Damiani wijnproeverij

januari 24, 2011 at 5:19 pm 4 reacties

Zo gebeurt er niets en zo zitten we in een wijnkelder.

Zondagochtend kwam Scott op internet de vermelding van een ‘proef’ klas tegen bij wijnbrouwerij Damiani. Er waren toevallig nog plaatsen vrij voor die dag en om een kleine inhaal slag te maken op leuke-dingen-doen en alvast wennen-aan-andere-mensen (;-)) hebben we gelijk geregistreerd.
Het was al wat laat dus we moesten ons nog haasten om op tijd te komen. Scott dacht dat hij de weg wel wist maar vergistte zich toch en zo kwamen we na anderhalf uur, vijftien minuten te laat binnen. Maar dat gaf niets, zei een medewerker van de proeverij die ons verwelkomde, want ze waren nog niet begonnen.

We hadden beiden nog nooit zo’n klas bijgewoond en ik wist niet wat ik moest verwachten. Ik dacht dat het een uitgebreidere wijnproeverij zou zijn, waar je met een groepje aan een bar staat met glazen met een klein laagje wijn erin, en dat ons dan werd verteld hoe we de wijn moesten proeven.

Maar beneden in de kelder, in een kleine ruimte met uitzicht op Seneca Lake, stonden tafels en er zaten al ruim twintig mensen met wat glazen wijn en een proef formulier. De eerste drie wijnen waren al ingeschonken maar nog niet geproefd.
Er waren nog twee plekken vrij, net op zo’n plek waar je met je rug naar anderen toezit, iets waar Scott en ik een hekel aan hebben.

Maar we gingen zitten, kregen snel wat glazen die goed gevuld werden, dus niet met zo’n armetierig bodempje, een proef formulier en toen konden we beginnen.

Op het formulier konden we aangeven, hoe de wijn eruit zag (bijv. helder, troebel, wat voor kleur), hoe het rook (vul maar in), waar het naar smaakte, de nasmaak en of we konden raden waar de wijn vandaan kwam. Er zaten wijnen bij uit Frankrijk, werd er wel gezegd.
Alle flessen waren genummerd en verpakt in een bruine papieren zak.
Het was niet echt een klas waar je veel termen leerde. Eigenlijk was het bijeenkomst van mensen die allemaal maar wat doen en lekker willen drinken.
De dame die de boel begeleidde zei dat hoe een wijn door iemand beschreven wordt eigenlijk altijd subjectief is, dus er zijn geen foute benamingen voor een smaak of geur of kleur.
Nou.
Dat hielp ons niet echt.

Gelukkig waren er om ons heen wat mensen die vaker met dit bijltje hebben gehakt en die kwamen ook met heel aparte benamingen aanzetten. Eerst werd er nog bescheiden gediscussieerd maar al snel riepen mensen maar wat ze er van vonden.
Er was een wijn uit Frankrijk, die qua geur heel veel weg heeft van een Barnyard, (?) met een nasmaak van Kaplaarzen (?) en de dame die dat zei vond het toch erg lekkere wijn.(?).
Iemand vond een wijn naar leer smaken, een ander proefde mineralen. Scott schreef op zijn formulier ook mineralen op. Maar hij kon me niet echt uitleggen wat er nou mineraal achtig was aan de smaak van die wijn.
Met een wijn sloeg ik de spijker op de kop, door “chocola” en “likeur” te roepen. Wat door anderen ook beaamd werd.
Phew, heb ik ook eens wat gezegd haha.
Maar ik ga voor de volgende keer toch wel een beetje oefenen op de termen hoor, ik zou toch niet hardop de smaak van een wijn als ‘kaplaarzen’ willen benoemen om er vervolgens van te genieten…. Tenminste, ik denk niet dat ik kaplaarzen lekker vind…

