Archive for september, 2009

Visite uit Nederland!

Gisteravond hebben we mijn ouders verwelkomd op de luchthaven in Elmira. Echt fijn om ze weer te zien! Vorig jaar hadden we amper tijd voor ze vanwege de renovatie en de bruiloft, maar nu kunnen we gewoon relaxen en leuke dingen doen zonder tijdsdruk. Ik heb zelfs geen klusjes voor ze deze keer ;-).
Ze hebben een goede vlucht gehad. Mijn moeder was vooral te spreken over het eten.
Zij had tijdens het boeken aangegeven vegetarisch te willen eten, niet omdat ze vegetarisch is maar omdat ze de kip en pasta maaltijden niet lekker vindt. Maar de vegetarische maaltijd is beslist aan te raden. Ze kreeg gebakken rijst, verse spinazie en een salade van tomaat en paprika en lekkere dressing, vers fruit als desert en roggebrood. Klinkt beter dan wat ik normaal krijg.

Bij thuiskomst wilden Scott en ik hun bagage naar boven dragen maar die hele grote erg zware rode tas sporttas kon beneden blijven. “Dat is allemaal voor jou!” Zei m’n moeder.
Nou. Dat moet wel heel veel zijn want die tas is zwaarder dan hun gewone bagage…ik had dan ook wel het een en ander besteld. Best veel eigenlijk ;-).
Ik zal even laten zien wat het allemaal was:
…..
Helaas, dat moet maar wachten tot morgen want Photoshop heeft weer kuren.
Maar jullie zijn zeker wel nieuwsgierig he? Zeker als ik jullie zou vertellen dat de hele eettafel vol stond met lekkernijen en leuke en handige dingen. Misschien morgen…of overmorgen….;-)

We hadden voor hun komst flink wat dagen schoongemaakt en opgeruimd in huis. Niet dat het een zwijnestal was maar soms heb je van die projectjes die blijven liggen en dan zijn logees een goede reden om toch nog even te doen. Ik had bijvoorbeeld al een hele tijd het lappen van de ramen op mijn schema staan.
Een groot huis is leuk maar niet als je veel ramen hebt waar nog steeds een laag stof van de verbouwing op ligt. Het lappen van de ramen alleen al heeft mij twee dagen gekost.
Uiteraard heb ik ook weer die leuke toeristen foldertjes in hun slaapkamer klaargelegd en het mandje met mini toilet artikelen die we uit Japanse hotels hebben meegenomen. Ik zat nog te denken om een gastenboekje in elkaar te zetten maar dat gaat misschien weer wat ver.

Vandaag moest Scott aan het werk dus gingen we met zijn drieen op pad, naar Wellsboro. Daar hebben ze een Thrift store waar ik nog nooit geweest was. Ik ga eigenlijk alleen met bezoekers winkelen want uit mezelf doe ik het niet.
Vorig jaar bijvoorbeeld kwam ik er, dankzij mijn moeder, achter dat er best leuke winkels zijn in Wellsboro. Mijn moeder had die ontdekt toen ze met mijn schoonmoeder’s Red Hat club een tour deed door dat stadje. Daarna heeft ze diezelfde tour met mij min of meer nog eens gedaan zodat ik ook wist waar alles was.
Nu heb ik dus ook de Thriftstore ontdekt. Ik heb er toch drie leuke truien gescoord voor weinig. En mijn moeder heeft een paar rieten mandjes voor me gekocht voor de workshop volgend jaar. Hele fleurige mandjes zijn het wel :-).
We hebben lekker geluncht in de Wellsboro Diner, een eetgelegenheid in een treinstel. Ik was er al een tijd niet geweest, toch wel gezellig daar.
Wellsboro Diner
Na een wandeling door Main Street en bezoekjes bij de verschillende country prullaria winkeltjes gingen we weer richting de Grand Canyon, onderweg stoppend bij een klein winkeltje, de ‘Yellow Basket Shop’ waar ze nog meer prullen en dingen verkopen voor de leuk. Mandjes, herfst ornamenten, dingetjes voor aan de muur, ach je kent het.
Bij de Grand Canyon was het rustig. Het had een beetje geregend en de mist trok weer op, dat was een erg mooi gezicht maar ik was met mijn moeder druk bezig om eikels(hier heten ze ‘acorns’ terwijl in Nederland, ‘eekhoorns’ de dieren zijn die acorns eten, grappig he?) op te rapen dus ik had niet echt de tijd genomen om mooie foto’s te maken.
Ik ga morgen kijken of de acorns te eten zijn. Rauw zijn ze in elk geval ont-zet-tend bitter. Maar met koken en roosteren kan je er wel wat van maken, heb ik tenminste gelezen.
Tot morgen!

