Archive for maart, 2012

Lekker bezig

De afgelopen week heb ik het weer druk gehad, what’s new. Maar gelukkig heb ik het vooral druk met dingen die ik leuk vind. Ik zou eigenlijk wat tijd mogen besteden aan administratie maar op de een of andere manier komt dat steeds onderaan het to-do lijstje te staan. Gek hoe dat gaat he?
Schilderen staat nu toch echt op nummer een. In Wellsboro is een cultureel centrum waar veel werk wordt tentoongesteld. Ik heb de directrice geschreven met een link naar mijn website en met de vraag of ik al kans zou maken op een expositie. Ze schreef een zeer aanmoedigende e-mail terug en stelde voor om me op te geven voor de local arts wedstrijd in juni en ik mag in 2014 exposeren. Er is helaas een lange wachtlijst maar zo heb ik voldoende tijd om aan een thema te werken. Wellsboro heeft ook een ziekenhuis met een gallerij waar ik in 2014 ga hangen.

Ook ben ik een Tai chi klas aan het regelen hier in het dorp. Ik heb in Wellsboro een goede lerares gevonden die heel graag hier wil lesgeven maar dan moeten we minstens tien mensen hebben om het ook voor haar de moeite waard te maken. Ik tel dan niet mee, want voor de moeite die ik doe mag ik gratis, leuk he? Ik heb flyers opgehangen en iedereen gebeld die redelijk actief is in de gemeenschap. Het komt allemaal wat traag op gang maar ik heb inmiddels zes mensen, en dan heb ik nog wat leads waar ik achteraan kan bellen, dus ik denk dat het wel goed komt.

En omdat ik vooral wil focussen op schilderen dit jaar, heb ik besloten geen eetbare onkruiden workshops te organiseren. Maar ik kan het ook niet helemaal laten varen dus bedacht ik iets waar ik zelf maar heel weinig tijd en energie in hoef te steken en waarmee ik toch mensen kan ‘onderwijzen’ en toen bedacht ik een eetbare onkruiden studie club!
Omdat de natuur dit jaar hier zo vroeg al met lente is begonnen dacht ik om er voor de club maar gelijk vaart in te zetten en snel een eerste meeting te organiseren. Dus vanmorgen hadden we onze eerste ‘vergadering’. NOu, dat was echt een succes!
Voor zo’n eerste keer hadden we al twaalf mensen en kennelijk was de stemming zo gemoedelijk dat zelfs mijn tante, die anders nooit wat hardop durft te zeggen, een weetje deelde met de groep.
We praatten over allerlei planten uiteraard, en we proefden het aardpeer ijs wat ik had gemaakt, en de garlic mustard hummus en we bedachten leuke activiteiten voor dit jaar. Het liep allemaal heel soepeltjes en het was een goede mix van ‘experts’ en nieuwelingen en alles ertussenin.
Aan het eind liepen we even door mijn lelijk uitziende slecht onderhouden tuin (nu al) waar sommige mensen wat aardperen uit de grond haalden voor het avondeten of om te planten. Ik vond het super gezellig en de andere leden ook! Het duurde maar twee uur met een beetje uitloop maar het was wel echt de moeite waard. De volgende maand komen we bijeen bij iemand anders die een enorme hoeveelheid wilde uien heeft die hij graag wil delen met de groep en hij heeft nog heel wat andere interessante wilde groenten.
Ik geloof dat ik dit toch wel vele malen leuker vind dan de workshops.

Ik kreeg onlangs ook nog een mailtje van een journaliste van de Houston Chronicle, of ze wat recepten en foto’s van mijn website mag gebruiken. Ik word dan natuurlijk genoemd met naam en website. ook leuk niet?

Vanmiddag kwam de redactrice van de krant waar ik nu de columns voor schrijf ook nog even langs met een artikel over mij in een andere krant (zelfde artikel als vorig jaar maar toch leuk om te hebben). Ze was op weg naar een evenement en ik lag op de route dus ze dacht, ik waai even aan. Als dank voor het artikel heb ik haar wat lilac struikjes meegegeven en een paar zakken met aardperen. Ze was ook al op de hoogte van de eetbare onkruiden club en zal die gaan vermelden in de outdoors section, dus we krijgen snel een flinke groep!

