Archive for november, 2009

Jachtseizoen

De nicht met de hightlights en haar man reden vanmorgen om vier uur op hun 4-wheelers allebei naar een treestand op ons terrein. Haar man nam het veld voor ons huis voor zijn rekening en zij ging heel stoer in haar eentje naar de bossen, achter ons huis. Het was nog pikkedonker en we konden haar uit ons slaapkamerraam precies volgen door het licht van haar 4-wheeler.
Daar ging ze, door de kreek, door de bossen, de heuvel op, het bos in.

Dapper hoor, ik ben nog steeds een bangepoeperd en ga echt niet in mijn eentje het bos in.
Ik heb een fluitje gekocht die ik om mijn nek hang als ik een kruidentocht maak en heb Scott op het hart gedrukt dat, als hij ooit mijn fluitje hoort, hij direct hulp in moet schakelen en mij met geweer en eerste hulp koffertje moet komen redden. Want je weet maar nooit met die beren en die herten met grote geweien en coyotes.
Scott moet daar altijd om lachen, “Ze doen ECHT niets! Ze zijn banger voor jou dan jij voor hen.”
Nou, ik vind het wel goed zo, ik neem geen risico. Twee jaar geleden is een vrouw door een beer aangevallen toen ze vogelvoer ging bijvullen, in haar tuin. En dat was in Pennsylvania. Dus.

Onze nicht en haar man waren niet de enigen die al zo vroeg op pad waren. We werden al vroeg gewekt door het geluid van auto’s, trucks en 4-wheelers die langs ons huis reden want het is vandaag een speciale dag. Vandaag is namelijk het jachtseizoen op herten geopend.
Het was vanmorgen net of we in de stad woonden, zo druk was het hier.
Daarbij scheen het licht van de koplampen onze slaapkamer binnen. In gedachten zie ik mezelf volgend jaar al gordijnen ophangen speciaal voor deze dag.
Ik dacht eigenlijk dat het jacht seizoen al begonnen was, maar die schoten die ik de afgelopen dagen heb gehoord was kennelijk het ‘warmschieten’ van de buren. Je moet natuurlijk zorgen dat de scope op je geweer goed afgesteld staat en checken of de trekker gesmeerd moet worden. Ofzo.
Door al dat verkeer vanmorgen, zou je denken dat die herten wel in de gaten hebben dat er iets aan de hand is vandaag.

Er wordt niet alleen door de locals gejaagd, er komen ook veel mensen uit de stad om hier te jagen, die zijn lid van een jachtclub en gaan hier dan een paar dagen bivakkeren. Of ze hebben hier familie wonen die een mooi stuk grond hebben voor de jacht. Je ziet rond deze tijd ook veel nummerborden uit NY.
En het straatbeeld wordt weer bepaald door camo met knal oranje. Beiden niet mijn kleuren ;-).

Het stikt hier van de jachtclubs, allemaal met een clubhuis en een groot stuk land eromheen. Sommige zijn een beetje stoffig zoals die waar wij lid van zijn,

Dit is ons clubhuis, het ziet er van de buitenkant best okay uit maar het interieur is een beetje deprimerend.

Maar er zijn ook wat luxere jachtclubs, waar bijvoorbeeld alleen dokters en advocaten lid van mogen worden. Zo’n clubhuis en jacht terrein deel je dan met andere families of branchegenoten.
Een vriend van Scott die bank directeur is wil Scott graag lid maken van zijn club, die toevallig precies grenst aan onze ‘tuin’. Ik heb gehoord dat dat clubhuis redelijk modern is, dus ik ben wel een voorstander:-).
Het kost alleen wel wat om lid te worden van deze club, zo’n driehonderd dollar per jaar. Daar moeten we dus nog even over nadenken want zovaak zullen we er waarschijnlijk geen gebruik van maken.

Ome Bill is ook aan het jagen op ons veld vandaag, die kwam wat later aangereden en zit in zijn boomhutje met een thermoskan met koffie en bier. Het is nog maar elf uur ’s ochtends en ik heb toch al veel schoten gehoord.
Scott doet niet mee dit jaar want die is te druk met de zaak en moet weer een paar dagen op zakenreis. Maar dat vindt hij niet erg, hij is niet zo’n fan van jagen.

