Archive for augustus, 2009

Lee

Elke zaterdag is er in Blossburg dus de ‘Farmers Market’. Op het parkeerterrein in het centrum van het dorp, waar zo’n beetje alle winkels te vinden zijn, staan dan vier stands, of vijf maar dan is het wel ‘volle bak’, hoor.

Het is best gezellig om  zo op een zonnnige zaterdag daar, wanneer ik tijd heb, op dat marktje rond te hangen. Ik combineer dat dan ook met een rondje sportschool, die daar ook zit.
Inmiddels ken ik de verkopers en is het meer een sociale aangelegenheid, tenminste, voor mij dan.
Want ook al kan ik het goed vinden met de dame van de geiten zeepjes en lotions, ik heb niets nodig. Ook bij Bill kan ik nooit wat kopen want hij heeft alleen maar plantjes met bloemetjes voor de sier, daar kan ik nu niets mee want onze tuin is nu nog een grote wildernis.
Bij Aaron, de Amish verkoper, bestel ik rauwe boter om ghee van te maken. Het is altijd weer afwachten wanneer zijn buren, die een Jersey koe hebben, mijn bestelling klaar hebben.
Hij vraagt wel altijd mijn nummer zodat hij me kan vertellen of hij het komend weekend voor me zal hebben maar hij heeft mijn nummer nu al drie keer gekregen en belt nooit. Want, hij heeft geen telefoon.  Ach zo gaat het. Maar hij heeft  altijd wel groente die ik kan gebruiken en het is altijd leuk om bij te kletsen.
Hij vertelde vorige week dat hij deze zomer eigenlijk wel met zijn gezin naar Noord Carolina had gewild maar het huisje wat hij wilde huren was al bezet. Ik vraag me af hoe hij daar heen zou gaan…toch niet te paard of met een chauffeur denk ik…

En dan hebben we Lee.
Een breedlachend klein supermager tenger iel oud vrouwtje met lang bruin/grijs haar, een hippiehoed met bloem, brilletje en een enorme pukkel op haar kin. Ze staat er vrijwel elke week met plantjes voor zes dollar.
Ze vertelt altijd graag dat ze vroeger fotomodel is geweest. En dat ze nu drie en zestig is.
“Dat zou je niet zeggen he?” zegt ze dan glunderend(maar eigenlijk dacht ik dat ze ouder was).
Ze komt oorspronkelijk uit Florida en wil daar ook al heel lang weer naar terug verhuizen. Haar man heeft altijd beloofd dat ze terug zullen gaan maar die belofte is inmiddels al bijna een halve eeuw oud. Nu heeft hij ernstige gezondheids problemen waardoor het waarschijnlijk nooit zal gebeuren. Triest he? Maar ze geeft niet op en ze gaat beslist terug, zegt ze, zodra hij de pijp uit is. Nou, ik zou toch niet zo lang wachten…
Ze is ook altijd gul met het geven van schoonheids tips.
Ze zegt een stevige roker te zijn en daarom heeft ze rimpels om haar mond. “Maar”, zegt ze,”Dan doe ik er wat cocosnoot lotion op, en zie je? Geen rimpels meer!” (nou…als ik vanuit de verte door mijn wimpers kijk..dan misschien maar nu zie ik ze duidelijk hoor!). En kijk uit met stofzuigen want voor je het weet zit je vast met je haar, dat was haar de week ervoor gebeurd en nou heeft ze een hele hap uit haar lange haar. Het overkomt de besten.
Maar vorige week gaf ze me wel een goede tip voor buikspieren, ‘k weet ook niet hoe we erop kwamen. Maar ze zei dat ik moet gaan hulahoopen.
Toevallig had ik al eerder bedacht dat ik er een moet kopen maar ik vergat het steeds. Dus ik verzekerde haar dat ik er gelijk een ging kopen bij de Dollar General, aan de overkant van het parkeer terrein, na mijn sport uurtje.

