Archive for februari, 2011

In Cheyenne, Wyoming

En nou loop ik NOG meer achter:-(.
Maar, gelukkig heb ik nu even tijd om bij te bloggen en te lezen.
We zijn gisteravond in Cheyenne, Wyoming aangekomen, bij de tante van Scott. En die heeft altijd wel wat klusjes voor Scott dus heb ik even tijd voor mezelf.

Laat ik beginnen bij waar we de vorige keer gebleven waren: Phoenix.
Scott’s tante Joyce en haar vriend Don wonen in een bejaardenwijk in Sun City, in het noorden van Phoenix. Het was vrij fris toen we aankwamen maar het was nog te doen zonder winterjas.
Ze hebben het toch maar mooi bekeken hier. Voor niet al teveel koop je een riante woning, er zijn recreatie centrums waar je lid kan worden van allerlei clubs. Joyce gaf me een kleine rondleiding door een van de recreatie gebouwen. Er zit een grote bibliotheek in en er waren verschillende grote werkruimtes waar mensen lekker aan het knutselen waren. Met professioneel gereedschap wel te verstaan. Er was een modeltreinen club, waar een gigantische spoorbaan gebouwd wordt, een houtbewerkings club, waar echt super mooie dingen worden gemaakt, van het soort waar je op de markt en in ateliers een flinke prijs betaald, er was een fotografie club, waar alles aanwezig is wat je maar nodig zou kunnen hebben, er was de sieraden club, waar Joyce mooie kettingen maakt. Je kan alles wat je maakt, uitstallen in de winkeltjes in het centrum zelf om te verkopen, of zelf ermee op de markt gaan staan. Ik zie zoiets wel zitten hoor, wat mij betreft zou ik nu al lid willen worden, lekker van alles maken en dan hoef je niet eens je eigen gereedschap te hebben, en betaal je alleen een zacht prijsje voor materialen! Nou, sign me up.
En dan is er een goed uitgeruste sportzaal, een mooi zwembad en een miniature golf baan en een gewone golf baan, wat er ook al niet verkeerd uitziet.
Overal palmbomen en mooi bijgehouden tuinen met citrusbomen, ik vind het geweldig.
En als je te oud wordt om auto te rijden (of je wil gewoon goedkoop transport) dan neem je een golf karretje om overal mee naartoe te rijden.
Er zijn ontzettend veel tweedehands winkels waar je zeer goed onderhouden meubilair en huis prullen kan kopen om voor een prikkie je hele huis in te richten.
Dat heeft tante Joyce ook zo gedaan, alleen haar bed, zegt ze, is nieuw, de rest komt uit tweedehands winkels. Niet verkeerd want alles in haar huis ziet er piekfijn uit!

Ik heb met Joyce ‘ge-miniatuurgolfed’. Ik ben daar normaal niet zo van maar haar vriend wil ook al nooit mee dus ik dacht, ach dan ga ik een keer mee. En het was harstikke gezellig hoor, we hielden geen score bij en deden het hele parcours een keer of drie of vier, er waren toch niet al teveel mensen.

We zijn ook met zijn allen naar een Mexicaanse soort van ‘zwarte markt van Beverwijk’ geweest waar we hebben rondgestruind. Heel grappig, je kan er veel spijkerbroeken kopen met lawaaierige kleuren en emblemen en alle mannequins hebben een dikke kont. Nou, zegt Scott, hier kan jij makkelijk scoren! LOL! Dat is ook wel zo, als ik van lelijke spijkerbroeken zou houden ja ;-).

Daarna zijn we naar een zogenaamde goudmijners stadje geweest, wat echt wel heel toeristisch is, met een treintje wat eromheen rijdt, met huisjes helemaal in de oude western stijl, met winkeltjes vol prullen, maar erg leuk om te zien. Het was wel klein dus we waren er zo doorheen.

We hebben ook in winkels in Scottsdale gestruind, Ik vond een mooi aardewerken potje, het was klein en eigenlijk alleen maar geschikt om ergens neer te zetten en naar te kijken, maar voor honderd vijfentachtig dollar vind ik dat toch wat te prijzig. hebben de Montezuma castle gezien, een ruine van een leefruimte in een rotswand:


Ook gingen we naar het casino waar ik tien dollar verloor op de Wizard of Oz gokkast, en waar we gingen lunchen in een diner waar het personeel af en toe in een rijtje gaat staan dansen.
Op de laatste dag hebben we lekker sinasappels, citroenen en grapefruits geplukt in Joyce’s tuin en dozen vol voor de familie ingeladen.
Het was maar goed dat we na vier dagen weer weggingen, Don zei dat hij sinds onze komst ruim twee kilo was aangekomen. Nou, ik merkte het ook, ik at elke dag een Dilly bar, want Don had zes pakken vol gekocht omdat ze in de aanbieding waren, daar moest ik ze natuurlijk mee helpen. En we hebben elke dag royaal ontbeten met pancakes, ei en spek, brood, sticky buns, aardbeien short cake en aardbeien taart, noem maar op.
Al mijn gesport bij Curves in Tucson werd in vier dagen teniet gedaan ;-).