Ook gaat ze haar connecties gebruiken om mijn schilderijen te pushen en te kijken of ze voor volgend jaar al een tentoonstelling kan regelen, ook alweer leuk!

Ik heb ook gewerkt aan twee schilderijen maar de een is niet zo goed gelukt en de ander is nog niet af:

Nu is het lekker weekend en ga ik even simmen, daarna wat schetsen en andere kunstenaars bestuderen.

Morgen zijn we officieel alweer VIER JAAR getrouwd! Vier jaar geleden op een april werden we door de rechter getrouwd. We waren allebei een beetje grieperig en het was echt geen bijzondere aangelegenheid. We parkeerden de auto voor het gebouwtje, liepen naar binnen met onze trouwvergunning en binnen tien minuten liepen we getrouwd weer naar de auto. Volgens mij hebben we nog even ergens wat gegeten maar het kan ook zijn dat we direct maar weer naar huis zijn gegaan. We wilden alle papieren rompslomp en greencard toestanden achter ons hebben en dan pas een echte trouw ceremonie met bijbehorend feest geven voor familie en vrienden. Dat gebeurde datzelfde jaar op 4 october. We zijn er nog steeds niet over uit wat wij nou zelf echt onze trouwdag vinden al vieren we beide dagen altijd wel met minstens een etentje. Mijn moeder stuurt ons elk jaar voor 1 april een felicitatie kaart en dat waarderen we wel heel erg. Vier jaar hee. Het voelt als veel langer!

Advertenties

maart 31, 2012 at 3:53 pm Plaats een reactie

Verjaardagen

Onze nicht, Steph, die aan het einde van de weg woont werd deze week 40 jaar. Dus wat is nou leuker dan de avond voor haar verjaardag iets grappigs bij hun in de tuin te zetten? Bij Scott’s ouders leenden we een looprek waar we eem mooie strik op deden, wat plastic bloemen en een leuke kaart eraan (van een oude vrouw joggend in een rood joggingpak die zegt, “elke dag jog ik ruim 5 kilometer om in vorm te blijven” en dan doe je de kaart open en dan zegt ze, om zich heen kijkend, “he, waar ben ik?”). Dus wij ’s avonds ernaartoe, parkeerden de auto bij schoonbroer en zus die er vlak naast wonen en heel stilletjes liepen we met het looprek naar de voordeur. Alle lichten waren nog aan en iedereen leek nog op maar gelukkig hadden ze niets in de gaten, zelfs hun hond niet.
Giechelend reden we weer naar huis, helemaal in onze nopjes.
De volgende dag reed Scott langs hun huis en zag dat na onze komst, er nog iemand druk bezig is geweest, met zwarte slingers en ballonen en posters met daarop teksten als: “Hier woont een hele oude vrouw!” “Over the hill” “RIP youth” en aan het looprek was ook een zwarte ballon gehangen. Ontzettend grappig, niet?
Ook grappig was dat het looprek eigenlijk van Scott’s ouders buren is en er nog een sticker opzat met hun naam erop. Dus Steph had een lange lijst met verdachten inclusief die buren hahahaha, die wisten natuurlijk van niks.
Op facebook werd er uiteraard wijd over uitgebreid. Steph begon die ochtend met de opmerking: “Ik heb alibi’s nodig van de volgende mensen:” Wel opmerkelijk vond ik dat ze mij als eerste noemde, hahaha. Maar al snel claimden Scott en ik onze bescheiden bijdrage in de hoop dat de mensen van de slingers en de ballonnen ook zouden bekennen want wij waren inmiddels ook erg nieuwsgierig geworden. Maar helaas hebben die zich nog niet gemeld. Dat vind ik dan wel weer lullig.

