Archive for december, 2008

Gelukkig Nieuwjaar!

Het was weer een geweldig jaar waarin zoveel goeds gebeurde. Teveel bijna om op te noemen maar ik doe het toch. In gedachten. En ik dank het universum, weer.
Nu een van mijn vele favoriete nummers ever, al zijn er nog zoveel meer,
Thank You van Led Zeppelin:

Vanavond vieren we hier op de Laurel hill in Liberty voor het eerst Oud en Nieuw. Ik ervoer een kleine culture shock toen ik ontdekte dat bijna niemand in deze omgeving nog Oud en Nieuw viert. Dus heb ik wat mensen uitgenodigd voor een feestje bij ons thuis. Vanavond hebben we oliebollen, appelbeignets, en Thaise Lantaarns.
We verwachten zeven mensen en misschien komen er meer maar ik vind het nu al geslaagd. Vooral de muziek top 20 die we in elkaar gaan flansen is lachen! Maar daarover morgen meer.

Happy New Year!

december 31, 2008 at 8:41 am 6 reacties

Overdadig Kerstfeest!


Hier hebben wij slechts één kerstdag en toegegeven, ik voelde best een soort drang, ik dacht “dit is mijn eerste kerstmis als getrouwde vrouw in de US, laat het perfect zijn”. Maar ja, dat ben ik.
Scott wist wel dat ik al een heel uitgebreid haute cuisine achtig menu in gedachten had voor de brunch waar wij voor aangewezen waren maar hij wilde mij ontzien (omdat ik soms nog steeds onzettend moe ben), nam het hele gebeuren over en ging voor het typische lokale ontbijt/brunch menu:
Sausage (wat in Nederland gewoon een stuk vlees is wat eruit ziet als een brok platgedrukt gehakt-dus niet worst), bacon (beetje aangebrand is een plus), french toast (lekker, gemaakt met oud brood) en muffins.
Ik mocht niets doen, behalve de tafel dekken. Goed geregeld!
Om tien uur ’s morgens stond het hele spul al in de keuken, twee kids, hyper van alle snoep en cadeautjes, schoonbroer,-zus en -ouders terwijl Scott nog bezig was met het ontbijt. Door alle afleiding brandde het spek aan tot ver over het acceptabele punt dus ik mocht uiteindelijk ook assisteren.
Na de brunch en de gewoonlijke dip ging iedereen weer naar huis om een dutje te doen, want om een uur of vijf was het weer tijd om te eten bij Scott’s ouders. En waarna het tijd was om alle cadeaus uit te pakken. Susie had die nacht ervoor tot twee uur s’ nachts cadeaus zitten inpakken, zoveel had ze gekocht.
Het uitpak festijn begon vlak na het eten en binnen een mum van tijd was de hele vloer tot op kniehoogte bedekt met gescheurd inpak papier, cadeau tassen en strikken, een overdaad aan cadeaus en vooral voor de twee kinderen van rond de twee en vier jaar waren er bijna onverantwoordlijk veel cadeaus.
Misschien zijn we jaloers omdat wij nooit zoveel kregen. Maar die kinderen krijgen echt zo ontzettend veel. Ze pakken het ene cadeau uit, geven het een vluchtige blik, laten het vallen en gaan vlug door naar de volgende. Het lijkt meer te gaan om het scoren van zoveel mogelijk speelgoed. Ik vraag me af wat dat voor gevolgen heeft.
En net toen ik dacht alles was uitgepakt moesten we nog aan de stockings beginnen, die gevuld waren met kleine cadeautjes. Scott en ik noemen dat ‘things and stuff’ en ‘regifting gifts’.
Ik was nogal bezorgd over wat ik zou krijgen omdat ik een hele lijst had van dingen die ik wel echt graag wilde hebben maar toen ik die lijst aankaartte bij Susie en Gwen, vertelden ze me beiden geruststellend dat ze voor mij al helemaal klaar waren. ‘Ja voor jou is het zo makkelijk’.
Ik werd daar heel nerveus van, maar, ik heb werkelijk nog nooit zo ontzettend veel kerst cadeaus gekregen waarvan het merendeel echt goed bedacht en leuk is.
Ach, die paar dingen; een roze fleece broek met tinkerbell print en een roze fleece sweater, daar hoor je me AMPER over, ’t zit wel warm. Maar voor de rest? Top.
‘k Had het zelf niet bedacht maar ’t Amish kookboek is geweldig en ook fantastisch dat ik nou mijn eigen toolbag en gereedschap heb:-). Van Scott kreeg ik EINDELIJK een platenspeler EN een Aerogrow kit EN een shiitake mushroom kit.