Ben benieuwd of ze wat raken vandaag.

november 30, 2009 at 12:02 pm 4 reacties

Zwarte vrijdag

Ik had er natuurlijk al veel over gehoord, over die black friday, de dag na Thanksgiving, waar je vroeg voor uit de veren moet om mega super koopjes te scoren in de mall. Maar ik was nog nooit geweest.

Dit jaar wilde ik het wel meemaken, die volle parkeerplaatsen, lange rijen en super koopjes om 4 uur ’s ochtends. Met mijn schoonmoeder en schoonzus had ik afgesproken om dit jaar te gaan. Vier uur was ons te vroeg maar als we om half vijf vertrokken was het nog wel te doen.

Ik had me goed voorbereid:
-telefoonwekker gezet op kwart voor vier
Snel-shop kleren klaargelegd:
-trainingsbroek
-instap sneakers
-tanktop
-hooded sweatshirt met rits (gaat m’n haar niet in de war en blijven mijn gepotloode wenkbrouwen tenminste zitten)
Deze outfit is uitermate handig voor als je snel kleren en schoenen wil passen.
En je hoort er dan ook helemaal bij.
-twee betaalpasjes (steek ik gewoon in mijn zak of in mijn sokken voor deze gelegenheid want met dit soort dingen kun je het beste tasloos shoppen)
-m’n camera (zou ik gewoon in de auto laten liggen na foto’s gemaakt te hebben van de overvolle parkeerterreinen en rijen mensen voor de winkels.)
-fruit and nuts repen
-banaan
-bidon met water. (eten en drinken blijft ook in de auto)

Maar, om tien over half vijf werd ik wakker gebeld! Mijn wekker was niet afgegaan en de meiden vroegen zich af waar ik bleef. EEh verslapen, sorry girls!
Het was gelukkig niet erg want op het laatste moment besloot er nog iemand mee te gaan en die haalden ze eerst op om daarna mij op te halen. Ik had vijf minuten de tijd.
Dat vond ik wel relaxed, ik zou eigenlijk naar Gwen’s huis rijden maar nu werd ik opgehaald, dat scheelde toch weer een ritje.
Dankzij mijn voorbereidingen stond ik binnen vijf minuten buiten, al was ik uiteindelijk wel mijn telefoon en camera vergeten.

Om tien voor vijf waren we dan eindelijk op weg. Het was nog donker toen we om kwart voor zes aankwamen bij het winkelcentrum. De autos stonden langs de kant van de weg geparkeerd omdat de parkeerterreinen vol zouden zijn. Maar, vreemd genoeg hadden wij geen enkele moeite om gunstige plekken te vinden tegenover de winkels.
Er waren ontzettend veel mensen maar in de winkels viel het met de drukte best mee. Niemand werd onder de voet gelopen, niemand was aan het graaien. Sommige rijen waren lang maar toch verliep het afrekenen bij de kassa erg snel. Ik vond het eigenlijk wel heel relaxed!

Heb ik wat mooie deals gescored?
Nee niet echt. Want wat ik op mijn kerstcadeau lijstje had staan was allemaal net niet in de Black Friday aanbieding.
Nou ben ik best wel een krent en betaal ik liever zo min mogelijk maar ik ga ook niet op koopjes af omdat het koopjes zijn. Dus voor een gezichtscreme en broeken van een bepaald merk betaalde ik toch de volle prijs.
En dingen die ik zelf gebruik, zoals schilder doeken en verf en kwasten, zijn nooit in de aanbieding, ook niet op deze dag.
In elk geval had ik zo een gratis ritje naar de mall zodat ik mijn inkopen kon doen. Want omdat ik zo’n krent ben, ga ik nooit naar de mall, omdat het zo ver is en omdat benzine niet goedkoop is. Dus zo zie ik het toch maar weer als een meevaller.

Voor de echte Black Friday drukte en drama moet ik volgend jaar misschien maar dichter bij huis blijven, en naar de Walmart in Mansfield gaan. In de mall hebben ze namelijk geen Walmart maar het lijkt me echt geweldig om zoiets als dit aan te treffen:

november 29, 2009 at 8:53 am 3 reacties

Thanksgiving, een stap in de goede richting.

Ik moet eerst even mopperen hoor.
Een dag voor Thanksgiving stond ik me weer uit te sloven in de keuken.
Toen ik pas in Liberty woonde en ik dat country living gedoe helemaal niet zag zitten, en ik mijn frustraties uitte tijdens een telefoon gesprek met een vriendin in Nederland, werd de term:
‘countryliving, homemaking, pie-baking twat’ geboren. Dat was precies hoe ik me voelde.
Ik zie het country leven nog steeds niet zitten but I make it work.

Een dag voor Thanksgiving voelde ik me weer zo.
Niet dat er iets verkeerd mee is als je graag taarten bakt, maar als je eigenlijk niet zo bent, maar je door rolbepalende tradities uren in de keuken bezig bent met ongezonde dikmakende gerechten die de familie graag wil eten, en wetende dat het alleen de vrouwen zijn die nu aan het zwoegen zijn en geen enkele man de volgende dag de handen uit de mouwen zal steken, dan heb ik daar toch tegenstrijdige gevoelens over.
Ik zou uiteraard kunnen beslissen om niets bij te dragen aan het eten, maar dan loop ik weer de kans niets lekkers te kunnen eten.

Maar goed, mijn sweet potatoes en key lime pie vindt iedereen errrug lekker dus die maakte ik. Ik ben tenslotte ook erg ijdel en als mensen mijn eten de hemel in prijzen, wat kan ik dan anders dan daar gehoor aan te geven.

Mijn keylime pie

Hoe vieren wij Thanksgiving.
We komen elk jaar met de hele familie van Scott samen op het clubhuis van de jacht club. Niet mijn favoriete omgeving met dat ouderwetse stoffige interieur. Het liefst had ik de hele meute bij ons in huis, maar het is nou eenmaal traditie en daar moeten we het maar mee doen.

De dames in de keuken


waar nog even alles in de oven wordt opgewarmd, de kalkoen wordt gesneden en de tafel wordt gedekt.

De tafel

waar we met zijn allen aanschuiven voor een uitgebreid Thanksgiving dinner, wat ’s middags rond lunchtijd begint. Bij ons hebben we de holiday dinners altijd ’s middags, daar moet ik nog steeds aan wennen. Het lijkt me ’s avonds gewoon veel gezelliger, als het donker is buiten en je binnen kaarsen aan kan steken.
Overigens is besloten om dit jaar over te stappen op wegwerp bordjes en bekertjes. Evenzogoed was er nog een hoop afwas en dat wegwerp servies staat een beetje jammer, vind ik.

Er wordt veel gegeten, en daarna gaat iedereen buiten wat wandelen, voetballen met de kinderen, of in de huiskamer zitten kaarten en uitbuiken.

Behalve natuurlijk de vrouwen, want die hebben immers gekookt en alles voorbereid, dus die mogen ook alles afruimen, afwassen en opruimen. Maar daar wil ik het eigenlijk niet weer over hebben.
Al vind ik het echt belachelijk. Ik hoorde overigens nog een andere dame hierover mopperen en ik denk dat we dit volgend jaar ter sprake gaan brengen.

Scott zijn verjaardag is altijd op of rond Thanksgiving en wordt daardoor nooit echt gevierd door de familie. Hij zegt wel dat hij er zelf niet om geeft maar als er niets gedaan wordt dan is hij stiekem toch wel teleurgesteld. Dus sta ik ook voor Scott in de keuken om iets lekkers te maken op de dag voor Thanksgiving, of erna. Maar dat vind ik niet erg.

