Archive for juli, 2009

Integratie

Nu ik hier een tijdje woon, bijna anderhalf jaar, zijn er veel dingen die mij in het begin opvielen of waar ik aan moest wennen maar die nu vrij normaal zijn geworden.

Bij het postkantoor in het dorp weet ik dat op slinkse wijze ondervraagd wordt. Postbode Joe wil immers alles weten zodat hij het hele dorp op de hoogte kan brengen. Daar moest ik eerst wel een beetje aan wennen maar nu gebruik ik die wetenschap en daardoor kan ik veilig aannemen dat iedereen in het dorp nu wel weet dat we geen kinderen willen en dat mijn kruidenstudie toch echt geen fluffy studie voor de lol is maar een beroepsopleiding.
Je hoeft ook echt niet ieders preciese adres te weten, je schrijft gewoon de voor en achternaam op en Joe zorgt dat het bij de juiste persoon terecht komt. Net als bij de kerstman.

Wanneer ik bij Sammy’s Holiday Market (een soort kleine camping supermarkt) iets ga halen, maak ik een paar minuten extra tijd voor een praatje. Want dat hoort nou eenmaal zo. Elke keer als ik daar kom, leer ik weer meer over tuinieren want de dames achter de kassa weten daar veel over.
Bij de eigenaar, tevens de slager, die achter in de winkel staat, kan ik altijd terecht voor vragen over etenswaren zoals ‘sause’en de kwalititeit van verschillende gedeeltes van een koe of van een eland. Als hij me aan ziet komen weet hij wat ik als eerste ga zeggen:”Sammy, I have question.”
Maar hij is ook erg nieuwsgierig en samen met postbode Joe brengt hij het hele dorp op de hoogte van alles wat iedereen doet. Maar Sammy heeft een beetje een mean streak, volgens de dorpelingen, dus het blijft oppassen geblazen. Je bent beter af met het delen van informatie bij postbode Joe.

Bij de Exxon slaat de pomp altijd af dus ik kan hem er niet gewoon maar inhangen en nonchalant met m’n handen in mn zakken een beetje rondkijken, wat ik graag doe, nee, ik moet de nozzle ingerdukt houden tot ie afslaat.
Bij de Kwikfill in Blossburg heb ik dat nooit maar de Exxon is gewoon zo vertrouwd.(en soms ook iets goedkoper.)

Onze loodgieter die ik altijd inhuur voor problemen met huurwoningen stuurt ons altijd de dag na de job een rekening(tikt en print hij ze uit in de auto??).
En op de envelop prijkt, zoals altijd, een full color adres sticker met groen/witte ruitjes en een schattig huisje, met de woorden: “As for me and my house, we will serve the Lord. Joshua 24:15”

Sommige mensen lopen gewapend rond, zoals een dame die haar land te koop had gezet en ons rondleidde door het bos. In haar achterzak had ze een klein pistool. Tja als vrouw alleen en dan met die beren overal, kan je maar beter voorbereid zijn.

Ik kijk ook niet meer op van herten, beren en andere critters die je soms praktisch voor de voeten lopen.
En dat je soms als je thuis komt ineens een doos eieren in de hal vint, die daar is neergeleged door familieleden met kippen, of een pot met Catnip van de buren.
Ruim twee jaar geleden hing er een vers geslacht konijn in een plastic tasje aan de brievenbus, ik heb bij onze konijn vrienden al op subtiele wijze aangegeven dat het best voor herhaling vatbaar is dus ik hoop dat er binnekort weer een zakje met konijn aan de brievenbus bungelt.(Ja, ik vind konijn heerlijk!)

Ik kijk er ook niet van op dat er ineens wegwerkers voor de deur staan die van mensen in het dorp hebben gehoord dat wij wel graag onze drive way geasfalteerd willen hebben. Dat was vandaag.
Deze wegwerkers waren aan het werk in het dorp maar het begon te regenen, en toen moesten ze stoppen, zijn zo van die regels. Alle teer was al verhit en moest gebruikt worden dus gingen ze snel op zoek bij omwonenden om te zien wie er asfalt kon gebruiken. Nou wij dus!

