New York City!

november 16, 2010 at 2:39 pm 6 reacties

Zondag avond
En toen, waren wij opeens in New York City!
Ik had daar eerder nog geen melding van gemaakt want we waren zo druk en tegenwoordig bereiden we ons pas tot op het laatst voor op een reis dus ik was er ook niet mee bezig, tot zondag ochtend. Tot het hoog tijd was om te vertrekken, we vlug wat spullen in een koffer propten en nog snel een vroege lunch naar binnen propten.

We gingen natuurlijk niet zomaar naar New York; ik ging mijn paspoort verlengen want die was verlopen en Scott had er een zakenlunch geplanned. Het consulaat is voor paspoort aanvragen alleen open van 9 tot 12 en omdat het zo’n eind rijden is vonden we het beter om op zondagavond al aan te komen zodat we maandag meer tijd hadden om onze zaken te regelen en ook nog te genieten van de stad.

We waren natuurlijk ook niet zomaar ineens in New York, (zoals bij Hiro van de tv show Heroes) nee, we moesten er wel zelf in drie en een half uur naartoe rijden en $8 toll betalen voor de Holland tunnel:

en dan op zondagmiddag over Canal street rijden:

richting Brooklyn:
(over de Brooklyn bridge)

waar we bij vrienden gingen overnachten.

Toen we bij hun apartement aankwamen stond Baher, Scott’s vriend van College, ons al op te wachten en stapte hij bij ons in om samen te zoeken naar een parkeerplek. Want bij hem voor het gebouw is het betaald parkeren. Een paar blokken verderop in een rustige buurt konden we de auto eindelijk kwijt en liepen we terug naar ’t apartement. Hij parkeert zijn auto zelf ook altijd in andere straatjes en heeft een hele routine voor het vinden van een plek. Soms, zegt ie, rijdt ie wel een half uur rond voor ‘ie de auto kwijt kan. Een keer kon hij zich niet meer herinneren waar hij zijn auto had geparkeerd, en na lang zoeken ging hij eens kijken op de site van parkeer beheer want hij wist dat hij ondertussen een boete had gekregen voor te lang parkeren. Hij tikte zijn kenteken in en ja hoor, hij had een ticket gekregen. En er stond ook keurig bij, waar zijn auto geparkeerd stond! Hij zei, dat hij nog nooit zo blij is geweest met een ticket! hahaha!

En dit is het uitzicht vanuit hun (Baher en Margot’s) apartement:

Je kan, als de foto lichter was uitgevallen, vanuit hun huiskamer het vrijheidsbeeld zien!

Zij waren extra blij dat wij er waren want, Baher’s neef uit Colorado was op bezoek met vrienden en die had voor zondag avond een diner gereserveerd in restaurant Breslin(met een Michelin ster nog wel).
En niet zomaar een reservering, nee, een reservering voor de Chef’s table. Waar je extra service krijgt en een heel varken krijgt geserveerd!
Bij de chef’s table word daar voor acht mensen in rekening gebracht, ook al kom je met minder mensen. En toen wij ineens kwamen aanwaaien waren we met zijn achten dus dat kwam heel goed uit voor iedereen en wij vielen met de neus in de boter!
Of het varken en de in eendenvet gefrituurde aardappelen en geroosterde venkel en gestoomde brocolli rabi en vanille ijs en chocoladetaart. YUM!!!!
Het was maar goed dat het een casual restaurant was want ik had verder geen nette kleding mee, alleen wat ik op dat moment aanhad, gewoon een spijkerbroek en een truiige trui (super casual trui).



Nadat een van de koks het varken hadden voorgesneden begon het eet festijn. Het was volgens Baher, die naar de rest van het restaurant gericht zat, wel een beetje een beschamend tafereel, onze tafel kreeg erg veel aandacht en we werden ook door andere gasten flink bekeken maar daar had wij gelukkig geen last van daar we met onze rug naar het grootste gedeelte van het restaurant toe zaten. De kok kwam nog langs met de ongebruikelijke maar eetbare onderdelen van het varken, namelijk de snuit, de wangen, ogen en hersenen. Of we daar ook wat van wilden proeven.
Ik heb wel wat geproefd en moet zeggen dat de snuit, hoewel erg ‘chewy’ best te doen was.

Leuk gezelschap weer, Baher’s neef is ook bijenhouder en met zijn vrienden konden we het ook goed vinden. Het was een gezellige avond, heerlijk eten, en we hebben er weer wat contacten in Colorado bij. De neef en zijn vrienden gingen na het restaurant nog wat doorzakken maar wij gingen met Margot en Baher weer terug naar huis, want die moesten de volgende dag tenslotte weer werken en wij wilden ook fris weer op.

Na een flinke avond wandeling door de stad dronken we in het apartement nog wat kruiden thee met honing die wij voor ze hadden meegenomen.
Na een tijdje relaxen met kamille thee biechtte Margot op dat ze behoorlijk misselijk was geworden van het vele en vette eten. Ik toevallig ook. De mannen niet, dat zijn beiden grote eters en een pond meer of minder vet maakt dan kennelijk niet uit haha (ik lach erom maar eigenlijk is het niet best).

Maandag
De volgende ochtend hadden we een snel ontbijtje bij hun thuis. Ik had mijn ontbijt miso soep meegenomen in een tupperware bakje, daar kan ik eigenlijk niet zonder want ik hou niet zo van cereal en bagels.
Nadat we Baher en Margot hadden uitgezwaaid vanuit hun eigen huis (raar idee he?), pakten we onze koffer om deze in de auto te leggen. We gingen ’s avonds weer naar huis dus die hadden we verder toch niet meer nodig. Baher had ons aangeraden om een wandeling te maken over de Brooklyn bridge.
Dat was echt een goed idee, wat een schitterend uitzicht. Het lijkt me heerlijk om over deze brug te joggen, een volgende keer.

Eerst gingen we bij het Consulaat langs voor het verlengen van mijn paspoort waar ik snel weer klaar was. Gelukkig werd mijn pasfoto goed gekeurd, die ik bij Walmart had laten maken en met veel pijn en moeite in de juiste maat gesneden kreeg. Hij was niet super scherp maar het kon ermee door. Phew!
Ben benieuwd wanneer mijn nieuwe paspoort aankomt, voor $10 extra krijg je hem namelijk thuis opgestuurd en hoef je hem in persoonlijk te komen afhalen.
Nu moet ik ook mijn greencard nog vernieuwen (met nieuwe achternaam) en als dat is gebeurd, kan ik weer naar het buitenland reizen.

Scott had eigenlijk een zaken lunch geplanned en was op weg daarnaar toe terwijl ik van plan was om wat foto’s te maken in Central Park en daar mijn versgeroosterde kastanjes zou gaan nuttigen.

Ik had net een foto genomen:

en zat net op een bankje in het zonnetje bij het schaatsen te kijken toen Scott belde om te zeggen dat de lunch meeting helaas was verzet naar een borrel meeting later op de middag. Dat was erg vervelend want het was net niet genoeg tijd om in China town te shoppen wat eigenlijk op het schema stond, maar te lang om ergens doelloos rond te banjeren. En de batterij van mijn camera was ook ineens leeg want ik had die natuurlijk niet opgeladen voor ik wegging.

We besloten om andere vrienden op te zoeken waar ik ook wat honing voor had meegenomen. Maar die waren er natuurlijk net weer niet omdat ze ons later hadden verwacht, dus lieten we het potje met een berichtje achter bij de doorman.
Ook gingen we naar Zabars op Broadway.
Zabars is een winkel vol met etenswaren uit verschillende culturen en een zeer ruim aanbod aan kazen waar we uiteraard wat van kochten.