Na de sportschool liep ik de Dollar General in maar helaas waren de hulahoops de dag ervoor al uitverkocht en kregen ze ook geen nieuwe meer.Dus liep ik zonder hulahoop terug naar de auto. En ik hoor Lee roepen:”Heey ik zie geen hulahoop?!”
Ja ik word in de gaten gehouden, hoor ;-). Het volgende weekend wilde ze wel weten hoe het me is bevallen, dat hulahoopen. Nou zag ik haar dit weekend niet, vanwege de film, om er verslag van te kunnen doen maar ik moet zeggen dat het me erg bevalt.  Of ik er slanker op wordt kan ik nog niet zeggen maar spierpijn geeft het wel, dus dat is goed, denk ik.
Lee, ik ben benieuwd of ik ooit nog ga meemaken dat ze naar Florida verhuist.

augustus 30, 2009 at 7:02 pm 9 reacties

Aaaaand ACTION!

Vanmorgen om kwart voor zeven zat ik gekapt en opgemaakt en in mijn ‘dressy’ outfit in de bar van restaurant ‘the Herdic House’ met een paar medefiguranten, klaar voor de fancy restaurant scene in de Japanse honkbal film: ‘Bokutachi No Play Ball’.
In deze scene vraagt een van de hoofdrolspelers zijn vrouw om bij hem terug te komen.

Toen de casting director me een paar dagen geleden belde om te vragen of ik vandaag kon figureren in de restaurant scene vroeg hij of ik mijn man ook mee kon nemen. Maar Scott wil er helaas niets mee te maken hebben. Wel jammer maar hij heeft ook wel belangrijkere dingen te doen. Dus had ik op Facebook nog even een oproepje geplaatst, helaas zonder restultaat, dus ik ging maar in mijn eentje.
Ik moet trouwens echt vaker in jurk (en alleen ;-))op stap, wat een aandacht! Ook de jonge, duidelijk sportieve burgemeester van Williamsport die ook figureerde vond het erg gezellig dat ik er was  ;-). Maar goed…waar was ik?

Ik werd met twee oudere mannen en een jongevrouw aan tafel geplaatst(Dave, Richard en Sheila). Helaas zat ik met m’n rug naar de camera, precies achter de hoofdrolspeler, de Japanse Brad Pitt. Maar met mijn oudere nep echtgenoot, Dave, die naast mij zat en die ook graag beter in beeld wilde, had ik bedacht dat we af en toe met elkaar moesten praten zodat ons profiel te zien is.
Al mochten we niet echt praten maar praten zonder geluid. Ik ben daar best goed in, al zeg ik het zelf (hihi) en met een beetje sturing kwamen mijn  teamgenoten ook los.
We hadden het over van alles maar we wisten niet wat. Maar ik kreeg ik mooi wel een compliment over van de casting director. Die vertelde dat hij zelf ooit van Barbara Streisand eens te horen kreeg dat hij TE geanimeerd was in de achtergrond omdat hij teveel met zijn armen liep te zwaaien.
Maar mijn niet zo goede zitplaats leverde nog een andere scene voor me op. Omdat ik dus merendeel van de achterkant te zien was mocht ik ook meedoen in de tweede scene die een blok verderop voor het Genetti hotel plaats vond.
Dat was minder interessant want daarvoor moest ik gewoon een spijkerbroek met tshirt aan en ik hou nou eenmaal van kostuums.
Ik moest voorbijlopen, aan de overkant van de straat, wanneer de hoofdrolspelers in een jeep voor het hotel staan en worden verwelkomd door een medewerker van het hotel.
Maar het leuke is wel dat ik weer een nieuwe kennis eraan heb over gehouden, een dame uit Tokyo die vijftien jaar geleden naar Williamsport verhuisde voor haar man, Yuri heet ze en ze is erg grappig, voor een Japanse is ze vrij uitbundig hihi. Zij en haar man liepen mij in deze scene tegemoet en van de styling dame moest Yuri een tas bij zich hebben alleen die had ze niet, en aangezien ik min of meer een ‘bag lady’ ben en dus wel drie tassen bij me had leende ik haar er een.  Zo gaan die dingen.
Ook Sheila, Dave en Richard gaven me hun email adres om foto’s uit te wisselen, wie weet wat daar weer uit voort komt.

Rodney, de casting director, vertelde dat hij in Muncy woont. (Ook een dorp verderop). Hij woonde eigenlijk in New York city waar hij actief was in de film industrie maar hij moest met zijn vrouw hiernaartoe verhuizen vanwege gezondheids problemen in haar familie. Toen ik hem vertelde dat ik ook onder andere voor die reden in Liberty woon, en het hier verschrikkelijk vind, voelde ‘ie zich vrij om ook ronduit te zeggen dat hij het hier haat! Hihihi sja, Muncy is dan wel groter dan Liberty maar daar gebeurt ook niks!
Hij vertelde dat hij in Williamsport meer films wil opnemen en mensen wil trainen die serieus willen acteren. Hij keek daarbij naar mij maar ik ben nog niet zover dat ik 100% zeg, Ja ik ga ervoor.
Na die auditie van een paar weken geleden weet ik dat ik heel veel moet leren en ik denk dat ik liever eerst bij de theatergroep wat ga leren acteren.
In elk geval zit ik nu in het bestand.

Ik hoop dat er nog een paar scenes zijn waar ik in mee kan doen.
Het leuke is dat als straks de film in Japan uit komt, ik er makkelijk aan kan komen via vrienden in Tokyo! Als ik die heb plaats ik hier een paar foto’s van de scenes waar ik in zit.

augustus 29, 2009 at 1:42 pm 5 reacties

Kruiden tijd 2

Ik krijg wel eens de vraag hoe het met m’n studie zit, of ik er nog wel eens wat mee doe.
Misschien komt dat niet altijd door maar ik ben er elke dag mee bezig.
Het is lezen, lezen en nog eens lezen (en vaak, heel vaak het woordenboek gebruiken), kruiden identificeren, plukken, drogen, tinctures maken, of sterke thee, en gebruiken. Leren over anatomie, fysiology, voeding, Chinese geneeskunde en Ayurveda.
In mijn voorraadkast en in de guest bedroom hangen verschillende kruiden te drogen aan gordijn rails en op window screens.

Ik heb afgelopen vrijdag mijn eerste zalf gemaakt van chickweed, voor Steve, mijn schoonbroer want die heeft erge eczeem. Nou bleken de proporties glycerine/water/vet niet helemaal te kloppen en heb ik zelf maar wat moeten toevoegen om 30 gram gedroogde kruiden mee te bedekken. Dus het kan zomaar dat het niet sterk genoeg is. We zullen zien wat het doet.
En ik maak allerlei brouwseltjes waar ik mee experimenteer. Erg leuk maar ook frustrerend als je alle instructies hebt opgevolgd en dan bijvoorbeeld ergens leest dat voor het kruid wat ik net heb gebruikt een andere methode beter is. OF als je bepaalde wortels fijn moet malen en je niets hebt om dat mee te doen zonder de messen van je kitchen machine te vernielen. Of dat het kruid wat ik nodig heb en in mijn tuin groeit, net is uitgebloeid en ik het alsnog moet kopen.
Vrijwel elke nacht droom ik over kruiden, formules, en heb ik hele gesprekken met mijn leraar en andere studenten.

Op het forum van mijn school is er regelmatig een post van een mede student die het even niet meer ziet zitten en overweldigd is door de hoeveelheid stof die we moeten kennen, dat is toch altijd even fijn om te weten dat ik niet de enige ben.
Sommige mensen doen wel TIEN jaar over deze opleiding omdat het zoveel is. Slik.
Ik dacht dat ik het wel in drie jaar kon doen, zeker met die hoeveelheid vrije tijd die ik tot mijn beschikking heb, maar ook ik denk dat ik er langer over zal moeten doen.

Dus ik doe er wel wat mee ja ;-). Maar ja, ’t is toch ook saai als ik dat elke keer schrijf vooral omdat bijna niemand kruiden interessant vind.

Maar waar ik het afgelopen weekend vooral mee bezig ben geweest is ook de douche.
Eindelijk ben ik begonnen met tegelen. Scott had eindelijk tijd om me te helpen en morter te maken, meer tegels te snijden en schoon te maken. Het is allemaal leisteen, wat gebruikt is op daken, dus het is allemaal erg vies.
Die hulp had ik echt nodig zodat ik non-stop tegels kon zetten.
We zijn nu bijna halverwege. Ik moet eigenlijk vandaag nog meer tegels snijden dus ik ga dat even doen voor een paar uurtjes.
Ik kan 15 tegeltjes per uur snijden.
En we hebben er nog ongeveer 200 nodig.

😐

augustus 24, 2009 at 12:09 pm 11 reacties

Tatarataaaa

En hier is ‘ie dan, mijn zelf gemaakte holiday ornament:

Is ‘ie niet geweldig?
Ik zou best meer willen weten over glaswerk, en in de doos waar mijn ornament in werd verstuurd hadden ze er voor het gemak een overzicht van hun workshops bij gedaan. Er zijn one day workshops, weekend workshops, ten week sessions… Errug leuk, als je tijd hebt en als bruintje het kan trekken.
Misschien in de verre toekomst…

augustus 20, 2009 at 8:24 am 1 reactie

Corning Glass Museum met Annemiek

Waar bloggen al niet toe kan leiden.
Ik vind het al ontzettend leuk om in blog contact te staan met andere dames van Nederlandse origine die hier naartoe zijn verhuisd, maar elkaar ontmoeten is natuurlijk nog veel leuker.

Annemiek en ik hadden het er onder andere via de comments op elkaars blog wel eens over om elkaar eens te ontmoeten. We wonen immers niet zo ver bij elkaar vandaan.
Annemiek kwam toen op het idee om eens halverwege af te spreken in Corning en zo kwamen we erop om een worskhop glasblazen te doen in het Corning Glass Museum.
Dus hebben wij gisteren samen onze eigen holiday ornaments gemaakt.
We waren erg goed, moet ik zeggen;-). Onze kunstwerken konden we niet gelijk meenemen dus een foto houden jullie nog tegoed.

We hadden onze tijd voor de workshop al vroeg geplanned dus vrijwel direct na de kennismaking gingen we al aan het werk. Maar we waren zo goed dat we snel klaar waren dus we hadden genoeg tijd over om te babbelen en wat rond te kijken in het museum.
Ik vond het erg leuk om elkaar te ontmoeten na zoveel van elkaar gelezen te hebben.
Je kent elkaar maar toch ook weer niet.
We praatten over van alles. Onder andere over hoe we hier terecht zijn gekomen, over eetbaar onkruid, over glasblazen als een (dure) hobby en Annemiek schildert zelf ook heel af en toe!

Annemiek, ik vond het harstikke leuk om je te ontmoeten en ik kom graag een keer met Scott naar Ithaca!

augustus 18, 2009 at 9:32 am 2 reacties

Kijk eens naar het vogeltje

Deze kreeg ik in een mail op hyves en ik vond hem wel erg grappig:

Have a good weekend!

augustus 14, 2009 at 5:08 pm 2 reacties

Jammerrr

In de wachtkamer zaten vijf andere dames, een met twee kinderen en twee met hun dochter. En ik.
De script uitdeler gaf ons elk een pagina van het script en vertelde in het kort wie we zouden spelen en wat de situatie was.
We gingen voor de rol van ‘Susan’, een veertig (40, ik?)-jarige moeder die in de tuin met haar Japanse vriendin een bbq aan het voorbereiden is.
Het is voor een afscheids feestje voor die Japanse vriendin en haar man en zoon Kyuji, om wie het kennelijk allemaal draait in de film: ‘Bokudachi No Play Ball’.
(Veertig, nouja zeg).
We hoefden de tekst niet uit ons hoofd te leren, gelukkig.
Na zo’n twintig minuten voorbereiding op onze teksten werden we een voor een naar binnnen geroepen en lazen we met de director de tekst.
Sta je daar met een script voor de camera en vier mensen die je niet kent.
De eerste keer ging voor mijn gevoel niet zo goed omdat ik zenuwachtig was maar de tweede keer, toen het opgenomen werd, ging niet verkeerd vond ik zelf.
Maar helaas, ik was toch niet wat ze zochten. Drie dames kregen nog een kans, ik kon vertrekken met twee andere dames.
We krijgen wel een telefoontje voor de opnamens waar ze figuranten voor nodig hebben.
Oh well.
Toch vond ik het een leuke ervaring en zou ik het zo weer doen als de kans zich aanbiedt.

augustus 13, 2009 at 12:04 pm 1 reactie

Oudere berichten