Vorig jaar vond ik Thanksgiving erg saai en hing er om verschillende redenen een negatieve sfeer. Er was een familie geschil over een jachtvergunning, sommige mensen waren verdrietig omdat Obama had gewonnen en het eten was niet zo lekker.
Maar gelukkig was Thanksgiving dit jaar op verschillende manieren toch geslaagd.
(ik ben nu klaar met het gemopper)

Scott’s verjaardag, die normaal wordt ondergesneeuwd door Thanksgiving, werd gevierd met een tie-dye taart die schoonzus Gwen had geregeld en er werd zelfs voor hem gezongen. Het was ook voor zijn neef die een maand daarvoor ook de magische grens van 40 had bereikt. Dus dubbelop feest.

Vorig jaar zag iedereen er nog saai en onverzorgd uit maar dit jaar droegen verschillende dames hun nette seasonal sweater, sommige met glimmende kraaltjes geborduurde patroontjes erop zelfs.
En ik zag hier en daar wat make up en sieraden, zelfs!
En een nicht had ineens een heel vlot kapsel met highlights, zelfs!
(ik was echt onder de indruk, want eerlijk waar, ik begon echt te denken dat ze vanwege haar geloof niets aan haar uiterlijk mocht doen)
En het eten was een stuk smakelijker, en er waren geen taarten uit pakjes.
En er was geen concurrentie strijd bij de andere dames om mijn gerechten te ‘boycotten’ zoals vorig jaar, en er was genoeg plek voor mijn sweet potatoes en key lime pie, waar iedereen van genoot.
En niemand was verdrietig omdat Obama nu president is.
En het gebed werd luchtig gehouden zonder rare citaten uit de bijbel.
En tante Rita leerde ons kerststerren maken:

Er was trouwens nog iets grappigs gebeurd.
Voor de grote dag werd er over en weer geemailed door de hele familie. Over de tijd, de gerechten, over wie een football meeneemt, of er nog ge-4-wheeled ging worden. Tot we eergisteren een email kregen van Scott(dat dachten we), die zei:
“I am not a part of your family, please take me off your list.
Happy Thanksgiving anyway!”
Ik vond dat wel een rare grap van Scott en vond het al niet zijn soort humor, en gelukkig kwam Gwen erachter dat we alle emails al die tijd naar een totaal andere Scott hadden gestuurd, wiens email adres op een letter na precies hetzelfde is als die van onze Scott! Die persoon zal wel gedacht hebben, wat moet ik hier nou weer mee aan.
Daar werd nog hartelijk om gelachen tijdens het dinner.

Misschien dat het niets met mij te maken had hoor, maar ik ben toch blij dat de meeste dames dit jaar toch een klein beetje moeite hebben gedaan wat betreft kleding en make-up, wat ik vorig jaar al hoopte.

Voor volgend jaar heb ik het volgende in gedachten:
-Een Martha Stewart achtige aankleding voor de tafel met wit linnen tafelkleden en servetten, misschien zelfs servet ringen, of mooie placemats en runners.

-Een muziekje op de achtergrond
-Kaarsen (ik had een paar waxine lichtjes aangestoken maar volgend jaar wil ik gewone kaarsen)
-Echte borden en glazen
-Wijn voor de liefhebbers
-De regel invoeren:”Wie kookt ruimt niet af en wast niet af”
-En ik ga op zoek naar een leuk zwart jurkje met halve mouwen.
-En ik zou het ook leuk vinden als iedereen een bedankje uitspreekt.

De mijne is dat ik dankbaar ben dat, ondanks dat we het allemaal vaak niet met elkaar eens zijn, ik terecht ben gekomen in toch best wel een leuke familie waar iedereen altijd voor elkaar klaar staat.

En nu gaat deze countryliving, homemaking, pie-baking twat even ebayen voor classy tafel kleden, ook vast voor de kerst. Want dat is ongeveer hetzelfde verhaal.

november 28, 2009 at 4:02 pm 7 reacties

Happy Thanksgiving!

november 26, 2009 at 8:08 am 2 reacties

Verrassings reisje

Dat ik zo gestressed was de vorige keer had natuurlijk vooral te maken met het feit dat wij een reisje gingen maken.