(deze foto heeft neefje Jackson genomen)
Dat werd nu dus ook ineens voor een prikkie gedaan, fantastisch hoor!

Vier jaar geleden had Scott een beer geschoten en hij had deze afgeleverd bij een taxidermologist (is eigenlijk: taxidermist maar ik maak er graag een interessanter klinkend woord van) om het bovenste gedeelte te laten opzetten. Hij had de helft al betaald en ik vond dat hij die man maar eens moest bellen om te vragen hoe het ermee staat. Maar Scott, verassend krenterig soms, zei dat hij liever niet belt want dat moet hij de tweede helft betalen en daar heeft hij geen zin in (en het gaat om $150). Nou ja! Laat je die man je beer opzetten en dan laat je niets meer van je horen. tsk tsk tsk.
Maar zojuist belde deze man dus op. Met excuses dat het zo lang heeft geduurd. Bleek dat de ogen van Scott zijn beer beschadigd waren en dat hij lang heeft moeten wachten op een beer met goede ogen zodat hij het af kon maken. Dat is eindelijk gelukt. Dus of Scott de beer binnekort wil komen ophalen. Hihi nou hij is nog niet thuis maar ik heb een leuk nieuwtje voor hem straks.
Kijk, ik ben niet de allergrootste fan van opgezet wild, maar ja, hier is het vrij normaal. Ik ben geen vegetarier dus ik kan er ook niet erg geschokt over doen.

In elk dorp of stadje kom ik nu altijd wel iemand tegen, we zwaaien of we kletsen wat, en het maakt me nu vaak zelfs niet meer uit of ik er goed gekleed bij loop of dat ik, toen ik van huis vertrok, vergat mijn rood-met-witte-stippen-rubberen-laarzen (die eigenlijk van mijn zusje zijn) te vervangen voor mijn stylish leren laarsjes met punt of sexy wedge sandals.

Dat vind ik nog het meest alarmerend eigenlijk. Dat ik me niet zo meer bekommer om hoe ik erbij loop. Ik moet ook echt nodig naar de kapper, dat is al bijna een jaar geleden.
Maar de enige zaak die wat uistraalt is de Aveda salon in Williamsport.
Maar.. daar liep ik vorig jaar binnen om informatie te vragen over bruidskapsels en groeps behandelingen voor make up. Ik was daar dus een tijdje. Afijn, ik ging weer weg, en stapte de keukenzaak ernaast binnen waar Scott aan het praten was met de verkoper (we waren vorig jaar bezig met renoveren EN de een bruiloft) en toen kwam ik erachter dat ik koek kruimels om mijn mond had zitten. En niet zo’n beetje ook! Voor ik de salon binnenstapte had ik wat gingersnaps gegeten en met die kruimels om mijn mond kwam ik dus die salon binnen. Zat ik daar dus ruim vijf minuten,(vind ik wel lang met koekkruimels) en ze hebben niet eens de moeite genomen om me daar op te wijzen. En ik had me toch echt stijlvol gekleed en zelfs de ruberen laarzen thuis gelaten.
Misschien een beetje raar maar dat weerhoud me er toch wel een beetje van om daar m’n haar te laten doen.

Hoe moeilijk kan het trouwens zijn om zelf een pony in m’n haar te knippen en bij te punten? Als het mislukt zet ik gewoon mijn Gander Mountain pet op die ik heb gekregen bij de Morris Gun Bash waar ik dit jaar helaas geen geweer gewonnen heb.

Advertenties

juli 29, 2009 at 7:57 pm 11 reacties

Komkommertijd

En toen kwam ik dit tegen:

Da’s lang geleden he?
Ik dacht, iedereen is toch met vakantie, dus laat ik wat gouwe ouwe met jullie delen:-)

juli 24, 2009 at 6:06 pm 6 reacties

Nie veul…

Ik heb nie veul te melden maar ik dacht, ik krabbel weer eens wat, misschien komt er vanzelf wat in me op.

