Archive for februari, 2008

Wie wil met mij Tai Chi-en?

Een van de leukste dingen die ik in Tokyo heb geleerd is Tai Chi. Ik was bezig met het leren van de 24 vorm en hoopte dat als ik maar hard genoeg oefende, ik alle 24 stappen in de korte tijd dat we in Japan waren, onder de knie zou krijgen. Mijn instructeur dacht in elk geval wel dat het kon lukken.
Maar doordat ik deze tai chi leraar pas in de derde week na aankomst vond en ik de laatste maand in Japan door vermoeidheidsklachten en vakantie in Indonesie niet meer kon deelnemen, had ik uiteindelijk maar vier maanden de tijd.
Ik ben dan ook maar tot de helft gekomen en nou moet ik de andere helft van videos leren of van youtube. Want uiteraard is hier in Liberty niemand te vinden met dezelfde interesse. In Wellsboro zit iemand die begonnen is met Qi Kung lessen te geven, maar dat is toch net weer anders.
Tevens was ik van plan om na de 24 vorm, de techniek ‘Wild Goose’ te leren. En waar ik dat in vredesnaam ga doen…
Scott zegt dat ik niet zo hard moet proberen om me hier thuis te voelen omdat dat vanzelf wel komt. Maar ik weet dat het bij mij niet vanzelf zal komen.

Advertenties

februari 27, 2008 at 9:37 am Plaats een reactie

De Grote Appel


“Wat denk je van een weekendje New York in februari?” vroeg Scott een maand geleden.
(Niet in het Nederlands natuurlijk, dat kan hij nog niet)
Hij wilde me niet alleen de stad laten zien maar mij ook voorstellen aan vrienden van hem die hij nog kent van college. Het had de afgelopen dagen flink gesneeuwd, en zo reden we vrijdag middag over de George Washington bridge een ondergesneeuwd en nevelig maar indrukwekkend mooi New York in. Eindelijk was ik er dan!
Ik voelde me een oertoeriste met mn fotocamera in de aanslag, druk in het rond kijkend. En toen waren we de auto nog niet eens uit geweest.
Ilyssa en Steve, ex medestudent en vriend van Scott, hadden bij hun congierge een hotelbon voor ons klaargelegd. Scott stopte voor hun gebouw en vroeg me of ik onze hotelbon kon ophalen. Ik liep het gebouw binnen, eerst werd er de deur voor me geopend door een doorman, en ik liep door een hal met hoog plafond en overal marmer, en andere soorten natuursteen in verschillende kleuren en bij de congierge haalde ik onze envelop op. Chique hoor, een congierge.
Ilyssa komt uit een rijke familie en haar man Steve is een succesvol zakenman. Ze wonen in een voor New Yorkse begrippen ruim apartement in een nette wijk in de upper west side, in een chique oud bankgebouw met congierce, in uniform. Al is hun woning ruim, het is er niet ruim genoeg voor logees. Toevallig hadden ze nog een hotelbon die eind februari zou verlopen en die kregen wij.
Een hotelkamer vinden in New York voor een redelijke prijs is bijna onmogelijk en vaak zijn de kamers ook erg krap maar het hotel waar wij terecht kwamen was echt geweldig! Bijna een apartement op zich met keuken en aparte woonkamer. Na een korte wandeling door de buurt en een stukje Central Park dronken we wat bij Steve en Ilyssa en gingen daarna met z’n vieren, in een auto met chauffeur van de zaak, naar een twee sterren restaurant.
Ik werd in het begin met Scott altijd een beetje nerveus wanneer hij me voorstelde aan vrienden van hem omdat ze vrijwel altijd erg intellectueel, succesvol en rijk zijn.
En ikzelf, zoals jullie kunnen vermoeden, niet zo heeel erg. En ik ben ook geen trophy wife of show pony.
Ik ben eerder een exotische curiositeit die Scott mee heeft genomen van een van zijn vele reizen. Ik kom uit Nederland maar ik ben niet blond. En ook niet lang. Ik schilder en doe aan spirituele dingen, Ilyssa was geschokt dat ik zo knap ben, en dat vond Scott dan weer ’n rare reactie hahaha. Steve en Ilyssa brandden in elk geval van nieuwsgierigheid naar mij en Steve vuurde de ene na de andere vraag op me af. Zeer verfrissend. De meeste vrienden van Scott zijn erg terughoudend in hun vragen. Maar Steve niet. Hij vroeg me bijvoorbeeld hoe ik het vind in Liberty, hoe ik het weer daar vind, waarom ik niet zo positief ben over Amsterdam, hij had duidelijk veel onthouden van wat Scott hem over mij had verteld. Ik op mijn beurt stelde hun ook de nodige vragen en het was een interessante maar ook heel leuke avond. Gelukkig maar, want dat leidde een beetje af van de teleurstellende kwaliteit van het eten.
De volgende dag ontbeten we in een diner, gingen we met de subway naar Time Square EN toen lopend naar Soho waar ik in een tearoom Iced tea bestelde en aan de ober vroeg of ie m een minuutje in de magnetron wilde doen (op aanraden van de acupuncturist kan ik beter niets kouds drinken) en waar Scott in het uitgebreide menu niets kon vinden en de ober een vage omschrijving gaf van wat voor snacks hij wilde. Ze brachten een schaaltje met koekjes. En toen wist ie wat ie eigenlijk wilde: Bitterballen. Maarja, vind die maar eens, China Town, Little Italy waar ik mijn eerste Canoli at en een handtas kocht. De sneeuw was al aardig gesmolten en de zon scheen. ’s Avonds hebben we nog uitgebreid gedineerd in een Indiaas restaurant. Wat een fijne stad, leuke mensen en snelle bediening overal.
Zondag ochtend, de brunch bij Ilyssa en Steve, ik had typisch hollandse appeltaart gebakken en Scott had voor de brunch nog twee andere vrienden met hun vrouw en kinderen uitgenodigd. Daar waren Bahar en Margo, die ik twee jaar geleden al had ontmoet, met hun dochtertje en Doug en Tracy, die ik nog niet kende. En Ilyssa’s ouders, die in hetzelfde gebouw, een paar verdiepingen hoger wonen waren er ook. Marvin, Ilyssa’s vader is een gepensioneerde succesvolle zakenman in ondergoed. Een innemende man die graag van alles op de hoogte is en me uitgebreid vertelde over hoe bagels gemaakt worden, over de filmcrews in New York, over de Seltzer flessen die zijn vrouw verzamelt. Hij zou zo een Seinfeld personage kunnen zijn, hij klinkt net als uncle Leo.
Het was gezellig maar een ding viel me echt op. En dat is dat niemand me vroeg wat ik voor werk doe of deed en wat ik ga doen in de nabije toekomst. Over werk werd ook met de andere vrouwen niet gepraat, die tijdens de gesprekken hoofdzakelijk in de gang met de kinderen aan het spelen waren. En die hebben toch ook gestudeerd, Ilyssa was vroeger accountant bij een bekende firma, Margo is advocate en Tracy is… Weet ik niet, daar hebben we het niet over he?
De mannen zaten vooral in de woonkamer en praatten over hun werk. Of over het opvoeden van hun kinderen, waar vooral Steve overigens met net zoveel passie over praat als over zijn werk. Ik zat daarbij maar toch ook weer niet.
Toen we thuis kwamen legde ik dat Scott voor. Waarop Scott zei dat hij nou ook geen werk heeft. Maar, zei ik, het frappante is, dat er dan toch gepraat wordt over het feit dat je geen werk hebt en over wat je nu doet met je vrije tijd, en dan gaat het over het onderhouden van het land, de bomen, jagen, toekomstige projecten, het huis. En al die tijd werd mij behalve dan door Marvin, niets gevraagd. Eigenaardig he?
Ik heb uiteindelijk met Ilyssa tussen haar kind en eten activiteiten door, een gesprekje aan kunnen knopen over onze ervaringen in Japan, want daar is zij ook geweest, en over mijn toekomstige studieplannen.
Ik ben geen feministe en zie doorgaans de verschillen niet zo tussen man en vrouw in het bedrijfsleven maar gister voelde ik me echt ‘de vrouw van’.
Dus vandaag stond ik op met een chip on my shoulder en weiger ik vandaag te koken.
Al heb ik wel steaks uit de vriezer gehaald voor het geval ik me bedenk…
FOTOOS!

februari 25, 2008 at 9:07 am Plaats een reactie

Acupunctuur


Sinds een paar maanden, vanaf de laatste maand in Tokyo vorig jaar, heb ik hele vreemde vermoeidheids klachten. In het ziekenhuis in Tokyo hebben ze niets kunnen vinden en wijtten ze mijn klachten aan stress. Ze konden niets doen en raadden me aan om te rusten. Daar kon ik natuurlijk niets mee dus ik ging in de laatste week in Tokyo, op aanraden van mijn Tai Chi leraar, naar een acupuncturist. Dat was mijn eerste ervaring met de Chinese geneeskunde en ik vond het erg leuk.
Ik had er al veel over gelezen dus ik vond het interessant om het eens mee te maken. Alleen al om daar te zijn.
De muren waren verkleurd, de wachtruimte erg klein, het rook er naar moxi en wierook. De praktijk ruimte was ook ontzettend klein en er stonden toch vier bedden in, gescheiden door oudroze gordijnen. De acupuncturist van engelse afkomst werd geassisteerd door drie leerlingen. Ze spraken op zachte toon in het engels en in het Japans. De acupuncturist vond het het belangrijkst mijn eetlust weer op gang te brengen. En met behulp van moxibustion en voedingsadvies lukte dat ook.
Edward’s praktijk.
Tijd voor meer dan een sessie was er niet dus ik ging in Nederland, na een tijdje kwakkelen, weer naar een acupuncturist.
Dr Suhendra is arts en acupuncturist. Van Chinees Indonesische afkomst.
Zijn praktijk is ruimer van opzet, een bed per kamer en hij heeft er vier, met voor elke kamer een wekker zodat hij weet wie wanneer klaar is, alles schoon, strak en wit, geen geur van wierook of moxi en geen assistenten. Deze arts maakt een kort babbeltje (tenzij je hem, zoals ik, aan de praat houdt hehehe) prikt zo min mogelijk naalden maar met optimaal effect en liet me een half uurtje relaxen op muziek van o.a. Trijntje Oosterhuis en Dusty Springfield. Jammer genoeg kon ik hem niet mee nemen naar Liberty… Het ging in die periode dat ik bij hem langsging, erg goed met me.
Dr. Suhendra.
En toen ging ik weer naar Pennsylvania.
Omdat ik nog steeds niet helemaal van mijn klachten af ben, ging ik vandaag naar een (de enige) acupuncturiste in Wellsboro, zo’n veertig minuten bij ons vandaan. Er zijn er maar twee op acceptabele afstand. De andere werkt in Lewisburg, nog verder weg.
Vandaag ging ik naar Linda Spencer.
Linda is een innemende oudere dame en het klikte gelijk tussen ons. Het is een kwieke dame die graag praat over haar beroep! En dat is perfect voor mij ;-).
Haar praktijk zit boven een natuurvoedingswinkel vol potjes met pillen, kruiden, new age achtige spulletjes zoals oliƫn, dreamcatchers en andere gezellige spulletjes, ook de enige in Wellsboro. De geur van wierook, kruiden en de new age muziek kwam me al tegemoet. Haar praktijk bestaat uit een grote kamer met een bed. Met bloemetjes gordijnen, witte rotan stoelen en Maxwell Parish kunst aan de muur.
Voor het eerst kreeg ik naalden in mijn oor, wel een stuk of vijf. En een op mijn derde oog. Alles bij elkaar gebruikte ze zeventien naalden. Best veel, dat vond ze zelf ook maar dat kwam, zei ze, omdat ze verschillende dingen tegelijk wil aanpakken.
Er was een punt op mijn been waar mijn vorige arts steeds prikte en waar ik nog steeds een soort sensatie voel en ik had er bij Linda op moeten aandringen dat ze er daar een in stak. Ik voel dat dat goed zou zijn, maar ja, wat weet ik er eigenlijk van. Dus ik drong niet aan. Na een kwartier in het donker met new age muziek, gingen de naalden er al weer uit.
Ik zou willen dat ik nu al kan zeggen of het werkt maar ik merk nog niets.
Linda Spencer.

Morgenochtend vroeg vertrekken we voor een weekend New York en ik hoop dat ik me morgenavond in elk geval helemaal goed voel, want dan eten we met vrienden van Scott in een twee sterren restaurant! Met kaasplankje!

februari 21, 2008 at 5:52 pm Plaats een reactie

De strijd kan beginnen!

De sneeuw is gesmolten dus ons huis is weer toegankelijk voor de muizen. We hebben gemerkt dat toen het zoveel sneeuwde, er geen enkele muizen activiteit te bespeuren viel. Kennelijk kunnen ze zich door de sneeuw niet goed verplaatsen of ons huis niet inkomen. Maar nu wel, en ze gaan op zoek naar hun zorgvuldig in onze handdoeken en kleding weggestopte winter voedselvoorraad.
De voorraad die ze hebben aangelegd bestaat uit samengeperste korrels gif die voor hun naar voedsel ruiken. Ik hoop in elk geval dat de oplossingen die ik op internet ben tegengekomen beter werken. De gifkorrels vind je terug op plekken waar je ze niet wil vinden en als er eens een muis van eet en dood gaat in je huis zit je met de stank. En pech als je ‘m ondanks de stank toch niet kan vinden.
Ik hou niet van de lucht van muizenlijken en muizen schijnen ze niet te houden van de geur van pepermunt en laurierbladeren.

Dus heb ik een paar weken terug pepermunt olie besteld. Ik heb een paar druppels olie op watjes gedaan en in plastic zakjes gestopt. Een paar kleine lucht gaatjes erin geprikt en in onze opslagdozen gestopt. En ik heb uiteraard ook laurierblaadjes in alle keukenkastjes liggen.
Zojuist toen ik een kast doorzocht op zoek naar oude vaatdoekjes, kwam ik nog een gezellig mixje tegen van gifkorrels en muizenkeutels. Ik laat die nog maar even liggen voor Scott denk ik en ik neem aan dat dit nog van vorig jaar is. Straks maar even wat met pepermunt bedruppelde watjes erin!

Ook komen door de hogere temperatuur de lieveheersbeestjes weer vrolijk tevoorschijn! Je blijft met de stofzuiger aan de gang. Vorig jaar zomer was het het ergst en kwam ik binnen een half uur tijd met gemak aan meer dan driehonderdenvijftig van die fijne beestjes. 350 ja. Daarnaast stinken ze ook. Het is een geur die ze afscheiden wanneer ze denken dat ze in gevaar zijn. Als je ze met je vingers wegschiet bijvoorbeeld. De geur is enigszins te vergelijken met pindakaas maar met een vleugje ijzer en nog wat. Stop maar eens pindakaas in je stofzuigerzak. Is geen lekkere lucht voor in je slaapkamer.
Maar hopelijk kan ik het leed drastisch verminderen want vandaag… kwam mijn bestelling Asian Ladybug Traps eindelijk binnen! De val is een plastic container met lokmiddelen. Ik weet niet of ze werken maar het idee dat ik de situatie misschien onder controle krijg, stelt me weer enigszins gerust. Ik heb er een in de keuken geplaatst en een in de slaapkamer want in die twee kamers is het het ergst.

februari 20, 2008 at 10:25 am 13 reacties

Eenzaamheid

Na bijna een week zwaar verkouden en grieperig in huis te hebben vertoefd merk ik dat, nu het eindelijk weer kan, ik eigenlijk niet meer naar buiten wil. Het blijft maar sneeuwen, dan weer een beetje dooien, dan nog meer sneeuwen en het is zo koud!
Het termische ondergoed, drie paar sokken, de wollen trui en fleece vest zijn voor mij toch niet voldoende. Natuurlijk, als ik naar buiten loop in mn winterjas, sneeuwlaarzen, handschoenen en muts op ben ik aardig ingepakt maar mn gezicht blijft onbeschermd. En ik wil gewoon helemaal geen kou voelen. Nergens!
Daardoor zie ik ook erg weinig mensen. Eigenlijk zie ik behalve Scott, zijn ouders, broer en schoonzus, niemand anders. Okay, op Valentijnsdag zaten we in restaurant Babbscreek en daar heb ik met wat mensen gepraat. Maar goed.
Gister was er echter een buitenkansje!
Steve(broer van Scott) en Mark (vriend van beiden, en die heb ik al in geen maaanden gezien!) kwamen Scott helpen met bomen snoeien en zagen. Ze zijn beiden niet zo erg van op visite komen en ik wist wel dat ze niet eerst bij ons thuis zouden komen maar direct aan de slag zouden gaan.
Wat had ik bedacht? Ik had bedacht, ik ga lekker soep maken voor de lunch. Dan vertelt Scott ze dat wel. En dan heb ik bezoek!
Dus ik stond die ochtend vroeg op om gehakt uit de vriezer te halen om balletjes te draaien voor de soep. Jeetje als ik dit zo terug lees word ik echt een oud wijf! Soep-maken-voor-de-mannen en daarvoor om zeven uur op! Tssss! Maar goed, dat deed ik dus.
En groente snijden enzo, lekker lang laten pruttelen zodat de smaak er goed inkomt en om een uur of een ’s middags komt Scott thuis, zwetend en moe.
En zonder Steve en Mark! Die waren dus alweer naar huis gegaan.
Echt teleurgesteld was ik! Maar ook vooral geschokt door het feit dat ik er zo teleurgesteld over was! Dit is eenzaamheid.
Dat je voor een paar houthakkers als een onnozele gans vroeg uit de veren gaat om gehaktballetjes te draaien voor de soep, in de hoop dat ze dan bij je langs komen!
WOW!
En het is eigenlijk nog erger…
Een paar dagen terug hoor ik mezelf tegen Scott zeggen:
“Ik denk dat ik een keer met Steve en Gwen mee naar de kerk ga op zondagochtend.”(! Scott wist ook niet goed wat ‘ie daarmee aan moest)
En ook heb ik onlangs uitbundig “JA, fantastisch” geantwoord op een uitnodiging van Scott zijn moeder om met haar en een vriendin van haar een middagje Ukrainische eieren te beschilderen!
Onderstaande foto heb ik gegoogled maar dit ga ik dus over een weekje ofzo doen…

