Archive for juni, 2012

Toch maar lid geworden

Wat is er deze week weer allemaal gebeurd.
Nou, eerst heb ik een dagje uitgerust van de markt (nou ja, dat uitrusten van mij stelt ook niet veel voor), de dag erna het huis van onder tot boven schoongemaakt want dat was al in geen maanden gedaan.
Toen kregen we onverwachts bezoek van een oude kennis van Scott die met zijn vrouw op doorreis was en dacht, kom laten we eten bij Scott aanwaaien. Ze belden dat ze die avond bij ons aan zouden komen. Wat een toeval dat ik de dag ervoor alles had schoongemaakt, dacht ik nog. Maar uiteindelijk kwamen ze een dag later. Geen probleem, maar waar ik wel problemen mee heb is dat ze niet hadden verteld dat ze hun hond meehadden, die wij, omdat we daar eigenlijk geen regels voor hebben, ook maar binnen hebben gelaten maar dat dus nooit meer. Dat beest stinkt, heeft niet zo mooie krassen op de deuren achtergelaten, was mij te agressief en vond mijn schoenen iets te ‘leuk’. Honden komen er bij ons niet meer in. Tenzij ze klein, kortharig en tandeloos zijn.
Verder worden er hier op de berg rug van die mooie gestroomlijnde windmolens geplaatst die wij vanaf het achterdek zullen kunnen zien. Ik weet niet hoeveel er komen maar een kunnen we al zien. Mensen nemen altijd maar aan dat we ze verscrhikkelijk vinden maar ik vind ze wel mooi en Scott heeft er ook geen problemen mee. Wel jammer dat ze niet op onze grond staan want dan hadden we er nog wat aan verdiend.

Deze week ook weer een goede schets/photo dag in Wellsboro gehad, veel geschilderd en ik ben toch maar lid geworden van de kunst club aldaar.
Ik liep daar op de bonnefooi binnen toen ze hun wekelijkse knutseluurtje hadden want ik wou toch wel eens zien wat ze deden. Het was precies zoals ik me had voorgesteld maar ze haalden me over omdat ze zeiden dat als ik lid word, ik niet perse hoef op te komen dagen. Ik hoef alleen maar vijftien dollar te betalen en dan ben ik lid, en daarvoor krijg ik gratis exposure in het Gmeiner center in oktober, en ze roteren kunst van de club in locale bedrijfjes zoals de Native Bagel maar ook de rechtbank. Nou, dat doen we dan maar, toch?
Mocht ik ook nog een mooi boekje van de club uitzoeken, elk boekje was inhoudelijk hetzelfde maar de voorkant van elk boekje was versierd met kunstwerk van de club, op de ene was een borduurseltje geplakt, op weer een andere een soor collage, of een tekening, ik koos er een met een foto van een geschilderd portret wat nog enigszins aardig was.
Ook heb ik mijn studio verplaatst van de eetkamer naar de voorkant van de woonkamer zodat we ook weer mensen kunnen uitnodigen voor etentjes enzo.
Gisteren waren we zelf uitgenodigd voor een bbq bij vrienden in Wellsboro. Hun 8-jarige zoontje is echt heel getalenteerd en is druk met tekenen bezig. Hij liet me zijn hele portfolio zien, het was erg leuk om met deze 8-jarige van gedachten te wisselen:-).
Vanochtend weer lekker fanatiek gesport en vandaag is het festival in het dorp begonnen, waar we straks maar even naartoe gaan.

juni 23, 2012 at 12:19 pm 2 reacties

Laurel festival

Helaas was het Laurel festival niet succesvol voor mij op een manier die ik in gedachte had. Ik heb slechts een schilderij verkocht terwijl ik op zijn minst 5 wilde verkopen, dus wel balen zeg hee. En in een instantie waren er twee meiden van ongev.25 waarvan een mijn schilderij van het park erg mooi vond en toen zei die andere: Nou ik heb een foto gezien die er mooier uitziet. Die ene zei toen nog, ja maar dat lelijke hek zit er hier niet omheen en je ziet meer van het park zelf. Maar ja, dat mocht niet baten. Dat was wel het enige negatieve commentaar wat ik hoorde.
En een man wilde afdingen alsof we op de zwarte markt zitten. Je stapt toch ook geen gallerie binnen en gaat lopen afdingen? Mijn booth is in wezen een gallerie. Dus, ik heb hem vriendelijk weg gebonjoured. Ik had me er ook niet goed over gevoeld als ik dat schilderij voor minder zou verkopen alleen maar om het te verkopen.
Een ander niet zo leuk iets was dat er achter mij op de eerste dag een vreselijke band stond te spelen. Ze hadden een zelf gemaakt instrument wat de boventoon voerde. Het was gemaakt van pvc pijp en rubber. Het was op zich erg inventief en verrassend goed gestemd dus dat was wel knap maar om uren lang naar die muziek te luisteren (gelukkig met pauzes) was wel heel vervelend. Het deed me een beetje denken aan ‘irritante kabouter’ muziek. Anders kan ik het niet omschrijven. Als je het had gehoord zou je het vast met me eens zijn. Verder kan ik niks negatiefs bedenken.