Een korte surprise visit naar…Nederland!
Mijn opa en oma waren 60 jaar getrouwd, een geweldige mijlpaal natuurlijk. De burgemeester kwam er zelfs voor bij hun op de koffie.
Uiteraard wilden mijn opa en oma dit jubileum met ons allemaal vieren.
Eigenlijk zat het niet in de planning voor ons om nog een reis naar Nederland te maken maar uiteindelijk besloten Scott en ik om toch een kort reisje te boeken om dit feest bij te kunnen wonen.
En natuurlijk vertelden we dit aan bijna niemand want hoe meer mensen je kan verrassen, hoe leuker.

Bij aankomst in Nederland ging Scott lekker joggen in de stad en bij zijn neef langs en ging ik op weg naar het huis van mijn ouders om mijn moeder te verrassen. Alleen, die was helaas niet thuis! Gelukkig had ik de huis sleutel en kon ik haar op haar mobiel bereiken om mijn verbaasde moeder te vertellen dat ik vanaf haar huis belde.
Wel grappig al was het niet helemaal zoals ik het me had voorgesteld, maar dat maakte niets uit, we zouden elkaar toch op zondag zien als we met haar meereden naar het feest.

Wij bleven de eerste dagen lekker in de stad in een hotel zodat we ook wat van het stadse nachtleven konden meepakken. We hebben er die eerste avond na aankomst flink gebruik van gemaakt, samen met een van mijn beste vriendinnen en haar vriend en Scott’s neef Steve, want het was weer ouderwets gezellig:-).

Zaterdag sliepen we lekker lang uit en maakten toen een lange wandeling door de stad, over de Albert Cuyp en door het Sarphatie park.

’s Avonds verrasten we mijn zusje. Met haar vriend hadden wij achter haar rug om een etentje geplanned in de stad. Haar vriend had haar uiteraard niets verteld over onze komst dus zij dacht dat ze gezellig met hun zoontje uit eten gingen, gewoon met z’n drietjes. Toen ze aankwamen in het restaurant was haar reactie dan ook priceless.
Ik zwaaide lachend naar haar en zij keek me met zo’n wazige blik aan van: “Waarom zwaait die vrouw naar mij? En die man die naast haar zit? Dat lijkt Scott wel, en die vrouw…dat lijkt Bibi wel…. maar dat kan toch niet?…” Ze keek ons recht aan en het duurde echt lang voor ze het helemaal door had hihihi maar toen het kwartje eindelijk viel was ze helemaal door het dolle heen. Het was een super gezellige avond.

Het feest van mijn opa en oma vond op zondag plaats in Uithoorn.
Wij checkten zondag uit in het hotel en vertrokken naar het huis van mijn ouders waar ik me nog even omkleedde voor het feest. Behalve mijn zusje, haar vriend en mijn ouders wist niemand van de familie dat we in Nederland waren dus dat was wel leuk.

Toen we het restaurant in kwamen lopen was de verrassing dan ook groot voor mijn opa en oma, die vonden het geweldig, en natuurlijk ook mijn ooms en tantes. Oma had al zo’n voorgevoel, zei ze, maar ze wist het toch niet zeker. Ze hadden het wel gehoopt maar dachten dat het ons misschien niet zou lukken.

Maar opa had voor alle genodigden zelf ook een verrassing!
Toen ze veertig jaar getrouwd waren had mijn opa een optreden van Lee Towers geregeld. Dat vonden we allemaal geweldig, ook al was het niet ieder z’n muziek smaak, bij zo’n gelegenheid is het toch speciaal als zo’n grote artiest ineens voor je neus staat te zingen. Er waren geruchten dat opa ook deze keer een act had geregeld. Dus we waren erg benieuwd wie het dit jaar was.
Op de achtergrond werd een podiumpje neergezet en een muziek installatie opgesteld. Met een gouden microfoon… Weten jullie al wie het is?


Ik met Scott, mijn zusje, mijn schoonbroer en hun zoontje en ome Johnny met Koos Alberts op de foto!Het was Koos Alberts!
Is dat niet geweldig??
Dat was natuurlijk harstikke gezellig. Onbewust kende ik toch veel nummers van hem. Zelfs Scott kwamen sommige nummers wat bekend voor, van zijn bezoeken aan piano bars in Amsterdam toen hij daar nog wel eens heen ging met andere expats.

Zoals gezegd bleven we op zondag bij mijn ouders slapen, en maandag togen we naar het huis van mijn zusje en haar vriend om daar een nachtje te logeren. ’s Avonds kookten we samen en nodigde ik een van mijn beste vriendinnen uit om mee te eten, dat werd ook weer ouderwets gezellig. We bleven gelijk maar logeren, en mijn nog niet aangetrouwde schoonbroer bracht Scott de volgende ochtend naar het vliegveld.
Scott moest weer aan het werk en kon niet langer blijven jammer genoeg.

Dinsdag heb ik grotendeels doorgebracht met mijn zusje, neefje en mijn moeder. En kon het gelukkig zo regelen dat ik tussentijds nog even snel een borrel en een etentje kon doen met wat goede vrienden die ik echt niet wilde missen. Woensdag ben ik met mijn moeder nog even langs geweest bij mijn opa en oma, en hebben we een beetje gewinkeld.
In mijn favoriete winkel, de WE vond ik een supermooie lange winterjas die mijn moeder en ik samen betaalden.
Zo is het nog wel te doen met die dollar koers.

En Donderdag ochtend zat ik weer in het vliegtuig op weg naar huis.

En toen werd ik harstikke koortsig en verkouden en nu, dinsdag middag voel ik me pas weer mens.
Gelukkig dat het niet veel langer heeft geduurd want de feest dagen komen eraan.
Niet alleen Thanksgiving, maar ook Scott zijn veertigste verjaardag! En die valt precies op Thanksgiving.
Dus als het weer even stil is op mijn blog dan weet u dat ik aan het feesten ben;-).

november 24, 2009 at 7:57 pm 10 reacties

Wie mooi wil zijn…

Vanmorgen vond ik het hoog tijd om mijn haar te verven. En dan maar hopen dat ik geen allergische reactie krijg.
Af en toe, in een stressvolle periode, ben ik extra vatbaar voor allergische reacties op cosmetische artikelen. En stress hebben we momenteel wel, met huizen die nog steeds niet verkocht zijn, Scott’s bedrijf, mijn onkruiden project, verjaar- en feest dagen die eraan komen, werk in huis dat steeds maar opstapelt en andere dingen.

Ik heb zojuist, zonder morsen (hoera!), de verf in m’n haar aangebracht en dat moet ik even dertig minuten in laten trekken.
Ondertussen zal ik jullie vertellen over de aller ergste allergische reactie die ik ooit heb gehad, want daar moest ik ineens weer aan denken.

Scott en ik hadden elkaar net een paar maanden leren kennen, dat was in juni of juli, dat weet ik nu even niet meer, maar het was in elk geval in 2005. Na een paar maanden ging hij terug naar de VS, om zijn werk voor zijn bedrijf in Louisville, KY voort te zetten.

Dat was natuurlijk vreselijk, ben je stapel verliefd en kun je niet meer bij elkaar zijn.
Nou had ik eigenlijk niet te klagen want Scott zorgde er wel voor dat ik af en toe een weekend over kon komen en af en toe kwam hij weer naar Nederland. Maar toch voelt het vreselijk als je van elkaar verwijderd bent.

Op Scott’s werk werd elk jaar een groot en chique kerstfeest gegeven. En Scott had ook hiervoor weer geregeld dat we er samen heen konden.
Ik was nogal zenuwachtig want ik was nog nooit naar zo’n sjiek feestje geweest. En ik vond mezelf eigenlijk niet sjiek genoeg dus ik zat met mijn handen in het haar over wat ik aan moest enzo.

Ik had gelukkig wel een leuk jurkje maar er moest echt iets hooggehakt onder en daar kon ik niet op lopen. En omdat ik er niet op kon lopen had ik geen hoge hakken in de kast, dus die moest ik nog kopen. Na lang zoeken op de Kalverstraat en Nieuwedijk vond ik een paar wat redelijk comfortabel zat en leuk stond onder het jurkje.

Met m’n haar wist ik al helemaal niet wat ik ging doen dus dat ging gewoon maar in een strakke paardestaart.

En toen, make-up. Dat moest ik zelfs nog aanschaffen want meer dan een oogpotloodje gebruikte ik niet.
Dus ik haalde wat oogschaduw en dergelijke bij de HEMA. (Blauwe oogschaduw nog wel.)
Hoe je make-up aanbracht wist ik ook niet, dus ging ik een beetje oefenen een week voor vertrek.
Dat ging best goed voor een paar dagen.
Mijn vliegtuig vertrok vrijdagochtend maar op woensdagochtend, werd ik wakker met twee dikke ogen!
Vre-se-lijk zag ik er uit, net Rocky na een boks wedstrijd maar dan zonder bloed.
Toen schoot echt de stress erin want hoe kon ik nou met twee van die dikke ogen aan komen zetten?
Van de zenuwen kreeg ik ook ineens overal pukkels op mijn gezicht en werd mijn huid supervet. Oh wat een verschrikking was dat!

Ik belde Scott in paniek op en zei dat ik echt niet kon komen zoals ik er uitzag. Maarja, die vond dat natuurlijk onzin. We hoeven tenslotte niet naar het feest, we kunnen ook gewoon thuisblijven. En nog meer bemoedigende woorden in de geest van het-maakt-toch-niet-uit-hoe-je-eruit-ziet.

Maar ik moest er toch snel wat aan doen, dus ik ging naar de dokter. Die zei, gebruik voorlopig maar geen make-up meer. En hier heb je een zalfje.

Van de dokter ging ik met de bus naar het winkelcentrum om mijn zalfje op te halen bij de apotheek.
Ik wilde hoe dan ook wel iets van make-up op doen, al was het maar om mijn huid wat egaler te laten lijken. Maar de HEMA liep ik deze keer voorbij en ik ging naar de Body Shop voor advies.

Daar zei het meisje van de winkel:”Hey, er zit een blaadje op je voorhoofd”.
En ze plukte toen zo een klein groen blaadje van mijn vette voorhoofd!

Zo heb ik dus rondgelopen en in de bus gezeten, vanaf het moment dat ik wegging bij de dokter,
met mijn vette puisterige huid, twee dichte ogen, en een blaadje op mijn voorhoofd om het geheel compleet te maken. Monsterlijk.

Gelukkig was het de volgende dag al aardig weggetrokken. Met een betere kwaliteit make-up heb ik er toch nog wat van kunnen maken en toen ik bij Scott aankwam was er al bijna niets meer van te zien.

Inmiddels heb ik de verf uitgespoeld, haar gefohnd en niets aan de hand. Gelukkig.

november 10, 2009 at 12:28 pm 11 reacties

Music

We waren het bijna vergeten maar een tijd geleden had ik tickets gekocht voor the Duke Ellington Orchestra in Williamsport. Twee dagen geleden zag ik het ineens op de kalender staan! Het zou echt iets voor ons zijn omdat helemaal te vergeten met al die drukte. Maar gelukkig zag ik het op tijd en kon Scott regelen dat zijn broer hun vader naar bed zou brengen.

Eerst gingen we bij de Thai eten met zelf meegebrachte koude witte wijn. Ik bestelde mosselen en kip sate, allebei heerlijke voorgerechten. Ik heb ontdekt dat twee voorgerechten in plaats van een hoofdgerecht mij goed bevalt qua hoeveelheid, ik hou ook van de variatie en het is een plus dat het vaak goedkoper is dan een hoofdgerecht. Scott koos een extra spicy lemon en coconut noodle soup met extra brede noodles. Die was ook heerlijk!
Het theater waar het optreden plaats vond was op loop afstand en een paar minuten nadat we in de comfortable stoelen waren neergeploft werd de band al aangekondigd, mooi getimed!
Voor het optreden begon werd aan alle aanwezige oorlogs veteranen gevraagd om op te staan om applaus in ontvangst te nemen. Ik vond het indrukwekkend om te zien hoeveel mensen er opstonden die voor ons land gevochten hebben.