De zaken meeting vond plaats in een ierse pub en Scott had deze meeting met iemand, Rob, die hij nog kent van college. Rob wilde mij ook ontmoeten dus ik ging nu ook maar mee zodat we daarna gelijk weg konden om de verkeers drukte voor te zijn.
Nou vind ik het onderwerp gasboringen wel interessant, daar niet van.
Maar, tijdens de meeting kreeg Scott een telefoontje van een andere vriend van hem, die Rob ook kent en die toevallig in town was met een groep consultants en potentiele investeerders.
Nou, zegt Rob, laat die ook maar hier komen.
En na een kwartier kwam er een groep strak in het pak zittende mannen met goed verzorgd haar en sjieke overjassen de pub binnengewaaid.
En dat is echt super oncomfortabel als je denkt er voor het sociale even bij te zitten, Scott strak in pak is en jij super casual gekleed bent in je spijkerbroek en truiige trui die niet al te fris meer ruikt, met doorgewaaid slordig zittend haar, en je een tas met stinkende kaas naast je op de bank hebt liggen en je had verwacht na een korte meeting met 1 persoon snel te kunnen vertrekken.
Ik zat als het ware gevangen tussen dure pakken met after shave, vlotte praatjes en laptops, net of ik in de verkeerde scene zat. Ik zat naast Scott dus ook nog eens in het blikveld van de aanwezigen.
Als snel klapten links en rechts laptops open met charts en data, werd er lang en druk gediscussieerd, dingen genoteerd, data vergeleken, en werden kaartjes uitgewisseld.
Ik heb het overleefd maar joh da’s echt niet cool als je het niet verwacht en je er totaal niet op gekleed bent.
Scott verzekerde me dat het normaal echt niet zo ging. Hij was er zelf ook een beetje door overdonderd.
Maar de volgende keer neem ik ook een sjieke outfit mee!

Toen we na een lange zit om zeven uur ’s avonds eindelijk weer bij de auto kwamen, en ik de deur opendeed, zag ik de inhoud van het zijvak van de deur voor de stoel liggen. “ehmmm ik denk dat er iemand in de auto is geweest.”

Toen we de koffer die ochtend naar de auto hadden gebracht dacht Scott al dat de auto niet op slot zat maar hij dacht dat hij zich vergist had. We dachten er verder niet bij na, legden de koffer in de achterbak en gingen de stad weer in.
We merkten pas maandag avond dat er dingen uit de auto waren verdwenen. De inbraak had dus al op zondag nacht plaatsgevonden.
Een hele zooi cd’s (we hadden zo’n gigantische case voor zo’n drie honderd cd’s) was weg, kleingeld, en een map met verzekerings papieren waarvan de dief zeker dacht dat er geld in zat.
Gelukkig was er niets belangrijks weg, en alle cd’s die we bezitten staan op de computer.
We maakten er maar geen werk van, maar reden terug naar huis, naar ons huis in the middle of nowhere.
Waar niemand je spullen steelt.
Maar dat is ook het enige voordeel.
New York, hier gebeurt alles:-)!

Entry filed under: Reizen, uitgaan. Tags: .

Tegenvaller Taste of home

6 reacties Add your own

  • 1. Petra  |  november 16, 2010 om 5:05 pm

    Jee, wat een avontuurlijk weekend met een heel varken, “suits” en een diefstal. Gelukkig, dat ze niet meer hadden gestolen! Wat zul jij je opgelaten hebben gevoeld tussen al die nette mannen, ik kan het me helemaal voorstellen!

    Beantwoorden
    • 2. B.  |  november 17, 2010 om 8:07 am

      Ja toch leuk op een aparte manier om dat allemaal mee te maken in zo’n korte tijd. Ik heb me inderdaad in geen tijden zo oncomfortabel gevoeld als met die meeting.

      Beantwoorden
  • 3. Natasja  |  november 18, 2010 om 3:02 pm

    Wat een leuk verslag heb je weer geschreven, Bibi. Ik kan me voorstellen dat je liever iets anders had aangetrokken, als je dit vantevoren had geweten. Dat varken zal best heel erg lekker zijn geweest, maar zo’n beest voor mijn neus…zou niets voor mij zijn geweest, hihi.

    Beantwoorden
    • 4. B.  |  november 19, 2010 om 6:52 am

      Ik hoorde ook dat een kennis van hun bij een vorig bezoek ook gelijk vegetarier is geworden, daar kan ik me wel wat bij voorstellen. Voor mij had het ook niet zo gehoeven eigenlijk.

      Beantwoorden
  • 5. Annemiek  |  november 21, 2010 om 7:23 am

    Een leuk verslag. Wel een avontuurlijke manier om je paspoort te vernieuwen. Kan me voorstellen dat je je wat opgelaten voelde naast de pakken, maar ik denk dat zij meer “out of place” waren in pak in een Ierse pub dan jij🙂

    Beantwoorden
    • 6. B.  |  november 21, 2010 om 9:26 am

      Haha zo had ik het nog niet bekeken!

      Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed



%d bloggers op de volgende wijze: