven krijgen we zelf in drievoud terug lijkt het wel.

Scott’s tantes gaan elke week naar een veiling om groente en fruit te kopen. Dat doen ze voor de lol, het is voor hun echt een sport om de beste koopjes te vinden, te onderhandelen met andere kopers die inkopen voor winkels en restaurants. Die kopen veel groter in en daar is de veiling ook op gericht, je koopt er grote partijen in een keer. Er zijn ook wel kleinere partijen beschikbaar maar dan moet het ook maar precies zijn wat ze zoeken natuurlijk. Vaak lopen de tantes bij verschillende kopers langs met ruilwaar of geld om hier en daar kleinere hoeveelheden over te nemen want de inkopers weten dat ze toch niet alles kwijt kunnen.
Je kan er behalve groente en fruit ook bloemen, planten en kruidenplantjes kopen. De chrysantenmums voor onze bruiloft en die van ons Angie en Craig een paar weken geleden komen daar ook vandaan.
De tantes zijn er zo vaak dat het niet vreemd is dat een van hen in een youtube video over de veiling is beland. De tante die erin terecht is gekomen is tante Rita, zij staat aan de rechterkant en draagt een zwarte ‘fannypack’, (heuptasje). De meesten van jullie kennen haar natuurlijk niet maar zo krijgen jullie beetje een idee van hoe het eraan toe gaat op zo’n veiling:

Wanneer de dames de buit weer binnen hebben rijdt een van hun naar ons dorp waar ze een gedeelte afleveren bij tante Sally, die het vervolgens onder de familieleden hier verdeeld.
Omdat het altijd een beetje lastig is met betalen, want ze willen er vaak niks voor, heeft Scott bedacht om ze gewoon elk jaar een bedrag te geven die ze op de veiling kunnen spenderen als speelgeld zeg maar. En dan zien we wel wat we krijgen.
We geven zelf ook eten weg. Ik maak binnekort weer een grote pan met hutspot die we verdelen onder de familieleden hier en enkele vrienden, ik geef ook gesneden honingraten weg, zelfgemaakte queen anne’s lace jam en jerusalem artichokes en sinds kort ook groene tomaten salsa;-).
Gisteren kwam tante Sally aan de deur met wat groente van de veiling en een zakje kastanjes van haar eigen boom.
Ik ben echt dol op kastantjes dus die nam ik graag aan.
Maar we hebben inmiddels zoveel groente dat we van de veiling groenten alleen een krop sla en een annanas afnamen.
Want vorige week kwam de buurman ook al aanzetten met squash en de week ervoor kwamen de tantes terug van de veiling met pompoenen, appels en paprika.
En dan zitten we nog met een gazillion groene tomaatjes.
Zo gaat het eigenlijk het hele jaar door. Echt we hoeven hier geen honger te lijden.

Dat was de positieve kant van deze post.
De minder leuke kant is dat ik vanmorgen al de eerste warrelsneeuw heb gesignaleerd.

((

In de startblokken

Vandaag scheen de zon heerlijk, de lucht was strakblauw en ik kon in sweatshirt buiten op het dek zitten met mijn studieboeken.
Al kwam ik niet echt toe aan studeren.
Ik werd afgeleid door het geluid van een woodpecker, het klappen van de vleugels van een enorme grote vogel, waarvan ik denk dat het een buizerd is maar eigenlijk weet ik totaal niets van vogels. Het kan dus ook zomaar een arend zijn of een valk of een reuzen duif.
Sommige vogels maken echt vreemde geluiden, geluiden waarvan ik me niet kan herinneren dat ik die ooit eerder heb gehoord.
Ook werd ik lastig gevallen door…een bij! De eerste van dit jaar! Ze zoemde druk om mijn hoofd, ik pakte een sprayer met wat suikerwater en spoot dat op haar. Daar werd ze gelukkig rustig van.

Even later liepen wij met sneeuwlaarzen over ons domein.
Eerst hebben we even gekeken hoe de bijenkast erbij staat. Tot mijn blijdschap zag ik er al volop bedrijvigheid, dat ziet er goed uit voor dit jaar.

We maakten een flinke wandeling langs onze kreek.
We gaan langs de kreek een mooi pad aanleggen en een brug over de kreek zodat ik er niet meer overheen hoef te springen, want daar hou ik niet zo van.
Ik heb iets tegen het springen over water en wankele bruggen en objecten die als brug moeten dienen maar het niet zijn. Soms krijg je me er met geen mogelijkheid overheen. Ik snap het zelf ook niet.
Ik zou eigenlijk liever met een touw over de kreek willen slingeren maar ik heb nog geen overhangende tak gevonden die stevig genoeg is. Plus, Scott vindt het een beetje belachelijk dat ik liever een liaan gebruik dan een brug, om over een slootje te springen van een meter breed.

Dus er komt een stevige brug. Dat is beter, ook voor mensen die EN niet willen springen EN niet willen slingeren . En zo kan iedereen makkelijk naar ons bos lopen.

Dan hebben we nog een idee.
Op de off the grid camping in Hawai’i sliepen wij in een yurt en Scott heeft nu het plan opgevat om er een aan te schaffen voor ergens op ons terrein.
We hebben er vandaag een erg mooie locatie voor gevonden, op een verhoogd gedeelte met uitzicht op het bos en een groot veld en er loopt ook een stroompje met vers bergwater. We denken dat dit een leuke plek zou kunnen worden voor een kampeer gelegenheid.
Vlak naast de verhoging loopt een diepe greppel. Om daar overheen te komen, wil Scott best wel ergens een touw hangen zodat ik toch ergens mijn liaan heb. (En natuurlijk ook leuk voor de mensen die hier gaan kamperen) Dat is toch lief he?

Nu de sneeuw is gesmolten check ik elke dag mijn minikasjes (met ventilatie gaatjes) met de eetbare onkruiden zaadjes. Soms meerdere keren per dag. Maar helaas groeit er nog niets. Ik had gehoopt dat de Coltsfoot al op zou komen. Dat is zo’n beetje de eerste ‘edible’ die in de lente tevoorschijn komt. Dus ik wacht met ongeduld om in dat kasje wat op te zien komen. Misschien dat er vanavond al wat te zien is, straks maar weer kijken.

We hebben ook al een plan om onze lelijke gastank naast ons huis in de grond te stoppen zodat het uit het zicht is.
Tevens gaan we dit jaar werken aan een mooie seating area/tuin onder het dek. Ik heb al bedacht dat ik daar cherry boompjes wil hebben, vanwege de mooie bloesems in de lente. En lavendel, veel lavendel.
But wait, there’s more: Er komt ook een leuk stekje bij voor een bescheiden groentetuintje. Die komt achter de garage, waar de hele dag volop zon is.

Over een paar dagen komt er een kennis langs die een bulldozer heeft, om ons een quote te geven voor het egaliseren van onze achtertuin.
En omdat ik in april jarig ben, krijg ik voor mijn verjaardag hulp bij het aanleggen van mijn ‘eetbare’ tuin.

Het hele achtertuin-, seating area-, groente tuin-, eetbare onkruiden tuin-, yurt- en gastank verstop project zal nogal wat voeten in de aarde hebben maar jongens, ik kan niet wachten tot ik die bulldozer hier in actie zal zien.
Ik wil desnoods leren dat ding zelf te besturen zodat er straks geen kostbare uren verloren gaan in verband met koffiepauzes, lunch en nachtrust van de bulldozer chauffeur.

We zullen gerust nog meer sneeuw en vorst krijgen maar ik zie licht aan het einde van deze veel te donkere en veel te lange tunnel.
Ik sta al in de startblokken!