We vertrokken verder naar het noorden en bezochten de Petrified Forest, een woestijn met boomstronken die helemaal gecrystaliseerd zijn door mineralen in de grond.

Daarna gingen we op weg naar familie van mij, een oom en tante in New Mexico die er een dairy farm hadden. De koeien zijn inmiddels al een paar jaar geleden verkocht want mijn oom en tante zijn al op leeftijd maar ze wonen nog op de boerderij.

We kregen ossestaart soep, spritzen en hebben we elkaar een stuk beter leren kennen, want eigenlijk kenden we elkaar niet, we wisten alleen dat we familie waren:-). Maar het was ontzettend gezellig en na een lekker etentje bij hun favoriete Mexicaanse restaurant (ze koken niet meer zelf maar gaan uit eten en houden van hete salsa ;-)) gingen we verder naar het noorden.

Na een overnachting in de Best Western in Raton, New Mexico vertrokken we weer vroeg, om verder naar het noorden te gaan, naar Cheyenne, waar we nu zitten.
Vanmorgen hebben we met Scott’s tante Linda en een vriendin van haar, Norma, ontbeten bij de Luxury Diner, een oude trein wagon waar een stuk aan is gebouwd en waar ze lekkere muziek draaien (Zappa, Neil Young, Zeppelin) en o.a. lekkere eggs benedicts serveren.
En waar we een vrouw zagen met een uit de hand gegroeide mullet , zoiets als dit:

Wel geruststellend was dat iedereen het apart leek te vinden. Haar man had overigens een haak waar normaal zijn rechterhand zou zitten.

Heb net lekker Boer Zoekt Vrouw gekeken, wat ontzettend jammer dat het alweer de laatste aflevering was:-( Als we weer thuis zijn, ga ik tijdens het schilderen weer alle afleveringen luisteren.
Ik heb nog een hoop foto’s toe te voegen aan het album, maar ik heb er alweer wat aan toegevoegd:
Fotoalbum

Advertenties

februari 27, 2011 at 7:14 pm 6 reacties

Dag Tucson, hallo Phoenix

Vanmorgen vroeg gooiden we, volgens de instructies van het verhuurbedrijf, een laatste was in de wasmachiene, pakten onze koffers in, sloten de deur achter ons, en reden nog een rondje door de wijken die we gisteren met de makelaar hebben gezien.

We hebben interessante stekjes gezien en ook voor hele leuke prijzen. Maar of het praktisch is om nu al wat te kopen, daar zijn we nog niet helemaal over uit.
We hebben tenslotte nog meer plekken op ons verlanglijstje, maar aan de andere kant, verwachten we komende winter misschien twee of drie maanden weg te kunnen. En dan is een huisje wat je makkelijk weer kunt verkopen als je het zat bent, wel een optie…. Plus, we vinden het hier harstikke leuk.
De makelaar zal ons in elk geval op de hoogte houden nu ze weet waar we naar zoeken.

In elk geval had ik hier graag nog veel langer willen blijven. Het weer is heerlijk, ik geniet van het uitzicht op de bergen aan de rand van de stad, het gefluit van goederentreinen die in de verte voorbij razen, de mensen, het eten, de sfeer. Er zijn zelfs hula dans schooltjes, en elke buurt heeft wel een winkel centrum waar je te voet heen kan, of met de fiets. En ’s avonds kun je genieten van het uitzicht vanaf de bergen op de stad,
Wie weet dat de makelaar ons binnekort een listing stuurt met een huis wat met ons klikt.

Na ons laatste rondje in Tucson vertrokken we op weg naar de tante van Scott die in Phoenix woont. Een uur buiten Tucson, bedacht ik me ineens, dat ik me niet kon herinneren dat ik de potjes honing die ik voor vrienden en familie had meegenomen, had inpgepakt. Snel gingen we de snelweg af en na een korte inspectie van de koffers en tassen, was het duidelijk dat die nog ergens in de keuken van het huurhuisje stonden.
Ik had ze, toen we daar net waren aangekomen, ergens weggezet zodat ze niet in de weg zouden staan. En nu was ik ze helemaal vergeten!
We gingen dus maar terug.
We hadden de code om binnen te komen nog dus glipten we snel naar binnen. Het rook weer als ‘nieuw apartement’ en even was ik bang dat we de potjes kwijt waren.
Toch nog maar even goed in alle kastjes gekeken en ja hoor, op een beneden kastje, op een plankje, achterin, stonden de potjes nog!
Zelfs de schoonmaaksters hadden ze niet gezien! Phew!

