Archive for januari, 2011

Dag 2, Kentucky

Vanmorgen hoorden we op het nieuws dat de zwaarste storm sinds tien jaar op komst is. In Chicago, zeggen ze, verwachten ze 2 tot 4 feet sneeuw.
Dat verandert de plannen iets en we denken dat we vanavond beter niet in Louisville kunnen overnachten.

Scott had om 12 uur ’s middags een vergadering met investeerders dus kon ik weer een beetje de benen strekken.
Het was behoorlijk fris maar met handschoenen een een sjaal was het wel te doen. Er lag gelukkig geen sneeuw!
Eerst liep ik naar onze oude buurt. Wij hebben vlak boven de Spaghetti Factory gewoond, alleen hebben we er nooit gegeten. Vooral niet omdat Scott het er niet lekker vindt en ik niet snel in mijn eentje in een restaurant ga zitten. Mij is verteld dat hun ijs, de spamoni, wel echt de moeite waard is. Op een minder koude dag had ik het misschien wel geprobeerd.

Fourth Street was natuurlijk lang niet zo gezellig overdag als ’s avonds en ik zie dat ze nu een Improv theater hebben!


Bij de CVS haal ik wat toilet artikelen. Je kan er gewoon drank halen! Bij ons kun je alleen drank in liquor stores kopen. Voor Scott haal ik een pure chocolade reep want hij zal daar vandaag wel trek in krijgen.
Ik vind het altijd leuk om bij de pruiken en hoeden winkels te kijken. Ik heb alweer mooie hoeden gezien voor als we weer naar de Kentucky Derby gaan, iets wat we dit jaar graag weer zouden willen doen.
Bij de Payless schoenenwinkel duik ik even naar binnen in de hoop nog een paar leuke winter laarzen te scoren maar helaas staan er vrijwel alleen zomerschoenen in de rekken. En nog maar een paar warm uitziende laarzen maar die lijken me voornamelijk van plastic en slipper rubber en zullen, vermoed ik, niet langer dan een winter mee gaan. Ik denk dat ik toch liever een paar mooie laarzen van goede kwaliteit koop.
Bij boekenzaak Borders heb ik de boeken Maus 1 en 2 van Art Spiegelman gekocht voor Scott. Ja ik weet het, weer over de oorlog. Maar deze vind ik zo goed. Ik heb ze zelf lang geleden gekocht en al tig keer gelezen. Maar Scott kan ze in het Nederlands natuurlijk niet lezen, dus heb ik voor hem eindelijk de Engelse versie.

Als Scott zijn vergadering erop zit, spreken we af voor ons oude apartement.
Ondertussen heeft hij met vriend Clay gesproken. We zouden met hem en zijn vrouw wat gaan eten en voordat er sprake was van een storm zouden we bij hen overnachten.
Maar helaas is Jamie, zijn vrouw, ziek! Jammer dat ik haar nu weer niet zie. Maar Clay komt graag met ons een hapje eten na het werk.

We hebben nog wat tijd over en gaan naar een klein boekwinkeltje waar Scott verzucht dat hij best wel een nieuw boek kan gebruiken maar hij kan er niets vinden. Ik vind het moeilijk maar het lukt me om de Maus boeken niet gelijk maar aan hem te geven.
In een koffieshop drinken we wat tot het tijd wordt om naar het afgesproken restaurant te gaan.

We hadden een Mexicaans restaurant gekozen, the Mayan Cafe.
Als we eenmaal zitten, vertelt Clay dat Jamie niet gewoon ziek is maar last heeft van zwangerschaps misselijkheid en ze zich vandaag zo beroerd voelde dat ze zich zelfs ziek had gemeld op het werk. Ze hebben echt de smaak van het ouderschap te pakken want ze hebben al een heel grappig dochtertje van twee.
We spreken zo’n beetje af dat we van de herfst weer naar Louisville komen zodat we met hen naar de Kentucky Derby kunnen. Dat lijkt ons een goed plan maar of het haalbaar is, is ten tweede.
Het eten in dit restaurant is trouwens super! Ik heb echt genoten van het konijn gerecht. Het leek niet echt een grote portie maar ik kreeg niet alles op.
Morgenochtend heb ik alvast een heerlijk ontbijt:-)