Er kwamen nog meer wijnen op tafel en gaandeweg raakten we aan de praat met alle mensen aan onze tafel. Tegenover ons zat een koppel die een Bed&Breakfast hebben aan de Finger Lakes en naast mij zat een oudere man, John, een boekwinkel eigenaar in Owego, NY, die in zijn eentje was gekomen. Hij schreef best veel op maar genoot stilletjes van de sfeer en de wijnen. Hij kwam vaker voor dit soort proeverijen naar de Finger Lakes en gaandeweg het gesprek vonden we wat interesses die we gemeen hebben. Eetbaar onkruid en eetbare paddestoelen waren er twee van. Dat was wel leuk.
Hij heeft ook vrienden in Nederland en lang geleden twee jaar in India gewoond waar toen een portret van hem is geschilderd, waar de kunstenaar een grote prijs voor heeft gewonnen. Zijn portret stond onlangs op een catalogus in India, hij liet me er foto’s van zien op zijn Iphone (hip hoor, zo’n oudere man met een iphone), echt harstikke grappig! Goed portret ook, maar ja, daar heb ik geen foto van helaas.

Scott vertelde hem gelijk over mijn eetbare onkruid workshops, (waarvan ik nog niet weet hoe en wanneer ik dat ga doen dit jaar overigens) en dat hij zich moet opgeven.
Scott raakte aan de praat met mensen uit Muncy, 45 minuten bij ons vandaan, die met vrienden zo nu en dan thuis een wijnproef feestje organiseren.
Te oordelen naar de uitbundigheid van de dames van die koppels, ligt de nadruk meer op feestje dan op proeven…

We kregen halverwege ook nog smakelijke versnaperingen. Een tafel werd gevuld met verschillende luxe kazen, pate’s, gemarineerde vijgen en olijven.
Heerlijk, heerlijk.
Delicious finger foods
Nadat alle wijnen waren geproefd werd de soort wijn en plaats van herkomst bekend gemaakt. Enkele mensen hadden goed geproefd of gegokt en wisten dat sommige van de wijnen uit het fingerlake gebied kwamen.
Ik ben er zelf niet zoveel wijzer van geworden maar het was wel erg gezellig in elk geval.
Het proeven zal wel zo’n drie uur geduurd hebben. We gingen daarna naar boven, naar de winkel, waar nog meer geproefd kon worden.
En waar Scott na een tijdje zoeken, een kistje met een mooie verzameling wijnen afrekende.

Load'r up;-)


Het was al donker en we hadden nog een cadeaubon van restaurant Sorge’s in Corning. Ome Bill had ons die gegeven als dank dat we hem op ons land lieten jagen dit jaar. Sorge’s is een Italiaans restaurant waar we beiden nog niet eerder waren geweest.
Het was er erg rustig maar dat vonden we wel even prettig.
Ik bestelde een Italiaanse sampler platter, met een stukje lasagne, een worst, wat stoof vlees, en veal (kalfsvlees). Scott had ravioli.
Als onze borden niet bedekt waren met een dikke laag tomatensaus en als de gerechten wat meer smaak hadden, hadden we het lekkerder gevonden misschien.
Het was niet slecht, maar ook niet zo goed dat we dachten, hier gaan we snel weer naartoe…
Volgende keer maar weer naar het Indiase restaurant, the Thali of India, ook in diezelfde straat.

Entry filed under: uitgaan, Wijn proeven. Tags: .

Cabin fever en sleeën Typisch hollandse ‘service’. Mijn ervaring met Boeketcadeau.nl oftewel dynalogic.eu

4 reacties Add your own

  • 1. Petra  |  januari 24, 2011 om 7:54 pm

    Wat leuk toch zo’n wijnproeverij! Ik ben dol op wijngaarden bezoeken. Ook een goede manier om eens met anderen aan de praat te raken.

    Beantwoorden
    • 2. B.  |  januari 28, 2011 om 8:42 am

      Wij gaan dat zeker ook wel vaker doen, ’t is heel gezellig en je maakt makkelijk nieuwe contacten.

      Beantwoorden
  • 3. Annemiek  |  januari 25, 2011 om 7:21 am

    Dat was een leuk uitje! Ik ben nog nooit naar zo’n wijnproeverij geweest, ik zou niet weten wat ik in moest vullen🙂

    Beantwoorden
    • 4. B.  |  januari 28, 2011 om 8:45 am

      Ik zou het ook nog steeds niet weten;-) Ik meen te herinneren dat ik voor Scott ooit een boekje heb gekocht waarin alles staat over wijnproeven, dat had mooi van pas gekomen als we het tijdig terug hadden gevonden!

      Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed



%d bloggers op de volgende wijze: