Archive for maart, 2009

How do you raise a baaaarn

Eindelijk zijn de repetities voor de musical Plain and Fancy begonnen! Ze waren al een week eerder begonnen maar iemand was vergeten om iedereen te informeren. Er waren zo’n 30 mensen maar ik vermoed dat de meesten al vaker meegedaan hebben aan de musicals van deze club en daarom automatisch in de ‘loop’ zitten. Volgende week zullen er waarschijnlijk meer bij komen. De repetitie duurde maar een uur dus het ging allemaal vrij snel. Ik kan geen noot lezen en doe het maar op gehoor, maar met vier verschillende melodien is het soms lastig. Thuis kan ik wel uitvogelen wat het precies moet zijn, ik pak gewoon de gitaar erbij. Ik heb nu ook een cd met alle muziek dus dat komt wel goed.
Het is een leuke groep, er is een oudere man die erg op de kerstman lijkt, een houthakkers type die over een tijdje ook z’n snor zal moeten afscheren, een paar kleurrijke stijlvolle oudere dames, wat moeders met kids en een gezette energieke dirigent begeleid door een jonge ietwat slungelige pianist.
Er werd gelukkig niet veel gekletst, ik vind het erg prettig dat iedereen gefocussed is op een goed resultaat en er helemaal voor gaat. Voor een vol uur werd er stevig geoefend en na afloop ging iedereen ook snel weer weg.
Scott vindt het wel heel leuk dat ik meedoe maar om de een of andere reden heeft ‘ie liever niet dat ik zing als hij thuis is, dus ik wacht wel tot hij weg is, dan kan ik oefenen wat ik nu al sinds ik vanmorgen opstond, in mijn hoofd aan het oefenen ben. De liedjes “How do you raise a barn” en “Plenty of Pennsylvania”.

maart 31, 2009 at 7:46 am 9 reacties

De blauwe shop

Deze had ik al een tijdje op m’n lijstje staan en met twee ‘vrije’ dagen dacht ik: Kom we doen er nog een. Ik merk dat op de foto de kleuren niet helemaal kloppen met hoe ze in het echt zijn.
Telkens als ik hier langs rij valt me dat knal blauwe gebouwtje op… waarschijnlijk vooral omdat er verder nog weinig kleurrijks te zien is.

12″x16″ oil-Farm with blue shop on the old 15 towards Blossburg.

maart 24, 2009 at 10:03 am 4 reacties

It’s a miracle!

Het gebeurde bijna zes maanden geleden, ik stopte mijn telefoon in mijn sporttas en die gooide ik in de auto toen ik klaar was met sporten. In mijn sporttas zat een flesje water en daarvan zat de dop er niet goed op. Daar kwam ik pas achter toen ik thuis kwam met een drijfnatte tas. En een drijfnatte telefoon die het niet meer deed.
Alleen bij het openklappen wou de display een paar seconden oplichten maar voor de rest, geen leven. Het was geen goedkope telefoon dus ik was niet happy. Toen maar de batterij eruit gehaald alles geprobeerd te drogen.
Bij de provider konden ze me ook geen nieuwe geven, ik zou een nieuwe moeten kopen. Daar vond ik het nog wat te vroeg voor en ik heb de telefoon en de batterij vervolgens een weekje in een bak rijst gelegd.
En toen kon ik weer bellen en gebeld worden!
Maar, als ie opengeklapt stond, kon ik niet opnemen. Ook kon ik de toetsen 3, 5 en 7 niet gebruiken, dus ik kon geen enkel nieuw nummer opslaan, want onze area code is 570.
Ik kon alleen nummers opslaan van mensen die mij belden maar dan kon ik vervolgens hun naam er niet normaal inkrijgen. Brittany werd Bitta, en sommige mensen stonden gewoon onder A, AA omdat m’n display er nog steeds mee stopte na een paar seconden.
Bellen was ook lastig want de toets naar Contacts deed het niet, dus ik moest via ‘Menu’. En met een display die er na een paar seconden mee kaptte, moest ik supersnel het juiste nummer zien te vinden. Handig ook als je in een renovatie zit en je bruiloft aan het regelen bent.