Op de foto ziet het er veel minder lekker uit dan in het echt.
We verblijven vanavond in Bowling Green, KY. De internet verbinding in dit hotel is een stuk beter maar nu ben ik te moe om nog naar Boer zoekt vrouw te kijken. Een voordeel is dat het hier nu pas 21:00 is ipv 22:00 wat aangegeven stond op de klok in de auto. Heerlijk, een extra uurtje;-)

januari 31, 2011 at 10:21 pm 1 reactie

Dag 1, aankomst in Ohio.

Vandaag pakte ik de laatste spullen in voor onze reis. Scott pakt altijd liever zijn eigen spullen in omdat hij dat nou eenmaal zo gewend is dus ik bemoei me daar niet mee. En hij wachtte daarmee zoals altijd tot op het laatste moment.
We wilden eigenlijk om 12 uur ’s middags al vertrekken maar Scott was nog niet klaar en uiteindelijk werd het 3 uur ’s middags, eer we de deur achter ons dicht trokken, bij schoonouders en schoonbroer en zus langs gingen om gedag te zeggen en de laatste instructies voor de planten en de vloerverwarming door te geven.

Bij de bibliotheek had ik 11 audioboeken gehaald want die luisteren we graag onderweg.
Het eerste audioboek kwam uit de eigen collectie en dat was het dagboek van Anne Frank.
De Tweede Wereld oorlog blijft ons intrigeren en het blijft een raar idee te weten dat ook in Amersfoort een concentratie kamp was.
Momenteel luisteren we naar een cd over de geschiedenis van gevangenen transporten naar Australie. Jullie zullen wel denken, wat een ‘gezellige’ topics, maar het is een smeuig geschreven boek vol interessante anekdotes.

Om kwart voor zeven reden we de staat Ohio binnen.
We aten snel een chili (en kip nuggets, en een grillburger en ijs) bij Wendy’s en reden snel verder, langs Columbus

naar Grove city, onderweg nog even snel de auto door de wasstraat rijdend. Want die was echt vreselijk smerig.

We overnachten vanavond in een hotelletje en de internet connectie is erg traag, waardoor ik de nieuwe aflevering van Boer Zoekt Vrouw met horten en stoten volg.

Er ligt hier al veel minder sneeuw dan bij ons. Morgen hoeven we ons niet al te erg te haasten want we zitten al vlakbij Louisville, Kentucky waar Scott een meeting heeft met investeerders.
Ik ga daar lekker wandelen en even shoppen voor nieuwe winterlaarzen. Wij hebben een paar jaar geleden in Louisville gewoond en ik vond het altijd erg gezellig daar. Het is eigenlijk een groot dorp.
’s Avonds hebben we een dineetje met vrienden, ook in Louisville, die we al veel te lang niet hebben gezien.
Het wordt morgen een leuke dag denk ik:-)

Boer zoekt vrouw kijk ik wel weer als ik weer thuis ben, met die trage verbinding duurt het uren!

januari 30, 2011 at 10:20 pm 6 reacties

bluegrass avond

Vriend Mark belde eerder deze week om te zeggen dat vriend Ben sinds kort in een hele goeie bluegrass band zit. En dat hij gisteren ging optreden in een bluegrass cafe in Danville, ongeveer anderhalf uur bij ons vandaan.
Mark is helemaal bluegrass fan en trommelde iedereen op om te komen kijken. Scott vond dat een goed idee en zegde toe dat wij meegingen.
Schoonbroer en zus gingen uiteraard ook mee.

Maar Scott had nog een hele lading administratie te doen en meetings te regelen en moest gisteren helaas besluiten dat hij echt niet weg kon. Omdat hij nog zoveel te doen heeft is onze vertrekdatum voor Arizona ook al naar morgen verschoven.
“Ga jij anders maar alleen” zei hij. Nou had ik er eigenlijk geen zin in want ik ben niet zo van de bluegrass maar Scott haalde me over, en zei dat het waarschijnlijk heel gezellig ging worden. Plus, als ik er niet ben, zegt ie, kon hij lekker doorwerken (nou ja zeg, alsof ik hem altijd van zijn werk houd). Maar goed, ik zou wel gaan.

Om vijf uur reed ik naar Steve en Gwen en kwamen Mark en Barb ons ophalen met vrienden Chris en Chris. En onderweg naar het cafe haalden we vriend Kurt op. We pasten allemaal makkelijk in de oude Subaru, waar ik nog eens een plaatje van moet schieten want dat is best een stoere auto voor grotere groepen.
Het was echt wel een gezellige groep hoor, daar niet van, maar ik kon er nog niet echt inkomen. Ik dacht, ik zie wel hoet het gaat vanavond.

We gingen naar de Jerseytown Tavern, waar regelmatig Bluegrass bands optreden. Ik was er nog nooit geweest dus het leek me wel grappig om eens te zien.
Hier is een video van een optreden in dat cafe. De band die we gisteren zagen is nieuw dus daar zijn nog geen filmpjes van te vinden.

Het cafe is erg klein en zat gisteren stampvol.
Mark had gelukkig een tafel gereserveerd want anders hadden we pech gehad.

Eerst gingen we eten. En het eten was allemaal gepanneerd en gefrituurd of alleen gefrituurd en smaakte naar niks of naar kaas. Veel kaas. Gwen had een heel bord vol chickenwings, waar wat mee was maar ze wist niet wat. Ik had een sampler platter met bbq ribs, fried onion rings, chickenwings, jalapeno pepers met kaas in een jasje van panneer, Steve had een taco salade, wat bestond uit een bord met hier en daar slablaadjes, met daar bovenop een laag tortilla chips, met daaroverheen een laag bonen en een bord met kaas quesedillas. Bleeh. Maar er was echt niks beters helaas.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


Maar we worstelden ons er dapper doorheen.
Ik dacht wel, wat doe ik hier eigenlijk. Want het is zo niet mijn ding om naar een bluegrass cafe te gaan en vette hap te eten maar ik dacht ook dat het wel weer zo’n avond ging worden, dat je in het begin denkt, dat wordt niets vanavond en dat het uiteindelijk heel gezellig wordt.
Het was nog best gezellig en er werd ook flink gedronken en gelachen.

Na het eten begon de band te spelen. De band zelf was best wel goed. Er zaten twee bandleden in die ik herkende van de band die op onze bruilloft heeft gespeeld. Dat was wel leuk. Maar een hele avond bleu grass vind ik wel erg veel hoor.
Bij het eerste nummer kon ik het wel waarderen hoe goed ze technisch allemaal waren maar daarna begon ik het gewoon saai te vinden.
Gwen houdt ook niet zo van Bluegrass. Leuk voor een keertje maar om elf uur waren we eigenlijk wel klaar om naar huis te gaan.
Je zit er maar te zitten en echte dans muziek is het ook niet.

Maar de anderen hadden het goed naar hun zin dus we zaten het maar uit.
Na het optreden ging ik wel even naar de band om de bandleden die ik kende gedag te zeggen en om Ben te complimenteren want voor een amateur heeft hij toch in no-time een goede professionele groep gevormd. De bandleden herkenden mij nog, dat is toch ook wat! Ik praatte ook met de Filipijnse bassist die me vertelde dat hij ook jazz drummer is en vaak in Williamsport speelt. Nou, kijk, Jazz, dat is meer mijn ding!:-). Dus hij gaf me zijn naam zodat ik hem kon vinden op facebook en zo zal hij me op de hoogte brengen wanneer hij weer optreedt.
Dat is dan toch wel weer leuk.

Om 1:30 gingen we ein-de-lijk weg.
poeh.
En nu ga ik mijn koffer verder inpakken. En nog een keer op het roei apparaat.
En morgen: Eindelijk richting zon.

januari 29, 2011 at 11:30 am 8 reacties

Begrafenis ,Yoga en het kerk leven.

Zo ga ik nooit naar de kerk en zo twee keer in een week!
Dinsdag was ik bij mijn eerste Amerikaanse begrafenis, van een verre maar wel een van de favoriete ooms van Scott, Oom Dick. Van hem had mijn vader nog een pompoen voor ons gekocht. Ik kende hem niet zo heel erg goed maar het was een innemende man die goed verhalen kon vertellen. Hij was een oud marinier dus je kan haast niet anders verwachten.

De viewing sloeg ik over want ik dacht niet dat ik daar goed tegen zou kunnen. Scott ging wel naar de viewing met zijn vader. Zijn vader is de laatste tijd zo snel uitgeput dat hij na de viewing geen puf meer zou hebben om de ceremonie en begrafenis uit te zitten. Dus na de viewing bracht Scott zijn vader naar huis en haalde mij op om de ceremonie bij te wonen.

Het vond plaats in een Lutheran church. Het is een klein kerkje met een jonge meid als dominee(of was ’t pastoor, priester of predikant). Ze zal niet ouder dan 22 zijn geweest. Ik vind het toch een beetje raar, ik weet niet veel van hoe het er in de kerk wereld aan toegaat maar als je als kerkganger met levens vragen zit, klop je toch niet zo snel aan bij iemand van 22, tenminste, dat zou ik niet doen.

We kwamen binnen bij het staartje van de viewing waar iedereen in een lange rij voorbij de kist schuivelden. Het leek of het halve dorp was uitgelopen. Na de viewing gingen de meesten weer naar huis en bleven veelal familieleden en vrienden over.

Er werd veel gebeden en geluisterd naar de domineetresse die haar teksten op automaat opzegde met veel versprekingen.
Dan gingen we weer zitten, dan weer staan. En ondertussen hadden Scott en ik de grootste moeite om steeds de juiste pagina in de bijbel te vinden.
Hoe iedereen steeds zo snel de juiste pagina voor zijn neus had is ons echt een raadsel.
Er moest ook veel gezongen worden.
Dat zingen ging natuurlijk voor geen meter want we kunnen allebei geen noot lezen. Dus je volgt maar wat en net als je denkt, Oh hier gaan we weer omhoog, dan is het net weer effe anders.
Gelukkig waren er ook leuke anekdotes van zijn dochter, kleindochter en zijn reflexologe.

Na de ceremonie reden we stapvoets naar de begraafplaats aan de andere kant van het dorp.
De begraafplaats was bedekt met sneeuw, de lucht was wit, er dwarrelde sneeuwvlokken en het was wind stil.

De kist werd onder een blauwe tent geplaatst en op de kist lag de Amerikaanse vlag.
Een vriend van hem zong heel mooi een lied, wat ze op vakantie vaak zongen. Ik weet niet hoe het heette maar het klonk erg mooi.
En toen hoorde ik achter mij dit:

Een jongen met een trompet speelde het bijna net zo mooi als in de video. Dit stukje herkennen jullie wel van de dodenherdenking waar dan nog een stuk achteraan komt…
Wat een apart gevoel is dat, als je daar staat op een heuvel op een besneeuwde begraafplaats.
Ik vond het erg mooi.

Waar ik wel steeds aan moet wennen is dat begraafplaatsen hier veel minder netjes worden bijgehouden en er staan geen hagen of hekken om de begraafplaatsen, tenminste, niet hier. De doden hebben hier geen privacy. Je zal het in die staat ook niet echt nodig hebben maar toch,
soms staan de grafstenen tot aan de rand van de weg! Nou, ik zou dat niet zo’n respectabele plek vinden….

