Archive for augustus, 2008

Renovatie deel 2


(Meneer Fisher en zijn zoon)
Ik had graag willen vertellen dat de amish en ik al dikke vrienden zijn en ze er ook op de bruiloft bij zijn en dat we over drie weken het huis al weer in kunnen.
Maar laat ik zeggen dat we halverwege zijn en dat het in principe dus allemaal nog kan gebeuren.

Deze week zijn Scott en ik begonnen om full time mee te werken aan het huis.
Ik ga over een week of twee zelfs de twee badkamers boven betegelen. Niet dat ik dat al eens heb gedaan maar ik heb een goed instructieboek van Black&Decker, met veel full color plaatjes en foto’s van tegelende stoffige dames in spijker outfit. Dat geeft moed.
Het huis begint echt goed te voelen en waren Scott en ik dit weekend nog ontmoedigd door de staat van de schuur, vandaag zag het er een stuk beter uit, dus ik durf weer te hopen dat het op tijd af is voor de receptie.
Meneer Fisher groet me elke dag met een stralende glimlach en zijn zoon die ook aan het huis werkt vroeg me laatst, heel verlegen, of hij een paar foto’s bij mij kan bestellen van het huis voor, tijdens en na de verbouwing. Scott vindt dat we een heel album voor ze moeten maken, hij is echt ontzettend blij met hoe nauwkeurig ze werken en met hun werk tempo.
Het is maar goed dat Scott zo het voortouw neemt met die verbouwing en alles tot in detail bijhoudt want ik verveel me snel als er constructie details besproken moeten worden. Zoals gisteren:
Scott en meneer Fisher namen de lijst met de bestelde deuren nog eens door.
Welke deuren moeten naar rechts open en welke naar links, en toen dwaalden mijn gedachten af.
Ik was ineens een regisseur van een horror film. Het slachtoffer wordt achterna gezeten door een gillende, snel bewegende zombie, ze rent een gang door, een deur in en sluit de deur achter zich, net op tijd, en ze vergrendelt snel de deur met een bezem. Zoals dat vaak gaat in films.
“CUT” roep ik, dat moet anders. De set manager vraagt of die deur soms naar binnen open moet in plaats van naar buiten? En ik zeg: “Het moet een swing door zijn. In een vrijwel lege kamer met helemaal niets om de deur mee te vergrendelen.”
En dan volgt een oneerlijk gevecht op leven en dood waarvan je al weet wie er verliest, de zombie duwt tegen de deur, zij duwt tegen de deur, haar hak breekt en ze glijdt uit, de zombie is bijna binnen en heeft haar arm al vastgegrepen, maar het slachtoffer geeft nog niet op en duwt weer tegen de deur. Als kijker vraag je je af wat jij zou doen maar hier kan feitelijk geen enkele McGyver achtige nijverheid je meer redden. Ze gaat dood, het is een kwestie van tijd. Zo’n scene kan je heel intiem maken. Misschien plast het slachtoffer zelfs in haar broek van angst(zie je ook bijna nooit).Wanhoop en vechtlust maken hele mooie scenes.
“So this is an right hand door outswing?” zegt Scott tegen meneer Fisher. En ik ben weer terug in de realiteit. Ik zal maar eens wat afval hout uit de weg ruimen.
Phew wat een trip!

Advertenties

augustus 19, 2008 at 5:09 pm 4 reacties