Tijdens onze rit van Tucson naar Phoenix kwamen we in een soort woestijn storm terecht, er waren grote zand wolken te zien en het begon te regenen.
Maar toen we in Phoenix aankwamen, stopte het met weer met regenen. Grappig, toen we in Tucson aankwamen was het slechte weer ook net over en begon het net weer lekker warm te worden!

De tante van Scott woont in Sun City, in een gedeelte waar je pas een woning mag kopen als je 55+ bent. Haar woning is riant! Drie slaapkamers, ruime woonkamer, dining en een grote tuin waar ze fruitbomen heeft met citroenen, sinasappels, en grapefruits.
We zullen hier een dag of vier blijven. Wat we gaan doen weten we nog niet, we hebben vanavond zoveel informatie gekregen en er is zoveel te doen, dat we er even een nachtje over moeten slapen. Ik vind alles best, als ik maar van de zon kan genieten.

februari 19, 2011 at 11:13 pm 2 reacties

Tweede week Tucson.

ai ik loop weer zo snel achter.
Op maandag, na de intensieve yoga klas in de ochtend, ging ik naar de botanische tuin.
De botanische tuin van Tucson heeft een vlinderkas en Scott kon helaas geen tijd vrijmaken, dus ging ik maar alleen.

De tuin zelf is nu vooral droog en bloemloos, sommige cactus soorten hebben wel een soort van bloem maar het is er eigenlijk het seizoen niet voor.
Maar het was hoe dan ook wel leuk om er rond te lopen, het was in elk geval weer goed warm.
Ze hebben er verschillende tuinen aangelegd, kruidentuin, een tuin in mexicaanse stijl met gekleurde tuinstoeltjes en aardewerk decoraties, een Zen tuin, een gedeelte waar je leert over composten, over de lokale tohono o’odham indianen stam en de groente die even buiten Tucson door hen verbouwd wordt, maar het mooiste was toch wel de vlinderkas!

Toen ik er binnenliep was het behoorlijk warm en vochtig en het was lastig foto’s nemen omdat de lens besloeg.

Maar ik hoorde een medewerker zeggen dat ze de temperatuur iets omlaag had gedraaid en gelukkig was het na een paar minuten al weer mogelijk om foto’s te nemen.
Ik heb wel wat foto’s genomen maar met mijn simpele cameraatje wordt het natuurlijk nooit National Geographic materiaal.
De mooiste vlinders waren blauwe, die nooit ergens lang genoeg bleven zitten en als ze al ergens landden sloten ze hun vleugels:

Een medewerker zei toen ik na een half uur de kas ging verlaten, dat ik een hele tijd zo’n blauwe op mijn rug heb gehad! haha, dat is dat toch ook weer leuk.
Ik dacht al wat te voelen maar ik wilde geen vlinders pletten.
Meer foto’s staan op mijn album.

Ons valentijns dineetje vond plaats op een zitbaar stukje berg op Gates Pass

Veel mensen hadden hetzelfde idee en iedereen vond een plekje op een berg. Het was een gezellige sfeer en het uitzicht was natuurlijk geweldig.
Toen het donker was reden we terug naar de stad, ook al zo’n mooi gezicht:

Achteraf dacht ik dat het grappig was geweest als ik het nummer Your love is my drug van Ke$ha op een grappige manier op mijn ukulele had gespeeld voor Scott maar ja, gemiste kans!

Eergisterochtend ging ik ondanks de hevige yoga spierpijn van twee dagen ervoor, toch naar Curves, vooral vanwege dat fijne stretch toestel. Ik kwam er twintig voor tien binnen en hoorde toen dat Zumba om tien uur ging beginnen! Hellup! Dat wordt dus maar 1 rondje toestellen, stretchen en wegwezen.
Ik wilde graag naar de Trader Joes waar we eerder langs waren gereden. Ik had er al zoveel goeie dingen over gehoord en bij de Whole Foods moest ik voor schoonzus nog een boodschappentas kopen, en ik vond een Native Seed winkel die o.a. cactus producten verkoopt.
Dus ik ging weer op voedsel avontuur.
Ik was dus nog nooit bij een Trader Joes geweest, wat hebben ze er veeel! Vooral dus geimporteerd en weinig vers maar erg handig om in de buurt te hebben.
Ik kocht er heerlijke droge salami, voor bij de wijn, en krokante groene sperciebonen om te snacken.
De Whole Foods hier was toch wel een stuk kleiner en minder dynamisch dan de Whole Foods in Austin. We lopen al een beetje tegen het einde van ons verblijf hier in Tucson dus veel had ik niet nodig. Helaas… In elk geval kocht ik een boodschappentas voor schoonzus Gwen.
Daarna ging ik naar de winkel Native Seeds om eens te kijken of ze interessante etenswaren hebben en dat hadden ze maar het was wel erg aan de prijzige kant en dus kocht ik alleen thee van suguaro bloesem en van prickly pear bloesem, wat overigens super lekker is!