september 23, 2009 at 8:43 pm 13 reacties

Algemeen beschaafd Amerikaans

Regelmatig betrap ik mezelf erop dat ik in mijn hoofd of hardop woorden herhaal die ik hoor op de radio of tv. Scott zit dan een beetje te grinniken omdat hij weet dat ik dan bezig ben met mijn accent. (Ik denk nu: Viejhukul, sommige mensen zeggen Veehikul of Vejikl).

Scott wilde zijn bedrijf eigenlijk ‘Northern Lycoming Resources’ noemen maar ik kan ‘Northern’ niet goed uitspreken. We hebben echt vaak geoefend maar ik krijg het niet mooi accentloos. Dus toen is het maar ‘Tioga Resources’ geworden. Daar zitten lekker veel S-sen in die makkelijk te Nederlands kunnen worden uitgesproken maar het is toch makkelijker zonder ook nog die ‘Northern’ erbij.

Scott vindt het amusant dat ik er zo m’n best doe om dat accent kwijt te raken maar eigenlijk wil hij niet dat ik als een Amerikaanse ga praten, hij vindt mijn accent juist mooi. Maar ik niet.

Ik weet nog wel dat als Nederlandse vriendjes heel stoer iets in het Engels zeiden, zelfs onbedoeld maar toch met een zwaar Nederlands accent, dat de verliefdheid dan spontaan over was. (Toen was ik nog heel jong, is dat een excuus?) Ik vind het vaak ook erg om mezelf terug te horen.

Nu ik volgend jaar herbwalks ga doen en als logisch gevolg graag wat kruiden filmpjes voor youtube in elkaar wil zetten ben ik me nog sterker bewust van mijn accent. Het weerhoudt mij ervan om korte docu’s te maken over Liberty. Of auditie te doen voor een nieuw theater stuk.

Maar ik vind het accent in Liberty ook niet mooi (mondiee, toosdiee, wensdiee, hunningcamp, themthis themthat) maar er moet toch zoiets zijn als Algemeen Beschaafd Amerikaans?

Ik weet ook wel dat ik het Nederlandse accent waarschijnlijk nooit helemaal kwijt zal raken. De serveerster van de Wheel Inn die ik onlangs heb ontmoet en al sinds haar elfde hier woont heeft nog steeds een zware Nederlandse S al was me dat eerst niet opgevallen maar sinds afgelopen weekend dus wel.

Maar misschien biedt dit uitkomst?:

september 16, 2009 at 2:58 pm 13 reacties

Auw!

Het was vanmiddag drie weken geleden dat ik de eerste bijen kolonie had geinspecteerd en ik wist dat het tijd was om een nieuwe kist met lege frames toe te voegen zodat ze die kunnen vullen met honing.
Ik had thuis even snel mijn beschermkleding meegenomen en reed naar Steve’s schuur waar de kast staat.
Mijn bijen zijn altijd erg rustig dus ik had mijn smoker niet meegenomen. Ik heb in al die tijd nog maar twee keer de smoker gebruikt. De eerste keer was toen ik het hele pakket in de kast leegschudde, toen was het al niet nodig, en de tweede keer was toen een beer de tweede kolonie uit elkaar had gehaald en ze in paniek waren, toen was het wel handig.