Vandaag ging ik er weer even uit, want sinds de kruidenmarkt vorige week zijn we alleen maar druk bezig geweest, met werk, studie, nog meer werk, nog meer studie.
Ik zou eigenlijk een baan buitenshuis moeten hebben, dan kon ik tenminste eens uitrusten. Maar dat is ook weer zonde van mijn tijd dus dat doen we niet. Nu krijg ik tenminste een hoop gedaan en geleerd.
Ik zat tussen de bedrijven door ook wel veel op facebook want anders voelt het net of ik van alles mis. Wat natuurlijk ook zo is, maar met facebook kan ik tenminste nog doen of ik er helemaal bij ben, zeg maar.

Op het schema stond vandaag een lunch in Wellsboro met musicalvriendin Nancy. Errug gezellig, een vlotte oudere dame die veel van de wereld heeft gezien. We liggen elkaar goed, soms is dat gewoon zo en weet je niet precies waarom.
Scott heeft haar en haar man ook al ontmoet en kan het ook erg goed met ze vinden. Het komt niet heel veel voor dat we allebei dezelfde mensen leuk vinden.
Ik vind eigenlijk dat ik een betere smaak heb qua vrienden, hihi.

Over het weer kan ik melden dat ik er tot nu toe niet erg van onder de indruk ben. Wat een prut zomer. Ik heb mijn winter wrap en herfst sweaters maar weer uit de kast gehaald. Iedereen zegt dat de zomer normaal gesproken zoveel beter is. Net als afgelopen winter, toen zeiden ze “normaal duurt het nooit zo lang”, Jaja.
Met dit weer vind ik het ook helemaal niet erg om lekker binnen te blijven, te werken en te studeren. Met af en toe een uitje tussen de buien door.

Deze vond ik wel grappig:

juli 24, 2009 at 2:00 pm 5 reacties

Mountain Thyme Herb Fair

En zo is er weer een hele week voorbij.
Maar naast continu in de weer zijn met allerlei zaken hebben we toch ook nog wat leuks gedaan. Afgelopen zondag zijn we naar Cherry Springs State Park gereden, ruim twee uur ten westen van ons. Niet zomaar om het park te bezoeken maar omdat er een kruiden marktje was. De ‘Mountain Thyme Herb Fair’.
Ik was er door de drukte al een hele week niet uit geweest, en dat was wel te merken vond Scott. Ik rende, volgens hem, als een dolle puppy opgewonden in het rond. Ach het zal wel zo zijn want ik was echt blij dat we erheen gingen. En van de spanning (hihi ja echt, ik vind het spannend) raakte ik van alles kwijt dus rende ik rond om mn tasje te pakken, fototoestel te zoeken, zonnehoedje mee te pakken, vervolgens mn tasje zoeken om mn fototoestel in te doen, fototoestel weer zoek, zonnehoedje weer ergens laten liggen en waar is m’n zonnebril. Oooh wat een spanning. Maar eindelijk konden we dan gaan.
Het was een mooie rit ernaar toe, en ik zag onderweg ook de groeizone langzaam veranderen. De mullein is bij ons bijvoorbeeld net begonnen met bloeien en op veel plekken is ‘ie nog aan het groeien, maar meer naar het westen toe zijn ze al helemaal uitgebloeid en uitgedroogd.

Wel een lange rit, en dan werd ik nog misselijk ook onderweg. Maarja, het was een route vol bochten en dan de laatste mijlen ook nog op een klein hobbelig 35 mile/hour weggetje. Scott drukt dan altijd op een punt op mijn pols, dat helpt goed.
Vroeger, toen we klein waren, en we een lange rit gingen maken, als we bijvoorbeeld naar Belgie op vakantie gingen, stonden we allemaal vroeg op. Dan ging mijn moeder broodjes met gebakken ei maken voor onderweg. En we hadden dan thee mee in een thermosfles en Tjolk. En ronde koekjes met gekleurd glazuur en koffie koekjes, met mokka glazuur.
Onderweg telden we auto’s in verschillende kleuren, ik telde dan amerikaanse auto’s, dat waren er niet zoveel. En we zongen mee met Toon Hermans.