Tevens hebben we de ontzettend lelijke fazant kaars die als inside joke elk jaar aan een ander familielid wordt doorgegeven eindelijk weer door kunnen geven. Dat ding was vanwege onze reizen e.d. al drie jaar in ons bezit en we hopen het nooit meer te zien.

Maar ik miste toch wel de vis salade voor de brunch die mijn moeder elk jaar bestelt bij de V&D en de kerst cd van Bert en Ernie die we elk jaar draaien en waar we op meezingen wanneer we de cadautjes open maken.

Nu komt er een plaatje van mij in mijn fantastische roze outfit, waar ik vandaag, op deze onofficiele tweede kerstdag, tot Scott’s afgrijzen, de hele dag in rondgelopen heb:

Scott en ik willen vanaf nu NOOIT meer kleren als kerstcadeau (of luchtjes of auto lucht verfrissers).

december 26, 2008 at 1:09 pm 4 reacties

Overdadig Kerstfeest!


Hier hebben wij slechts één kerstdag en toegegeven, ik voelde best een soort drang, ik dacht “dit is mijn eerste kerstmis als getrouwde vrouw in de US, laat het perfect zijn”. Maar ja, dat ben ik.
Scott wist wel dat ik al een heel uitgebreid haute cuisine achtig menu in gedachten had voor de brunch waar wij voor aangewezen waren maar hij wilde mij ontzien (omdat ik soms nog steeds onzettend moe ben), nam het hele gebeuren over en ging voor het typische lokale ontbijt/brunch menu:
Sausage (wat in Nederland gewoon een stuk vlees is wat eruit ziet als een brok platgedrukt gehakt-dus niet worst), bacon (beetje aangebrand is een plus), french toast (lekker, gemaakt met oud brood) en muffins.
Ik mocht niets doen, behalve de tafel dekken. Goed geregeld!
Om tien uur ’s morgens stond het hele spul al in de keuken, twee kids, hyper van alle snoep en cadeautjes, schoonbroer,-zus en -ouders terwijl Scott nog bezig was met het ontbijt. Door alle afleiding brandde het spek aan tot ver over het acceptabele punt dus ik mocht uiteindelijk ook assisteren.
Na de brunch en de gewoonlijke dip ging iedereen weer naar huis om een dutje te doen, want om een uur of vijf was het weer tijd om te eten bij Scott’s ouders. En waarna het tijd was om alle cadeaus uit te pakken. Susie had die nacht ervoor tot twee uur s’ nachts cadeaus zitten inpakken, zoveel had ze gekocht.
Het uitpak festijn begon vlak na het eten en binnen een mum van tijd was de hele vloer tot op kniehoogte bedekt met gescheurd inpak papier, cadeau tassen en strikken, een overdaad aan cadeaus en vooral voor de twee kinderen van rond de twee en vier jaar waren er bijna onverantwoordlijk veel cadeaus.
Misschien zijn we jaloers omdat wij nooit zoveel kregen. Maar die kinderen krijgen echt zo ontzettend veel. Ze pakken het ene cadeau uit, geven het een vluchtige blik, laten het vallen en gaan vlug door naar de volgende. Het lijkt meer te gaan om het scoren van zoveel mogelijk speelgoed. Ik vraag me af wat dat voor gevolgen heeft.
En net toen ik dacht alles was uitgepakt moesten we nog aan de stockings beginnen, die gevuld waren met kleine cadeautjes. Scott en ik noemen dat ‘things and stuff’ en ‘regifting gifts’.
Ik was nogal bezorgd over wat ik zou krijgen omdat ik een hele lijst had van dingen die ik wel echt graag wilde hebben maar toen ik die lijst aankaartte bij Susie en Gwen, vertelden ze me beiden geruststellend dat ze voor mij al helemaal klaar waren. ‘Ja voor jou is het zo makkelijk’.
Ik werd daar heel nerveus van, maar, ik heb werkelijk nog nooit zo ontzettend veel kerst cadeaus gekregen waarvan het merendeel echt goed bedacht en leuk is.
Ach, die paar dingen; een roze fleece broek met tinkerbell print en een roze fleece sweater, daar hoor je me AMPER over, ’t zit wel warm. Maar voor de rest? Top.
‘k Had het zelf niet bedacht maar ’t Amish kookboek is geweldig en ook fantastisch dat ik nou mijn eigen toolbag en gereedschap heb:-). Van Scott kreeg ik EINDELIJK een platenspeler EN een Aerogrow kit EN een shiitake mushroom kit.