Scott’s broer werd gisteren toevallig ook 40. Daar hadden we niet zozeer iets grappigs voor bedacht want hij geeft helemaal niets om verjaardagen, maar we hadden wel een leuke kaart met een vliegende schotel erop en als je de kaart opendoet staat er “And then they took off with your present!”. Daarbij natuurlijk duidend op de gezamelijke interesse in ufo’s, die wij hier overigens nog steeds niet hebben mogen waarnemen, niet dat we nou elke avond door onze $20 sterrenkijker zitten te turen hoor, we wachten tot we een telefoontje van schoonbroer krijgen. We hebben wel een juweliers loupe gekocht voor hem maar die was nog niet aangekomen. Hij kan die goed gebruiken voor zijn nieuwe hobby; zilveren munten verzamelen. Voor de gelegenheid was er bij Scott’s ouders een etentje georganiseerd met een oom en tante en Steph met man en kinderen, waarvoor ik werd gevraagd een taart van smeerkaas en een zoete aardappel schotel te maken. Beiden natuurlijk niet erg gezond en ook niet mijn eigen favorieten maar kennelijk zijn die erg geliefd. De kinderen hebben bij schoonbroer en zus al dagen lopen roepen dat ze niet kunnen wachten op aunt Bibi’s cheesecake en Scott’s moeder is helemaal weg van die zoete aardappelen. En ik haal die recepten toch gewoon van allrecipes.com. Het was erg gezellig. Met nichtje Ellie, van “vijf, dat je dat wel even niet vergeet”, heb ik lekker in de zandbak gespeeld, we deden een kookshow die we samen presenteerden voor onzichtbaar publiek. Mijn naam was Mimi en zij heette dan Chloe. We maakten home made mac ’n cheese en spaghetti met gehaktballetjes.
De andere kinderen waren lekker aan het fietsen. Tante Bibi moest dat natuurlijk ook proberen op een kinder fietsje waarbij mijn knieen me flink in de weg zaten. En dan proberen te trappen met die kleine trappertjes, ik ben erbij goed op mijn kont gevallen! Ach, ze kijken er niet meer van op, dit soort acties zijn ze al van me gewend.

Het is nog steeds harstikke lekker weer, de wilde prei (wild leek) is zelfs al begonnen op te komen. Ik ben alleen wel ontzettend moe want we hebben beiden al een week niet lekker geslapen. Midden in de nacht worden we wakker zonder aanwijsbare redenen, en dan kunnnen we niet meer in slaap komen. Dan liggen we beiden uren te malen en zo staan we al dagen achtereen brak op. Het is ook vandaag weer schitterend weer maar ik heb gewoon de energie niet om ook maar iets te doen.
Dus ga ik vandaag maar eens lekker op ons dek zitten met een goed boek.

maart 19, 2012 at 1:25 pm 1 reactie

Gebruik maken van het mooie weer.

Vanaf maandag hebben we hier al gigantisch lekker weer en ook al wil ik eigenlijk veel liever schilderen, de tuin heeft onderhoud nodig. Ik wil graag echt een mooie tuin dit jaar met veel bloemen, veel bedden moeten nog een afscheiding van de paden, sommige paden moeten voorzien worden van nieuw landscape fabric en grind. Dat is ontzettend veel werk dus elke dag dat het nu al mooi weer is moet ik gebruiken want ik het zou me niets verbazen als we nog wat sneeuw en vorst gaan krijgen.

Maandag heb ik een groot gedeelte van de jerusalem artichokes/aardperen opgegraven. Daar was ik minstens een halve dag mee bezig.
Dinsdag vroeg naar de sportschool en daarna de hele dag bezig geweest met schoonmaken van de aardperen en inpakken om te bewaren in de koelkast en in stukjes snijden om te drogen. Ook nog een lekkere aardpeer/venkel schotel gemaakt naar een recept wat een vriendin voor me uit een tijdschrift had gescheurd. En een flinke bak lasagne gemaakt want de komende dagen ga ik niet koken. Die dag was om voor ik nog wat in de tuin kon doen.
Gisteren en vandaag ben ik de hele dag bezig geweest met onkruid te wieden in mijn eetbare onkruid tuin. Onkruiden zijn in mijn geval: gras, klaver en krulzuring, die hebben vreselijk irritante wortels en maken dat mijn tuin er slordig uitziet. Krulzuring is best te eten, als de bladeren jong zijn en klaver ook wel in principe maar krulzuring heeft gigantische wortels die er niet uit te krijgen zijn en klaver heeft vooral irritante wortels die overal naartoe groeien. Beiden pluk ik liever in het wild.
Ik heb vanmiddag bij een poging om een grote rots uit de grond te tillen, mijn schep gebroken en met de wortel graver die ik nog achter de hand had ben ik maar verder gegaan want om nou weer helemaal naar de winkel te rijden, daar had ik net geen zin in. Het gaat tergend langzaam maar elke dag dat het kan doe ik een stukje en dan moet het goed komen.

Vorig jaar had ik geen tijd om de tuin goed bij te houden. De winter was tot laat in de lente nog aanwezig en voor ik het wist stond de eerste groep mensen voor de workshop alweer voor de deur. En als het eetbare onkruiden gebeuren eenmaal begint kan ik de tuin wel vergeten. Dit jaar gelukkig geen workshops, waardoor ik behalve schilderen ook de tuin goed onder handen kan nemen en dit jaar lekker al het eten voor onszelf kan gebruiken.
Deze foto heb ik gisteravond genomen. Het eerste bed, links boven, is het bed met 2 rijen aardperen. De eerste rij is nu (hopelijk) leeg maar ik zal er nog een keer doorheen gaan als ik weer nieuwe in de grond ga stoppen. De tweede rij doe ik als ik weer ruimte in de koelkast heb.

En vandaag ben ik zover gekomen:

Ik moet nog veel doen, dat zien jullie wel.
En dan daarna snel veel kranten erover heen en een laag mulch! En als dan mijn plantjes allemaal gepland kunnen worden, gewoon wat gaten door de lagen prikken.
De plantjes die op de paden groeien, zo heb ik op een forum gelezen, kan je makkelijk bestrijden met kokend water. Nou, dat lijkt me wel wat om te proberen.
Hopelijk wordt deze tuin steeds een beetje minder high maintenance.

maart 15, 2012 at 3:10 pm 2 reacties

Ouderwets weekend gevoel

Scott heeft zijn complete verzameling PA game commission posters uitgestald in de eetkamer om ze allemaal te scannen, te sorteren en sommigen in te lijsten. De eetkamer is ook mijn schilder werkruimte dus het is best gezellig, alleen zijn we de afgelopen week zo ingespannen bezig geweest, ieder met ons eigen ding dat we er dit weekend weer eens uit wilden met zn tweeen.
Zaterdag was er in Lancaster een sportsmen’s show waar Scott graag heen wilde dus besloten we samen te gaan.

Toen ik hier pas woonde dacht ik dat een sportsmen’s show zoiets was als ‘De sterkste man van Nederland’ met gespierde mannen die zware dingen tillen en met grote zware balken gooien. Maar zoiets is het bij lange na niet. Het is zelfs nog minder interessant.
Een sportsmen’s show is een evenement met vooral onatletische en onverzorgd uitziende mannen in camouflage kleding, die vies ruiken en die graag schieten en vissen. Je kan er allerlei aanverwante nieuwe en tweedehands spullen kopen. Sommige mensen verzamelen visaas dingen, lokfluitjes of jacht kaarten (als je op herten jaagt krijg je van het game commitee — ook al zo’n raar woord: game — een aantal ‘tags’ of kaarten en dat is het aantal herten wat je maximaal mag schieten). Ik denk toch dat er voor zulk soort bezigheden een ander woord moet worden verzonnen want een sport is het toch bepaald niet. Ik kan het zelfs geen activiteit noemen want jagen is hier vooral zitten en wachten. Vaak ook nog in een soort treehouse met een verwarmd kussentje en een six pack, lekker één met de natuur, jajah. Een ‘bezigheid’ zoouu nog kunnen. Maar goed.
Scott wilde erheen om posters te verkopen of te ruilen. En ik zou wat gaan rondbanjeren, ik zou er misschien interessante dingen, scenes of gezichten kunnen vinden om te schilderen. We moesten er vroeg voor op want de beste spullen vind je als je er vroeg bij bent. Dat weet de organisatie van zo’n evenement ook en dus was de toegang in de eerste uren na opening $10 en om 9 uur zou het nog maar $2 zijn.