Maar zolang ik er enigszins mee kon bellen wilde ik het nog niet opgeven. Scott kon het vaak niet aanzien, hij kon niet begrijpen dat ik niet allang een nieuwe had gekocht.

Maar, je gelooft het niet, gister deed alles het opeens weer!
Soms moet je gewoon een beetje geduld hebben:-)

maart 23, 2009 at 4:27 pm 5 reacties

Zelf portret 2

Ik heb vandaag geprobeerd grover te schilderen. De komende twee dagen heb ik het rijk alleen want Scott is in Kentucky voor een meeting. Ik heb er nu een foto van mezelf bijgedaan voor vergelijking, ik ben inmiddels niet meer ziek dus dat scheelt;-)

Inmiddels zou het lente moeten zijn maar het is nog best koud. ’s Nachts vriest het en soms worden we wakker met een laagje sneeuw. Maar de zon schijnt en de vogels fluiten dus we zijn er bijna!

maart 23, 2009 at 2:17 pm 2 reacties

Klusdag

Het was heerlijk weer vandaag dus we hebben buiten met een biertje alle supers en frames voor onze bijenkorf (bedankt Annemiek;-))in elkaar gezet, met behulp van Mark en oom Bill.
Very gezellig:-)

maart 18, 2009 at 4:18 pm 5 reacties

Nieuwerwetsigheden

“Bibi, als je tijd hebt, kun je me dan eens laten zien hoe Facebook werkt?”
M’n schoonmoeder, Susie, is al een paar keer uitgenodigd door vrienden en ze vermoedt dat ze wel een account heeft aangemaakt maar weet niet hoe ze in moet loggen. Enzo.
Dus zaten we gisteravond samen achter de laptop. Ze had inderdaad al een account aangemaakt en inloggen bleek ook geen probleem. Maar wat nu?
“Nu kun je vrienden gaan verzamelen. Je kan bijvoorbeeld op naam of e-mail adres zoeken,” leg ik haar uit. Ik laat haar mij uitnodigen en dan verschijnen er op het lijstje “People you may know” een paar mensen die zij ook kent en uitnodigt.
“En wat doe je dan zoal op Facebook?” wil ze weten. Goede vraag want ja, wat doe je daar dan zoal behalve vrienden verzamelen en tijd verspillen;-).
Ik vertelde haar dat veel mensen van alles communiceren via de walls op hun profiel. Mijn schoonzus Gwen bijv. nodigt mij altijd via Facebook uit voor etentjes en andere dingen, je kan ook op je wall schrijven waar je op dat moment mee bezig bent en je vrienden kunnen daar dan weer commentaar op geven.
Ze tikt in: “Figuring out Facebook”.
“Moet er ook een foto op?” Hoeft niet, maar is wel leuker.
“Hoe doe je dat?” Als je een foto hebt kan ik het je wel laten zien. Heb je een foto?
Nee. Nou doen we dat een andere keer.
“Hoe nodig ik je moeder uit?” wil ze weten. Dus hebben we mijn moeder uitgenodigd, met de begeleidende text: “Wordt het niet eens tijd om ook aan Facebook te beginnen?”. Dus over een paar dagen zit ik met m’n moeder op skype (“Hoor je mij?-Nee je klinkt ver, gebruik je de koptelefoon?-Oh wacht even, zo beter?”)om met haar een Facebook profiel aan te maken en alles uit te leggen, nadat ik voor m’n moeder wat foto’s op haar hyve profiel heb gezet.(einde gesprek op skype: “Hoe zet ik ‘m uit?” “Rode knop ma”)
Ik ben eigenlijk een soort helpdesk. Maar dan alleen voor mijn moeder en mijn schoonmoeder.
Want zo op de hoogte van de techniek ben ik ook niet.
Wat wil je, ik gebruik nog steeds een cassettespeler die ik al meer dan vijftien jaar heb, werkt perfect! Ook draai ik nog steeds heuze LP’s.
Mijn kennis vergaring van technische nieuwigheidjes is zo’n beetje gestopt bij hoe ik een nieuwe ringtone op mn telefoon moet zetten (ik gebruik gewoon de minst irritante die standaard in m’n telefoon zit), hoe ik foto’s van m’n telefoon op m’n PC moet zetten (ik maak simpelweg geen foto’s meer met m’n telefoon) en hoe ik muziek op m’n Ipod zet(Ipod dingen laat ik altijd aan Scott over).
Als m’n computer hapert, herstart ik ‘m of ik laat ‘m een hele dag uit (dan lees ik wel een boek). Ik weet ook niets van ‘Blue ray’ en WII video spellen.
Maar ik verwacht dat mijn neefjes Noah en Jackson van drie en vier jaar me dat over een paar jaar allemaal haarfijn zullen kunnen uitleggen.

