Archive for december, 2009

Nog meer kerst

Ik wou dit gisteren al plaatsen bij mijn Kerst verslag, (maar ja, trage verbinding) maar hier is het alsnog.
Een kleine impressie van de kerst decoraties en verlichting die men hier zoal gebruikt.
Excuses voor de superslechte kwaliteit. Ik heb het met mijn fotocamera opgenomen op de avond na de Regifting party dus het is wat schokkerig en ook is het vaag omdat ik het erg moest verkleinen omdat het uploaden op Youtube anders dagen zou gaan duren, maar toch wel even leuk om te zien, vind ik.
Hopelijk kan ik volgend jaar ook zo uitpakken met de decoraties;-)
En een mooier filmpje maken.

En dit is onze kerst kaart geworden voor dit jaar:

Die wordt volgend jaar ook wat “kersteriger”.

Ondertussen hebben wij al onze reis naar Hawai’i geboekt. We vertrekken half januari en blijven iets langer dan twee weken. Deze keer gaan wij naar de Big Island! We zijn daar nog nooit geweest en we zijn benieuwd hoe het ons zal bevallen. Ik heb nu al zin om mijn koffer in te pakken dus daar ga ik vandaag lekker mee beginnen.
En nog maar een paar dagen en.. dan vieren we weer Oud en Nieuw! Hopelijk wordt het nog leuker dan vorig jaar!

december 28, 2009 at 9:15 am 9 reacties

Kerst verslagje

Kerst was dit jaar erg geslaagd, ik had er dan ook erg mijn best op gedaan om er wat van te maken.
Dit jaar was ik al vroeg begonnen met het kopen van cadeautjes zodat ik niet nog een week voor kerst met zware tassen door de mall zou hoeven sjouwen.
Ook heb ik dit jaar flink wat decoraties aangebracht in huis.
Aan de buitenkant heb ik het dit jaar nog een beetje sober gehouden, al heb ik wel vier grote rode strikken aan de posten van onze porch gehangen.
Maar volgend jaar ga ik daar ook wat meer mee doen. Ben benieuwd wat ik nu tijdens de sale allemaal nog kan vinden ;-).

De avond voor kerst hadden wij de familie op bezoek voor ons sjieke dineetje. Met als
voorgerecht:
zoete mais soep, geblenderd en gezeefd met een dollup sour cream
Hoofdgerecht:
gebraden kip met maple syrup en walnoten saus,
konijn in wijn saus met kastanjes,
spruitjes met kaas,
butternut squash met cranberries en spinazie,
parsnip pannekoekjes,
mashed potatoes
Nagerecht:
een heerlijke eggnog cheesecake.
De meeste recepten kwamen uit de Wegmans magazine maar ook van allrecipes.com en de Taste of Home magazine.

kerstboom

Onze kerstboom met 'sneeuw' over alle lichtjes


Overal lichtjes voor de ramen


Nog meer lichtjes


Vanuit de keuken


en ook vanuit de keuken


De tafel is gedekt


Eggnog cheese cake


The countryliving enz. t*;-)


Iedereen aan tafel


En na het eten hadden we voor iedereen een kleinigheidje onder de kerstboom, is toch leuk dat Santa alvast wat bij ons had gedropped, he?

En de volgende ochtend was het kerst en gingen we naar Scott’s ouders om daar ’s middags eerst alle cadeaus uit te pakken en daarna te eten.

Dat uitpakken gaat erg snel


Ik ben best blij met mijn cadeaus, ik kreeg een paar boeken die ik op mijn wenslijst had gezet maar dit jaar wilden schoon moeder en zus mij blijkbaar vooral verrassen met dingen die ik eigenlijk niet echt nodig had.
Maar, en dat is wel een meevaller, gelukkig geen kerstbroek en huistrui deze keer.

Ik had voor mijn familie in Nederland weer wat kleinigheidjes gehaald waar ze veel lol mee hadden op eerste Kerstdag, ik kocht onder andere voor mijn ooms en tantes grappig speelgoed bij de Dollar General en een scheetgeluiden producerend apparaatje voor neefje Noah die dat ontzettend grappig vond.
Ik kreeg uitgebreid verslag van de reacties per email en over skype, dat was toch wel erg leuk. Ook al was ik er niet, het was toch net of ik er wel bij was.