Gisteren gingen we naar Sabino Canyon, een prachtige omgeving waar je kan wandelen en picnicken. Ons plan was om left overs mee te nemen voor de picnic maar toen we bij Sabino aankwamen, ontdekten we dat we waren vergeten de ingepakte tas met al het lekkers mee te nemen! Dus gingen we snel op zoek naar een restaurantje in de nabijgelegen mall, waar we chinees aten. Fried rice met sesam kip.
We genoten van Sabino Canyon en ik kreeg zelfs Scott zover om een ticket te kopen voor de tourkar. Dat was erg handig voor de weg terug toen we allebei weinig puf meer hadden.

Vandaag was het voor ons allebei wel een werkdagje. Na mijn workout bij Curves, had ik wat admin te doen en er waren al aanmeldingen voor mijn workshops binnengekomen, dus ik moet eens gaan bedenken wat mijn schema gaat worden dit jaar, tuin plan samenstellen en zaadjes bestellen van het een en ander.
Ook wil ik dit jaar jerusalem artichokes en jam van eetbare wilde planten gaan verkopen op markten dus ik moest het een en ander uitzoeken.
Heerlijk om gewoon lekker buiten in het zonnetje te kunnen zitten met de laptop.

Er was trouwens nog een aanvaring tussen een paar buren vanmiddag waar wij van mee konden genieten, wat een geschreeuw zeg. Het ging over overlast van de hond en waarschijnlijk nog meer kleine dingetjes die in de loop van de tijd zijn gegroeid tot mega grote problemen. Zo erg dat de politie erbij moest komen. Zo ghetto… Het is ook niet verwonderlijk dat je snel last hebt van elkaar hier, de muren zijn dun en je zit echt dicht op elkaar in dit huizencomplex.

Morgen gaan we met een makelaar wat huizen bekijken om een idee te krijgen van huizenprijzen e.d. We zijn benieuwd.

februari 17, 2011 at 9:57 pm 11 reacties

Eten eten en nog meer eten, en yoga

Ze hebben hier in Tucson ook lekker veel markten (farmer’s markets) en een ervan was in de buurt dus daar gingen we gisteren even rondneuzen (met een grote boodschappentas;-)).
Ons plan van gebraden kip en bier op een mooie lokatie voor valentijns dag maakte al snel plaats voor Tamales, een heerlijk mais goedje met vlees en kruiden in mais blad,
en pesto, hummus en salsa met pitabread en crackers, met mexicaans bier en een hopelijk heerlijke taart gemaakt van mesquite meel. Hieronder een plaatje van de mesquite bonen, de bonen worden tot meel vermalen, en dat smaakt heerlijk.

Alle producten waren volop van het vegan en gluten free, iets waar ik niet zozeer warm of koud van wordt maar wat we wel erg leuk vonden was om de verschillende soorten honing te proeven van lokale bijenhouders. We kregen korting omdat ik ook bijen houd, toch leuk niet?
En we vonden jams gemaakt van de bloemen van de Prickly Pear cactus:

En er stond een man met Jerusalem Artichokes en van hem kreeg ik een recept voor het maken van een sla. Dat lijkt me super voor mijn workshops!

Alleen al het proeven van al dat lekkers maakte dat we voor lunch eigenlijk al vol zaten, maar we kochten toch maar wat tamales die toch erg snel verdewenen.
De sfeer was ook harstikke gezellig, er was live muziek, de mensen waren vrolijk en het was lekker warm.
We kochten wat mesquite honing, wat prickly pear sap, een zakje anasazi bonen mix (al betwijfel ik of de Anasazi indianen deze mix hebben gemaakt maar dat doet er niet toe) en ik kocht wat Emu olie, olie gemaakt van iets van een struisvogel.
Het beloofde age spots (lever vlekken of zonne vlekken) te verminderen dus ja, dan kan ik geen nee zeggen natuurlijk haha.
Onze valentijns gerechten:


Nadat we het eten thuis hadden gebracht, gingen we op weg naar Tubac ten zuiden van Tucson om de laatste dag van het kunst festival mee te pakken.

Tubac is een klein dorp met veel ateliers en je kan er allerlei soorten kunst vinden.
Metaal kunst, aardewerk, mooie en lelijke dingen, voor ieder wat wils ;-).

Bij een tentje stond een echtpaar die buitenlandse munten beschildert en ze verwerkt tot ketting hangers. De man vroeg me spontaan of ik Indonesisch bloed in me had en vertelde dat ze 7 jaar in Indonesie hebben gewoond. De vrouw was van Filipijnse afkomst maar is het liefst in Indonesie. Mijn Bahasa Indonesia werd een beetje op de proef gesteld maar ik wist niks meer van mijn Rosetta Stone cursus, maarja. Ik kocht er een heel mooi Indonesisch muntje uit 1937 met aan de ene kant tekst in het Arabisch en de andere kant oud Nederlandschshc.

We struinden het hele festival af, waar het weer heel gezellig was. En waar ook weer een man stond met NOG meer soorten honing. Alle bijen uit de omgeving waren afgekomen op de vuilnisdozen met gebruikte houten sample stokjes en met proeven moest je soms ook uitkijken dat een bij niet met het stokje met honing mee je mond in ging. Hier kochten we ook een heerlijk potje honing.

Scott verzamelde kaartjes van kunstenaars die hij erg goed vond. Er waren weinig schilders en de schilders die er waren waren niet zo goed, vonden we, maar we vonden een houtbewerker die mooie objecten maakte, en een metaal werker die grote glimmende platen voor aan de want maakte.
Voor een tante van Scott kochten we een mooie vaas en voor schoonzus Gwen een hand geblazen kerst ornament (doen we elk jaar), en ik kocht er voor mezelf een super gave cowboy hoed.

We haalden wat eten bij een van de vele tentjes, dat van mij was gefrituurd brood met vlees en sla en Scott had ook zoiets dergelijks, de namen zijn we even kwijt maar het was Mexicaans en best wel erg lekker. Ondertussen werden we geentertained door een Hippie Jezus band met jonge meiden en een paar mannen. Het deed wel een beetje cult achtig aan maar ze hadden het naar hun zin.
Na hun optreden kondigden ze een andere band aan, ook een echte hippie band maar dan met oudere dames op gitaar.

Op de foto hieronder staan ook cactussen, die hebben we gekocht in het woestijn museum. En een fles wijn, Scott heeft inmiddels al weer een krat met mooie wijnen gescoord.

Ik was al een paar keer langs de yoga studio gelopen maar die was steeds dicht, tot een paar dagen geleden toen ik een hele horde mensen naar binnen zag gaan. Nu kon ik eindelijk een foldertje meepakken met tijden en prijzen.
En dus stond ik vanmorgen om zeven uur in de Yoga studio. Met mijn eigen matje tussen allemaal mensen die duidelijk al veeel langer yoga doen. Mijn god zeg, wat een tempo, er was niets ontspannends of gecontroleerds aan. Het was gelukkig ook niet duur. Wel heel fijn dat er zo’n succesvolle yoga studio in de buurt is maar dit blokje is niets voor mij. Gelukkig bieden ze veel verschillende soorten klassen aan dus ik ga wel terug voor een paar andere sessies.

Ik moet nog schrijven over mijn bezoek aan de Botanische tuin maar nu moeten we weg voor de Valentijns picknic.

Happy Valentine’s Day!

februari 14, 2011 at 5:20 pm 6 reacties

Zou het dit kunnen worden…

We zitten nu bijna een week in Tucson en beginnen langzaam aan wel een duidelijker beeld te krijgen van hoe het hier is om te wonen.
We hebben nog lang niet alle gedeeltes gezien natuurlijk maar dat komt volgende week.
Scott heeft ineens meer werk dan we hadden verwacht dus we gaan er nog niet zo vaak samen op uit als we willen maar wat moet dat moet.
En zo kom je toch meer in het ritme van thuis, wat ook goed is want het is niet zo zeer een luie vakantie maar meer een ontdekkings trip.

Ik zou waarschijnlijk niet in een typisch adobe stijl huisje willen wonen als waar we nu zitten. Het bevalt ons best wel maar er komt erg weinig licht binnen omdat de ramen zo klein en ingebouwd zijn, iets wat je hier veel ziet. Dat is expres zo gedaan om de hitte in de zomer tegen te houden.
Maar zelf zou ik toch grote ramen willen anders is het ook lastig schilderen.

Een paar dagen geleden was onze indruk nog dat het een beetje naar een slaapstad neigt, maar we hebben inmiddels het uitgaans centrum ontdekt.
Niet dat we elke avond ergens aan de bar gaan hangen, maar als we dat zouden willen, zou dat kunnen, en dat is een fijn idee.
Als je in Tucson gezellig uit wil gaan moet je naar Fourth Avenue.
Er zijn daar leuke barretjes met bijvoorbeeld open mic nights, en live muziek, leuke kleding winkeltjes en restaurants.
Hier loopt ook weer van alles rond en de sfeer is gezellig.

De mensen die ik spreek zeggen allemaal dat het eigenlijk een groot dorp is en vinden het heerlijk wonen. Je moet alleen wel je huis op slot doen en geen spullen buiten laten staan. Maarja.
Er zijn vrijwel overal fietspaden die voor Amerikaanse begrippen best veel worden gebruikt.
Je moet hier wel body lotion gebruiken heb ik gemerkt want je droogt zo uit. En het is stoffig, uiteraard.
Voor water moet je hier betalen, iets wat wij al niet meer gewend zijn. En de meeste mensen hebben een typische woestijn tuin met palmbomen, cactussen en woestijn grassen. De woestijn trekt mij wel, maar ik mis toch ook wel groen.
Je kan natuurlijk wel een grasveldje aanleggen, maar die moet je weer regelmatig besproeien.
Een dame die ik gisteren sprak vertelde dat haar water rekening gemiddeld $25 per maand is, nu ze kleiner woont met een woestijntuin ipv een grasveld en geen zwembad meer heeft. Voorheen was dat $100.

We zijn er dus nog niet over uit of dit het gaat worden maar we hebben nog tijd.
We hebben in elk geval wat koopwoning gidsen doorgebladerd en zijn wat wijken langs gereden.

Scott en ik zijn allebei, lang voor we elkaar kenden, naar het woestijn museum geweest in Tucson en we vonden het toen allebei geweldig.
Gisteren zijn we er samen heen geweest en hebben weer genoten. Ik was vergeten hoe groot het eigenlijk is en we hebben er een volle dag doorgebracht.

Ik heb weer wat nieuwe foto’s toegevoegd aan het album. Ik ga even lekker buiten op onze patio zitten want ik zie dat de zon daar net tevoorschijn is gekomen.
FOTO’s

februari 11, 2011 at 3:24 pm 4 reacties

Curves

Ik weet niet of jullie ooit van de sportclub “Curves” hebben gehoord. Daar jogde ik eergisteren dus langs toen het dicht was en vanmorgen besloot ik daar eens binnen te stappen. Ik kwam daar gister ochtend binnen in mijn gym kleren en klaar om te gaan trainen.
Maar toen ik binnen kwam, was er geen loopband of fiets of roei apparaat te bekennen.
Twee jonge meiden achter de balie begroetten me en in het kleine zaaltje stonden toestellen in een cirkel opgesteld, afgewisseld met vierkante houten mini podiumpjes.
Ik wist niet wat daar nou op ging gebeuren maar ik kreeg een donkerbruin vermoeden dat je daar moet gaan staan aerobic-en. Of erger nog: dansen. En toen zag ik dat die meiden achter de balie de enigen waren van rond mijn leeftijd (mwa eigenlijk jonger)

Waar ben ik nou weer in beland, dacht ik. Maar ik was er nou toch, en ik voelde me wel avontuurlijk vandaag.

Ik legde uit dat ik hier maar twee weken ben en dat ik wat wil komen sporten.
Nou dat kan! Zegt de blonde Rosemary vrolijk. Deze week is toevallig gratis voor nieuwelingen en ik zal met de manager overleggen hoe we dat gaan doen voor de tweede week. Wil je een afspraak maken voor vandaag?
Afspraak? euh, nou, ik ben er nu, en ik heb wel vaker een sportschool van binnen gezien, ik wil eigenlijk gewoon aan de slag.
Met een beetje overleg, kon ik tussen de afspraken door worden geschoven en mocht ik direct een formuliertje invullen.

Lesley, de andere jonge dame, ging met mij alle aparaten doen, waarbij ze mij, voor mijn gevoel, onnodig enthousiast aanmoedigde. “Ja, je houdt je voeten precies goed, prachtig hoor!” “Ja, zo hou je je rug mooi recht, heel erg goed” “Goh je hebt sterke beenspieren hoor!” (hallooo, ik ben ook nog maar 37)
En tussen de apparaten door moest ik ook op die houten plaat een beetje in beweging blijven. “Je kan ook deze beweging doen” zegt ze terwijl ze druk met haar armen op en neer en boven haar hoofd heen en weer zwaait op de maat van de muziek(Tom Jones-She’s a Lady). Ja dat zou ik ook kunnen doen, maar ik step gewoon liever als u het niet erg vindt.

Elk toestel doe je maar 30 seconden en dan schuif je steeds een plek op.
Het hele rondje toestellen doe je twee keer en dat duurt 30 minuten.
Daarna moet je stretchen met behulp van een groot toestel die in het midden staat. Ik ben normaal nogal lui met stretchen maar ik dacht dat dit wel handig was voor na het joggen.
Na het stretchen dacht ik dat ik gewoon kan komen en gaan wanneer ik wil maar nee, ik had per ongeluk gezegd dat ik misschien wel een Zumba klas mee wil doen, maar dan moet je eerst drie afspraken hebben gehad. Waarom weet ik eigenlijk ook niet.
Maar goed, ik maakte een afspraak voor de volgende dag en de dag erna.

Maar nou vond ik net een videootje van precies deze Curves waar ik nu heenga, waar ze ’s avonds hun versie van Zumba doen:

Ik denk dat ik het maar bij de normale workout houd.

Nou lijkt het wel voor oude vrouwen, maar je kan het zo zwaar maken als je zelf wil en na twee rondjes was ik best wel moe!
Toen ik thuis kwam waren we eigenlijk allebei moe en lui dus we hebben niets gedaan. Ik heb zelfs nog geslapen ’s middags.

Vandaag had ik bedacht om ’s ochtends na de workout bij Curves te gaan joggen en dan terug te komen voor het stretchen. Dat werkt best goed en vandaag voelde ik echt mijn spieren wel na die workout. Ik werd nog wel steeds ‘begeleid’ maar dat moet kennelijk. Maar ik kreeg ook te horen dat ik deze twee weken gewoon gratis mag komen sporten, dat is toch leuk!
Het is lekker dichtbij, ik kan het combineren met joggen en nog gratis ook:-)

We waren vandaag gelukkig wat minder lui en zijn wat verder de buurt gaan verkennen.
Bij de visitor center haalden we wat folders en boekjes en we liepen daarna door een historisch gedeelte van Tucson. Je ziet er vooral oudere adobe huisjes in aardekleuren. De temperatuur was aangenaam en het zonnetje scheen heerlijk. We werden er al snel loom van en besloten ergens te gaan lunchen. We vonden een restaurantje waar je buiten kan zitten op een klein pleintje, omgeven door souvenir winkeltjes.
Tijdens het eten namen we een beetje door wat ons gevoel is over Tucson en we waren het eens dat voor zover we het nu hebben gezien, het nog steeds een goede optie zou zijn voor een tweede woning. Maar ook dat het, ondanks dat er veel aanbod is op cultureel en culinair gebied, een beetje aandoet als een soort slaap stad. Ik weet nog niet of dit het wordt maar we houden onze ogen open en zullen deze komende week ook andere gebieden bekijken.

Oh en dit is mijn keteltje:

Hij begint te fluiten op 15 seconden.

Voor een kleine selectie foto’s, klik hier. Ik zal steeds wat foto’s toevoegen aan dit album.

februari 8, 2011 at 7:09 pm 10 reacties

Tucson, dag 1 en 2

Toen we gisteren de buurt verkenden ontdekten we veel restaurants en winkels op loop afstand en we dachten dat we eigenlijk helemaal niet hoeven te koken deze komende twee weken, maar ik wil gebruik maken van het feit dat we eindelijk fijne winkels in de buurt hebben en ik een keuken tot mijn beschikking heb. Dus af en toe ga ik wel wat koken en uit proberen natuurlijk!
We aten gisteravond bij een Grieks restaurant, Opa! (zo heet het) en genoten van het eten en de gezellige ambiance. We hadden een booth die uitkijkt op de rest van de gasten, dus we konden eens goed kijken naar het soort mensen wat er komt.
Het is echt een allegaartje, en niet alleen dit restaurant. In de winkels waar we hiervoor al waren geweest zagen we een leuke mix van gezinnen en jonge stellen, hippies en bejaarden (en bejaarde hippies), studenten en excentriekelingen. Wonderful!
Na het eten zaten we er helemaal doorheen en rozig liepen we naar huis.

We werden vanmorgen al vroeg wakker, kennelijk kan je met een road trip en gelijdelijke tijdszone verandering ook jetlag hebben want we konden vandaag allebei geen ritme vinden. Scott wilde al vroeg op staan om ergens te gaan ontbijten maar toen hij eenmaal op was, had hij toch geen honger. Ik ook niet, maar ik maakte toch maar een miso soupje. We besloten wat later echt te gaan ontbijten en gingen eerst maar joggen.

We jogden niet samen want Scott is altijd veel sneller en wilde een andere kant op dan ik. Ik wilde langs de health food store die ik op google maps had gevonden en Scott wilde de andere kant op, richting de univerisiteit.
Het was een beetje fris maar een longsleeve was voldoende. De zon scheen en ik genoot van het uitzicht op de bergen op de achtergrond en de palmbomen en cactussen in de tuinen. Ik kwam een sportschool tegen, en de health food store waar ik echt even naar binnen moest, en vlak daarnaast een toko met allemaal mediteranese etenswaren. Waar ik uiteraard ook even in moest. Het was dus niet echt een succesvolle jog ochtend zeg maar.;-).
Ik had nog 2 lamb chops over van gisteravond en bedacht dat ik er graag een lekker rijst en groente gerecht bij wilde maken.

Ik besloot weer snel naar huis te gaan om m’n portemonee te halen. Ook zag ik tijdens het joggen een carwash en ik dacht dat het wel fijn zou zijn om de auto daar even door heen te halen dus dat wilde ik ook doen. Toen ik thuis kwam kwam Scott ook net thuis. Die had hetzelfde idee over de carwash, dus reden we eerst daarheen.
De carwash was niet een wasstraat maar zo’n operatie waar je je auto uit moet zodat een team van professionele carwashers je auto van binnen en van buiten schoonmaken. Daar was onze auto wel aan toe want wij doen dat zelf eigenlijk nooit…
Wat een luxe voor onze auto, twee wasbeurten in een week 😉

Na de wasbeurt wilde ik nog even naar de health food store om een neti pot te halen en naar de toko om ingredienten te halen voor gerechten die ik nog niet had bedacht, mijn plan was om daarover in de winkel het een en ander te vragen.
Ik zette Scott af bij Staples die daar een internet router ging halen, waarna hij terug liep naar huis.

Het plan om ergens te gaan ontbijten was ik al helemaal vergeten…
Dus ik ging op mijn dooie akkertje weer naar de health food winkel en babbelde wat met de medewerker daar, en toen ging ik naar de toko, waar ik een kookboek kreeg toegereikt en waar ik een recept vond die me wel lekker leek. En ik kocht er een leuk klein keteltje want ons apartement heeft geen waterkoker.
Ik kocht wat ingredienten en ging daarna nog even naar de supermarkt om een keuken mes en snijplank te halen, want die waren ook nergens te vinden in onze keuken.

Het duurde dus even voor ik terug was en toen ik eindelijk terug kwam (om twee uur), vond ik thuis een cranky hongerige man die niet zo blij was dat ik zo lang was weggebleven terwijl hij zo’n honger had, en extra chagarijnig was omdat hij het internet niet aan de praat kreeg op een van onze laptops.(we hebben er twee mee). Oeps hihi, al had hij mij best even kunnen bellen, ik was tenslotte niet ver weg. En er was oatmeal in huis.
Dat bedacht hij zelf ook pas later. Maar, nu gingen we toch echt wat eten, bij een gezellig klein restaurantje.
Scott bestelde een grote mexicaanse maaltijd met bonen, rijst, aardappelen en ei met een biertje en ik nam een fruit crepe van het kids menu en een mimosa want ik had nog steeds niet zo’n honger. Scott’s humeur verbeterde snel gelukkig :-). Onderweg naar huis liepen we langs een slijterij waar we een fles wijn haalden.

Thuis gekomen zette ik wat thee met mijn nieuwe keteltje en wat een leuke verrassing was dat! Dit keteltje maakt een heel mooi geluid zodra het water begint te koken! Ik hou van keuken dingetjes met geluid.
Het lukte Scott ineens om het internet aan de praat te krijgen, de Superbowl begon en een paar uur later kregen we allebei weer honger.
Wij aten:
de 2 left over lamb chops met
door mij gemaakte heerlijke
rijst met mint en lamsgehakt. (thuis is lamsgehakt haast niet te krijgen)
Hoe maak je die:
hak een ui fijn en een of twee teentjes knoflook
Fruit de ui in olijfolie, en voeg daar de knoflook aan toe.
Even roeren en dan voeg je een halve kilo lamsgehakt toe die je gaar rult.
Vervolgens voeg je rauwe maar gespoelde rijst toe, half kopje is voldoende maar meer mag natuurlijk ook
en dan roer je dat op hoog vuur voor tien minuten.
Dan pak je een paar handjes gedroogde mint die je fijn krummelt en aan het geheel toevoegt.
Dan voeg je water of kippenbouilon toe (alleen de bouillon niet de kip) en laat je het twintig minuten tot een half uur gaar koken met het deksel op de pan.
Zorg dat het niet droogkookt.
Natuurlijk moet je wel even proeven ondertussen, en zout en peper toevoegen, en een beetje fenugreek poeder is ook nooit weg. Of een extra blokje bouillon kan ook natuurlijk.

En in het kookboek in de toko vond ik dit recept:
Black eyed beans met Green Swiss chards
Kook de black eyed beans voor 15 minuten en zet apart.
In een pan met wat olijfolie fruit je een fijn gesnipperde ui en een of twee teentjes knoflook (ja net als de rijst).
Als de ui glazig wordt voeg je de bonen toe, dan goed roeren voor twee minuten en dan voeg je de
fijn gesneden Swiss chards toe.
Weer goed roeren tot de Swiss chards een beetje geslonken zijn.
Op smaak brengen met zout en peper en als laatste, voor je het serveert, besprenkel je het gerecht met verse citroen sap.
Heerlijk!

Dat aten we dus, met een Turks brood (thuis ook niet te krijgen) met olijfolie (en zout en peper in de olie) en dolma’s en heerlijke Spaanse wijn.
En als toetje hadden we Baklava (thuis ook niet te krijgen).

Nou heb ik nog steeds geen foto’s gemaakt sinds we hier zijn dus ik zal morgen wat foto’s maken. En een videootje van mijn schattige geluid makende water keteltje!
Een paar foto’s van de trip

februari 6, 2011 at 9:24 pm 4 reacties

Oudere berichten