Archive for oktober, 2009

HAPPY HALLOWEEN!


Voor Halloween hadden Scott en ik een paar dagen geleden bedacht dat we lekker gaan feesten in the Harper’s Creek Tavern, want rock cover band Mason Dixon speelt er vanavond!
Eigenlijk wilden we eerst naar de Cellblock maar we hebben ons bedacht omdat we er waarschijnlijk de oudste bezoekers zullen zijn. Plus, we vinden Mason Dixon een geweldige band.

Scott heeft nog een oud Barney Rubble kostuum en ik dacht wel dat ik tijd kon maken om een Betty Rubble kostuum in elkaar te zetten. Ik heb geen naaimachine en kan er, van wat ik me kan herinneren, ook niet goed mee overweg maar het kan met de hand toch best te doen zijn, had ik zo gedacht. Nou, eerlijk gezegd heb ik bijna zitten huilen van frustratie.

Afgelopen woensdag ging ik naar Surplus city om een mooi blauw furry stofje uit te zoeken. Maar ze hadden alleen een soort grijsachtig blauwe kleur en donker grijs, een beetje viezige kleuren wat weinig met Betty Rubble te maken had. Jammer. Toen heb ik maar een gewoon furry panter(of wat voor nepdier het ook is) printje uitgezocht en wat suede veters om het een en ander aan elkaar te rijgen.
Woensdag avond ben ik aan het jurkje begonnen en donderdag was ik zo gefrustreerd dat ik er bijna de brui aan had gegeven, ik had er al een halve dag aan gezeten en er kwam maar niets goeds uit. Wat een ellende, als je iets in je hoofd hebt en het lukt niet! Toen kon ik dus bijna wel janken.

Dus, toen maar lekker uit eten bij de Japanner in Williamsport, biertje erbij, en vrijdag middag lukte het opeens!

Gelukkig maar want ik had als alternatief gisterochtend bij de Dollar General een Morticia outfit gekocht voor kids in de grootste maat die ze haddenb. Maar bij thuiskomt bleek dat het toch echt net iets te klein was voor mij. Dat is het handige van mijn maat dat ik soms bij de kinderkleding kan shoppen, ik heb vorige week bijvoorbeeld een compleet nieuwe sport outfit gekocht, broek en hooded sweat bij de boys department en dat past perfect. Maar goed, soms lukt het dus niet.

Qua trick or treaters aan de deur is het bij ons altijd stil, want we zitten zo afgelegen. Gwen komt vanavond nog wel even langs met Jackson en Ellie maar it’s just not the same. We weten al hoelaat ze gaan komen en wat ze aan zullen hebben. Want we waren er net nog voor Jackson’s vijfde verjaardag met de familie.

Daar werd ons trouwens voorzichtig gevraagd of wij misschien volgend jaar een Halloween feest zouden willen organiseren bij ons thuis of in onze schuur, (en oh ja, of we dit jaar ook weer een Oud en Nieuw feest gaan geven want dat vonden ze zeer geslaagd).

Dat vind ik wel een goed idee! Al ben ik nog nooit naar een Halloween feest geweest.
Ongelooflijk he? Vanavond is mijn allereerste Halloween party!
En dit is mijn kostuum:

Halloween outfit

Met bijpassende schoenen en diadeem, moet alleen nog even een tasje maken.

Happy Halloween, everybody!

oktober 31, 2009 at 2:36 pm 3 reacties

Planning the work

Ongelooflijk hoeveel werk zo’n eetbare onkruiden tuin en workshop project eigenlijk kan worden.
Al dat werk en al de research die ik ervoor doe, ik begon me gister af te vragen of het de moeite allemaal wel waard is. Maar aan de andere kant, ik heb straks wel iets bijzonders.
Ik denk dat er genoeg geinteresseerden zijn en het oogsten voor onszelf wordt straks veel makkelijker.
Als alles allemaal goed gaat tenminste. En dat hangt af van de voorbereidingen.
Plan the work and then work the plan is het motto.

Ik zou tezijnertijd ook zaadjes van alle onkruiden voor verkoop beschikbaar kunnen stellen aan mensen die ook zo’n tuin willen beginnen. Sommige zaadjes zijn namelijk moeilijk te verkrijgen omdat de plant, alhoewel native to Pennsylvania, toch moeilijk te vinden is.
Maar ik heb nu bijna alles wat ik in mijn omgeving kan laten groeien. Bijna. Een van de planten die ik heel graag wilde hebben is de Jerusalem Artichoke.