Afijn. We kwamen aan bij Cherry Springs State Park en de markt. Het was, zoals we wel hadden verwacht, redelijk klein en rustig maar wel erg leuk.
Mijn doel was om er een Aloe Vera plant te vinden, (want Agway krijgt ze maar niet), om nieuwe mensen te leren kennen en een kruiden wandeling te doen.
Want ik moet toch een keer meemaken hoe dat gaat voordat ik het zelf volgend jaar ga organiseren. Helaas was er geen kruiden wandeling,wel een plant ID wandeling door een park ranger, maar die had ik net gemist.
Wel heb ik een paar kruiden dames leren kennen die wel het een en ander weten. Het blijft wel een beetje op het niveau van folk medicine maarja, je moet ergens beginnen. En ik vond een Aloe Vera plant. De enige die er te koop was trouwens.
Voor een kruiden fair vind ik alleen wel dat er meer mensen met kruiden hadden mogen staan. Er was een dame met kruiden planten, een dame met natuurlijke schoonheids producten maar veel mensen stonden er met zeep en lotions.
En na al dat geren om mn foto toestel heb ik maar een foto gemaakt:

Er was ook een dame wiens stand volhing met lavendel. En zij gaf een presentatie over…lavendel. Jammer genoeg ging het meer over arts & crafts met lavendel maar ach het was toch leuk.
Zoals ze het deed leek het net een spreekbeurt van vroeger op school. Ze liet ons plaatjes in magazines zien met decoraties van lavendel.”En dit kun je er ook mee maken, en dit ook”. En ze liet boeken zien met allerlei informatie over lavendel, die je bij haar kon bestellen. En ze praatte uitgebreid over hoe je lavendel kan drogen. “Je kan een bosje bij elkaar binden, en dan een elastiekje eromheen doen, en dan kun je het ophangen aan een kleren hanger. Of…je zoekt een tak in het bos, en daar doe je dan haakjes in en dan kan je de tak ophangen met touw en aan de tak kun je dan de lavendel hangen. Je kan het ook gewoon aan een spijker hangen. Aan een spijker in een deur, of in een muur.” Hihihi, jeetje.
“Je kan er ook wijn van maken,” ging ze door, “en bier en likeur en siroop en koekjes”. Wat mij nou leuk had geleken is als ze ook echt had uitgelegd hoe je er dan bijvoorbeeld wijn van maakt. Dan had ik echt wat geleerd.
Maarja, ik heb in elk geval een plantje gekocht want je kan er toch mooie dingen mee doen en je kan het gebruiken in allerlei zalfjes en lotions die ik in de toekomst wil gaan maken.
De sfeer was in elk geval erg leuk en ik heb er weer wat contacten bij.
Ik ga er volgend jaar zeker weer heen. Of wie weet sta ik er dan zelf;-)

juli 20, 2009 at 6:40 pm 8 reacties

Waarom wij hier wonen.

Het is een vraag die ons weleens gesteld wordt omdat hier overduidelijk compleet anders leven is dan waar ik vandaan kom.
We zeggen altijd maar dat ik uit Amsterdam kom, wat deels waar is want ik ben er geboren maar ik ben opgegroeid in Amstelveen.
Vroeger werd Amstelveen bestempeld als ‘kak’ dorp, nu misschien nog, maar dat heb ik zelf nooit zo ervaren. Maar saai was het wel.
Het grootste deel van mijn leven voor ik naar de VS verhuisde heeft zich qua werk, sociale kontakten en bandleven voornamelijk in Amsterdam afgespeeld.
Mensen denken daarom dat ik een stadse meid ben. Maar dat zetten we altijd gelijk recht want ik ben geen stadsmens.
Het wordt ook ons wel gevraagd omdat ik duidelijk niet zo niet gecharmeerd ben van ons dorp. Sterker nog, ik ben hier kicking en screaming heen gegaan.
En ik ben daar ook nog niet mee klaar.

Dus waarom wonen wij hier dan?

Scott had lang voor hij mij ontmoette hier een oud huis gekocht waar hij zou gaan wonen en wat hij op ging knappen als hij geen zin meer had in werken en reizen en terug wilde keren naar de plaats waar hij is opgegroeid. Hij heeft er na zijn schooltijd niet meer gewoond en heeft op veel verschillende plekken in de VS gewerkt, ook heeft hij in Amsterdam gewerkt, en daar leerden wij elkaar kennen. Na Amsterdam begon een project in Japan waar wij samen een half jaartje hebben gewoond.
Hierna wilde hij gaan settelen, in de plaats waar hij is opgegroeid dus.
Maar als dat huis de enige reden was waarom hij terug zou gaan dan hadden we hier nu niet gewoond.
Zijn familie woont hier ook, zijn broer en schoonzus met hun kinderen, zijn ouders, een paar ooms en tantes.
Maar als dat de enige reden was om terug te gaan, dan hadden we hier ook niet gewoond.

Er zijn twee redenen waarom we hier nu wonen.
Een belangrijke reden is dat Scott zijn vader al ruim tien jaar ernstig ziek is en hoogstwaarschijnlijk nooit meer zal genezen. Scott wil daar waar het kan graag helpen.
De andere belangrijke reden heeft te maken met Scott’s investerings bedrijf in de spannende wereld van gasboringen. Geografisch zitten wij precies op de juist plek en dat geeft Scott enorm veel voordelen. Wat hij doet zou hij niet vanuit een andere plek kunnen doen. Helaas.

Het is wel echt een probleem als je qua lokatie samen niet op een lijn zit. Dit dorp staat bij Scott wel op nummer 1 maar als alternatief, als Scott single was gebleven en zijn vader was niet ziek, dan had Scott gekozen voor een woestijn klimaat.
Scott heeft nooit echt een relatie gehad of samengewoond tot wij elkaar leerden kennen. Hij had ook niet verwacht dat hij terug zou keren met een vrouw, die ook nog eens totaal andere dingen wil in het leven.
Want als het aan mij lag, woonden we ergens op Hawai’i in een klein huisje met termieten, kakkerlakken en gekko’s (want dat hoort nou eenmaal zo) en werkte ik bij de 7 Eleven. Om mee te beginnen, bijvoorbeeld. Maar waarschijnlijk zou ik dan toch weer een kantoorbaan zoeken. En Scott zou dan misschien weer projectleider worden van een bouw bedrijf. Of zoiets, als hij dat weer zou willen doen tenminste.
Dan had ik voor de rest wel precies gedaan wat ik nu ook doe alleen zou ik dan ook op Hula dansen gaan. En plumerias kweken. En Aloe Vera. Dan was het altijd mooi weer en had ik leukere en meer verschillende soorten mensen om mij heen.
Maar ja, ik heb nu in elk geval Scott om mij heen, daar valt ook wat voor te zeggen natuurlijk ;-).

Omdat we hier ‘moesten’ wonen, wilde ik eigenlijk niet in dat oude huis wonen. De muizen hadden er vrij toegang, er was minstens een halve eeuw niets aan verbouwd, het was vochtig en tochtig en in de winter waaide de sneeuwvlokken door de slaapkamer. En dan had ik ook nog gezondheids klachten waardoor ik juist warm moest blijven. Het huis verkopen en dan iets anders kopen wat wel leefbaar was, vond Scott ook geen optie.
Het heeft me wat moeite gekost om hem over te halen om dan tenminste het huis te verbouwen. Hij had gedacht er een vijf jaren plan van te maken maar dat trok ik dus echt niet. Vorig jaar is het huis dan ook compleet verbouwd.
En we zijn er allebei erg blij mee:-).
Van de verbouwing zal ik deze winter nog een ‘before’ en ‘after’ filmpje maken.

Maar voor mijn gevoel zet ik wel mijn leven on hold. Qua activiteiten doe ik dat niet maar ik woon in een omgeving waar ik gevoelsmatig totaal niet op mijn plek ben.
Nou ben ik dat gevoel wel gewend want zo voelde ik me in Nederland ook al vaak. Dus een paar jaar meer maakt niet zo veel uit, als er maar wel verandering in komt.
Scott zegt dat er ook heus wel verandering in komt en dat alles goed gaat komen.
Voor mij is het elke dag weer een worsteling om de Blues tegen te gaan. Op zonnige dagen is het wel een stuk makkelijker en soms ben ik ook gewoon gelukkig.

Evenzogoed ziet Scott ook wel in dat het zo niet gaat. Niet alleen omdat ik niet op mijn plek ben maar ook hem bekruipt het gevoel wel eens dat hij het hier niet zo leuk vindt. Dat heeft voornamelijk te maken met het hoge gehalte aan zwaar gelovigen waar hij min of meer allergisch voor is. En dat komt weer door de bangmakerij van zijn religiueze ooms en tantes met hun gemekker over de duivel en de hel, toen hij nog klein was. Hier vragen mensen ook niet OF je gelooft, maar naar welke kerk je gaat. Hij kan er ook niet over uit hoeveel mensen er hier hun kinderen thuis lesgeven, vroeger was dat helemaal niet zo.
En ook hij mist het hebben van leuke vrienden in de buurt. Tsja.

Dus hebben we bedacht om in elk geval voor de wintermaanden ergens anders een huisje te zoeken.
Voor deze winter gaan we een plan opstellen om andere plaatsen te bezoeken en uit te vinden waar we het allebei naar onze zin zouden hebben.
Op de lijst staan tot nu toe:
Arizona, Hawai’i en New Mexico.

Wat het uiteindelijk gaat worden, tja, we zullen zien!

juli 14, 2009 at 10:28 am 14 reacties

Waarom wij hier wonen.

Het is een vraag die ons weleens gesteld wordt omdat het leven hier overduidelijk compleet anders is dan waar ik vandaan kom.
We zeggen altijd maar dat ik uit Amsterdam kom, wat deels waar is want ik ben er geboren maar ik ben opgegroeid in Amstelveen.

Vroeger werd Amstelveen bestempeld als ‘kak’ dorp, nu misschien nog, maar dat heb ik zelf nooit zo ervaren. Maar saai was het wel.
Het grootste deel van mijn leven voor ik naar de VS verhuisde heeft zich qua werk, sociale kontakten en bandleven voornamelijk in Amsterdam afgespeeld.
Mensen denken daarom dat ik een stadse meid ben. Maar dat zetten we altijd gelijk recht want ik ben geen stadsmens.

Het wordt ook ons wel gevraagd omdat ik duidelijk niet zo niet gecharmeerd ben van ons dorp. Sterker nog, ik ben hier kicking en screaming heen gegaan.
En ik ben daar ook nog niet mee klaar.
Dus waarom wonen wij hier dan?

Scott had lang voor hij mij ontmoette hier een oud huis gekocht waar hij zou gaan wonen en wat hij op ging knappen als hij geen zin meer had in werken en reizen en terug wilde keren naar de plaats waar hij is opgegroeid. Hij heeft er na zijn schooltijd niet meer gewoond en heeft op veel verschillende plekken in de VS gewerkt, ook heeft hij in Amsterdam gewerkt, en daar leerden wij elkaar kennen. Na Amsterdam begon een project in Japan waar wij samen een half jaartje hebben gewoond.

Hierna wilde hij gaan settelen, in de plaats waar hij is opgegroeid en dus in het huis wat hij had gekocht.

Maar als dat huis de enige reden was waarom hij terug zou gaan dan hadden we hier nu niet gewoond.
Zijn familie woont hier ook, zijn broer en schoonzus met hun kinderen, zijn ouders, een paar ooms en tantes.
Maar als dat de enige reden was om terug te gaan, dan hadden we hier ook niet gewoond.