Want aan de andere kant:
-Ik ben bijna door m’n visitekaartjes heen
-Er waren twee mensen die vroegen of ik ook in opdracht schilder en een vroeg of ik ook schilderijen naar Ohio zou kunnen versturen
-Ik heb veel interessante mensen ontmoet waar ik wat aan heb. Een dame nodigde mij met klem uit om lid te worden van een kunst club in Williamsport. Ik had nog nooit van ze gehoord maar ze hebben elke maand een contest, elke week komen ze samen in een hip gebouw in Williamsport, waar veel kunstige dingen gebeuren, om te schilderen (echt schilderen, geen breien of haken) en ze hebben soms ook figuur teken/schilder sessies. Ze gaat me nog een mailtje sturen maar ik denk wel dat ik dit leuk ga vinden.
Voor de rest veel mensen gesproken die me tips gaven over galleries, en die gallery eigenaars kennen en mijn naam door gaan geven.
-Jonge kunstenaars, tieners en twintigers, vonden het erg leuk in mijn booth, ik werd zelfd ge-high fived door een 20-jarige.
-Kinderen waren vooral enthousiast over de miniatuur schilderijen. Een jongetje van 8 zag er een die hij perse wil hebben en verzekerde me dat hij ervoor gaat sparen. (dan voel je je toch lullig en wil je hem het liefst gewoon dat schilderij geven, maar dat doe ik natuurlijk niet. Ik ken de ouders dus ik zal hem apart houden voor hem)
-De vrouw die mijn schilderij kocht is zelf ook kunstenares. Ze was super enthousiast over mijn werk en kent veel mensen in het kunst wereldje. Toen ze weg liep, zei ze, “ik hoop je snel weer eens te zien, de volgende keer dat ik een workshop volg, denk ik dat jij degene bent die hem geeft!” (dat zie ik zelf niet zo een twee drie gebeuren, misschien over twintig jaar, maar misschien bedoelt ze dat ook hahaha!)
-Mijn taktieken om mensen mijn booth in te lokken hebben feilloos gewerkt
-Ik heb aan twee schilderijen gewerkt in the booth en nieuwe, superleuke, ideeen bedacht voor nieuwe schilderijen
-Ik heb ontzettend veel complimenten ontvangen. Volgens mij kan je er ook teveel van krijgen, dat je er echt moe van wordt…
-Heb ook veel mensen gesproken die eetbare onkruiden workshops bij me hebben gevolgd en nieuwe aanmeldingen voor de eetbare onkruiden club
(Dat vind ik toch echt kicken, dat ze me zien en weten dat ze met allerlei vragen over eetbaar onkruid terecht kunnen)
-Een man nodigde mij (ook weer met klem) uit om lid te worden van een schrijvers groep (hij kent mij ook van de columns in de krant). De voorzitter is ook een authoriteit op het gebied van eebaar onkruid (maar ik heb nog nooit van hem gehoord)

Het was ook heerlijk weer, er was een parade, veel eten en muziek, een man met een aapje, veel vrienden en bekenden op bezoek.
Ik heb weet ik niet hoevaak moeten vertellen hoe ik in vredesnaam in Liberty terecht ben gekomen, want voor ze mij zien, zien ze mijn Nederlandse achernaam. Veel mensen stommelden binnen, terwijl ze naar het bordje kijken en mijn naam zo goed mogelijk probeerden uit te spreken, zo leuk. En dan willen ze altijd weten of het een Duitse naam is of Noors of Nederlands. Een iemand zag mijn naam en begon enthousiast te vertellen over zijn Duitse tante die in California heel bekend is geworden om haar kunst. Maar goed, dan vertel ik dus dat ik oorspronkelijk Nederlands ben. “Really? Then what the heck are you doing in Liberty??” En dan moet ik dat weer vertellen.

Ook al heb ik maar een schilderij verkocht, ik vond het wel echt een belevenis en leuk om twee hele dagen echt een deel uit te maken van het festival. Ik kwam er ook achter dat ik me heel goed kan concentreren op schilderen met veel rumoer om me heen, ook een plus punt.
En mijn visitekaart zal in veel huizen ergens worden opgehangen in plaats van tussen de stapel visite kaartjes belanden.
Ik heb ook al wat ideeen om het volgend jaar nog beter aan te pakken. NOg maar zien of dat lukt maar ik geef het nog niet op.

Ik denk wel dat ik dit jaar nog een markt ga proberen al moet ik wel even op zoek naar een markt die voornamelijk echt kunst toelaat en geen of weinig crafts. De grote hit op dit festival waren houten bloemen gemaakt van grote dikke takken en stronk schijven voor bloemblaadjes…sja.
Dat was wel echt een beetje een probleem. Een andere vrouw maakte schitterende tekeningen van vogels en had super mooie prints en post kaarten maar zij heeft ook amper wat verkocht. En ze waren echt goedkoop ook nog!
Eerder vanmorgen, kwam een oudere man langs, die verzuchtte: Ah this brings back memories. Hij heeft zelf veel op kunst markten gestaan met zijn schilderijen maar heeft nu een eigen gallerie en is klaar met het markt gebeuren. Hij zei,”Veel markten richten zich vooral op prullen die makkelijk verkopen. Ik stond eens naast een verkoper die stenen verkocht met smiley faces erop. How do you compete with that?!” hahaha. Het klinkt lullig maar het is wel zo. Het trekt gewoon een hele andere groep mensen.
Een vrouw, ook kunstenares zei dat ik me op zou moeten geven voor een kunst markt in Michigan. Moet ik nog even opzoeken hoe of wat, maar ze verzekerde me dat dat Kunst galore is en dat je er goed verkoopt, zoals haar ervaring is. Leuk om te weten. Wij willen er zowiezo meer op uit en Scott vindt het toch allemaal helemaal geweldig dus die krijg ik wel mee naar zoiets.

Mn nieuwe vrienden, Cindy en Kathryn– ook allebei kunstenaressen EN ze zitten in mijn eetbare onkruiden club– kwamen af en toe even buurten en hebben geholpen de tent af te breken. Ze zijn allebei een super “hippie”, free thinkers, openhartig en grappig. Ook ontzettend fijn gezelschap. Het leuke is dat Scott het vooral met Cindy goed kan vinden. Ik hoop dat, zodra hij in de positie verkeert iemand in dienst te kunnen nemen (wat nu echt hoog nodig begint te worden) dat hij Cindy (die op zoek is naar werk) in dienst neemt. Ze is dan wel een total hippie, maar super scherp, wil alles weten, heeft een antenne waarmee ze bepaalde dingen opvangt, precies zoals ik, maar met het grote verschil dat zij graag kantoor werk doet en ik daar helemaal klaar mee ben.
Er zijn nog leukere dingen op komst, ik voel het gewoon.

Er is nog wat anders gaande maar daar ga ik nog steeds niet over uitwijden ook al wil ik dat heeel graag! haha!
<a

juni 16, 2012 at 10:15 pm 4 reacties

Beetje rustiger aan

Deze week heb ik het een beetje rustiger aan gedaan, met een mini vakantie van een dagje op de bank hangen met m’n favoriete shows van het moment (Monk en Fatal attractions, een show over domme mensen die zo nodig tijgers en giftige slangen als huisdieren moeten hebben, met vaak dodelijke afloop), had ik wel even nodig. Maarja, dan zit ik op de bank en de column moest ook nog geschreven worden dus dat heb ik dan niet kunnen laten.

