Archive for januari, 2012

Plannetje mislukt

Ik heb al heel lang op mijn lijstje staan om Scott ooit eens mee te laten doen met een Tai Chi klas. Ik denk dat het goed voor hem zou zijn voor zijn gezondheid en concentratievermogen. Hij heeft jaren geleden wel eens gezegd dat als ik na een jaar nog steeds zou tai chi-en, dat hij dan mee zou doen maar dat heeft ‘ie nooit gedaan.
Vorige week kreeg ik een e-mail van een acupuncturiste in Wellsboro waar ik af en toe kom, met een uitnodiging voor een Chinese Nieuwjaar’s viering die vandaag plaats ging vinden. Wat de viering precies inhield was me niet duidelijk maar er stond wel iets bij over loszittende kleren dragen en sokken of blote voeten. Nou, dan weet je wel ongeveer wat er gaat gebeuren, dat wordt tai chi of qi gung. Ik vertelde Scott over de uitnodiging en dat ik zeker wel zin heb om te gaan, om te kijken wat het is. “En er zijn ook deurprijzen en party favors” zei ik enthousiast, want dat stond ook in de uitnodiging. Nou, leuk, zei hij, dan gaan we. Dus wij vammorgen eropuit, Scott had ondertussen de regel over het dragen van flexibele kleding ook gelezen en had eerst nog grappend gezegd dat hij zijn strakke hardloop outfit aan ging trekken maar hij koos toch maar voor een spijkerbroek.
De viering vond plaats in een expositie gebouw waar mooie foto’s hingen van taferelen en gebouwen uit verschillende landen, waar Scott zich wel mee vermaakte. De acupuncturiste was er en nog wat mensen die ik kende van mijn workshops en van de musical een paar jaar geleden, erg gezellig. Er stond een mandje op tafel met glitterige draken stickers, want het is dit jaar het jaar van de draak, dat waren dus de party favors. En de deurprijs was een boek over tai chi en gratis tai chi lessen. Toen ging ineens een bel. Een kleine oudere vrouw in een blauw satijnen chinese typische tai chi outfit riep iedereen op zijn schoenen uit te doen voor de tai chi les. Hahaha, nou, en toen had Scott het wel weer gezien. Hij ging liever een ommetje maken, wat koffie drinken en wilde wat telefoontjes plegen. Ach, ik kan het ‘m niet kwalijk nemen, er was praktisch niemand van onze leeftijd en hij zou zich super ongemakkelijk voelen, maar het was het proberen waard.
De les duurde ongeveer een uur waarin we de dans van de draak leerden met super mooie bewegingen. Het is jammer dat ze zo ver zit maar als ik nou in ons dorp voldoende mensen bij elkaar weet te krijgen kan ik haar misschien hiernaar toe krijgen. Tai chi vind ik in mijn eentje ook heel fijn maar soms is het toch leuker in groepsverband. We zien wel of ik er wat mee ga doen.

januari 28, 2012 at 12:50 pm 6 reacties

Down time

Soms heb ik even wat tijd nodig om helemaal niets te doen en nu Scott de slaapkamer helemaal mooi heeft ingericht is het een fijne plek daarvoor. Ik zou dat vaker moeten doen en kan me de laatste keer niet heugen maar ik neem dan wat boeken mee, schetsboek en potloden en mijn laptop, om in bed lekker wat te niksen, te lezen of toch wat te schrijven of te schetsen. OF, een spelletje te spelen.
Ik ben eigenlijk niet zo van de computerspelletjes maar een spel wat ik af en toe graag speel is de Sims. Daar kan ik leuk allerlei verhalen mee creeren. Soms, Sims spelers zullen dit wel herkennen, maak ik een familie met de intentie die op geen enkele manier te helpen behalve dan een baan te zoeken want dat zullen ze nooit uit zichzelf doen. Als ik voor de rest niets doe, heb je er altijd een tussen zitten die in zijn broek plast, en niemand ruimt wat op, ze leren ook niet om die nare beestjes in huis te sprayen maar gaan er als idioten op staan te stampen. En voor je het weet is het huis een zwijnenstal en is iedereen ongelukkig. Dus dan laat ik ze maar weer de rekeningen betalen, de vaat doen, dingen repareren, ik kan het gewoon toch niet laten want ik wil niet dat de boel escaleert.
De laatste versie, Sims deluxe (sims 2) die ik 2 jaar geleden voor kerst had gekregen was een tweedehandse en daar zat een bug in waardoor het programma soms crashtte en ik weer opnieuw moest beginnen omdat soms alle families waren verdwenen, inclusief de families die al door de makers van het spel gecreerd waren.
Nadat het voor de zoveelste manier gecrashed was heb ik gisteren Sims 3 met expansion pack ‘Ambitions’ gedownload. Wow wat een wereld van verschil! Het ziet er allereerst echt geweldig uit, de mensen die je kan maken kun je nu vrijwel precies laten lijken op wie je maar wilt en je kan ze door de hele stad door volgen. Ze gedragen zich ook veel menselijker en je hoeft ze niet alles meer te leren, zoals naar de wc gaan. Wat een geweldig spel. Oh en in deze nieuwe versie worden ze ook ouder, weet niet hoe ik dat ga vinden als een van mijn creaties straks de pijp aan Maarten geeft.
En zo is er weer een paar uur verstreken waarin ik totaal niets productiefs heb gedaan. Heerlijk!
Nu lekker roti en curry maken, hebben we gelijk weer voor een paar dagen eten.

januari 26, 2012 at 2:21 pm 6 reacties

Honing van de buren en eerste column

Vorige week belde de buurman aan en gaf ons een grote schaal vol met honingraten. Zijn zoon had een oude boom omgehakt die vol bleek te zitten met honing! Er waren vreemd genoeg helemaal geen bijen te vinden, daar had hij echt mazzel mee, maar zo blijkt dus dat de bekende ziekte Colony Collapse Disorder niet alleen voorkomt bij bijen in kasten maar ook in het wild.Tenminste, het lijkt op CCD, ik vond op de honingraten zelf namelijk geen sporen van ziektes of mijten.
Gelijk maar aan de gang ermee. Eerst heb ik met een vork de raten voorzichtig opengekrabt, daarna zo goed mogelijk met de hand uitgeperst in zeven en in de oven op lage hitte laten uitlekken in nog fijnere zeven, ondertussen veelvuldig ‘proevend’ van de honing uiteraard. Telkens als ik mijn handen weer moest wassen vond ik het zonde om de honing aan mijn vingers door de gootsteen te laten verdwijnen. Wat is honing toch lekker! Al moet ik zeggen dat onze honing van afgelopen lente veel bloemiger was. Helaas heb ik vergeten een foto te maken van het hele gebeuren maar volgende keer zal ik er om denken. Ik heb nu zelf geen bijen meer en zit ik nog steeds in dubio of ik wel nieuwe wil bestellen. Maar als ik zo nu en dan wilde honingraten krijg aangeleverd vind ik het ook goed, voorlopig.
Voor de rest blijft mijn schildersezel bedoekt en blijven de kwasten nat. En ik moet natuurlijk wel even bloggen dat mijn eerste column in de krant is verschenen. Je kunt het hier lezen: http://www.foragingfoodie.net/press.html, ik heb vanmorgen een scan gemaakt van de krant want ik vind die toch leuker dan de droge online versie zonder foto’s.

We hebben al een paar dagen een dik pak sneeuw en dat blijft maar liggen. De lucht is vandaag erg wit en heiig en we krijgen nu net een beetje regen en wind. Hopelijk gaat het niet vriezen.

januari 23, 2012 at 10:34 am 3 reacties

Auto problemen, schilderen en verhoogd post tarief per 22 januari

Jemig, zo zijn er weer drie weken verstreken sinds mijn laatste blogpost. Maarja, ik heb ook niet erg veel te melden. Ik ben volledig in het schilderen gedoken en daarmee elke dag bezig. Ik heb hierdoor ook nog helemaal geen last gekregen van de winter blues maar dat kan ook komen doordat we nog weinig sneeuw hebben gehad deze winter. We zouden eigenlijk al naar Hawaii zijn vertrokken maar het gekke is dat ik helemaal geen behoefte heb om weg te gaan deze winter. Dat komt ook omdat we iets anders leuks in het vooruitzicht hebben waar ik nog niet over durf te schrijven en eigenlijk wil ik me daar meer op richten ook qua financien. Scott zou eigenlijk in elk geval wel een cruise willen doen of naar Mexico willen voor twee weken, we zien wel.