Na de begrafenis reden we terug naar de kerk om te eten. Al tijdens de ceremonie rook het flink naar eten en aan de knorrende magen om mij heen te horen was het wel tijd voor een hapje.
We kregen scalloped potatoes, ham, mais, macaroni and cheese en gebak.
Ik raakte aan de praat met de reflexologe en haar zus, twee zeer uitbundige kleurrijke dames die mij erg delightful vonden (zij waren zelf ook het toonbeeld van delightful;-)), de broer van oom Dick had geen water maar vodka in zijn glas (dat we dat wel even wisten) Nancy, Dick’s vrouw die altijd de life of the party is, huilde en lachtte (van ingetogen huilen tot schaterlachen), Scott werd zoals gewoonlijk weer voor zijn broer aangezien (en andersom) en neef Eric goot per ongeluk een hele pot koffie over zijn broek (dat schijnt heel typisch te zijn voor hem).
Dat was mijn eerste begrafenis en bezoek aan deze kerk.

En gisteren, was ik weer in die kerk.
Mijn vriendin Ann, die van de honing extractor die ik uiteindelijk niet kon gebruiken omdat haar man hem smerig had weggezet, en we tijdens het schoonmaken de lak eraf spoten, geeft sinds kort Yoga lessen in diezelfde kerk.
Schoonzus Gwen ging ook mee want die moest de yoga mat die ik haar voor kerst heb gegeven nog steeds inwijden.
De klas bestaat voornamelijk uit oudere dames maar het is een leuke klas.
De moeder van een vriend van Scott was daar ook bij. Wij hadden elkaar al een lange tijd geleden moeten ontmoeten, zij had al veel over mij gehoord en ik ook al veel over haar, want zij zit ook in de kruiden en eetbare planten. En haar man bouwt snaar instrumenten. Leuk niet? We hebben afgesproken om als we terug zijn bij ze te komen eten.
Anne’s yoga klas was wel een beetje langzaam en niet zo uitdagend maar ach, het kan ook geen kwaad.
Met mijn mat lag ik trouwens precies op de plek waar neef Eric twee dagen eerder koffie had geknoeid.

januari 28, 2011 at 8:41 am 4 reacties

Typisch hollandse ‘service’. Mijn ervaring met Boeketcadeau.nl oftewel dynalogic.eu

Mijn moeder werd vandaag 60(HOERA)!

Omdat wij al van plan waren om rond september naar Nederland te komen voor een paar weken en omdat we anders altijd met slecht weer in Nederland zijn en omdat Scott dan niet mee zou kunnen, besloten we om deze trip niet te maken. Liever betalen we dan een ticket voor mijn moeder zodat zij hier kan komen.

Uiteraard had ik wel een mooi boeket besteld.
Om het boeket tussen 8 en 12 ’s morgens te laten bezorgen moest ik extra betalen, wat ik ook heb gedaan.

Om acht uur ’s ochtends mijn tijd, check ik de tracking site die ik van dit bedrijf door had gekregen maar de status stond nog steeds op:
“Geplande levertijd tussen 10 en 12.”
Maar het was inmiddels al twee uur ’s middags.

Ik bel dus naar dat bedrijf en de medewerker die ik aan de telefoon krijg ziet niets in het systeem.
Na wat gezoek gaat hij de bezorgers bellen maar die krijgt hij niet te pakken.
Of ik om vijf uur Nederlandse tijd even terug kan bellen want mij terug bellen, heulemaal in de States, daar wordt de baas niet blij van.(godallemachtig!), maar met frisse tegenzin in zijn stem kreeg ik het goede nieuws dat ik ook per e-mail op de hoogte kon worden gehouden.
Nou doe dat dan maar meneer.

Krijg ik even later dit terug per e-mail:
“De bloemen die heeft laten bezorgen, zijn niet bezorgd omdat er niemand aanwezig was. Bij de buren deed er ook niemand open. De koerier heeft een kaartje in de bus gedaan.
Hopend u hiermee voldoende geinformeerd te hebben.”
Call me crazy maar ik vraag me dan af:
1, Waarom betaal ik extra als er toch niet binnen die toch al erg ruime tijds spanne geleverd ging worden.
2, Als ze niet op tijd konden leveren, waarom hebben zij mijn moeder niet gebeld, want ik moest bij de bestelling immers ook haar nummer doorgeven voor dit soort gevallen.
3, Waarom liegen ze over het feit dat de buren niet thuis waren want die waren wel gewoon thuis.
4, Wat staat er op het briefje en wat moet er nu gebeuren??
Maar de klantenservice is gesloten en niemand beantwoord nog mailtjes, telefoontjes of chat aanvragen.

Mijn moeder was vandaag tot een uur (13:00) ’s middags thuis en dat is een heel uur na de afgesproken leverings periode.
Mijn moeder komt ’s avonds thuis en vindt een briefje in de bus en dat briefje was getekend om 13:10
Er was geen enkele moeite gedaan om de bloemen bij de buren af te geven, of haar even te bellen. Nee, mijn moeder moet nu zelf naar ze bellen om een nieuwe “leverings afspraak” te maken.
Leuke verassing zeg, en lekker professioneel ook.

Boeketcadeau.nl oftewel dynalogic.eu: YOU SUCK!

januari 27, 2011 at 6:49 pm 13 reacties

Damiani wijnproeverij

Zo gebeurt er niets en zo zitten we in een wijnkelder.

Zondagochtend kwam Scott op internet de vermelding van een ‘proef’ klas tegen bij wijnbrouwerij Damiani. Er waren toevallig nog plaatsen vrij voor die dag en om een kleine inhaal slag te maken op leuke-dingen-doen en alvast wennen-aan-andere-mensen (;-)) hebben we gelijk geregistreerd.
Het was al wat laat dus we moesten ons nog haasten om op tijd te komen. Scott dacht dat hij de weg wel wist maar vergistte zich toch en zo kwamen we na anderhalf uur, vijftien minuten te laat binnen. Maar dat gaf niets, zei een medewerker van de proeverij die ons verwelkomde, want ze waren nog niet begonnen.

We hadden beiden nog nooit zo’n klas bijgewoond en ik wist niet wat ik moest verwachten. Ik dacht dat het een uitgebreidere wijnproeverij zou zijn, waar je met een groepje aan een bar staat met glazen met een klein laagje wijn erin, en dat ons dan werd verteld hoe we de wijn moesten proeven.

Maar beneden in de kelder, in een kleine ruimte met uitzicht op Seneca Lake, stonden tafels en er zaten al ruim twintig mensen met wat glazen wijn en een proef formulier. De eerste drie wijnen waren al ingeschonken maar nog niet geproefd.
Er waren nog twee plekken vrij, net op zo’n plek waar je met je rug naar anderen toezit, iets waar Scott en ik een hekel aan hebben.

Maar we gingen zitten, kregen snel wat glazen die goed gevuld werden, dus niet met zo’n armetierig bodempje, een proef formulier en toen konden we beginnen.

Op het formulier konden we aangeven, hoe de wijn eruit zag (bijv. helder, troebel, wat voor kleur), hoe het rook (vul maar in), waar het naar smaakte, de nasmaak en of we konden raden waar de wijn vandaan kwam. Er zaten wijnen bij uit Frankrijk, werd er wel gezegd.
Alle flessen waren genummerd en verpakt in een bruine papieren zak.
Het was niet echt een klas waar je veel termen leerde. Eigenlijk was het bijeenkomst van mensen die allemaal maar wat doen en lekker willen drinken.
De dame die de boel begeleidde zei dat hoe een wijn door iemand beschreven wordt eigenlijk altijd subjectief is, dus er zijn geen foute benamingen voor een smaak of geur of kleur.
Nou.
Dat hielp ons niet echt.