Tevens hebben we de ontzettend lelijke fazant kaars die als inside joke elk jaar aan een ander familielid wordt doorgegeven eindelijk weer door kunnen geven. Dat ding was vanwege onze reizen e.d. al drie jaar in ons bezit en we hopen het nooit meer te zien.

Maar ik miste toch wel de vis salade voor de brunch die mijn moeder elk jaar bestelt bij de V&D en de kerst cd van Bert en Ernie die we elk jaar draaien en waar we op meezingen wanneer we de cadautjes open maken.

Nu komt er een plaatje van mij in mijn fantastische roze outfit, waar ik vandaag, op deze onofficiele tweede kerstdag, tot Scott’s afgrijzen, de hele dag in rondgelopen heb:

Scott en ik willen vanaf nu NOOIT meer kleren als kerstcadeau (of luchtjes of auto lucht verfrissers).

december 26, 2008 at 1:09 pm 4 reacties

Early birds en sweaters

In Liberty hebben we een restaurant. Het heet de Landing Strip omdat de oorspronkelijke eigenaar van het pand daar heeel vroeger een prive landingsbaan had.
Ik heb daar ook een plaatje van.(weten jullie nog? Van vroeger met spreekbeurten?):

(mijn zusje en haar vriend en hun zoontje), het is vandaag ontzettend aan het sneeuwen anders was ik er effe heengereden voor een goede foto.

Ze doen in het restaurant niet aan sfeer verlichting en gezellige tafelsetting. Wel hangen er hier en daar wat model vliegtuigen en propellers en hebben ze onlangs een chique behangetje aangebracht. Bij de kassa staat een display met goedkope cd’s en vhs banden. Ook cassette bandjes van diverse artiesten en verhalen van Sherlock Holmes die je ‘ownt for only 2.99’.
Ze hebben een ruime keuze van pasta’s tot burgers, wraps en visschotels en een ontbijt menu waar je de hele dag van kunt bestellen. De eerste keren dat ik er kwam moest ik er wel aan wennen dat ’t de meeste gerechten aan smaak ontbreekt. De groente komt steevast uit blik, de vis is altijd breaded and fried en de mashed potatoes zijn echt alleen maar mashed. Maar na een paar keer hit and miss werd ik toch aangenaam verrast. Ze hebben heerlijke Lasagne, Liver & Onions en verrassend goeie mayonaise.
Scott’s ouders Sid en Susie vingen ergens op dat deze dinsdag het eten gratis was, een ‘appreciation’ actie van het restaurant. We hadden eigenlijk andere plannen maar we besloten op ’t laatste moment om met ze mee te gaan (en heus niet alleen omdat het eten gratis was).
Toen we bij Sid en Susie aankwamen om ze op te halen, werden we begroet door drie dames en een heer op leeftijd, vrienden van Scott’s ouders, die ook meegingen.
Het restaurant zat bijna vol toen we om vijf(!) uur aankwamen. Er was nog een grote tafel vrij in de hoek en na wat geharrewar over wie waar ging zitten en wat geroep, begroetingen en gezwaai van sommige andere gasten viel me op dat er alleen maar bejaarden in het restaurant zaten. Dat kwam natuurlijk omdat we zo vroeg waren, we zaten in de ‘early bird’ shift.

Ik heb trouwens nog nooit zoveel holiday sweaters bij elkaar gezien.
Druk beprintte sweaters in bonte kleuren met afbeeldingen van vogeltjes in de sneeuw, kerstbomen, bloemen, met “MERRY CHRISTMAS” en “HoHoHo”, sneeuwmannetjes, kerstmannetjes, nog meer vogeltjes in de sneeuw en klokjes met sneeuwvlokjes.
Ik hoop toch dat ik zoiets nooit in de kast zal hebben.

Terug naar het restaurant. Vandaag was er naast het menu ook een buffet wat er best goed uitzag. Het was uitgebreid met onder andere spare ribs, meatballs, corn, green beans, baked potatoes en pumpkin pie. Jammer genoeg was het allemaal wel weer smakeloos maar gratis en goed bedoeld dus mij hoor je er amper over. Met zout en peper kan je soms al een boel redden.