maart 18, 2009 at 9:00 am 5 reacties

We hebben onze spullen!

Na een ochtendje studeren ben ik ’s middags met Steve naar de bijenhouders benodigdheden winkel in New York gereden om omze bestelling op te halen. Steve wilde eigenlijk beginnen met twee kolonies maar vanwege de kosten hebben we toch maar besloten om eerst met één te beginnen. Bij aankomst waren al onze spullen er gelukkig wel maar er was wel wat mis gegaan met de bestelling bijen. Ik had een pakket besteld met drie pond Italiaanse bijen (10000-12000 stuks) en een koningin die we op twee mei daar zouden ophalen, maar die order hadden ze niet vastgehouden. De reden was, zeiden ze, omdat ik geen aanbetaling had gedaan. Ik was er niet van op de hoogte dat dat moest anders had ik dat uiteraard gedaan. Het staat niet op de website en ze hebben me dat ook niet verteld toen ik ze bestelde! Respons:”..eh sorry…” Ik heb toen gelijk een andere bijenhouders benodigdheden winkel in Pennsylvania gebeld om te kijken of ik ze daar nog kon bestellen want als we geen bijen kunnen krijgen heeft het weinig zin om alles aan te schaffen.
Gelukkig heb ik bij die andere winkel nog bijen kunnen bestellen, al zijn die bijna $15 duurder en komen ze weer een week later (!) en ik vind mei al zo laat.
Nou vond ik dit wel een goede reden om ons een discount te geven, maar dat mochten ze niet doen “..eh sorry…”. Lekker vlot.
Maar wat doe je eraan. We kregen wel een gratis bijen magazine mee voor de aardigheid, dat is dan toch ook wel weer leuk.

Ook moesten we natuurlijk onze pakken en handschoenen passen. Handschoenen maat small waren voor mij niet klein genoeg, dus ik moest ‘child’ size handschoenen.
En dit is nou mijn outfit:

Is ‘ie niet geweldig?

Op de terugweg zei Steve dat we alvast een goede naam voor ons bedrijf moeten verzinnen. Want, net als ik, heeft hij in gedachten al een succesvol bijen bedrijf. We hebben gigantische velden vol bijenkorven en de lucht erboven is grijs van de bijen. Het zijn de gezondste bijen nationwide, we produceren de beste kwaliteit koninginnen die over de hele wereld bij ons worden besteld met een wachttijd van drie jaar (hahaha). Busladingen toeristen vanuit de hele wereld kopen wekelijks onze souvenir shop leeg, De honing, kaarzen, en soap-on-a-ropes zijn niet aan te slepen.
Jaja, we zien het helemaal zitten.

Eerst maar eens zien hoe we het doen met één kolonie.

Als het morgen mooi weer is gaan we buiten onder het genot van een paar biertjes lekker alle supers(bakken) en frames in elkaar zetten.

maart 17, 2009 at 3:32 pm Plaats een reactie

Oudere berichten