Archive for mei, 2008

Extreme Home Makeover

‘k Heb peentjes gezweet en slapeloze nachten gehad maar eindelijk kan ik opgelucht ademhalen want over ongeveer een maand komen de Amish niet alleen onze schuur, maar ook ons huis verbouwen!
Ik dank de kosmos, de amish en mijn wederhelft uit de grond van mijn hart!

mei 30, 2008 at 6:51 pm 6 reacties

Geweer les van tante Joyce


Mijn Marlin geweer had nog geen telescoop dus heeft Scott er in de winkel, waar we het geweer twee weken na de loterij konden ophalen, een voor me op laten zetten. Uiteraard moest ik ‘m zelf nog goed instellen en wist ik niet hoe dat moest. Gelukkig was tante Joyce nog in de buurt en zoals eerder afgesproken reden we vanmiddag naar het terrein van de jacht vereniging waar Scott zijn vader lid van is.
Er moet altijd iemand bij zijn die lid is van de club dus was Scott z’n vader meegenomen. Helaas is die erg slecht ter been dus bleef hij in de auto zitten.

Om je telescoop goed te kunnen instellen kun je ’t best gebruik maken van een shooting bench zodat je goed zit, vervolgens het geweer goed tegen je schouder aan drukken en ondersteunen met stevige zandzakjes. De bedoeling is dat ’t geweer weinig tot niet beweegt op ’t moment dat je de trekker overhaalt en de terugslag. Dan bepaal je het punt waar je op wilt mikken, schiet je, en aan de hand van het resultaat kun je redelijk goed bepalen hoeveel je telescoop omlaag, omhoog, naar links of naar rechts moet. Een kind kan de was doen.
En wat een knallen hee! Ik was blij dat ik mn oordopjes in had.

Het duurde even voor we ‘m hadden ingesteld maar na een uurtje zaten we goed.
Toen ik na m’n laatste schot door m’n telescoop keek om te kijken naar het resultaat, zag ik op de schietschijf een zwart puntje, het kogelgat dus, veel hoger dan waar ik op gemikt had. Tante Joyce begreep er ook niks van en toen ik nog een keer keek zag ik dat het zwarte puntje naar beneden bewoog! Was het gewoon een vlieg hahaha. Het echte kogelgat was slechts 2 centimeter van ’t doel verwijderd.
Dat was weer een leuke middag! Nu nog een mooie tas en een draagband.
Men moet toch duidelijk zichtbaar zijn in de bossen dus misschien kan ik een vrolijk kleurig ontwerpje maken voor geweertassen…?

mei 28, 2008 at 6:24 pm 2 reacties

Express yourself

Scott moet altijd lachen om de Nederlandse spreekwoorden en gezegdes die ik soms in het engels vertaald gebruik. We hebben de beren op de weg terwijl ik in Nederland nooit een beer heb gezien, maar we kunnen in elk geval zorgen dat alle neuzen dezelfde kant op wijzen zonder op iemands lange tenen te gaan staan. Want als de aap uit de mouw komt heb je de poppen aan het dansen.
Als ik ze in het engels gebruik en uitleg aan Scott valt me altijd op hoe raar die uitdrukkingen eigenlijk zijn. Gisteravond tijdens een informeel familie diner, was Ellie van 14 maanden, schattige geluidjes aan het maken, ik herkende ze van de Oprah Winfrey aflevering met een dame die de taal van babies heeft onderzocht. Ellies schatttige geluidjes duidden op een iets minder schattige bezigheid.
Dus zei ik: “She’s knitting a brown sweater”(Ze is een bruine trui aan het breien). Deze werd erg goed ontvangen en ik vermoed dat ik ‘m hier voortaan vaker zal gaan horen. Dat zou leuk zijn;-).

mei 27, 2008 at 7:14 pm 4 reacties

Moeder-familie dag

Hier doen ze ook aan moederdag alleen was deze dag hier dit jaar meer een familiedag.
Alle tantes en ooms waren er dit jaar bij en het was weer een bijzondere ervaring vanwege twee dames in de familie. Eerst tante Joyce. Zij is een zus van Scott z’n vader, Sid, klein van stuk, energiek, altijd opgewekt en tevens de beste jager in de familie. Ik vroeg of ze m’n filmpje al had gezien waarin te zien was dat ik een geweer had gewonnen, “Of course! And when I saw you won the gun I was thrilled!”YES!” zei ze, helemaal enthousiast was ze erover hahaha. Over een week is ze er weer en dan gaat ze me leren hoe ik met ’t geweer om moet gaan. Ik weet dat ’t menigeen tegen de borst stuit maar ik heb er echt zin in!
Dan de vrouw van oom Bill, Gerry, uit Ohio. Zij is kwart cherokee, kwart indiaas, kwart afrikaans en kwart wit en vrijwel altijd gekleed in bijzondere kleding en mooie Indiase stoffen. En ze is een pastoor. En een heeeele goeie kok! Enorme pannen met heerlijk eten had ze meegenomen.
Als een koningin stapte ze binnen en regelde dat t eten naar binnen werd gedragen en werd uitgestald naar haar wensen. Voordat we konden gaan eten moesten we natuurlijk eerst allemaal naar de woonkamer komen om met zn allen te bidden. En zoals ik al zei was het eten echt geweldig. Ik heb in tijden niet zulke lekker groene bonen gegeten. Na het desert (lemonpie van Jeanine en Angie en appeltaart van moi) werden we wederom verzocht naar de woonkamer te komen voor een speciaal gebed en ceremonie voor de gezondheid van Sid.
Nou is bijna iedereen gelovig, behalve Scott en ik en nog een paar mensen, maar ik zag toch verschillende mensen duidelijk met tegenzin naar de woonkamer schuivelen.
Een tafel met paars tafelkleed stond in het midden van de kamer opgesteld, naast de comfortabele “luie stoel” waar Sid het laatste jaar min of meer aan gekluisterd is.
Gerry en Bill waren in januari dit jaar naar Israel geweest en hadden alle bijbelse plekken bezocht. Op de tafel lagen folders, geplastificeerde gebeden, een schaaltje met water uit de Jordaan, stenen uit Galilea en foto’s van hun herdopening in de Jordaan. We moesten allemaal wat Jordaanse rivier water op ons voorhoofd smeren om onze eigen dopening te herinneren.
Tenzij je niet wilde, dan hoefde het niet, Scott weigerde uiteraard, die denkt er zo het zijne van. Ik ook maar het was nieuw voor me dus ik vond het wel grappig.
Uiteraard hoopte ik dat dat water zo bijzonder was dat het de beginnende lijntjes in mijn voorhoofd zou laten verdwijnen maar het heeft helaas niet geholpen.

mei 17, 2008 at 3:37 pm 6 reacties

Mijn volgende stap in de gemeenschap


Sinds kort kom ik weer regelmatig bij de sportschool in een klein dorpje in de buurt. Het is de sportschool die gerund wordt door Sue die mij twee jaar geleden voor wilde stellen aan haar zeventienjarige zoon (blogje) omdat ik gitaar speelde(had Scott zn moeder haar verteld) en hij een band wilde beginnen.
Gelukkig was ze dat allemaal vergeten toen ik me vorige maand met frisse tegenzin opnieuw kwam aanmelden voor een lidmaatschap.
Van het een kwam ’t ander en nu heb ik niet alleen een lidmaatschap maar ben ik tevens vrijwilligster en ben ik daar een avond per week van 5 tot 7 te vinden. Ik deed het vooral omdat Sue zo aandrong en ik dacht dat het wel goed is voor de opbouw van mn sociale leven.
Ik heb nog nooit vrijwilligers werk gedaan maar hier is het verrichten van vrijwilligerswerk een algemeen onderdeel van leven in deze gemeenschap. Het is zeker niet verplicht, het wordt zelfs niet verwacht maar het wordt wel aangemoedigd. En een paar keer per week een andere omgeving is ook niet verkeerd.
De sportschool is meer een soort ruime huiskamer met wat apparatuur, een radio’tje en tv en is onderdeel van een ‘health center’. Tegenover de ‘sportkamer’ zit de fysiotherapeut. En dan zijn er twee kleine kleedkamers met douche en ivaliden wc en dat is alles. Ik zit achter de balie in het halletje en de meeste avonden komt er helemaal niemand en zit ik daar in mn eentje een beetje te lezen of te internetten.
De meeste bezoekers komen overdag en dat zijn dan vaak bejaarden en werknemers van de metaal fabriek. En roddelende jonge stay-at-home moeders met overgewicht die de apparatuur enkel gebruiken om op te zitten.
En afgelopen dinsdagavond, om half 7, kwam de drogist van twee panden verderop binnen wandelen met z’n sporttas. We herkenden elkaar omdat ik de dag ervoor nog bij hem in de winkel was voor speciale teek verwijderings pincetten. “Als je wil kan je wel naar huis hoor” zei hij,”Ik ben hier ook vrijwilliger en heb de sleutels van het pand bij me dus ik kan alles afsluiten als ik hier klaar ben”. Lekker dorps he?

mei 17, 2008 at 2:52 pm 4 reacties