Archive for maart, 2008

Doctip

Dagelijks ontvang ik een mailtje van kranten.com en kijk ik even of er nog interessante dingen gebeuren in Nederland die ik perse wil weten. Ik klik af en toe op een bericht en lees het maar ik moet daarna vooral niet verder naar beneden scrollen want daar lees je de opmerkingen van andere lezers over het artikel. En over het algemeen zijn het vreselijk domme opmerkingen. Ik noem maar niet de krant met de domste opmerkingen makende lezers. En voor ik het weet verspil ik zo weer een half uur met het lezen van die onzin en het me ergeren daaraan. Dus telkens als ik er op tijd (!) aan denk om niet verder naar beneden te scrollen, heb ik kostbare tijd gered :-).
Die tijd kan ik beter gebruiken om bijvoorbeeld naar uitzendinggemist.nl te gaan.
Daar kom ik af en toe hele interessante documentaires tegen.
Zo ook deze. Een aflevering van ‘Het Uur van de Wolf’ die gisteravond werd uitgezonden.
Het gaat over een niet alledaagse mormoonse gitaar familie band met in de hoofdrol de vader met een nogal ‘andere’ kijk op het geloof maar vooral op zichzelf.
Mormonen hebben we hier ook. Misschien dat je ze in Nederland ook wel eens gezien hebt? Wij kwamen ze ook tegen in Japan. Ze zijn altijd met z’n tweeen, witte overhemden en stropdassen, en ze beginnen zomaar uit het niets tegen je te praten.

maart 29, 2008 at 1:31 pm 6 reacties

Wild west in Liberty


Het heerst, en daarom heb ik weer snotdoekjes in m’n neus, flem in mn longen en liggen overal om mij heen gebruikte zakdoeken. We hebben het allebei dus het is potentieel iets gezelliger. Maar Scott gelooft niet zo in lief zijn voor z’n lichaam en is druk in de weer met zijn vader naar doktersafsrpaken te rijden, meer boodschappen te halen dan nodig is en zoals vanmorgen, wat onderhoud te verrichten op ’t gezamelijke jachtterrein, simpelweg omdat het geplanned stond.
Ik doe het lekker rustig aan, kijk tv, bestel online wat kruiden, maak een kippesoepje met groente, cayennepeper, gember, knoflook, ui en kook wat fenegriek en cardemon mee. Het geeft me ook tijd om nog meer te balen van Liberty dan ik al doe maar ja wat er in zit moet eruit komen he?
Anyway het zij nu zo. This too will pass.

Maar als je denkt dat hier in Liberty nooit wat gebeurd dan heb je het mis.
De dag voor het eieren beschilderen reed ik langs de bank en zag dat er een politiewagen voor stond geparkeerd. Ik dacht toen al, wat doet die politiewagen daar?
Als ik er een uur eerder voorbij was gereden was ik getuige geweest van een mislukte bankoverval.
Een jongen uit een nabijgelegen dorp, had twintig minuten in zijn auto voor de bank zitten wachten. Let wel, het is donderdag middag, twaalf uur ’s middags, het is ontzettend rustig en mensen houden hier iedereen in de gaten.
Om twaalf uur stapte de jongen uit zijn auto, met een ski muts op en geweer in de hand, liep naar de bank en probeerde deze binnen te komen. Maar helaas, de bank was gesloten, zoals dat altijd al is geweest op donderdag middag en zoals ook aangegeven stond op het bordje met de openingstijden. Er zat voor hem dus niets anders op dan er maar snel vandoor te gaan.
Ondertussen was door omwonenden het kenteken al lang genoteerd en de politie gebeld.
De politie was vanwege de afstand niet direct ter plaatse maar ze hadden de auto en de dader toch snel gevonden.
De kentekenplaat kwam van een andere auto, dat wel. Maar de auto die bij deze kenteken plaat hoorde, was de auto van de schoonvader van de ‘bankrover’, en de ‘bankrover’ woont met zijn vriendin in bij zijn schoonvader. Hij was dan ook gewoon thuis en het geweer en de ski muts lagen nog in de auto op de achterbank.
Hoe de politie de auto vond en dat verhaal van de kentenplaat staat niet in de krant, dat heb ik van Scott zijn broer Steve, die de schoonvader kent.
krantenbericht

maart 29, 2008 at 11:35 am 4 reacties

Vrolijk Pasen!