Vandaag had ik mijn smoker beter mee kunnen nemen, een spijkerbroek kunnen aantrekken met daaroverheen een regenbroek of een werkbroek en elastiek om de pijpen dicht te houden. In plaats van mijn dunne trainingsbroek.
Na een korte inspectie van de bovenste kist, waarin ik zag dat bijna alle frames al behoorlijk vol zaten, besloot ik deze kist op te tillen en een lege kist daaronder te plaatsen. De kist zat muurvast door propolis (lijm die bijen maken om gaten te vullen en kisten aan elkaar vast te lijmen). Met een kleine koevoet speciaal voor het openbreken van bijenkasten, wrikte ik de kist los. Ik tilde hem op en was blij verrast door het enorme gewicht. Ze zeggen altijd dat alle imkers rug problemen hebben, of zullen krijgen. Nu snap ik wel waarom ze dat zeggen. Geen idee dat honing zo zwaar kon zijn!

Maar die gedachte kon ik niet afmaken, want nog voor ik de kans had om de volle kast op de grond te zetten hoorde ik een heftig gezoem en voor ik het wist werd ik aangevallen!
Ik had een goede bechermende jas aan met hoed en handschoenen maar die dunne trainings broek bood totaal geen bescherming. Overal op mijn benen en achterwerk voelde ik kleine branderige prikjes.

Ik rende weg en viel daarbij ook nog eens. Er was niemand in de buurt, gelukkig, want dat was natuurijk geen fraai gezicht. Ik rende naar Steve’s huis, er was niemand thuis, ik moest snel Scott bellen want als ik allergisch ben kan ik niet zelf naar het ziekenhuis rijden. Ik klopte zo goed mogelijk alle bijen van me af, en rende naar binnen om Scott te bellen. Net toen ik Scott aan de lijn had kwam er bij ons thuis iemand langs van Paradigm Windows omdat we klachten hebben over de horren waar toch nog zoveel vliegen door lijken te kunnen komen. Scott rende die man voorbij “Sorry, Emergency!” roepend, de auto in en sjeeste weg.
Hij was er binnen een minuut maar gelukkig begon de pijn al weg te trekken. Eigenlijk was het meer een branderig gevoel geworden.

Angels waren niet meer te vinden, ik geloof dat die allemaal in mijn broek zijn blijven hangen. Nog een geluk! Thuis gekomen sneed Scott een Aloe stengel af en wreef de gel op alle plekken waar ik gestoken was. En om eventuele infecties tegen te gaan heb ik verse weegbree bladeren geplukt, gekookt en op de wonden gelegd. Hopelijk ondervind ik hier verder geen problemen meer van.
Leuk verhaal weer om te vertellen op de bijenhouders vergadering deze week.

Terwijl ik hier zit met bladeren op mijn benen google ik wat over bijensteken en ik kom toch wel een heel aparte therapie tegen. Bijen gif therapie! Kent iemand dat?

september 14, 2009 at 4:05 pm 9 reacties

Nog een Hollandse op Octoberfest in Roaring Branch!?

Zo, ik ben weer een beetje bijgekomen met paardebloemenwortel thee, een kop Ashwaganda, een capsule gevuld met composition powder en een paar zelfgemaakte lempers op oma’s wijze.(Lempers maak ik een beetje zoals hier maar dan heel makkelijk met kant en klare vulling van cooked, shredded and dried pork. Yum!)

Vriend Mark had het al maanden over Octoberfest bij de Wheel Inn, ondertussen mijn favoriete lokale restaurant. Hij moet het festijn natuurlijk promoten omdat hij in het bestuur zit. Maar hij was er vooral enthousiast over omdat hij een achtentwintig koppige duitse Octoberfest muziek groep had geregeld. Een groep muziekale lederhosen fanatiekelingen uit Shippensburg. Sjemig, soms sta je er gewoon van te kijken wat mensen allemaal wel niet doen in rural areas he, he?

De tickets waren wel wat prijzig maar voor vertier ‘next door’ hebben we graag wat over.
We hadden er vooral ook zin in omdat we leuke herinneringen hebben aan het thema ‘Octoberfest’.
Twee jaar geleden toen we in Tokyo woonden hebben we twee keer ‘Germanfest’ meegemaakt. Zoooo gezellig:-)!

Scott dacht ergens opgevangen te hebben dat het pas om zeven uur ’s avonds begon. Om vijf uur las ik op de tickets dat het al om drie uur begonnen was! Scott had net iets in zijn oog gekregen en kon amper zien, daarbij kregen we beiden ineens een allergische niesbui/loopneus aanval, en zo reden we halsoverkop, snotterend en tranend naar de Wheel inn. Halverwege de rit trok het gelukkig weer weg, heel eigenaardig toch… Ook Scott’s oog deed gelukkig geen pijn meer.

Er waren weer vooral veel mensen die wij niet kennen. Net als de vorige meer met Independence day. Maar gelukkig was er een handjevol mensen die we wel goed kennen dus daar installeerden we ons. Dat we laat waren was eigenlijk niet zo erg, zo hoefden we nergens in de rij te staan voor eten en bier. Het eten was heerlijk, sauerkraut, zoete bieten, braadworst, pork, en allemaal echt goed op smaak. De muziek was erg goed, voor zover ik dat natuurlijk kan beoordelen, maar het klonk in elk geval erg Duits. Alle muzikanten waren in lederhosen gestoken en met de band kwam ook een groep dames mee in mooie Duitse jurken gekleed die voornamelijk met elkaar dansten want ze kregen bijna niemand de dansvloer op.
Behalve toen ze de vogeltjes dans speelden, toen stond bijna iedereen daar te dansen! Ook raar he? Met de vogeltjes dans krijg je hier de mensen aan het dansen en daarna gaan ze weer stug zitten.
Ik zag een paar pogingen om een polonaise te beginnen maar halverwege naar onze tafel(wij zaten helemaal achterin) viel de rij al uit elkaar. Hier is een kort filmpje:

Nou had ik best wel mee willen dansen maar ik was de enige en zo’n held ben ik nou ook weer niet.
Echt tijd om te dansen was er overigens niet, het was super gezellig en we hebben wat afgelachen. Veelal om dingen die eigenlijk alleen grappig zijn als je erbij was, jammer he? Ook kwam Mark op het idee om mij een promofilmpje te laten maken voor het hout bedrijf waar hij voor werkt. Zijn baas vond het ook een goed idee. Lijkt me wel leuk om te doen, maar eerst maar eens kijken of ze er de komende dagen nog zo over denken. Moet ook kijken wat een mooie prijs is, niet? Ik had anders ook een mooi idee, om ter promotie van dat bedrijf een mooie kalender in elkaar te draaien met leuk geposeerde foto’s van twaalf houthakkende werknemers. Mark bijvoorbeeld, zou heel mooi, met ontbloot bovenlijf tegen een boom aan kunnen poseren, met zijn ene hand steunend op zijn bijl en met de andere het zweet van zijn voorhoofd vegend. Of zoiets.
Lijkt me harstikke leuk zo’n kalender! Iedereen vond het een top idee, behalve Mark en zijn baas. Flauw he?

Ik zit nu kennelijk ook in de Wheel Inn triathlon voor volgend jaar en ik moet roeien. Ik was me van geen kwaad bewust dat er uberhaupt een triathlon geplanned stond en ook niet dat ik mee ging doen. Nou hou ik wel van roeien maar kajakken is niet echt mijn stijl, ik hou meer van simpele houten roeibootjes met twee roeispanen.
Ik denk dat ik dat fantastische idee maar stilletjes ga vergeten.

En toen leerde ik de serveerster van de Wheel Inn ineens veel beter kennen. Joke noemen ze haar hier maar ze heet eigenlijk Johanna, en haar meisjes naam is Knecht en ze komt uit Dordrecht!
Toen ze elf was is ze hiernaartoe verhuisd met haar moeder en zussen. Haar hele Nederlandse familie zit hier! Nou jaaah! Is dat niet harstikke grappig? En wat nog interessanter is, is dat zij is getrouwd met iemand die dezelfde achternaam heeft als Scott! Er zijn drie takken met dezelfde achternaam in onze omgeving maar ze zijn alledrie geen familie, zeggen ze. Haar Nederlands is natuurlijk nog steeds goed want met haar familie praat zij Nederlands, maar wij hebben eigenlijk alleen maar in het Engels gepraat.
Dus, we wonen praktisch in hetzelfde gehucht, beiden uit Nederland en beiden met dezelfde achternaam!
Daar zakken toch je lederhosen van af niet?

september 13, 2009 at 3:41 pm 9 reacties

Eetbaar onkruid workshop

Een tijdje terug vertelde ik over een dame die ik tijdens de musical heb leren kennen. Zij werkt bij Penn Tech College en vroeg me of ik volgend jaar vanaf de lente een Eetbaar onkuid workshop zou willen organiseren.
Ik heb toen natuurlijk ja gezegd en ben intussen ook druk bezig geweest met info te verzamelen, een plan te maken, een eetbare onkruid tuin te ontwerpen die ik snel in elkaar kan zetten en vanaf het eerste jaar in elk geval redelijk toonbaar is.
Gisteren belde ze me op om te vragen of ik het nog steeds wilde doen, in verband met het workshop programmaboekje wat ze nu al moeten gaan samenstellen. Uiteraard, zei ik, ik wil het nog steeds doen.
En of ik vandaag misschien langs kon komen op de North Campus in Wellsboro voor een babbeltje met haar baas over mijn lesplan. Leuk! Toevallig had ik gisteren net mijn lijst met ‘wild plants’ klaar, compleet met de te gebruiken delen van de plant plus de groei- en oogst periodes. Ik heb het plan ook al al in grove lijnen in mijn hoofd.

Vanmiddag zat ik daar dus op kantoor bij Brenda, de workshop coordinator. Ik was best een beetje nerveus want ik bedacht me dat ik eigenlijk nog maar minder dan een jaar met dit onderwerp bezig ben en ook al weet ik er veel over, ik moet het wel kunnen brengen. Maar het gesprek verliep in elk geval erg goed.
Brenda hing aan mijn lippen en was helemaal gefascineerd door alles wat eetbaar is en leek het helemaal eens te zijn met mijn plannen.

De board moet het nog goedkeuren maar ik geloof dat zij het uiteindelijk toch voor het zeggen heeft want ze zei dat ze zichzelf ook gaat opgeven voor deze workshop. Ook kreeg ik alle formulieren al mee die ik moet invullen. Ik zal ook worden ingeschreven als: officiele edible wild plant instructrice voor Penn Tech College! Wow, wat een interessante carriere wending!
Over een paar dagen zal ze me voor mijn goedkeuring de tekst sturen waarin ze mijn workshop omschrijft voor het boekje.

Ik krijg voor dit project ook nog leuk betaald, vind ik dan. Ik kan er lekker voor thuis blijven en uiteraard worden alle kosten vergoed en wordt eventuele door mij gemaakte workshop documentatie door de college uitgeprint, in elkaar gezet en gedistribueerd.

Maar wat ik EXTRA leuk vind, is dat alle deelnemers na afloop een heus Certificaat zullen krijgen. En wat ik erg grappig vindt is dat IK daar mijn handtekening onder zal moeten zetten.
Mijn ont-zet-tend lelijke handtekening waar mensen altijd commentaar op geven:”Huh, wat staat daar?” of “HAHA is dat nou een handtekening?!”
Daar krijg ik echt binnepretjes van;-).

En nou maar hopen dat mijn plan voor het cultiveren van mijn eetbare onkruid tuin net zo goed uitpakt, als ik verwacht. Maar ik denk het wel.

september 10, 2009 at 8:08 pm 11 reacties

Upditjes en datjes

Happy Labor Day!
Labor_Day
Het is bewolkt, een beetje fris maar windstil en als je buiten komt ruikt het naar de winter.
Iemand heeft de haard al branden, het is grauw en stil, ken je die sfeer?
Ik word daar een beetje bleu van want ik heb nog lang niet alles gedaan wat ik wilde doen deze zomer.
Hopelijk komen er nog voldoende dagen dat we ontbijt, lunch en avondeten buiten op het dek kunnen nuttigen.

De douche is bijijijna af maar nog niet helemaal, de laatste loodjes wegen best zwaar, ik heb er de afgelopen dagen ook niets aan gedaan want mijn handen hadden even tijd nodig om te herstellen.
Maar hij wordt erg mooi, dat wel.

Het was ook de bedoeling dat we dit jaar de tuin eens onder handen gingen nemen, vooral ook omdat ik graag een tuin wil gaan aanleggen met kruiden, eetbaar onkruid en eetbare bloemen. En misschien een gedeelte waar veel vlinders op af zullen komen.
Ik heb alle zaadjes al op mijn ‘watch’ lijst op E-bay klaarstaan. Scott zegt dat hij alles zal proberen om het alle grond dit jaar nog omgespit te krijgen en met een bulldozer mooi vlak te krijgen. Dat zou mooi zijn want nu is het niet te doen. We hebben ook slangen en in die jungle moet je altijd uitkijken waar je loopt.
Ik kan bij ons niet eens bij de brandnetels (stinging nettles, al prikken ze niet want het zijn jonkies) komen dus heb ik die vorige week bij Steve en Gwen in de achtertuin geplukt. En ook al houden ze het daar netjes gemaaid, ook daar moet je uitkijken.
Ik zag een mooi bosje brandnetels en net toen ik die wilde plukken hoorde ik een kikker kwaken. Vlak onder het bosje zat een kikker, met zijn achterste gevangen in.. een slangebek! EEeew (schreeuwde ik inwendig uit). Die kikker was nog springlevend en ook al zou ik me er eigenlijk niet mee moeten bemoeien, ik doe ook maar wat mijn natuur me ingeeft, dus ik plukte een goldenrod stengel en prikte de slang die de kikker gelukkig direct los liet. Al mokkend verdween de slang in de struiken. En de kikker sprong vrolijk kwakend weg. (denk ik dan)
En als de slang hem niet alsnog heeft gevangen en opgepeuzeld, springt hij nu nog vrolijk kwakend in het rond.

Ook heb ik vandaag een mooie Excalibur Food Dehydrator aangeschaft (YAY!).
Ik wilde al een tijdje een dehydrator voor het drogen van mijn kruiden, want in mijn voorraadkamer gaat het veel te traag. Dus ik heb me gisteren flink verdiept in het gebruik van de Dehydrator en er ging een wereld voor me open. Je kan vrijwel alle soorten voedsel drogen in zo’n ding, en praktisch een heel leven lang bewaren, als je dat zou willen.
Ik ben helemaal enthousiast na het zien van de filmpjes op de Excalibur website en heb vandaag bij de Walmart gelijk weer nieuwe glazen potten aangeschaft voor het opslaan van al ons gedroogde eten, geweldig! We gooiden al bijna nooit voedsel weg maar straks dus helemaal niets meer. De overvloed aan groente en fruit die buurtjes en familie langs brengen wordt vanaf nu, indien niet direct genuttigd, gedroogd en bewaard.

Met de bijen gaat het goed al denk ik niet dat we dit jaar honing van ze kunnen afnemen. Beide kolonies zijn nog steeds enorm in populatie aan het groeien en ik vermoed dat ze, voor de eerste vorst, niet voldoende honing zullen hebben verzameld om de winter door te komen. Dat wordt dus bijvoeren met een suikerblok.

Over een paar weken komen mijn ouders voor twee weken bij ons bivakeren, ik kijk er ontzettend naar uit en ben ook al bezig een leuk programma samen te stellen, er zijn festivalletjes, leuke rondleidingen in het Cherry Springs State park met een nachttocht per boot of te voet, theater bezoek, First Friday in Williamsport, shoppen en wie weet een een uitje naar New York. Twee weken zijn eigenlijk te kort maar ze zullen zich in elk geval niet vervelen.

En nu ga ik een Italiaanse aardappel salade maken voor de schoonfamilie, want die komt vandaag bij ons eten.

september 7, 2009 at 12:35 pm 9 reacties

Wizard of weeds

http://www.greenearthherbs.com/xcart/home.php?cat=257

Erg interessant, ik heb al een week niet meer in mijn eigen tuin geshopped want geen tijd maar komende week ga ik weer lekker wat plukken!

september 2, 2009 at 7:46 am 5 reacties

Oudere berichten