Tijdens het eten kwamen er af en toe andere gasten naar onze tafel toe om effe bij te kletsen over kennissen die ziek zijn, in het ziekenhuis liggen of dood zijn (dat is denk ik overal hetzelfde).
En toen, toen kwam de rekening. En de serveerster vroeg aan Scott’s moeder voor hoeveel adults er afgerekend moest worden, ik dacht nog dat het alleen voor drank kon zijn en we hadden alleen maar water. Maar nee, het was dus alleen gratis voor mensen van zestig en ouder!
Susie, Scott en ik moesten betalen.
Leuk hoor, appreciation day.

december 18, 2008 at 8:23 am 12 reacties

Landelijke gulheid

De buurman van een kilometer verderop was ziek en omdat zijn vrouw ons zo goed had geholpen op de bruiloft maakte ik een bak hutspot voor ze die ze enthousiast in ontvangst namen.
Twee dagen later kwamen m’n tantes Joyce en Rita helpen schilderen en namen mee, broodjes voor de lunch en appeltaart.
We hadden ‘m nog niet op of een klusjesman, tevens een vriend van Scott die langskwam om een vloer te leggen, nam mee: een chocolade taart, want zijn vrouw was jarig.
Een dag later stond de buurvrouw bij ons op de stoep met: jawel, appeltaart.
En zo is de cirkel weer rond, en wij ook.

En oh ja, ik ben gestopt met mijn vrijwilligerswerk op de sportschool.

december 7, 2008 at 6:37 pm 4 reacties

Zinderkloaz

Voor Sinterklaas stuurden we ons neefje in Nederland een speelgoed taxi uit New York en een zakje Amerikaanse chocolade munten. We dachten dat daarmee de kous af was,

Maar wie stond daar op 5 december op de porch
zonder mijter, staf, zwarte piet of horse
My sister inlaw Gwen, the schat
want wat zij in haar handen had
waren twee 3 inch letters, S en B
gegoten in chocola, hooray hooray
Happy Zinderkloaz! riep zij
Is this the right day or ben ik er vroeg bij?
Waar heb je die vandaan, vroeg ik blij
van Zinderkloaz, ik ben de hulp pete, zei zij
Dat laatste zei zij eigenlijk niet echt
maar zo brei ik dit rijmpje recht.

Educational Center: Enter Here

december 7, 2008 at 1:02 pm 2 reacties

Deer oh deer


Het beren jacht seizoen is voorbij en gister was de grote dag voor de meeste mensen hier: de eerste dag van het herten jacht seizoen.
De eerste dag gaat vrijwel iedereen jagen. Je ziet mannen en vrouwen in camouflage kleding en met fel oranje vest en oranje pet in supermarkten op zoek naar een snelle lunch of in de plaatselijke lunchroom om even te eten en op te warmen
Vanuit mijn studeerkamer zag ik auto’s en jeeps met jagers voorbij rijden, soms zij aan zij in de achterbak. Soms ook maar met z’n tweeen of drieen.

In de omgeving stonden aan de rand van staats jachtterreinen enkele jeeps en trucks geparkeerd.
Scott was gister al om vier uur ’s ochtends op jacht achter ons huis met een paar powerbars, toiletpapier en een peejug, verrekijker, walkie talkie, geweer, zitkussen en meer van die stoere jagersdingen. Ome Bill was ook aan het jagen op ons land maar dan aan de andere kant van ons huis en om een uur of zeven ’s avonds was het raak voor ome Bill. Het was toen zo donker dat ze met een paar man op zoek moesten naar het dier wat kennelijk nog een tijdje heeft rondgezwalkt voor het dood neer viel.
Wel merkwaardig dat ondanks dat er zoveel herten zijn, bijna niemand een heeft geraakt tot nu toe.
Scott zag gister wel een grote moeder beer met vier kleintjes op zoek naar eten. Uiteraard rook ze Scott en ze keek een tijdje nieuwsgierig rond maar kon hem niet zien (hij zat hoog in een boom) en die kleintjes zaten op hun kont in de sneeuw geduldig te wachten tot ze weer verder konden. Geen foto helaas.
Vandaag is Scott weer op pad, met kogels die ik gister tijdens het boodschappen doen heb gehaald. Je kan ze hier gewoon bij de Walmart kopen en ze worden zo ‘bliep’ gescanned door ’t kassameisje.
Gekkehuis. Maar ik doe wel mee volgend jaar!

december 2, 2008 at 12:37 pm 14 reacties