Mijn display opzet is zo goed als af. Gisteren hebben we de tent weer buiten gezet. Het waaide flink dus dat een goede test. Ik had op amazon ‘gewichten’ gekocht voor de tent. Het zijn in principe speciaal gevormde plastic containers die je met zand of water moet vullen. Ik had toevallig nog veel zand in een grote tobbe waar ik vorig jaar de aardperen in heb bewaard, dus dat zand is nu weer in gebruik en de tobbe kan ook mooi weer ergens voor dienen. De gewichten gaan dan om de poten van de tent waardoor die minder snel wegwaait. Of helemaal niet, zoals ik in de beoordelingen las. Hier bij ons op de heuvel bleef hij ook goed staan. Met water kunnen ze ook gevuld worden maar dat is lichter en veel mensen klaagden dat die dingen snel lek zijn maar voor zand is het perfect.
Die mooie display die ik van de bloemenwinkel heb gekocht had ik met primer bespoten, nog maar een laag dus niet helemaal dekkend, maar de verf bladdert er nu al vanaf dus daar moet ik vanmiddag maar even wat aan doen.

Zilver grijs tafelkleed komt op beide tafels uiteraard

De planken waar ik vier schilderijen aan ga hangen, worden bovenaan aan het frame bevestigd met heavy duty klittenband. Het tapijt paneel is voor de kleine schilderijen en twee grote.

Draai paneel om mensen te informeren over prints van mijn schilderijen. Hier komt een sample print te hangen en een acryl document houder (weet even niet hoe het in het Nederlands heet) voor flyers en mijn visite kaarten. Geen kaartjes want mijn business cards worden postkaart formaat met een afbeelding van het park waar de markt gehouden wordt en op de achterkant mijn bio en contact gegevens.
Daarachter ga ik zitten schilderen.

Het wordt, zo het er nu naar uitziet, niet erg mooi weer. Bewolkt en regenachtig is voorspeld. Ook ben ik een beetje pessimistisch over de markt zelf. Vorig jaar was ik daar voor het eerst en ik kon me niet herinneren dat er echt kunst werd verkocht maar om een of andere reden dacht ik dat het dit keer om een echte kunst markt zou gaan, maar ik hoor van dees en geen dat het precies hetzelfde zal zijn als vorig jaar. Hmm. Nouja, jullie zullen het volgende week wel lezen hoe het allemaal is gegaan.

Oh, hier nog een aardig stukje in de krant waar ik op de foto sta met de andere winnaars:

juni 9, 2012 at 10:26 am 2 reacties

Tai chi ten einde, Eetbare onkruiden club, Eervolle vermelding

De Tai chi klas, die ik heb weten te organiseren in dit gat, is helaas maar van korte duur geweest. Deze week kwamen er niet voldoende mensen opdagen om de lessen voort te zetten. We waren maar met zijn drieen! Dat krijg je, zodra het hier mooi weer wordt, dan hebben mensen het druk met allerlei evenementen zoals parades, auto shows, knutsel markten, de tuin en wat al niet meer. Maar het zal niet de laatste keer zijn voor Tai chi lessen hier; achter de plaatselijke ‘supermarkt’ (zou in Nederland een camping winkel zijn) is een woon complex gebouwd. Er stonden eerst wat oude schuren en garages en in de afgelopen maanden zijn ze er flink bezig geweest en zijn er aardig wat nieuwe woningen bijgekomen, heb ze nog niet geteld. Ik hoor dat het voor senioren is maar op het inschrijf formulier kan ook worden aangegeven of je student bent(?), ik hoop in elk geval dat er wat vlotte mensen komen wonen, die kunnen we hier wel gebruiken.

We hadden gisteren ook weer een meeting van de eetbare onkruiden club, heel leuk weer en een nieuw lid erbij. We spraken af in een park in Wellsboro waar ik nog nooit was geweest. Iemand had meelganzevoet soep meegenomen, ik had mint thee meegebracht en we hebben met zn allen het park verkend. Duurt natuurlijk eeuwen met eetbare onkruiden fanatiekelingen want we moeten natuurlijk alles zien en erover praten. Daarna nog even langs geweest bij de gemeente tuin waar ook weer allerlei lekkers stond wat we meenamen. Ben toch blij dat ik dit begonnen ben, het is altijd erg gezellig.

Met schilderen gaat het aardig, ik merk alleen wel dat ik sturing mis. Ik schilder elke dag, lees er veel over, zit ook op fora maar zou wel graag een goede mentor hebben. Ik mis feedback, kennis, techniek, alles eigenlijk, heel frustrerend.
Maar goed. Vandaag was de grote dag van de uitreiking van de prijzen voor de kunstwedstrijd. Het was voor alle deelnemers geen verrassing meer wie wat had gewonnen want we waren allemaal al een paar dagen geleden telefonisch op de hoogte gesteld. Zo werd ik vrijdag gebeld door de directrice met de meededeling dat beide schilderijen waren geaccepteerd en dat ik met het schilderij van de witte uien in blauw net, een ‘honorable mention’ heb gewonnen en een klein bedrag, waarmee ik in elk geval uit de kosten ben voor het inschrijven.
Jammer! Geen echte prijs dus deze keer maar toch niet slecht voor mijn eerste show. Ik ben zelf nog nooit eerder naar zo’n show geweest dus had geen idee wat ik kon verwachten.