Daarover meer, na het voorval.

februari 17, 2008 at 6:05 pm 8 reacties

Onze winterslaap gast


Over het filmpje:
De beer kijkt recht in de camera om 3:06 en om 3:45.

februari 17, 2008 at 4:41 pm Plaats een reactie

Babbscreek

Wij komen graag in restaurant Babbscreek. Het ligt in het stadje/dorpje Morris, en is zoals bijna alles een eindje uit de buurt.
Het interieur van het restaurant ziet er eigenlijk niet uit. Je kan het tijdloos noemen, op verschillende manieren op te vatten maar neem van mij aan, het is niet best. Op google heb ik helaas geen foto’s gevonden dus die zal ik de volgende keer zelf wel maken. De serveersters zijn gevaarlijk dik, en dan dragen ze ook nog leggings. Of het zijn joggingbroeken die strak zitten. En er is er een bij die niet dik is maar die is dan weer erg mager en nerveus. Maar ze zijn allemaal snel, heel aardig en verlenen supergoede service.
En het eten is top! Ze hebben er de beste steaks en spareribs. Ik ben zelf geen fan van steaks maar deze zijn echt heerlijk! Iedereen die ons komt bezoeken kan erop rekenen dat we daar een avondje gaan eten.
En als je dan klaar bent met eten, kun je zo doorlopen naar de andere kant van het gebeuren en kun je aan de bar nog even nazitten. Er zijn twee pooltafels, een jukebox waar je voor een dollar vier nummers kan horen, maar het worden er altijd maar drie! Kloteding…
Er hangen een opgezette bovenlijf van een beer en hertenkop aan de muur, en jacht foto’s van de vaste klanten die met trots poseren met hun geschoten wild.
De vaste klanten, daar moet ik nog een beetje inkomen. Maar dat kost niet veel moeite, vrijwel iedereen is in voor een gesprek en de meesten kennen Scott natuurlijk al. Of ze hebben bij elkaar op school gezeten, of de broer van die en die heeft bij hem op school gezeten, vroegere ‘verkeringen’ enzo zullen er ook wel bijzitten.

Gister zijn we er weer geweest voor valentijnsdag. Echt zo gezellig! Het was beredruk en je kijkt je ogen uit. Je ziet hier nog mannen met de ouderwetse ‘matjes’, vrouwen met veel te lang haar. Je ziet er de goed-voor-elke-gelegenheid geblokte houthakkers overhemden, de typische spijkerbroek-met-witte gympen is ook niet meer weg te denken en dan vooral gecombineerd met een sweatshirt van je favoriete football team. Zowel voor dames als voor heren. En kinderen natuurlijk.
Daar zit ik dan, als Indo.
Daar is Ellen onze dikke serveerster met kort krullend bruin haar en superdikke wenkbrouwen en ze vraagt:”Ready to order, hon?”
Ik nam de spareribs en Scott the Princess prime rib.
The Princess is twee duimen dik (normale duimen) en twee handen groot(middelgrote handen). De kleinste maat is de Petite. Die heb ik nog niet gezien maar ik schat dat je dat in Nederland kan vergelijken met een redelijk grote portie. Na de Princess, komt de Queen. Die vult praktisch je hele bord, en de King, daar hangt het vlees bij over de rand.
De meeste mensen gaan dan ook met een doggybag/box met het restant naar huis.
Bon appetit!

februari 15, 2008 at 1:50 pm Plaats een reactie

Oudere berichten