Vanacht heeft het aardig gesneeuwd dus de man met de sneeuwploeg is alweer bezig geweest om onze weg sneeuwvrij te maken. Dat gebeurt in de winter alleen doordeweeks vanwege de schoolbus. In het weekend is het ieder voor zich of die man moet er net zin in hebben.
Onze auto is kapot -eerst nog een tikkend geluid, de lokale garage weet niet wat het is, dus moeten we helemaal naar de Toyota dealer een uur verderop en dat is uiteraard nog niet gebeurd. Ondertussen is de battery ook dood gegaan- dus rij ik al een maand in onze Ford truck. Echt een belachelijk grote truck waar ik best vaak reacties mee krijg als mensen mij daarin zien rijden. Op een vroege ochtend kwam ik aan bij de sportschool. En toen ik na het sporten even bij de Dollar General langs ging, een paar winkels verderop, zei de cassiere: Zo hee wat heb jij een grote truck! Ze hoorde me die ochtend aankomen toen ze buiten een sigaretje aan het roken was en was verbaasd dat ik daar uit tevoorschijn kwam omdat ik zo klein ben.
En vaak gebeurt het ook, dat net als ik in of uitstap, de plaatselijke postbode dat dan net ziet met een grote grijns. Instappen in dat ding is best lastig met tassen. Eerst moet ik die tassen op de passagierstoel gooien en dan erin klimmen via ’t opstapje en half hangend aan de handrail aan de zijkant. Soms vergeet ik dat ik mijn sporttas nog om heb die dan weer in de weg zit. Pfff en dan zit ik eindelijk. Uitstappen is wat makkelijker, ik laat me er min of meer uitglijden maar dat schijnt ook al een grappig gezicht te zijn. Vaak gebeurt het dat mensen op straat stoppen met wat ze aan het doen zijn (weg werkzaamheden, wandelaars) en naar de truck staren, waarschijnlijk, volgens Scott, omdat ze zich afvragen of er uberhaupt wel iemand achter het stuur zit. Nou ja, het moet maar. We zouden eigenlijk gewoon even een niuewe batterij moeten halen en dan de auto naar de garage brengen maar daar hebben we allebei geen zin in.

Ik ben al een paar dagen aan het worstelen met een schilderij van een groepje oudere Japanse vrouwen (en een man) die aan het schilderen zijn in het Imperial palace in Tokyo waar we in 2007 voor even gewoond hebben. Ik denk dat ik vaker dit soort schilderijen ga doen van groepjes schilderende mensen, dan kan ik mezelf er ook tussen zetten, dat is wel grappig vind ik. Het is bijna af, denk ik, maar ik kan er ook op het laatst nog weer hele lagen verf vanaf wassen met terpentine en weer overnieuw beginnen.

Ik moet ook nog wat ergs vertellen. Ik kwam erachter dat we een paar mensen in Nederland vergeten waren een kerstkaart te sturen, die stonden op een apart lijstje omdat het gezamelijke vrienden van ons zijn en ik dacht, misschien wil Scott er wel zelf iets leuks in zetten en hij dacht dat van mij ook en omdat we elk afzonderlijk tussen de bedrijven door wat kaarten schreven waren die mensen overgeslagen. Ik ontving vorige week zelf nog kaarten dus toen dacht ik dat ik ze misschien nog wel op kon sturen maar dat ze misschien bij het postkantoor de datum van het stempel even kunnen terugdraaien zodat het lijkt of ik die kaarten al heel lang geleden heb opgestuurd. Ik belde het postkantoor maar even en legde het verhaal uit. Murielvan het postkantoor moest er wel om lachen en zei Shame on you! maar ze zou het wel doen. Leuk he? Dus ik heb de volgende dag de kaarten gebracht en we besloten de datum op een maand geleden te zetten, toen ik de meeste kaarten heb verstuurd. Wat doet die post er toch lang over niet?
Oh en misschien wel handig om te weten voor andere Nederlanders hier in de States wat Muriel me vertelde; Het tarief voor het internationaal versturen van brieven en kaarten is nu nog 98 cent maar gaat vanaf 22 januari 7 cent omhoog dus het wordt vanaf zondag $1.05!

Ik ga maar weer snel verder.

januari 20, 2012 at 8:00 am 1 reactie

Happy New Rear!

Ons Oud en Nieuw feest gisteren was weer super geslaagd. Ik zit nu nog met een glimlach op m’n gezicht en vanmorgen toen ik wakker werd moest ik maar snel uit bed om Scott niet wakker te maken met m’n gegiechel. Zijn zo weer van die dingen waar je bij had moeten zijn. Mijn nicht Stephannie komt altijd grappig uit de hoek en gister was ze helemaal op d’r scherpst lol!
Maar goed. Een ding ontbrak en dat was de top 20. Het kost ons elk jaar wel wat moeite om van iedereen drie favoriete liedjes te krijgen en dit jaar is het er niet van gekomen. Ik was intensief aan het schilderen en begon pas zaterdagochtend met de voorbereidingen. Normaal ben ik al weken met de muziek aan de gang en mensen aan het lastig vallen ermee. Maar het ontbreken van de top 20 mocht de pret niet drukken. Scott zou wel een playlist maken op zijn ipod maar die begon daar pas aan toen de eerste gasten al gearriveerd waren dus dat werd niets. En al snel kreeg ik verzoeken om m’n laptop tevoorschijn te halen om youtube videos op de tv af te spelen. Veel leuker. Karaoke hadden we ook nog, waar we -heel verstandig- pas na middernacht aan begonnen. We hadden echte appelbeignets die Scott appelflappels noemt, in spek gerolde dadels met amandelschaafsel erin, kaas/augurk/uitjes prikkers en baklavas, iemand bracht in chocolade gedoopte kersen en komkommersandwiches, anderen brachten drank mee en onze vriend Dan kwam onverwachts toch nog opdagen met zijn nieuwe vriendin en siervuurwerk. Om de traditie van m’n (stief)vader voort te zetten hadden we dit jaar Cinese vuurwerk matten, kleintjes maar want die grote zijn hier niet te vinden. Om 12 uur had iedereen een hoedje op, toeter in de hand, een glas champagne en telden we af met alle mensen op Times Square. Altijd een mooi moment en ik hoop er ooit zelf bij te zijn. Na de gelukswensen en zoenen haasten we ons naar buiten voor de sky lanterns waar iedereen altijd plezier in heeft. Die lanterns mogen echt niet ontbreken, als ik ze niet zou hebben zouden sommige mensen echt zwaar teleurgesteld zijn, het is echt een traditie geworden hier. Ben blij dat ik ze elk jaar weer voor een prikkie (met een beetje mazzel) via ebay kan scoren. Ze komen dan uit China, betaal ik een dollar per lantaarn en verzenden is gratis!(Maar als ik een pakketje naar Nederland stuur kost het me een rib uit m’n lijf, eigenaardig hoor). Scott had de Chinese mat eerder al uitgerold en die lag op het dek bij de tuin, we hadden er goed zicht op vanaf het achterdek. Die kleine klappers maakten verrassend genoeg meer herrie dan ik had gedacht, en het galmt ook lekker bij ons, met die bergen enzo;-). De ‘geesten’ zijn weer verjaagd voor dit jaar. De laatste gasten gingen om half vier naar huis. Het was weer een topavond.
Vanmorgen ben ik gelijk aan de slag gegaan om alles op te ruimen en inmiddels is de kerstboom afgetuigd, zijn alle kerst decoraties opgeborgen en is de vloer gedweild.
Mijn schoonmoeder belde me vanmorgen met het nieuws dat ik met een teaser voor mijn column in de krant sta, dat is ook een leuk begin!

Morgen verhuis ik mijn schilder spullen naar de eetkamer omdat het daar veel lichter is en ik een beetje ruimte gebrek begin te krijgen. De hele maand januari gaan we geen etentjes organiseren dus dat komt dan mooi uit.

Dit komende jaar gaat er veel veranderen. Ik durf er nog niet over te schrijven want misschien komt er nog wel een kink in de kabel maar, jullie lezen het tezijnertijd vanzelf.
Ik doe niet aan goede voornemens maar heb me wel voorgenomen om minder workshops de doen, of misschien wel helemaal geen, in elk geval een jaar columns te schrijven, vooral heel veel te schilderen, veel te leren, mee te doen aan wedstrijden en schilderijen te verkopen. En nog meer te genieten.

De laatste twee weken heb ik het qua sporten een beetje laten afweten, een beetje maar hoor, ik heb alleen de laatste week helemaal niet gesport. Ik merk het alleen wel gelijk weer en weet ook precies waar die vetrolletjes vandaan komen. Vooral de laatste week van December eet ik teveel en vooral slechte dingen. Ik zou eigenlijk helemaal moeten wegblijven van suiker en koekjes en chocola en taart en cake en baklavas en appelbeignets en zoete alcoholische drankjes en wat al niet meer maar een kennis op facebook zei heel wijs: Het maakt niet uit wat je eet tussen kerst en Oud en Nieuw maar wel wat je eet tussen Oud en Nieuw en kerst! Ik heb het er dan ook goed van genomen, vooral gisteren maar vandaag ben ik weer ‘on the program’ en dinsdag ga ik weer sporten. Ik kijk er echt naar uit nog verder in vorm te komen dit jaar. Qua gezondheid ben ik echt goed bezig geweest vorig jaar, ik heb ontzettend veel energie en pas weer in m’n kleren. Dit jaar wil ik een strakker lijf, nog meer energie en nog meer nieuwe kleren.
Ooit las ik op een kerstkaart van een sportschool “Merry Fitness and a Happy New Rear!”. Geweldig niet? En een happy new rear willen we allemaal wel dus bij deze: Happy New Rear!;-)

januari 1, 2012 at 5:19 pm 5 reacties