Jerusalem Artichokes
Jerusalem Artichokes

Van de vader van een vriendin van een vriendin op facebook, die toevallig niet ver weg woont, kan ik wel wat wortels krijgen om direct te planten, dat is geweldig! Want ik heb wel zaadjes weten te bemachtigen maar wortels zijn veel beter, daar kan ik volgend jaar dan al wat van oogsten.
Ik zou over dit hele project wel een aparte blog kunnen bijhouden, als ik tijd had.

De layout is ook apart hoofdstuk.
Ik heb een oppervlak van ongeveer 30 x 75 ft tot mijn beschikking op de zuidkant die afloopt naar het zuiden.
Ik kan nog niet echt een leuke layout bedenken die ook praktisch is. Die kan ik eigenlijk pas gaan maken als ik van alle planten en struikjes precies weet welke pH waarde en andere grond omstandigheden bij ze past. Ik zal op een enkele plek ook wat schaduw moeten maken maar niet veel gelukkig. Tot nu toe zijn het alleen de blauwe viooltjes die schaduw nodig hebben. Ik ga op alfabetische volgorde en zoals je ziet ben ik nog niet door de hele lijst heen. Maar afgaande op waar ik verschillende planten heb gevonden denk ik niet dat ik veel meer schaduw nodig heb.
Dit is de lijst van planten/struiken die volgend jaar in de edible wild plant garden te vinden zullen zijn, met een beetje geluk:
Amaranth
Wild asparagus
Barberry – onder voorbehoud
Bayberry – onder voorbehoud
Blue violet
Butternut -staat al in de tuin
Catnip
Chicory
Cleavers
Coltsfoot
Common Chickweed
Common elderberry – onder voorbehoud
Galinsoga -deze kan ik nog niet vinden
Ground-cherry
Japanese knotweed -onder voorbehoud
Jerusalem Artichoke
Lamb’s-quarters
Ostrich fern
Oswego tea
Pennycress -kan ik ook nog niet vinden
Peppermint
Purslane
Red Clover
Rose
Sassafras
Sheep sorrel
Shepherd’s purse
Spearmint
Spearscale -kan ik ook nog niet vinden
Stinging Nettle
Strawberry
Winter Cress
Wood sorrel
Wild lettuce
Nou dat is toch een leuke lijst, niet?

Door dit project loop ik op mijn kruidenstudie alleen wel erg achter. Toch maar weer wat tijd voor maken vandaag.

oktober 26, 2009 at 10:42 am 5 reacties

Winterse plaatjes

De afgelopen dagen zag het er hier bij ons zo uit:

we hebben een 2 car garage maar die staat vol met rommel momenteel.

we hebben een 2 car garage maar die staat vol met rommel momenteel.

Huis, weggetje, schuurtje
Huis, weggetje, schuurtje
Onze tuin aan de oostkant

Onze tuin aan de oostkant

Ondergesneeuwde bijen kast

Ondergesneeuwde bijen kast

Pad achter het huis wat naar de kreek leidt

Pad achter het huis wat naar de kreek leidt

Ons huis vanaf de zuidkant

Ons huis vanaf de zuidkant

july2009 027
Best mooi voor af en toe maar zo vroeg en zoveel had voor mij niet gehoeven. Ik ben er gewoon echt niet klaar voor.
De zomer was te kort dus ik ga serieus wat plannen maken voor een vakantie in Hawai’i en Arizona.
I need palmtrees!

oktober 18, 2009 at 2:29 pm 14 reacties

Ik ben d’r weer:-)

Mijn ouders zijn vorige week vrijdag weer naar Nederland vertrokken.
De tijd ging jammer genoeg wel heel erg snel en daardoor heb ik geen tijd kunnen maken om even achter de computer een update te geven over alle leuke dingen die we gedaan hebben. Dus ik dacht, laat ik een leuke slideshow op mn blog zetten, maar dat gaat niet zo makkelijk in wordpress.
Dus dan maar zo.
Het begint met de foto’s van alle cadeautjes die we hebben gekregen. Af en toe moet je de cursor naar het ‘caption’ gedeelte bewegen anders verdwijnt de ondertiteling. (Bij sommige foto’s zit overigens geen ondertiteling).

Ondertussen ben ik al weer helemaal in workmode, het plannen van mijn eetbare onkruid tuin is toch een flink project aan het worden. Dat gaat meestal zo met mij, in het begin denk ik altijd dat het allemaal wel makkelijk zal gaan want in dit geval is het immers onkruid, dat groeit altijd wel, maar als ik er dan induik wordt het alsmaar meer werk, heel gek.
Ik wil het ook helemaal goed doen. Dus ik set my environment up for success (zoals dr. Phil weleens zegt) en zorg dat ik van elke plant precies weet of het luchtige aarde of klei of zand achtige aarde nodig heeft, (note to self, buy soil testing kit or ask for Christmas). Alle onkruid zaadjes die ik heb verzameld en gekocht moeten wel echt ontkiemen anders heb ik nog niets. Winterzaaien is een goede methode maar stel dat het nou niet lukt?
Dus ga ik een gedeelte winterzaaien, een gedeelte binnenshuis beginnen en een gedeelte bij de buren uitgraven en hier naartoe verplaatsen. Het moet maar.

Het sneeuwt vandaag! En niet zo’n beetje ook en mijn bijen zijn nog niet winterklaar, ik hoop maar dat dat goed gaat. Ik ben eergister weer naar de beekeeper’s meeting geweest en heb inwendig weer ontzettend gelachen. Wat een figuren kom je daar tegen. De voorzitter had geregeld dat Bruce, een lid van de club, wat ging vertellen over het voorbereiden van honing, wanneer je die op keurings markten wilt laten beoordelen door een jury. Bruce heeft al veel prijzen gewonnen en weet alles over waar een jury op let.
“En Bruce gaat ons hopelijk wat geheimen verklappen”, zei de voorzitter, het woord aan Bruce gevend. Bruce is een oude dikke kalende man met bril en hij had op het bureau naast de voorzitter zijn eigen stekje opgezet met wat potjes honing en plastic doosje gevulde hoingraat en dergelijke. Aan het gegniffel van John, een andere bijenhouder die met mij meereed (omdat hij ’s avonds niet kan rijden) en andere mensen kon ik wel opmaken dat het weer wat bijzonders ging worden. Toen Bruce begon te praten wist ik waarom.
Bruce neemt zijn tijd, hij praat langzaam en gaat ook graag in op details. Zo noemde hij al zijn kleuren honing en raakte halverwege zijn tel kwijt. Hij wilde bijna weer helemaal opnieuw beginnen maar merkte gelukkig dat we wel begrepen dat hij veel kleuren honing heeft en die allemaal zoveel mogelijk apart houdt. En labelt.
Voor de jury, moeten de labels op het potje allemaal op precies dezelfde hoogte zitten. Hij liet ons twee potjes zien, en de labels zaten min of meer op dezelfde hoogte al zat het label op het eerste potje wel ontzettend scheef. Maar goed. Ook mag er geen schuim op de honing zitten. “En hoe haal je dat schuim er nou uit?” zei Bruce als introductie op het enige geheim wat hij wilde verklappen. Hij haalde iets uit zijn borstzak en hield het omhoog:”With his plastic spoon I get at Wendy’s when I go get a Chillie “. Hij demonstreerde hoe de maat van de lepel precies de juiste maat heeft voor het handig verwijderen van het schuim. Je plaatst de lepel met de bolle kant horizontaal op de mond van het potje zodat het volledig de honing bedekt (de honing oppervlakte mag aan de buitenkant niet zichtbaar zijn onder de dop dus je moet het potje bijna helemaal vullen), en haalt de lepel er weer uit en zo haal je het schuim eraf!
“Is THAT your SECRET?!” riep een vrouw uit en iedereen begon te lachen. Want ja, het is ook niet echt heel spectaculair. Hij liet ook al zijn prijzen zien, vaantjes en strikken, het hoogste geldbedrag wat hij ooit won was twee en dertig dollar. “Yeah, I always win, but it really helps that I never have any competition!” Blijkt dus dat hij op zulke markten vrijwel altijd de enige is met honing. Sja, zo kun je wel winnen ja!
Vervolgens vertelde hij over de vochtigheidsgraad in de honing en hoe hoog hij mag zijn.
Om het zelf thuis te meten had hij een duur apparaatje gekocht, het leek op een mini telescoopje. Hij deed een druppel honing in het aparaatje op een soort glasplaatje, keek door de lens en zei:”And now you can read the moisture level…if you have good eyesight that is…” Hij kon het niet lezen hihihi.
Ik wou dat ik dit had kunnen filmen, priceless! Afijn, het aparaatje ging de hele groep rond, en toen het weer terug kwam bij Bruce was de voorzitter alweer aan het woord over een artikel in een bijen magazine over bijen gif therapie. John stootte me aan en fluisterde, “Watch how Bruce is going to take the honey of that thing”. Met zijn vinger haalde hij de hoing eraf en stopte het in zijn mond, en met spuug maakte hij het glasplaatje schoon, stak zijn vinger weer in zijn mond en met een gebruikt frommelig zakdoekje maakte hij het glasplaatje droog. “Owww Jammer! I hoped he was going to lick it off!” zei John.
De volgende meeting is pas weer in maart.

Het is nu wel erg wit buiten, bah, bah en nog eens bah!

oktober 15, 2009 at 9:08 am 7 reacties