Archive for mei, 2009

Liberty Parade

De parade in Blossburg afgelopen zaterdag had me aan het denken gezet.
Ik wil dit jaar meedoen aan de parade in Liberty. Scott vindt het ook tijd voor wat leven in de brouwerij alleen, wat gaan we doen, en wie gaan we erbij betrekken?
Want het is toch leuker met een groep.

Ik dacht gelijk aan Steve, Gwen, Mark en Barb (ook dezelfde stellen van het Oud en Nieuw feest), die zouden wel mee willen doen met brainstormen en helpen met het bouwen van de vloot. Maar als ik ze gewoon zou opbellen om te vragen of ze met ons mee willen doen met de parade terwijl we nog geen idee hebben wat we gaan doen, dan komt er niets van de grond.
Scott kwam met het idee om ze uit te nodigen voor een barbeque, maar wel op korte termijn want de parade is al op 27 juni. “Maar dan moet je niet zeggen dat het om de parade gaat want dan komen ze misschien niet”.
Scott had zijn broer Steve afgelopen maandag op de picnic al verteld dat ik wat op touw ging zetten voor de parade en had hem gezegd om niets aan Gwen, Mark en Barb te vertellen.
Dinsdag belde ik Mark en Barb. En toen heb ik gezegd dat Scott en ik iets heel belangrijks willen bespreken met hun beiden maar dat het een delicate kwestie is die ik liever niet over de telefoon bespreek. En of ze donderdag misschien tijd hadden om langs te komen, wij zullen zorgen voor een bbq dinner. “Sure thing” klonk het plechtig aan de andere kant van de lijn.
Gwen vertelde ik precies hetzelfde. “Je moet het me echt NU vertellen hoor! Ben je zwanger??!” vroeg ze maar ik zei lekker niets.
Je begrijpt, dat heeft heel wat losgemaakt.

De laatste dagen. zo hoorden we gisteravond, hebben ze onderling van alles lopen bedenken wat ik toch in godsnaam met ze wil bespreken. Ze hebben Steve continu aan de tand gevoeld want ze vermoedden dat hij meer wist maar hij heeft NIETS losgelaten.
Dus gingen ze onderling maar speculeren.
Gwen en Barb hadden bedacht dat ik ga vertellen dat ik zwanger ben, OF dat ik hun ga vragen om draagmoeder te worden, omdat zij hun figuur toch al kwijt zijn hahahah hilarisch!
En Mark dacht dat ik misschien een nier nodig heb, maar ook was hij bang dat er een interventie zou plaatsvinden waarbij het om hem zou gaan, omdat hij denkt dat hij misschien teveel drinkt hahaha.

Gisteravond was het dan zover. Om zes uur stipt stond Gwen voor de deur, de kinderen had ze bij oma gebracht. Steve was nog bezig een vloer te storten dus die kwam later. Mark en Barb kwamen even later en hadden de kinderen thuis gelaten.
Het was een erg gezellig etentje met bier en wijn, en toen vond Scott het wel tijd dat ik ze maar eens ging vertellen waarom ze hier waren.

Ik geloof dat vooral de dames wat teleurgesteld waren dat het niet om zwangerschappen ging maar al gauw werd iedereen enthousiast over de parade en kon het brainstormen beginnen. We begonnen met het thema wat dit jaar: ‘Picnic in the Park’ zal zijn maar veel konden we daar niet mee. Iets politieks dan? Of iets over de economie?
Toen kwamen Scott en ik met ons idee, wat we eigenlijk pas over een paar jaar willen doen als we het groots aan kunnen pakken met aansluitend een groot feest in onze schuur. Maar we gooiden het toch in de groep.

Jaren geleden hadden wij in Amsterdam een Margarita Ville party georganiseerd. We hadden een boot gehuurd en die in stijl aangekleed met riet, nep pappegaaien, een opblaas palmboom en parasol. We hadden margarita’s uit een flinke jerrican, blikjes bier uit een teil met ijsblokjes en uiteraard stond de ipod playlist ingesteld op ‘the best of Jimmy Buffet.’ Erg relaxed en gezellig, zeker voor herhaling vatbaar vonden wij.

Dat idee sloeg gelijk aan bij iedereen! Mark maakte gelijk een lijst van wat er gedaan moest worden en wie de verantwoordelijke persoon is voor elk onderdeel.
Barb en ik gaan zorgen voor de aankleding, ik voor de muziek, Gwen voor het snoepgoed en het kostuum voor Ellie. Om de een of andere reden wil iedereen dat de kleine Ellie verkleed gaat als Cheese burger.
Hoe dan ook, het wordt harstikke leuk. Of we het suffe publiek aan de kant zover krijgen dat ze mee doen met de “fins” dans:

To be continued!

Advertenties

mei 29, 2009 at 7:59 am 8 reacties

Mijn vrienden van de hardware store

Ik ben gelukkig weer een beetje door de Blues heen. Bedankt voor de steun allemaal:-).
Het was eergister een en al doem en duisternis maar daardoor vergat ik twee mensen die ik inmiddels eigenlijk wel tot mijn bescheiden vriendenkring zou kunnen rekenen.
Het zijn Sandy en Bob van de Bloss Hardware Store in Blossburg.
Ze zijn van middelbare leeftijd en hebben een dochter die af en toe ook in de winkel helpt.
De eerste keer dat ik daar kwam was vorig jaar, toen ik mijn krot van een rental apartment (leuk projectje dat ik van Scott had overgenomen) renoveerde tot comfortabele woning, en ik allerlei vragen had voor Bob.
Elke keer als ik daar heen ging kwam ik er weer vandaan met tips en goede producten.
Ik kwam ook telkens weer wat te weten over Bob en Sandy. Sandy’s moeder, bijvoorbeeld, is Amish opgegroeid maar besloot op haar zestiende dat ze toch liever op de ‘English’ manier wilde leven. Het veroorzaakte gelukkig geen breuk in de familie en in de winkel staat een kleine caroussel met veel boeken over de Amish. Bob houdt van hiken en gaat ook met enige regelmaat naar Louisiana om daar te helpen met het wederopbouwen van woningen.
Gisteren ging Scott even wat boodschappen doen en omdat ik zo down was ging ik maar mee. Toevallig moest hij ook naar de hardware store in Blossburg, dus ik ging mee naar binnen. We waren er nog nooit samen geweest en nu kon ik eindelijk Scott aan ze voorstellen.
Bob vertelde Scott dat het altijd weer leuk is als ik langs kom omdat ik altijd met leuke projectjes bezig ben. De douche met de dakpannen bijvoorbeeld, vond hij erg indrukwekkend, daar heeft hij ook veel mensen over verteld. En als Scott wat zoekt, zei hij, kan hij het ook aan mij vragen want ik weet precies waar alles is hahaha.
Ik kan bij Bob en Sandy ook terecht met andere vragen. Omdat ik van het gezonde eten ben, heb ik van hun nu bijvoorbeeld ook het telefoonnummer gekregen van een dame die bij een organische groep zit. De groep komt regelmatig bij elkaar om te praten over organisch kweken en laatst hadden ze een workshop boter maken. Dus wie weet wat hier weer uit voort komt.
Bob en Sandy komen trouwens ook naar de musical:-)

mei 29, 2009 at 7:57 am 4 reacties

Blues

Het regent, het miezert, het is grauw, koud en ronduit blah weer.
Net nu de winterkleding plaats heeft gemaakt voor de zomerkleding.
Voor de bijen is het ook geen lekker weer, die zitten allemaal in de hive cellen te bouwen, larven te voeren. Moet ook gebeuren maar eigenlijk moet er nog veel meer nectar en pollen verzameld worden.
En eigenlijk moet ik nodig tegels voor de badkamer snijden, wat ik lekker buiten wilde doen in de zon. Hopelijk klaart het snel weer op.

Gister was het ook al zulk weer. Ik schoot gelijk weer in de Liberty Blues.
Want ik heb hier nog steeds niemand van mijn leeftijd gevonden waarmee het klikt. Als ik iemand leer kennen, heeft zij, of hebben zij kinderen en gaat het gesprek al snel alleen maar over de kinderen. Of ze zijn streng gelovig en gaat het gesprek over kerkelijke activiteiten, waar ik ook niets mee heb. Homeschooling, waar ik ook al niets mee heb, is ook een populair onderwerp want dat doen veel ouders hier.
Op donderdag middag gaat Gwen altijd naar nicht Anne hier in de buurt voor een exotische alcoholische versnapering, met de kids. Ik ben ook wel eens geweest maar het is gewoon echt niet gezellig. Tenzij je zelf kinderen hebt.
Als we uit eten gaan met de dames groep, zit ik tussen moeders en oma’s en gaat het allemaal ook weer over de kinderen/kleinkinderen. Als ik eens iemand tegen kom die geen kinderen heeft…nou, die ben ik nog niet tegengekomen.
Ook in de musical groep in Wellsboro heb ik nog met niemand echt aansluiting kunnen vinden. Scott zegt altijd dat de mensen in Wellsboro erg groeperig zijn en dat je er als buitenstaander moeilijk inkomt. Ik vond dat altijd zo generaliserend maar nu denk ik dat hij gelijk heeft.
Met Dana van verderop kan ik het dan nog wel vinden, als ze nuchter is.

Ik vind deze omgeving nog steeds eenzijdig, saai en vooral met slecht weer, erg deprimerend. We vinden er wel wat op, zegt Scott, we vinden wel een andere betere warmere en gezelligere plek, maar nu kan het nog niet.
Natuurlijk zitten er ook leuke kanten aan Liberty, er is ruimte, rust, over het algemeen heb je mooie lentes en zomers, en ook in de herfst kun je tot laat nog lekker buiten zitten, er groeit hier van alles, ik kan m’n theater ei kwijt in de musical, ik heb m’n bijen, m’n studie, en vaak tijd te kort.
Het is ook weer tijd voor de produce veilingen waar je goede deals kan krijgen op groente, fruit, planten en bloemen.
Zojuist zijn tante Rita en Joyce langsgeweest met verse sla, cellery en mangos van de veiling. Ze denken dat die veiling echt wat voor mij zal zijn dus ik ga volgende week ofzo wel een keer mee. Ze verkopen ook kruiden planten en als ik mazzel heb aloe vera planten.
Ik moet toch wat…

Nu wat grappigs:

Heb je je wel eens af gevraagd of die mensen in die feel-good spotjes over revalidatie centra en ziekenhuizen echt hun eigen verhaal vertellen? Ik ken in elk geval een persoon uit zo’n spotje, het is onze makelaar in Cheyenne, Jim. Hij was met ons een paar jaar geleden een paar dagen met ons op huizenjacht toen op een ochtend zijn collega voor hem waarnam. Wat er met Jim aan de hand was, wist hij niet, alleen dat hij in het ziekenhuis lag. “Tja, wij mannen,” zei hij, “vragen dat soort dingen nooit aan elkaar”.
Een paar dagen later belden we hem en we kregen een energiek klinkende Jim aan de telefoon die ons vertelde dat hij een hart aanval heeft gehad maar dat het ernaar uitziet dat hij weer helemaal op de been is voor de trouwdag van zijn dochter. Die een paar dagen later zou plaatsvinden.
Het ging gelukkig zoals hij dacht en omdat hij zo’n goed verhaal heeft hadden ze hem gevraagd voor een spotje van het ziekenhuis waar hij is behandeld. Hij stuurde het spotje aan ons door en waarschuwde ons wel dat het een beetje corny is:

Dit is de commercial:
http://mycrmcstory.org/jim_comm.html

mei 27, 2009 at 10:29 am 20 reacties

Een memorabele dag

Memorial day stond gister bij ons voornamelijk in het teken van de verjaardagen en aniversary van oom Tom en tante Pat uit Alaska die op bezoek zijn. Ze verblijven bij familie van Pat in een naburig dorpje.
Omdat ze hier maar zo weinig zijn werd besloten dat we op memorial day een surprise party voor Pat zouden plannen, zij werd 70 vorig jaar en Tom had te kennen gegeven dat hij het jammer vond dat hij niets bijzonders voor haar had geregeld, hij zat toen zelf met een gebroken been die maar niet wilde genezen. Vandaar dus, een surprise picnic bij tante Tammy in New Columbia.

Omdat Pat erg allergisch is voor uien werd verzocht om duidelijk aan te geven met labels of een gerecht uien bevatte of niet. Iedereen had daarop voor het gemak alleen maar gerechten gemaakt zonder uien.
Ik nam een Key Lime pie mee, gemaakt aan de hand van het recept van Ciska (zie een vorige post)wel een beetje getweaked, en een italiaanse aardappel salade. De Key Lime pie viel erg goed, zo goed dat iedereen vind dat ik die elke keer moet maken. Vind ik prima want het is super makkelijk. En hij is schandalig lekker, ik heb ‘m nu al twee keer gemaakt en er zelf al iets teveel van gegeten. De grammen vliegen eraan.

Iedereen kwam extra vroeg zodat we de kaarten en bloemen een beetje aardig konden uitstallen. Maar helaas kregen we te horen dat Tom en Pat niet konden komen omdat Pat de avond ervoor op een feestje toch per ongeluk iets met uien heeft gegeten en doodziek was geworden!
Dus vierden we het maar zonder hen.
Erg vervelend voor haar en ook jammer want ze gaan morgen weer naar Alaska en ik had ze wel gedag willen zeggen. En ook had ik eigenlijk wel persoonlijk ons cadeautje willen geven, zij is ook van de kruiden en gezond eten dus ik had voor haar een pakketje gemaakt met zaden van kruiden die ze nog niet heeft, met beschrijving en uitleg over het gebruik van de kruiden. En een leuk kaartje erbij. De meeste mensen hadden een plastic bloem gekocht met een wens kaart eraan maar ik geloof niet dat ze plastic erg leuk vindt eigenlijk, dus ik had er een klein bosje gedroogde wilde bloemen bij gedaan.
Nou ja, dan gaan we maar een keer naar Alaska.

Scott’s oma Sara van 94 en haar zus van 96 waren er ook. Ze zitten altijd gezellig bij elkaar en houden vaak elkaars hand vast. Dan praten ze over vroeger en soms ruzieen ze over vriendjes van vroeger die de een van de ander af zou hebben gepakt.
Haar zus Kitty is erg slecht ziend en hoort ook niet goed. Ik was al eerder aan haar voorgesteld maar Scott dacht dat het goed was om het nog een keer te doen want ze vergeet ook snel.
Ze was inderdaad al weer vergeten wie ik was maar ook had ze geen idee hoe oud ik was want wat we ook zeiden, ze dacht dat ik een klein meisje was omdat ze m’n handen en vingers voelde, die zijn nogal tenger en klein en toen zei ze: “Oh you’re so small… you must be young but you’ll grow up fast, you’ll see”. Ja. Ik ga nog groeien let maar op haha.

mei 26, 2009 at 1:15 pm 3 reacties

Een memorabele dag

Memorial day stond gister bij ons voornamelijk in het teken van de verjaardagen en aniversary van oom Tom en tante Pat uit Alaska die op bezoek zijn. Ze verblijven bij familie van Pat in een naburig dorpje.
Omdat ze hier maar zo weinig zijn werd besloten dat we op memorial day een surprise party voor Pat zouden plannen, zij werd 70 vorig jaar en Tom had te kennen gegeven dat hij het jammer vond dat hij niets bijzonders voor haar had geregeld, hij zat toen zelf met een gebroken been die maar niet wilde genezen. Vandaar dus, een surprise picnic bij tante Tammy in New Columbia.

Omdat Pat erg allergisch is voor uien werd verzocht om duidelijk aan te geven met labels of een gerecht uien bevatte of niet. Iedereen had daarop voor het gemak alleen maar gerechten gemaakt zonder uien.
Ik nam een Key Lime pie mee, gemaakt aan de hand van het recept van Ciska (zie een vorige post)wel een beetje getweaked, en een italiaanse aardappel salade. De Key Lime pie viel erg goed, zo goed dat iedereen vind dat ik die elke keer moet maken. Vind ik prima want het is super makkelijk. En hij is schandalig lekker, ik heb ‘m nu al twee keer gemaakt en er zelf al iets teveel van gegeten. De grammen vliegen eraan.

Iedereen kwam extra vroeg zodat we de kaarten en bloemen een beetje aardig konden uitstallen. Maar helaas kregen we te horen dat Tom en Pat niet konden komen omdat Pat de avond ervoor op een feestje toch per ongeluk iets met uien heeft gegeten en doodziek was geworden!
Dus vierden we het maar zonder hen.
Erg vervelend voor haar en ook jammer want ze gaan morgen weer naar Alaska en ik had ze wel gedag willen zeggen. En ook had ik eigenlijk wel persoonlijk ons cadeautje willen geven, zij is ook van de kruiden en gezond eten dus ik had voor haar een pakketje gemaakt met zaden van kruiden die ze nog niet heeft, met beschrijving en uitleg over het gebruik van de kruiden. En een leuk kaartje erbij. De meeste mensen hadden een plastic bloem gekocht met een wens kaart eraan maar ik geloof niet dat ze plastic erg leuk vindt eigenlijk, dus ik had er een klein bosje gedroogde wilde bloemen bij gedaan.
Nou ja, dan gaan we maar een keer naar Alaska.

Scott’s oma Sara van 94 en haar zus van 96 waren er ook. Ze zitten altijd gezellig bij elkaar en houden vaak elkaars hand vast. Dan praten ze over vroeger en soms ruzieen ze over vriendjes van vroeger die de een van de ander af zou hebben gepakt.
Haar zus Kitty is erg slecht ziend en hoort ook niet goed. Ik was al eerder aan haar voorgesteld maar Scott dacht dat het goed was om het nog een keer te doen want ze vergeet ook snel.
Ze was inderdaad al weer vergeten wie ik was maar ook had ze geen idee hoe oud ik was want wat we ook zeiden, ze dacht dat ik een klein meisje was omdat ze m’n handen en vingers voelde, die zijn nogal tenger en klein en toen zei ze: “Oh you’re so small… you must be young but you’ll grow up fast, you’ll see”. Ja. Ik ga nog groeien let maar op haha.

mei 26, 2009 at 1:15 pm 3 reacties

Blossburg Parade

Afgelopen zaterdag vond in het naburige dorp Blossburg, de Coal fest parade plaats.
Een van de jaarlijkse hoogtepunten in de omgeving.
Susie, die hier al meer dan dertig jaar woont was er nog nooit geweest, ongelooflijk he? Dus we gingen er samen naartoe.
De parade begon al om 11:00 dus we vertrokken tijdig zodat we nog een parkeerplek zouden vinden in het ‘centrum’. Het was natuurlijk ontzettend druk toen we aankwamen, het was ook een schitterende dag voor zo’n evenement. Op het parkeer terrein voor de Dollar General was nog een plek vrij voor gehandicapten. Jammer, dacht ik, maar toen toverde Susie uit onze glove compartment een gehandicapten parkeer plaats vergunning tevoorschijn. Ik wist niet eens dat wij die hadden!
Susie is min of meer gehandicapt dus die mag hem gebruiken, handig dat wij die ook hebben. Gelijk plek, en ook nog vlak bij de uitgang.
We hadden nog tijd om even de Dollar General in te duiken om er even later met een spiderman vlieger van een dollar weer te vertrekken(is leuk voor de kids).
Opeens zag ik een bordje met “Farmers market” en een pijl naar de parkeerplaats. Ik kijk en kijk en zie helemaal niets, of, wat is dat daar, aan de zijkant achter al die auto’s?
Vier stands met karig aanbod? Jawel, een farmers market zoals we dat nou eenmaal hebben hier in Blossburg. In Liberty hebben we ook zo’n karige farmers market, maar die heeft wel vijf stands!
Een verkocht tomaten plantjes, de volgende zelf gemaakte place mats, de derde verkocht zeepjes en lotions en de vierde was een amish markt koopman met broodjes en cakes. Gelijk dacht ik, die kan mij vast helpen aan rauwe boter! En ik had geluk, Aaron, zo heet ‘ie, heeft zelf geen rauwe boter maar zijn buren thuis verkopen het wel. Over twee weken is hij weer terug en zal hij 4 pounds rauwe boter voor me meenemen! FIJN! Daar kan ik weer ghee van maken, heerlijk om mee te koken. Ik kan natuurlijk ook naar Mill Hall rijden en bij vrienden van de Fishers(de Amish familie van vorig jaar) wat halen maar dat is weer zo’n eind weg.
Toen was het tijd voor de parade:

Iedereen wacht in spanning af

De locale motor duivels openen de parade

De scouts

De prinsesjes van Pre school

De medewerkers van de bank

De Red Hats, waarom Susie niet mee deed weet ik niet want zij zit ook bij die club

Het blokfluit klasje

De karate kids, erg leuk om te zien dat er zoveel kids op karate zitten:-)
Ook het fanfare korps kwam langs en nog wat andere clubs. De mensen in de parade strooien snoepgoed voor de kinderen en af en toe word er een kleine demonstratie gegeven van een groep. Op een grote aanhangwagen aan de zijlijn zit iemand met een microfoon die vertelt wie er in de parade zit en die de boel een beetje opvrolijkt met grappige opmerkingen.

Het zou heel leuk kunnen zijn maar eigenlijk is het wel een beetje suf. De mensen langs de weg zitten er maar een beetje duf bij. Af en toe krijg je een tootsie roll naar je hoofd, en er wordt door het publiek weinig terug gezwaaid naar de enthousiast wuivende mensen in de parade. Eigenlijk moet je iets bedenken waar het publiek echt enthousiast van wordt, maar wat?
In Liberty hebben we op 27 juni, de laatste dag van de musical, ook een parade.
Ik zit er ondanks alles toch over na te denken om mee te doen..

mei 25, 2009 at 5:13 pm 8 reacties

Antwoord op röntgen raadsel

De foto is inderdaad van de voorkant genomen en waar het niet goed zit is aangegeven met een rode cirkel. De groene cirkel laat zien zoals het eigenlijk hoort:

(als je op de foto klikt krijg je een vergrootte afbeelding)
Ik ben blij dat ik het weet in elk geval.
Maar wat ik nou kan doen om problemen daar te voorkomen behalve wellicht nog gezonder eten, zorgen dat mn bloed schoon blijft, blijven bewegen… who knows.
Waar blijft die bron van de eeuwige jeugd?:-)

mei 25, 2009 at 4:49 pm 6 reacties

Oudere berichten