We wilden dus vroeg vertrekken en gingen daarom vroeg naar bed. Maar poeh wat een storm die nacht. We konden er niet van slapen en toen we om twee uur nog wakker waren besloten we om maar niet meer naar Lancaster te gaan en in plaats daarvan maar in Williamsport wat te gaan winkelen.
Dat bleek een beter plan want ondertussen had ik weer schilderij lijsten nodig en kwasten en gesso, Scott had mappen nodig en frames en zo shopten we voor het eerst samen in een crea bea winkel, grappig.
De wijn voorraad begon ook al aardig te slinken, dus Scott wilde even naar de wijnwinkel. Ik ga dan nooit mee de winkel in want Scott neemt de tijd als hij wijn koopt en ik verveel me daar snel dus ik ging ondertussen naar de dollartree, waar ik wat snuisterijen kocht voor stilllevens en een schetsboek. Een man met een alcohol kegel vroeg me of ik al ergens copieer papier had zien liggen. Hij vroeg het aan iedereen maar nee, kennelijk verkoopt de dollartree geen copieer papier. Ik poogde daarna bij de Verizon winkel een gratis telefoon als vervanging voor mijn kapotte te regelen maar het was er druk met vooral ontevreden klanten. Een grote dikke man was tekeer aan het gaan tegen een jonge vrouw achter de balie omdat hij $300 moest betalen voor een ‘shitphone’ die er iedere keer mee uitscheidt. Iemand had ook nog een scheet gelaten. That’s my cue, dacht ik en ik snelde de winkel uit. Ik besloot om toch maar een telefoontje online te regelen.
Zo’n zaterdag heb ik al in geen jaren meegemaakt. Het deed me denken aan toen ik doordeweeks nog voor een baas werkte en dan de booschappen altijd op zaterdag moest doen wanneer het overal druk is. Echt zo’n typische blah zaterdag zoals ik er vroeger zoveel heb doorgemaakt en waar je daarna ook thuis nog van alles moet doen en de dag om is voor je het weet. Dat gold ook vaak voor de zondag die dan fijn werd afgesloten met studio sport, zooo deprimerend. Scott had kennelijk ook dat gevoel want toen we naar huis reden vroeg hij zich af of we ooit weer het gewone werkleven in zouden kunnen als het zou moeten. Liever niet zeg. Maar wie weet moet het toch later dit jaar. Maar daar ga ik nog niets over zeggen ;-).
Gisteren was ik weer druk aan het schilderen en Scott was lekker bezig met zijn posters en vandaag ga ik weer verder aan een column en daarna, guess what? Weer schilderen.

maart 5, 2012 at 8:32 am 6 reacties

Tuinclub praatje

Afgelopen maandag hield ik een presentatie over eetbaar onkruid voor de lokale tuinclub. De vrouw van de organisatie liet me weten dat ik de projector ook kon gebruiken als ik wilde en dat ik mijn laptop daarop aan kon sluiten. Dat was wel wat beter dan plaatjes in boeken te laten zien. Bij vroegere werkgevers lukte het me om ervan bespaard te blijven maar nu ging ik er toch maar aan: Powerpoint. Powerpoint, in het bedrijfsleven, zijn in mijn ervaring per definitie saai en in veel gevallen overbodig. Dus besloot ik de mijne vooral niet saai te maken, met goede illustraties, interessante weetjes, een quiz (van elke plant die ik liet zien toonde ik eerst een plaatje met een vraagteken erboven), en probeerde vooral mensen te inspireren om zelf over dit onderwerp te leren dus ook zette ik er een onderdeel in over ‘Hoe leer ik over eetbaar onkruid’. De presentatie was succesvol, mensen waren erg enthousiast en kwamen na afloop met vragen en visite kaartjes met de uitnodiging om bij hun langs te komen zodat ik eens kan zien wat zij allemaal voor onkruiden hebben groeien die eetbaar zijn. Er zaten ook mensen bij die vorig jaar een workshop bij mij hebben gedaan, ik had gedacht dat ze toch wel wat planten konden raden tijdens de quiz maar helaas;-).
Toen ik die avond thuis kwam vond ik een emailtje van een freelance journalist die vroeg of ze voor een artikel voor de Houston Chronicle, wat recepten van mijn website mag gebruiken, uiteraard met vermelding van mijn website. Nou, dat is ook leuk he?

Voor de rest ben ik echt alleen maar aan het schilderen, elke dag doe ik een schilderij of ben ik de volgende aan het opzetten en aan het schetsen.
Dat wordt natuurlijk een beetje saai voor deze blog. Ik heb een website met mijn schilderijen, het is een voorlopige gratis site met beperkte gallerij mogelijkheden dus ik moet nog iets beters zoeken. Maar voor nu dus, deze: http://www.paintinggal.weebly.com

De trap is nog niet af want Ben de timmerman is nog niet langs geweest sinds de laatste keer. Het zou mooi zijn als de trap voor het einde van deze maand af is.

maart 1, 2012 at 11:39 am 2 reacties