We hadden allebei nog nooit een big band live gezien, het is wel heel anders dan optredens van pop en rock bands die we gewend zijn, maar dit optreden was precies zoals je in films uit de jaren 20/30 ziet:
july2009 008
We hadden eigenlijk verwacht de jongsten daar te zijn maar er waren mensen van alle leeftijden en ook kinderen. Voor het podium was ook ruimte vrijgemaakt voor mensen die wilden dansen en daar werd enthousiast gebruik van gemaakt, door oudere stellen maar ook jonge stelletjes, heel mooi om te zien.
Er werden ook romantische nummers gespeeld. En dan zie je zo’n oud stel dansen en die zie je er ook echt van genieten. Dan kan je je een voorstelling maken hoe ze er vroeger op de dansmiddagen op zondag(als ze die hier ook hadden) samen op dansten, toen ze nog jong waren en verkering hadden.;-).

Ik zou best een keer, wanneer we bijvoorbeeld vijf of tien jaar getrouwd zijn ofzo, zo’n big band willen huren, het heeft echt wel wat en je kan er goed op dansen ook, als je tenminste kan dansen. Wij kunnen dat niet. Ik zou het wel willen leren maar Scott wil niet. Jammer he?

Maar we genoten er zittend ook van hoor, en je kon wel merken dat die bandleden er ook plezier in hadden.
Wij houden allebei van blazers en het was geweldig om te zien met wat voor een gemak de ene na de andere solo werd gespeeld door alle muzikanten. Het moet toch geweldig zijn om een instrument zo goed te beheersen.

Hier nog even een mooi stukje film van vroeger. Ze speelden dit nummer gisteren ook:

Na het optreden waren we nog lang niet in de stemming om naar huis te gaan, dus gingen we even aan de overkant bij cafe the Bullfrog kijken. We moesten vandaag ineens entree betalen, wel vijf dollar! Scott kan daar niet tegen, betalen om een cafe in te kunnen, maar gister betaalde hij zonder morren, hij was echt in een goede stemming hahaha.
Dit cafe heeft een eigenaardige layout, het is tevens een restaurant en het is onduidelijk wat het diner gedeelte is en wat het bar gedeelte is. Er is geen podium maar er speelt wel altijd een bandje. Die staan dan naast twee enorme bierketels tegenover de bar, naast de band staan hoge eettafels met hoge stoelen en daarnaast weer een rij lagere tafels, net als Petra uit Oneonta, hebben wij het er ook altijd over hoe we het een en ander zouden verbeteren. Als het onze bar was. Alleen zij heeft er wel echt verstand van, wij hebben geen kaas gegeten van de horeca.
Door die rare layout en omdat alle goede plekken al bezet waren, kwamen we achter de band terecht.
Toen sloeg de stemming bij Scott al een beetje om. En toen de band begon te spelen vond hij het helemaal niets meer aan, maar ik moedigde hem aan om het nog een kans te geven want dit was slechts het eerste nummer en ik vond het wel goed klinken.
De band had een interessante bezetting, ook weer met blazers en een pedal steel, waar je van die hawaiiaanse geluiden uit krijgt zeg maar.
Het was maar goed dat we gebleven zijn want ze waren echt ontzettend goed, zelfs van de achterkant hahaha. Deze band speelt een interessante mix van bluegrass, maar ook experimenteel, tja, lastig uit te leggen dus hier heb ik een filmpje:(op 46 seconden begint het echt, daarvoor is het wat rommelig)

Ook hier werd er weer enthousiast gedanst. Errug gezellig. En na het optreden raakten we in gesprek met een van de muzikanten, en wat blijkt, die zanger, die je ook op het filmpje ziet, die spreekt gewoon vloeiend Nederlands! Hij is opgegroeid in Amsterdam en Tilburg, grappig he??? Nou ik vond het wel weer bijzonder hoor!

Als alles de komende tijd meezit met het bedrijf dan zit er een mogelijkheid in dat we in onze trouwschuur weer een groot feest gaan geven. Met bonfire en een flinke bar:-). En the Woes! En de Akron family, ook een van onze favoriete bands:

november 7, 2009 at 1:15 pm 7 reacties

Oudere berichten