Ik ben nu druk met de voorbereidingen van ons Oud en nieuw feest, wat me nogal wat grijze haren kost omdat ik wel heb ontdekt hoe je videoclips van youtube kan downloaden maar nu is onze verbinding al dagen zo vreselijk traag. En moet ik weer mensen bellen die hun muziek keuze voor de top 20 nog niet hebben doorgegeven.
Maar ach, dat komt ook allemaal weer goed.
Nu moet ik van Scott achter de computer vandaan anders krijg ik geen eten.

december 27, 2009 at 4:44 pm 4 reacties

Merry Christmas

Vrolijk kerstfeest!

december 25, 2009 at 9:04 am 2 reacties

Regifting

Dit weekend hadden wij een kerst fuif in de kelder bij tante Joyce.
Ik had mijn eerder geplande konijn gerecht hiervoor maar geschrapt want niemand behalve een neef wilde konijn proberen. Ik bewaar het konijn dan ook liever voor ons sjieke diner, de avond voor kerst.

Voor Joyce’s feest maakte ik een pecan pie en gevulde portabello mushrooms.
Mijn pecan pie was erg populair, twee andere taarten bleven daardoor geheel onaangetast. En dat was zelfs de eerste keer dat ik deze pie maakte!
De mushrooms waren wat te koud maar het kost ons ook een uur om naar Joyce’s huis te rijden. Ach je kan niet alles hebben, ze zijn hoe dan ook bijna allemaal op gegaan.

Twee jaar geleden was dit feest nog een beetje saai maar vorig jaar kwam iemand met het idee om er een regifiting gift party van te maken. Daarvoor neem je een cadeau mee wat je eens hebt gekregen maar waar je graag van al wil. Of je maakt wat of koopt iets grappigs op een yard sale.

We waren met zijn twintigen en er waren dus ook twintig cadeaus.
Iedereen kreeg een nummer van een tot en met twintig.
Nummer een mocht eerst een cadeau uitkiezen. Je weet natuurlijk pas wat het cadeau is nadat je het hebt uitgepakt dus het is altijd een verrassing. Nummer twee mag dan een nieuw cadeau uitzoeken OF het cadeau afpakken van nummer een, die dan weer een nieuw verrassing cadeau mag uitpakken.
Nummer drie mag dan ook weer een cadeau uitzoeken of een cadeau van nummer een of twee afpakken.
Elk cadeau mag maar drie keer afgepakt worden.
Ik vind dat een erg leuk onderdeel van het feest, omdat er echt hele suffe maar ook hele mooie cadeaus bij zitten.
Vorig jaar gaven wij een grote glazen vaas weg, die wij voor ons huwelijk hadden gekregen van een makelaar, en iets anders, waarschijnlijk een onbenullig iets anders had ik het nog geweten.
De vaas was erg gewild, dat is dan toch weer leuk, als je het zelf maar een onding vindt en er toch iemand heel blij mee kan maken.
Zelf eindigden we toen met een luxe jam pakket en een suf elektrisch kaarsje met een kerst beertje. Ik heb het kaarsbeertje maar gehouden want als je het voor het raam zet ziet het er best gezellig uit.
Vanaf de buitenkant gezien.

Dit jaar gaven wij een blender weg (die we ook hadden gekregen voor onze trouwdag maar ja, wij hadden allang een blender-wel zonde maar we hadden om die reden ook een wish list bij verschillende winkels) en een vijf dollar hand massage apparaatje die ik speciaal voor deze gelegenheid bij de CVS had gescoord.
Scott’s moeder was de uiteindelijke nieuwe eigenaar van de blender, die ook erg populair was, en het massage apparaat ging naar een oom.
Wij eindigden met een fles bierbrood bak mix en een draagbare mini zwart/wit tv, waar ik erg blij mee ben, als Scott hem aan de praat kan krijgen. Er zit ook een radio op. Ik vind dat soort dingen gewoon harstikke leuk, ik heb ook een draagbare platenspeler en een oude cassette recorder die je op verschillende snelheden kan afspelen, die is misschien al bijna twintig jaar oud en doet het nog steeds. Goed he??

Er zaten weer heerlijk suffe cadeaus tussen. Onder andere een pakje met muffige sneeuwman schuimpjes van vorig jaar, zelfgemaakte stukken walnoten brittle die helemaal niet lekker waren. Scott’s broer won die en de vrouw die ze had gemaakt was er erg trots op, en Steve probeerde het nog aan mij te slijten maar ik zei, nou dat is wel erg lekker, geniet er maar van! hihihi. Er was ook een stom kinderrugzakje, en een door Susie gehaakte en gestufde sneeuwman. Neef Jamie had die ‘gewonnen’.
Hahaha, aan het eind, toen iedereen wegging, zei Susie tegen hem, vlak voor wegging: Veel plezier met je sneeuwman! Waarom Jamie murmelde, toen ze het niet meer hoorde, “Ik geloof dat we die sneeuwman volgend jaar weer terug gaan zien!”.

Ik hoop maar dat ik er dan niet mee eindig.;-)

december 21, 2009 at 9:28 pm 5 reacties

Waarschuwing:Niet voor mensen die heel erg van levende konijnen houden en jagen vreselijk vinden.

Ik vind konijnen heel lief en schattig. Dat vind ik echt.
Maar ik vind ze ook heel erg lekker. Het vlees is heerlijk mals en heeft een specifieke smaak, een smaak die men hier ‘gamy’ noemt.
‘Gamy’ komt van ‘game’, wat het woord is voor dieren waar op gejaagd wordt en/of geschoten is. De jacht commissie heet ‘Game commission’.
Nou denk je als Nederlander natuurlijk:”Game is spel, dus het jagen op dieren wordt gezien als een spel”, maar zo is het niet. Game heeft een andere betekenis dan spel. Alleen weet ik niet waarom het ‘Game’ wordt genoemd.
Maar daar gaat het hier eigenlijk niet over.

Ik heb twee konijnen geslacht.
Hoe kwam dat zo? Nou,
ik was de vorige keer dus op zoek naar konijnenvlees en kon het nergens vinden. Ik wil het graag hebben omdat ik een sjiek kerst dineetje ga plannen.
Op kerstavond vieren we het zoals altijd, bij Scott’s ouders met een typisch ‘landelijk'(lees alledaags) menu, maar ik krijg mijn zin op de avond voor kerst. Dan haal ik effe wat uit de kast;-).

Buurman Gene, aan de overkant van ons veld, jaagt vaak op konijnen en heeft er ook een speciale hond voor. Een Beagle.
Ruim twee jaar geleden, in de winter, hing hij een plastic zak met een vers gevild konijn aan onze brievenbus, bij wijze van welkomst cadeau.
Hij was dan ook de eerste die ik belde om te vragen of hij wat ging schieten, maar ik kon hem maar niet te pakken krijgen. Ik vreesde dat hij met zijn vrouw op vakantie was voor de holidays en daarom moest ik op zoek naar andere mogelijkheden.
Na de Walmart toestand kreeg ik de buurman gelukkig eindelijk te pakken. Ze waren een paar dagen flink aan het shoppen geweest en daardoor niet bereikbaar.
Hij was inderdaad van plan om konijnen te schieten die week, als het koud genoeg werd.

Gene en zijn vrouw Dorothy zijn allebei niet de jongsten en ik wil ze beslist niet aan het werk zetten.
En omdat niemand anders hier op konijnen jaagt en Gene ooit te oud wordt om dit te blijven doen, zou ik er goed aan doen om het zelf te leren.
Leren jagen en leren villen.
Eerst maar villen, want als ik dat al niets vindt dan heeft jagen ook geen zin.

Dus, heb ik Gene gevraagd me te bellen zodra hij er twee had geschoten en dan zou ik hem helpen met villen. En donderdagmiddag belde Dorothy met het goede nieuws. Ik kleedde me warm aan en ging op weg, want het villen doen ze meestal niet in een lekkere warme keuken maar buiten of in een koele kelder.

Gene was al bezig het aanrecht in zijn kelder schoon te maken. Dorothy stak voor ons de houtkachel maar aan want het was toch wel erg fris. Zelf ging ze maar naar boven want ze houdt niet van dat bloederige gedoe.
Uit zijn tas haalde Gene twee konijnen. In geuren en kleuren vertelde hij over hoe hij ze geschoten had en van welke afstand. Hij had de magen er al uit gesneden in het veld.
Dat moet zo snel mogelijk gedaan worden anders blazen de magen op en komt er een stof vrij die het vlees verpest.
En dan begint het villen en schoonmaken. (NIET LEZEN ALS JE AL WEET DAT JE HIER NIET TEGEN KUNT)
Eerst maak je door de huid een snee over de middel en kun je min of meer de huid als een broek en een trui ‘uittrekken’. Bij de pootjes zit het erg vast en daar knip je de huid en botjes door met een tang. Dan snijd je het hoofdje los van de romp en Gene gooit het dan in de houtkachel.
Dan duw je de achterpootjes uit elkaar en snijdt je met een scherp mes het ‘kont’ botje door en haal je eventuele poep, niertjes en overgebleven ingewanden eruit. En dan snijd je de pootjes van de romp.
Daarna goed spoelen.
En dan ziet het er precies zo uit als hoe het bij de Albert Heijn in de koeling ligt. Of bij de slager.
Ik vind het niet leuk om te doen, zeker niet als het konijn nog een beetje warm is, maar toch vind ik het niet erg genoeg om het niet te doen. Ik weet dat ik meer van het gerecht zal genieten dan wanneer ik het vlees gekocht zou hebben bij een dure slager. Misschien heel raar maar zo voelt het toch.

Gene deed de stukken in een pan met koud water en zout. “Hier, neem de pan maar mee, die komen we later wel weer ophalen.”

En zo reed ik in de jeep van Scott’s ouders(want Scott was met onze auto weg), met Van Halen op de radio en een pan met stukken zelf geslacht konijnenvlees heuvel op en af naar huis.

Als dit trouwens geen integratie is weet ik het ook niet meer.

december 20, 2009 at 7:16 pm 5 reacties

Walmart


De Walmart.
In het begin vond ik het nog leuk om er te winkelen omdat het zo groot was en je er van alles kon vinden.
Ik nam er zelfs bezoekers uit Nederland naartoe, als toeristische attractie. (Want veel meer is hier niet te beleven).
Maar ik ben gaandeweg echt teleurgesteld geraakt in de Walmart. Eigenlijk vind ik het nu gewoon een rotwinkel.

Eerst discontinueerden ze de Kosher section, al was het maar een schap van 2 ft. maar dat moest wijken voor nog meer conserveermiddelen met groente in blik. Echt jammer want daar kon ik altijd interessante dingen vinden.
Bij de customer service probeerde ik iemand zo ver te krijgen om mijn beklag te noteren en door te geven aan de directie maar dat bleek onbegonnen werk.
Toen begon me op te vallen dat die zogenaamde ‘rollback’ prijzen vaak precies dezelfde prijzen waren van voor de sale. Dus nog liegen ook!
Na het weghalen van de Kosher section discontinueerden ze de verkoop van mijn geliefde shiitake mushrooms! Ik trok de man van de groente afdeling aan zijn mouw om te vragen of ze nog terug komen, maar hij zei: waarschijnlijk krijg ik ze niet meer. ,”Kan ik ze niet via jullie bestellen dan?” maar dat bleek onbegonnen werk.
Ik moet nu speciale trips naar Wegmans maken om bulk in te kopen en te drogen, of maar hopen dat ik ze in Wellsboro kan vinden.

De kassa medewerker vraagt tijdens het afrekenen altijd: Did you find everything okay? En vaak is er wel iets wat ik niet okay kon vinden.
Laatst ook weer. Normaal hebben ze goud folie chocolade munten, die wil ik voor oud en nieuw alvast inslaan, want de kleuren voor dat feest zijn goud met zwart (ik weet het, niet erg vernieuwend maar ik had die hoedjes van vorig jaar nog en die zijn goud met zwart, dan kan ik niet ineens zilver gaan, dat zou te gek worden).
Dus ik zeg, ik kan die munten niet vinden-in het engels.
“Oh, nou, als ze niet bij de chocolade afdeling liggen dan hebben we ze niet” (hebben ze lesgehad in Nederland?)
Het is ook zo’n stompzinnige vraag bij de kassa, het is niet alsof ze direct gaan zorgen dat ik het niet gevonden item alsnog in handen krijg of dit verzoek door geven aan de inkoop afdeling.

En nou was ik een paar dagen terug op zoek naar konijn, want ik wil konijn voor kerst.
Bij tante Joyce hebben ze dit weekend weer een kerst feest in de kelder, waar ik al niet vrolijk van wordt, en dan hebben we weer allleen maar van die typische country dingen op het menu met ham en corn.
Ik maak in elk geval een luxe pecan pie. En konijn. Scott zei, ach laat het toch zitten, het is toch parels voor de zwijnen, maar ik wil toch iets lekkers anders is het helemaal zo ‘drab’.
En ik vind ham, het enige vlees op het menu, echt helemaal niets. Heb het nou een paar keer gehad in alle smaak variaties maar ik hou er gewoon niet van.
DUS, overal naartoe gebeld, wegmans, sam’s club, lokale slagers, een kennis in Morris wiens broer konijnen fokte voor de slacht, maar die nu geen konijnen meer heeft omdat zijn buren die hebben afgemaakt toen hij een keer met zijn vrouw naar de stad was. Dus dan maar kijken, tegen beter weten in, of Walmart zijn kanalen kan gebruiken voor dit verzoek.

Ik weet heus wel dat de kans minimaal is maar ik moet het toch proberen.
Dus ik bel.
Een dame zegt met monotone stem: “Happy holidays, this is … How may I direct your call”
Doe mij maar de vlees afdeling.
Daar zegt een jongen dat nog nooit iemand om konijn heeft gevraagd en ze die waarschijnlijk niet kunnen krijgen. “Misschien kun je het even met je baas checken voor de zekerheid”, probeer ik. Is goed, zegt ie, en zet me ‘on hold’.
Wat een eeuwigheid had geduurd als ik niet na dertig minuten de verbinding zelf maar had verbroken.
Ik had er wel een half uurtje de tijd voor om hierover per email mijn beklag te doen bij de Walmart directie.

Al mijn frustratie over mijn Walmart store experience en de gediscontiueerde artikelen heb ik erin gezet. Aan het eind van de mail heb ik me wel een beetje laten gaan maar ik dacht, het is toch nutteloos. Dus ik eindigde de mail met:
Hope your store discontinues altogether,
Crappy holidays to you!
Ik moest er zelf wel om lachen maar mooi is het niet he?

Een dag later gaat mijn cellphone. Jen, de manager van de Walmart. Om te bespreken wat ze voor mij kan doen om de store experience te verbeteren!
Ik viel bijna van mijn stoel, snel ging er door me heen wat ik ook weer allemaal in de mail had gezet.
Het was eigenlijk best een goed gesprek, Jen klonk erg okay. We namen wat punten door, en ja, het was inderdaad niet zo goed hoe customer service bepaalde zaken niet doorspeelt, en inderdaad erg jammer dat de kosher section niet kon blijven en dat ik zo lang on hold werd gezet. Zelf is ze van het organische eten en zou ook willen dat de groenteafdeling meer te bieden had.
Ze zei dat ze in elk geval gaat kijken of ze mijn shiitake mushrooms weer terug kan halen. En ook nodigde ze me uit om als ik de volgende keer in de store ben, even langs te komen.
Ik denk dat ik haar ga voorstellen om, net als bij de Albert Heijn, recept kaarten met boodschappenlijstjes bij de ingang neer te zetten om de verkoop van nieuwe artikelen te stimuleren.

Ben benieuwd of mijn Walmart ervaringen in de toekomst wat zullen gaan verbeteren.

december 17, 2009 at 8:46 am 10 reacties

New York New York

Afgelopen zaterdag werd ik om vijf uur ’s ochtends opgehaald door Gwen, Susie en Anne, want wij gingen met een bustrip naar New York! Dat was nog voor mijn en Gwen’s verjaardag als cadeautje van Susie.
Kijk, dat soort cadeautjes vind ik harstikke leuk!

De bus vertrok om zes uur in Williamsport waar nog drie andere dames van onze groep al klaarstonden om in te stappen. Het hele damesteam was weer compleet. Normaal vind ik het niet zo gezellig met dat continue gekakel over de kinderen, maar het bleef die ochtend beperkt tot de weg naar de bushalte. In de bus zaten we twee aan twee en waren de meesten van plan nog een dutje te doen. Dat schiet lekker op haha.

Het was behoorlijk riant in de bus, lekker warm, lekkere stoelen,

maar het viel me wel op dat de medereizigers allemaal van mijn leeftijd waren en jonger.
Dat kwam omdat we in de verkeerde bus bleken te zitten, die weliswaar dezelfde eindbestemming had, maar alleen voor ‘young professionals’ bleek te zijn. Wij moesten met de bus die ondertussen achter deze bus geparkeerd stond.

Waar het krap en koud was. Dat krijg je als je niet meer jong en professioneel bent.