Er zijn twee redenen waarom we hier nu wonen.
Een belangrijke reden is dat Scott zijn vader al ruim tien jaar ernstig ziek is en hoogstwaarschijnlijk nooit meer zal genezen. Scott wil daar waar het kan graag helpen.
De andere belangrijke reden heeft te maken met Scott’s investerings bedrijf in de spannende wereld van gasboringen. Geografisch zitten wij precies op de juist plek en dat geeft Scott enorm veel voordelen. Wat hij doet zou hij niet vanuit een andere plek kunnen doen. Helaas.

Het is wel echt een probleem als je qua lokatie samen niet op een lijn zit. Dit dorp staat bij Scott wel op nummer 1 maar als alternatief, als Scott single was gebleven en zijn vader was niet ziek, dan had Scott gekozen voor een woestijn klimaat.
Scott heeft nooit echt een relatie gehad of samengewoond tot wij elkaar leerden kennen. Hij had ook niet verwacht dat hij terug zou keren met een vrouw, die ook nog eens totaal andere dingen wil in het leven.
Want als het aan mij lag, woonden we ergens op Hawai’i in een klein huisje desnoods met termieten, kakkerlakken en gekko’s (want dat hoort nou eenmaal zo) en werkte ik bij de 7 Eleven. Bijvoorbeeld. Waarschijnlijk zou ik dan tzt weer een kantoorbaan zoeken. En Scott zou dan misschien weer projectleider worden van een bouw bedrijf. Of zoiets, als hij dat weer zou willen doen tenminste.

Dan had ik voor de rest wel precies gedaan wat ik nu ook doe alleen zou ik dan ook op Hula dansen gaan. En plumerias kweken. En Aloe Vera. Dan was het altijd mooi weer en had ik leukere en meer verschillende soorten mensen om mij heen.

Maar ja, ik heb nu in elk geval Scott om mij heen, daar valt ook wat voor te zeggen natuurlijk.

Omdat we hiernaar ‘moesten’ wilde ik eigenlijk niet in dat oude huis wonen. De muizen hadden er vrij toegang, er was minstens een halve eeuw niets aan verbouwd, het was vochtig en tochtig en in de winter waaide de sneeuwvlokken door de slaapkamer. En dan had ik ook nog gezondheids klachten waardoor ik juist warm moest blijven. Het huis verkopen en dan iets anders kopen wat wel leefbaar was, vond Scott ook geen optie.

Het heeft me wat moeite gekost om hem over te halen om dan tenminste het huis te verbouwen. Hij had gedacht er een vijf jaren plan van te maken maar dat trok ik dus echt niet. Vorig jaar is het huis dan ook compleet verbouwd.
En we zijn er allebei erg blij mee:-).

Van de verbouwing zal ik deze winter nog een ‘before’ en ‘after’ filmpje maken. (het is nu 17 september 2010 en ik heb nog steeds geen filmpje gemaakt jammer genoeg)

Maar voor mijn gevoel zet ik wel mijn leven on hold. Qua activiteiten doe ik dat niet maar ik woon in een omgeving waar ik gevoelsmatig totaal niet op mijn plek ben.
Nou ben ik dat gevoel wel gewend want zo voelde ik me in Nederland ook al vaak. Dus een paar jaar meer maakt niet zo veel uit, als er maar wel verandering in komt.
Scott zegt dat er ook heus wel verandering in komt en dat alles goed gaat komen.

Voor mij is het elke dag weer een worsteling om de Liberty Blues tegen te gaan. Op zonnige dagen is het wel een stuk makkelijker en soms ben ik ook gewoon gelukkig.

Evenzogoed ziet Scott ook wel in dat het zo niet gaat. Niet alleen omdat ik niet op mijn plek ben maar ook hem bekruipt het gevoel wel eens dat hij het hier niet zo leuk vindt. Dat heeft voornamelijk te maken met het hoge gehalte aan zwaar gelovigen waar hij min of meer allergisch voor is. En dat komt weer door de bangmakerij van zijn religiueze ooms en tantes met hun gemekker over de duivel en de hel, toen hij nog klein was. Hier vragen mensen ook niet OF je gelooft, maar naar welke kerk je gaat. Hij kan er ook niet over uit hoeveel mensen er hier hun kinderen thuis lesgeven, vroeger was dat helemaal niet zo.
En ook hij mist het hebben van leuke vrienden in de buurt. Tsja.

Dus hebben we bedacht om in elk geval voor de wintermaanden ergens anders een huisje te zoeken.
Voor deze winter gaan we een plan opstellen om andere plaatsen te bezoeken en uit te vinden waar we het allebei naar onze zin zouden hebben.
Op de lijst staan tot nu toe:
Arizona, Hawai’i en New Mexico.
Wat het uiteindelijk gaat worden, tja, we zullen zien!
(17 september 2010: Het is uiteindelijk 2 weken op de Big Island, Hawaii geworden, heerlijk en te kort en zeker voor herhaling vatbaar. Maar we zijn er allebei niet 100% van overtuigd dat we op dit eiland van Hawai’i zouden willen wonen)

juli 14, 2009 at 10:07 am Plaats een reactie

Een nachtelijk drama

Vannacht om half twee werd Scott wakker van geluiden in huis. Tenminste, dacht hij. Dus hij ging zoeken waar die geluiden vandaan komen. Muizen hebben we praktisch nooit, misschien was er toch weer ergens een vleermuis naar binnen gekomen.

Door het gestommel van Scott werd ik wakker en toen konden we allebei niet meer slapen. Ook hoorden we de geluiden niet meer, dus gingen we beneden maar een beetje tv kijken/kruiden identificeren. Ik zat dus lekker achter mijn computer toen ik duidelijk gerommel hoorde in de vuilnisbak, die buiten staat bij het raam van mijn studeerkamer. Scott ging voorzichtig naar de deur waar de vuilnisbak staat en toen de deur openging zag ik wat groots en donkers voor het raam bewegen. Ik had al een donkerbruin vermoeden wat het was.
Want wat is groot, harig en zwart en eet wel eens uit vuilnisbakken? Juist, een beer! Scott zag hem nog net weglopen.
Die beer had de hele vuilnisbak lekker zitten uitspitten!

Toen hoorde ik Scott roepen: “Honey, your bees!”
Die beer had dus ook de bijenkast met de pas beginnende kolonie omgegooid en overhoop gehaald!
Ik rende er eerst in mijn pyama maar wel met bescherm kleding naartoe om snel de frames weer in de kast te hangen maar ze waren natuurlijk erg overstuur en behoorlijk aan het steken in mijn pak. Dus ik heb me maar snel omgekleed, ben toen de smoker gaan halen uit Steve’s schuur want hoe meer bijen mij steken, hoe meer ik er verlies. Smoken is dan de beste oplossing zodat ze uit paniek dan maar honing gaan eten.
De kast en de frames waren nog heel en ik geloof niet dat die beer van die ene frame met honing heeft gegeten. Maar er zijn wel veel dooie bijen :-((. Geplet door de frames en de klauwen van de beer.
De kast stond vlak bij de garage en normaal komen die beren niet zo snel bij huizen in de buurt, zeker niet waar het licht aan is.
Na alles weer in elkaar gezet te hebben en nadat de bijen wat bedaard waren, droegen we de kast naar ons achterdek, waar beren iets moeilijker bij kunnen.
Ik hoop dat de cellen waar de toekomstige koninginnen worden gevormd niet te lang in de kou hebben gelegen, en dat de kolonie stand houdt en groeit.

Ik heb vandaag maar alles gehaald wat nodig is voor een elektrisch hek, hopelijk kan ik met Steve vandaag alles in elkaar zetten.

juli 13, 2009 at 2:26 pm 12 reacties

Oudere berichten