Gelukkig waren er om ons heen wat mensen die vaker met dit bijltje hebben gehakt en die kwamen ook met heel aparte benamingen aanzetten. Eerst werd er nog bescheiden gediscussieerd maar al snel riepen mensen maar wat ze er van vonden.
Er was een wijn uit Frankrijk, die qua geur heel veel weg heeft van een Barnyard, (?) met een nasmaak van Kaplaarzen (?) en de dame die dat zei vond het toch erg lekkere wijn.(?).
Iemand vond een wijn naar leer smaken, een ander proefde mineralen. Scott schreef op zijn formulier ook mineralen op. Maar hij kon me niet echt uitleggen wat er nou mineraal achtig was aan de smaak van die wijn.
Met een wijn sloeg ik de spijker op de kop, door “chocola” en “likeur” te roepen. Wat door anderen ook beaamd werd.
Phew, heb ik ook eens wat gezegd haha.
Maar ik ga voor de volgende keer toch wel een beetje oefenen op de termen hoor, ik zou toch niet hardop de smaak van een wijn als ‘kaplaarzen’ willen benoemen om er vervolgens van te genieten…. Tenminste, ik denk niet dat ik kaplaarzen lekker vind…

Er kwamen nog meer wijnen op tafel en gaandeweg raakten we aan de praat met alle mensen aan onze tafel. Tegenover ons zat een koppel die een Bed&Breakfast hebben aan de Finger Lakes en naast mij zat een oudere man, John, een boekwinkel eigenaar in Owego, NY, die in zijn eentje was gekomen. Hij schreef best veel op maar genoot stilletjes van de sfeer en de wijnen. Hij kwam vaker voor dit soort proeverijen naar de Finger Lakes en gaandeweg het gesprek vonden we wat interesses die we gemeen hebben. Eetbaar onkruid en eetbare paddestoelen waren er twee van. Dat was wel leuk.
Hij heeft ook vrienden in Nederland en lang geleden twee jaar in India gewoond waar toen een portret van hem is geschilderd, waar de kunstenaar een grote prijs voor heeft gewonnen. Zijn portret stond onlangs op een catalogus in India, hij liet me er foto’s van zien op zijn Iphone (hip hoor, zo’n oudere man met een iphone), echt harstikke grappig! Goed portret ook, maar ja, daar heb ik geen foto van helaas.

Scott vertelde hem gelijk over mijn eetbare onkruid workshops, (waarvan ik nog niet weet hoe en wanneer ik dat ga doen dit jaar overigens) en dat hij zich moet opgeven.
Scott raakte aan de praat met mensen uit Muncy, 45 minuten bij ons vandaan, die met vrienden zo nu en dan thuis een wijnproef feestje organiseren.
Te oordelen naar de uitbundigheid van de dames van die koppels, ligt de nadruk meer op feestje dan op proeven…

We kregen halverwege ook nog smakelijke versnaperingen. Een tafel werd gevuld met verschillende luxe kazen, pate’s, gemarineerde vijgen en olijven.
Heerlijk, heerlijk.
Delicious finger foods
Nadat alle wijnen waren geproefd werd de soort wijn en plaats van herkomst bekend gemaakt. Enkele mensen hadden goed geproefd of gegokt en wisten dat sommige van de wijnen uit het fingerlake gebied kwamen.
Ik ben er zelf niet zoveel wijzer van geworden maar het was wel erg gezellig in elk geval.
Het proeven zal wel zo’n drie uur geduurd hebben. We gingen daarna naar boven, naar de winkel, waar nog meer geproefd kon worden.
En waar Scott na een tijdje zoeken, een kistje met een mooie verzameling wijnen afrekende.

Load'r up;-)


Het was al donker en we hadden nog een cadeaubon van restaurant Sorge’s in Corning. Ome Bill had ons die gegeven als dank dat we hem op ons land lieten jagen dit jaar. Sorge’s is een Italiaans restaurant waar we beiden nog niet eerder waren geweest.
Het was er erg rustig maar dat vonden we wel even prettig.
Ik bestelde een Italiaanse sampler platter, met een stukje lasagne, een worst, wat stoof vlees, en veal (kalfsvlees). Scott had ravioli.
Als onze borden niet bedekt waren met een dikke laag tomatensaus en als de gerechten wat meer smaak hadden, hadden we het lekkerder gevonden misschien.
Het was niet slecht, maar ook niet zo goed dat we dachten, hier gaan we snel weer naartoe…
Volgende keer maar weer naar het Indiase restaurant, the Thali of India, ook in diezelfde straat.

januari 24, 2011 at 5:19 pm 4 reacties

Cabin fever en sleeën


Het is hier in de winter behoorlijk zwaar.
Het is erg koud met veel sneeuw, en er gebeurt totaal niks. Ook op sociaal gebied staat alles op een te laag pitje en zo kun je ineens last krijgen van cabin fever. Ik vind persoonlijk dat Cabin Fever nog te gezellig klinkt voor wat het is.

Vroeger dacht ik altijd: “Wat een onzin, je omgeving bepaalt je geluk niet, dat bepaal je zelf en als je innerlijk sterk bent maakt het niet uit waar je bent”.
Maar toen woonde ik nog in Nederland in een dichtbevolkte omgeving waar de winkels op loopafstand waren en ik vrienden had die ik al jaren kende en waar ik alles mee kon bespreken. Dan is het makkelijk om te denken dat geluk maakbaar is.
Fijn vond ik het niet in Nederland maar er was tenminste van alles te doen.

Maar waar wij nu wonen, kan je in de winter na een paar weken tijd veranderen in een contact gestoorde mountain woman.
Zover is het bij mij wel gekomen deze maand.
Waar ik normaal bij de lokale supermarkt nog makkelijk een praatje maakte met de cassiere, bleef ik eergisteren haken en wist ik niets te zeggen.
Ik belde een nicht die ik sinds oud en nieuw niet had gesproken en dat werd ook al zo’n vreemd gesprek waarbij ik het gevoel kreeg dat zij dacht, “waarom belde ze me nou eigenlijk”.
Ik belde een vriendin en die had net zoals ik weinig te melden dus daar kwam ook niks zinnigs uit.
Wat je ook krijgt is dat je op een gegeven moment liever geen mensen meer ziet.
Bij mij komt er dan nog bij dat ik vooral geen mensen wil zien die voor mij het toonbeeld zijn van country living bible thumpers.
Want dat maakt alles nog erger.
Er is zo’n ouder stel waar ik in het begin wel mee optrok maar ik kan me er niet meer toe zetten om bij hun een kop thee te komen drinken. Ik denk dat ik gewoon overgevoelig ben geworden voor mensen die telkens met de ‘scriptures’ aan komen zetten en alles geloven wat op foxnews word gezegd.
En het helpt niet dat mijn schoonzus, nicht en vriendin ook last hebben van cabin fever.
Eerlijk gezegd is dit de ergste maand geweest tot nu toe. Daar kan ik nog heel veel over schrijven maar ik wil jullie niet deprimeren.
Als ik dat niet al gedaan heb.

Scott vond het tijd dat we eens wat leven in de brouwerij brachten dus besloot hij iedereen (broer, schoonzus en kinderen, neef, vrouw en kinderen, achterneef en vrouw en kinderen) uit te nodigen om bij ons te komen sleeën.
Ik vond dat intelectueel een goed idee, maar gevoelsmatig vond ik het teveel drukte (ja zo erg was het geworden).
Maar goed, het ging toch echt gebeuren gisteren.

Na wat paden vrij te hebben gemaakt en een bank te hebben gebouwd zodat je niet in of op de kreek zou belanden, kwam iedereen aan met snowboards en opblaasbare ronde sleeën.
We legden ook een groot kampvuur aan om afval hout en oud papier te verbranden. En we sloten de middag af met warme chocolademelk.

Voor foto’s en een paar filmpjes, klik hier.
Het was best wel gezellig. Ik ben zelf ook een paar keer naar beneden gesjeesd.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


En vandaag voel ik me toch wat beter.

januari 23, 2011 at 9:05 am 10 reacties

Oudere berichten