Hier wordt ook Pasen gevierd, met familie, veel eten en zoetigheid. Na een telefoontje naar het Nederlandse thuisfront waar iedereen al bijna door de eerste Paasdag heen was, vertrokken we naar Scott’s ouders. Iedereen had eten meegenomen en de hele tafel stond vol. We hadden mashed potatoes, corn casserole, asperges, coleslaw, brood en eiersalade, die ik had gemaakt. Scott’s gebraden ham was echt een succes en nam ook de meeste ruimte in beslag, echt Amerikaans groot. De kinderen kregen een emmer vol snoep en goedkoop speelgoed van de Dollar General. Na het eten speelde ik “monster” met mn neefje Jackson van drie en heb ik hem per ongeluk zo erg laten schrikken dat ‘ie ’t bijna in z’n broek deed. Mij boos en verwijtend aankijkend rende hij weg en riep hij oma om hem te helpen op het toilet. Dat was wel even een scene, maar het bleek loos alarm. Later was alles weer goed en keken we samen Thomas the Train.
Ze maken hier ook chocolade eieren. Van pindakaas, cocos en calorieen maken ze een eivorm, en daar gieten ze chocola over. De eieren passen net in de palm van je hand en wegen elk een kilo als het niet meer is. Vooral die calorieen wegen veel zeg!
Scott en ik hebben gister al drie van z’n tante gekregen en vandaag weer drie van zijn moeder. Ik stuur er eerdaags een paar naar m’n ouders. Ik zou ze echter sterk willen aanraden om de inname te beperken tot een hap per maand.

maart 23, 2008 at 3:06 pm 6 reacties

Trekker pull

De keukendeur ging open. “Hey babe, can you help me for a minute?” vroeg Scott me terwijl hij zijn gezicht afveegde, hij was in de sneeuw en de kou een tijdje bezig geweest met het zagen van uitstekende takken. Het zweet op zijn voorhoofd met rode wangen van de kou, snippers hout plakten op zijn koude gezicht. “You need help outside?” vroeg ik hopend dat het iets administratiefs zou zijn, ik zat zo comfortabel achter mijn computer, maar nee, het was buiten. “I’m stuck in the mud with my tractor, I need you to pull m out with the four-wheeler.”
Nou daar ging ik dan, met mn bergschoenen en dikke jas de kou in. Grrrr. In de garage hebben we een four-wheeler met camouflage kleuren staan, best een stoer ding maar ik had vandaag, zoals vele dagen, niet gerekend op rondcrossen in de bagger op dat ding.
Het is best leuk hoor maar die kou he? We scheurden door het land, de kreek door, weer naar boven, hier en daar een struik met doornen die zich in mijn broekspijpen boorden, door de modder en de sneeuw, ik had een andere broek moeten aantrekken maar het was al te laat.
De traktor stond daar zielig en ietwat schuin met z’n wielen diep in de modder. Scott spandde een takel touw tussen beide voertuigen en Scott gaf me instructies om op de four wheeler langzaam vooruit te rijden en, zogauw het touw strak stond, en zogauw Scott de tractor in beweging probeerde te zetten, dat ding uit de modder te trekken. Ging voor geen meter en we zakten beiden nog meer in de modder.
Takken, stenen tegen de banden plaatsen om frictie te creeeren hielp ook niet. “OKay, now you go drive the tractor and I will try and pull you out with the four-wheeler”, bedacht Scott. Gelukig heeft de tractor een cabine waar je redelijk beschermd tegen de kou kan vertoeven. Scott startte de four-wheeler en ik gaf gas maar er was geen beweging in te krijgen. (Nee we gingen allebei echt de juiste kant op hoor!) De tractor heeft ook een achteruit kijk spiegel en ik betrapte me erop dat terwijl Scott serieus bezig was ons uit de modder te redden, ik de achteruitkijk spiegel gebruikte om mijn haar goed te doen. En ik ook graag mijn eyeliner had willen bijwerken als de spiegel niet zo had getrild!
Na een paar pogingen lieten we de traktor voor wat het was. Ik ging weer terug naar huis, heel stoer op de four-wheeler, en Scott ging nog even verder met bomen snoeien. De traktor haalt ie wel een andere keer op, als het heeft gevroren of de grond droger is, en dan gaat hij waarschijnlijk samen met zijn broer! 😉

maart 16, 2008 at 1:27 pm 2 reacties

"Brieven aan Bibi" – door Barack

Gister vond Scott een brief van Barack Obama in de bus, gericht aan mij.
Ik weet het nog goed, ik zat op de wc. Scott wist dat ik deze belangrijke brief ongeacht de situatie direct wilde lezen, twijfelde geen seconde en overhandigde mij deze door de kier van de schuifdeur.
Ik had me ingeschreven als supporter want in april komt hij naar Pennsylvania, en dan ga ik erheen in mijn Obama t-shirt, met zelfgemaakte lemper(Indonesisch gerecht-dat herkent ‘ie vast!). Het kon bijna niet anders dan dat ze mij langs deze weg uitnodigden om Barack te komen supporten in Pennsylvania. Dus vol verwachting scheurde ik de envelop open, woohoo misschien kom ik op tv! dacht ik nog.
De teleurstelling was groot toen de waarheid doordrong,
want ze vroegen me alleen om geld,
wat een domper.

maart 15, 2008 at 3:37 pm Plaats een reactie

Een flink karweitje voor een eitje

Ja ja, nooit gedacht dat ik me zou opgeven voor zulk een bezigheid maar het is er toch echt van gekomen.
Ik had een paar weken geleden, uit eenzaamheid, enthousiast ingestemd met het idee om Ukrainische eieren te beschilderen.
Ik had er al een tijdje niets meer over gehoord maar dat kwam omdat Cathy, de vrouw die het ons ging leren een tijdje grieperig was geweest maar ze stond alweer te trappelen om aan de slag te gaan en de kunst van het eieren beschilderen, die zij als kind al beoefende, aan ons nieuwelingen door te geven.
En het werd tijd om de voorbereidingen daarvoor te treffen.
Eerst moet je eieren kopen en die eieren moeten leeg.
Dus, vorige week vrijdag zaten Scott’s moeder en ik in de keuken met veel geklieder, rauwe eieren leeg te blazen. Het kostte ons ruim vier uur om een dozijn te doen en natuurlijk spatte een aantal eieren tijdens het process uit elkaar. Met azijn spoelden we de eieren zo goed mogelijk schoon waarna ze weer in de doos gingen om uit te drogen.
En gister gingen Scott’s moeder en ik dan eindelijk naar Cathy die in haar huiskamer de hobbytafel al helemaal klaar had staan voor ons. Er stond een mandje met eieren die zij zelf al eerder had gemaakt, verf, kaarsen, kiska’s, potloden en andere creatief uitziende dingetjes.

Wij hadden gewone kleine kippeneieren maar Cathy had ook ganzen eieren, die groter en steviger zijn. Ze bood ze ons niet aan maar ze lagen er meer voor de show.
In haar vitrine kast stonden nog meer eieren uitgestald en okay, al is het truttigheid gehalte hoger dan waar ik me normaal mee inlaat;-), die eieren zien er best heel mooi uit. Veel priegelwerk ook vooral.
Maar voordat ik me ging uitsloven op een bestaand priegelig ontwerp besloot ik eerst
maar eens de techniek onder de knie te krijgen.
Uren zaten we daar stilletjes met z’n drietjes te priegelen met onze kiska’s. Een kiska is een soort pen, met een houdertje waar je stukjes bijenwas indoet. Die houdt je dan boven een vlam tot de was smelt, en dan is het de kunst om met de juiste ‘flow’, dunne en dikkere lijntjes was aan te brengen op plekken waar je geen verf wil. Een beetje zoals batik dus. Het ei dompel je dan in de verf, waarna je weer een nieuwe laag lijntjes aanbrengt op plekken waar je de huidige kleur wilt behouden etc. etc.
Eigenlijk dus heel makkelijk maar je moet er wel ontzettend veel geduld voor hebben.
Net als soms met schilderen houdt je af en toe een hele tijd je adem in om niet te bewegen. Cathy zei dat ze soms wel twee dagen doet over een ei! Wij waren in totaal zo’n vier uur bezig met simpele ontwerpen. En ik had me niet eens aan een ontwerp gehouden. Na een heerlijke lunch met deviled eggs en tuna sandwiches brandden we de was voorzichtig van het ei en dit was het resultaat:

Ra ra ra, welk ei is van mij?

-ik heb ook video beelden! Maar mijn computer was gecrashed en nu lukt het me niet meer om mijn movie edit software op mn computer te installeren dus het is nog even wachten geblazen.
Maar ik heb hier wel een paar foto’s.

maart 15, 2008 at 11:52 am Plaats een reactie

Sport maatje gezocht

Zijn het mijn kleren die gekrompen zijn? Is het het vocht dat ik nu schijnbaar continu vasthoud of… ben ik aangekomen?
Ik kan er niet meer omheen, ik begin uit te dijen en ik moet er snel iets aan doen.
Op internet vond ik een website: www.exercisefriends.com. Een website waar je op zoek kunt gaan naar een sport maatje in je eigen omgeving. Maar in Liberty vond ik, hoe verrassend, maar een persoon. Een 35 jarige vrouw die graag wil tennissen en wandelen. Daar ik de moed nog niet wil opgeven en daarom niet gelijk contact zoek met deze dame die zichzelf “rosered” noemt, heb ik zelf een advertentie gezet. Tegen beter weten in eigenlijk maar ik moet toch wat.
Helaas denk ik dat er toch niets anders op zit dan weer naar de health centre voor oude revaliderende mensen en te zware jonge moeders die niets anders doen dan roddelen, in Blossburg te gaan, met de Filipijnse instructrice Sue, wiens 18 jarige zoon Andrew heet maar die als bijnaam “Meat” heeft, omdat hij aan body building doet, en die drumt en graag een band wil vormen, waarop Susie, Scott’s moeder enthousiast tegen Sue zei, dat ik gitaar speel! Waarop Sue nog enthousiaster haar nummer gaf zodat ik haar en haar zoon eens kan bellen voor een ‘play/jam date’.
Het is ruim 2 jaar geleden dat Susie en ik daar samen wel eens gingen sporten en ik hoop dat Sue mij niet meer herkent. Al ben ik bang dat ik dat op mijn chubby buik kan schrijven.

maart 13, 2008 at 7:43 pm Plaats een reactie

Oudere berichten