Bij aankomst waren er al een hoop mensen en er hingen behoorlijk wat schilderijen, ik schat zo’n 45-50. Ik had wel een vaantje verwacht bij mijn schilderij maar er hing alleen een lullig quasi chique afgeknipt papiertje en bij de schilderijen die eerste, tweede of derde prijs hadden gewonnen, hingen handgemaakte crea bea vaantjes met daarop in hanepoten handschrift het cijfer 1, 2, of 3. Kon het er vanaf zeg hee?
Maar goed. Er zaten hele goede schilderijen bij, waaronder ook een paar die toch minstens een honoroble mention zouden moeten hebben maar niets wonnen. De eerste prijs ging wel geheel terecht, naar een enorm schilderij van een man die speelgoed in zijn huiskamer opruimt. Het was ook gemaakt door een kunst leraar van Mansfield university, toevallig de vriend van een kennis van mij! De tweede prijs ging naar een vreemd uitziende keramiekplaat, ook groot maar niet echt mooi en pastte niet echt in de collectie schilderijen en tekeningen. Derde plaats ging naar een kleine aquarel waarvan ik me afvraag wat daar zo goed aan was. Het was, wat ik me kon herinneren, een boom met… iets.
De juryleden waren er zelf niet bij helaas.
De prijs uitreiking was een beetje rommelig. De directrice is nog jong, leek niet erg op haar gemak en sprak een beetje onverstaanbaar. Mijn Nederlandse achternaam sloeg ze maar helemaal over en sprak mijn getrouwde naam op zn Frans uit, wat wel weer leuk was. Applaus volgde terwijl ik naar voren liep en een envelop in handen kreeg. Ze had me al van te voren gezegd dat ie leeg zou zijn omdat ze de echte prijs al had opgstuurd per post. Ach ja. Daarna met de groep winnaars op de foto voor de krant. Een vriendin nam deze foto:

Er waren aardig wat mensen die ik kende -drie mensen die zelf ook schilderen zitten ook in mijn eetbare onkruiden club- dus ik was de hele tijd in gesprek met allerlei mensen en ook mede kunstenaars, wat me weer wat visitekaartjes opleverde. Scott was ook flink in gesprek met een aantal mensen. We spraken ook met de winnaar van het nummer 1 doek, Kenneth. Ik vroeg hem naar mogelijkheden voor training enzo, het dichtsbijzijnde voor mij zou Corning zijn, wel een end steeds en ik ben al niet zo dol op lange autoritten. Later sprak Scott met hem en hij vertelde hem over mijn frustratie van het gemis van een mentor maar Kenneth zei toen dat als dit mijn niveau is zonder begeleiding en in zo’n korte tijd, dat ik dan eigenlijk alleen maar hoef door te schilderen. Gewoon doorgaan, zoals Barry zou zeggen dus.
Het was een leuke middag en we waren de laatsten die het pand verlieten.

Later dit jaar is er elders een kunst wedstrijd waar ik aan mee wil doen. Daar won vorig jaar ook een groot schilderij wat een beetje psychedelisch aandeed, van een zolder met iemand die achter een vlieger aansprong, of zoiets. Verbazend want dat is nogal edgy voor de country life. Ik denk dat ik al een aardig idee heb voor een schilderij voor die wedstrijd maar ik moet ervoor naar een paar veilingen, wat goed uitkomt want Scott’s vader gaat graag naar veilingen dus dan kunnen we mooi met zn drieen. Het schilderij wat ik in gedachten heb, wordt in elk geval groter dan ik tot nu toe heb gemaakt.

Ik heb nu minder dan twee weken voor de kunst markt. Het zou kunnen zijn dat ik komend weekend niet blog maar we zullen zien. Vanavond nog zoveel mogelijk proberen te relaxen en morgen weer flink aan de slag!

juni 3, 2012 at 4:48 pm 4 reacties