Deze trip naar New York doen de dames vrijwel elk jaar alleen was het er de laatste twee jaar bij ingeschoten. Al weken tevoren probeerden we een plan te maken: waar gaan we shoppen, waar gaan we eten, gaan we naar een show?
Uiteindelijk was het enige plan wat we hadden, dat ik bij aankomst in New York in mijn uppie naar China Town ging en dat we om twee uur ‘smiddags gingen lunchen bij Rosie O’Grady’s.
Ik wilde namelijk perse bij Lin Sister herbshop op consult, wat kruiden halen en boodschappen doen bij een asian market en de anderen wilden niet naar China Town.

In de bus sprak een tante met twee dames achter haar, Carol en Chris, die ze toevallig kende van de bank in Wellsboro en die toevallig ook naar China Town wilden dus had ik twee medereizigers. Dat bleek goed uit te pakken. Carol is reflexology therapeute, ook imker en is ook vaak bezig met kruiden, goede match dus! Al moest ik af en toe wel lachen om haar want ze was soms een beetje een tuttebol, zij zou in haar eentje echt verdwalen in New York.
Bij aankomst in Chinatown stonden de straat verkopers al klaar om ons van alles aan te smeren. Chris zei eerst nog vriendelijk “No Thanks” maar ja, als je eenmaal tegen ze gaat praten blijven ze je lastig vallen. Dat had ze
op een gegeven moment wel door. Gewoon totaal negeren en dan heb je er geen last van.

Na ons bezoek aan de kruidenwinkel gingen we weer onze eigen weg, ik moest nog even groente halen en de dames wilden nog naar Central Park. Dat was ook wel prettig want toen kon ik even snel door alle chinese en ook indonesische toko’s.

Het was erg koud maar de zon scheen en dat maakte het toch prettig om in de stad rond te lopen. Al die mooie hoge gebouwen, de sfeer, je kan er van alles vinden..heerlijk!
Ik heb wel weinig foto’s gemaakt omdat het lastig was met handschoenen aan.

Toen werd het tijd om naar het restaurant te gaan.
Het was erg gezellig om te lunchen en bij te praten met de groep.

De dames hadden alleen nog niet veel gedaan of gezien en waren veelal in dezelfde buurt blijven hangen als waar we gedropped waren, op 51st en broadway.

Het eten bij Rosie O’Grady’s is overigens erg lekker, ik koos een gevulde portabello mushroom sandwich, ook de hamburgers die de anderen hadden besteld waren erg lekker, alleen is alles wel erg prijzig.
Een glas Merlot kost bijvoorbeeld acht dollar! Gelukkig was de ober dat vergeten op mijn bonnetje te zetten. Kon ik dat geld mooi besteden aan een zakje gepofte kastanjes die in mobiele kraampjes op straat verkocht werden. Met de hele groep herenigd gingen we weer op pad.
Ik volgde ze, maar liep ondertussen echt te genieten van de kastanjes, dan ben ik echt even in m’n eigen wereldje.;-).

We vertrokken weer om acht uur ’s avonds. Ruim een uur voor tijd stonden we allemaal al weer bij de halte te wachten, ik snap niet waarom iedereen al zo vroeg stond te trappelen om weg te gaan, dus ik deed nog een paar blokken met Gwen en Barb, om warm te blijven en in wat ‘crap winkels’ -want zo noemden we die souvenir winkels waar je niets dan nutteloze dingen kan kopen :-)- rond te neuzen.

Na een lange busrit terug was ik ’s nachts om een uur weer thuis.

Ik had eigenlijk wel een hotel willen boeken in NY of bij vrienden willen overnachten om er nog een dag aan vast te plakken. Door de drukte en omdat niemand eigenlijk wist waar ‘ie naartoe wilde hebben we, vind ik, deze trip niet goed benut. De dames wilden bijvoorbeeld naar Macy’s maar konden die niet vinden. Veel winkels zijn overgeslagen om die reden. Zonde.
Maar we zijn het erover eens dat we in de lente of zomer een keer terug moeten als het niet zo koud is.
Dan neem ik wel een plattegrond mee waar alles op staat aangegeven waar iedereen heen wil.

Ik zou het echt niet vervelend vinden om in New York te wonen, denk ik. De Liberty blues sloeg dan ook wel weer even flink toe, toen ik de volgende ochtend wakker werd in m’n eigen huis.
Grrrrrrr.
Ik kijk alweer uit naar de volgende trip.

december 15, 2009 at 8:31 pm 7 reacties

Oudere berichten