Archive for augustus, 2012

Nieuwe kunst groep, meisje met viool model

Met wat vrienden die ook schilderen hebben we het er al vaker over gehad dat de huidige kunst club van het Gmeiner center in Wellsboro, waar ik nu ook lid van ben, eigenlijk niet veel te bieden heeft. Het is een kliek van oudere vrouwen die daar komt om te breien, haken, decoratief schilderen en roddelen. Er valt verder niets mee aan te vangen.
In Nederland, toen ik bijna twintig jaar geleden eens wilde beginnen met schilderen, sloot ik me aan bij een kunst vereniging in de buurt. Het was een leuke club, met veelal ouderen maar ze waren wel serieus met hun kunst bezig. Bijna allemaal schilderden ze met olie of acryl en een paar met waterverf. Echte beginners zoals ik, konden voor een zachte prijs een mooie beginners kit aanschaffen via de club waar praktisch alles inzat; een tafel ezel wat tegelijkertijd een opberg box is, kwasten, verf en medium en volgens mij ook twee doeken. Iemand van de club maakte voor elk nieuw lid een Mahl stok, en die gebruik ik nu nog. Een oudere man, Piet Broertjes, die nog in het verzet heeft gezeten, kon erg goed schilderen en van heb ik geleerd hoe water reflecteert, hoe je een weiland schildert, hoe de zon reflecteert, een en ander over compositie en we zijn wel eens naar het Rijks museum geweest. De sfeer op de dinsdagavonden was erg goed, er werd veel gelachen maar vooral ook serieus gewerkt. Ik vond dat geweldig. Helaas bleef ik er maar een half jaar of misschien zelfs wel korter want ik ging verhuizen en zodoende kon ik er niet meer heen.
Heel jammer. Want toen ik er wegging mistte ik de motivatie om zelf verder te schilderen. Heel af en toe heb ik in de jaren erna de kwast wel weer eens opgepakt maar daar bleef het bij.
Zo’n groep, maar dan nog beter, jonger en dynamisher, is wat we, Wanda, Lynne, Kathryn, Sue en ik voor ogen hebben. Omdat het onmogelijk is om de oude club te veranderen (Wanda en Kathryn hebben dat al jaren tevergeefs geprobeerd en ik hoef maar binnen te komen met een schetsboek en ze vinden al dat ik rondloop of ik de baas ben) nam ik me voor om een gesprek aan te gaan met de directrice van de Gmeiner center, samen met Wanda, om te zien wat zij nog voor mogelijkheden ziet om er verandering in aan te brengen of dat er een mogelijkheid is om onder de paraplu van Gmeiner een nieuwe groep te starten.
De directrice begreep maar al te goed waar de schoen wringt, dus die was helemaal voor het starten van een nieuwe groep. Natuurlijk mogen we de Gmeiner werkruimte gratis gebruiken, we krijgen ook een jaarlijkse show en ze bedacht zelfs de naam voor onze nieuwe groep. The Open Studio. Zo kunnen we de groep die buiten schildert, de: Open Air Studio noemen. Iedereen vindt het een goede naam dus die gaan we gebruiken. Dus, ik heb een groep statement geschreven, en we hebben een openings evenement waarbij we een paar modellen bereid hebben gevonden om te poseren voor een gratis inloop portret sessie. Ik heb ondertussen ook een facebook page gemaakt: https://www.facebook.com/groups/theopenstudio/ en ik denk dat de groep snel zal groeien. Ook het plein air schilderen gaat goed. Het is gewoon erg leuk om nieuwe omgevingen te ontdekken en vast te proberen te leggen. Nu zijn we nog een duo maar deze week komt Kathryn ook meedoen.

Ik wilde graag een schilderij maken van een Aziatisch meisje wat viool speelt. Ik had, dacht ik, al een model gevonden, een afspraak voor een schets/photo sessie moest nog gemaakt worden maar de moeder negeert mij volledig sinds een paar weken dus ik kan wel aannemen dat dat niet meer doorgaat.
Maar gelukkig wist Kathryn dat de eigenaar van de Dumpling restaurant een dochter heeft die viool speelt dus ik daar naartoe en een paar dagen later hadden we al een afspraak. ook net op tijd want Andrea, zijn 14-jarige dochter was aan het inpakken voor de kostschool waar ze afgelopen weekend heen ging. Ik was erg benieuwd wat ik aan zou treffen. Ik had het meisje zelf nog nooit gezien. Toen ik haar in het restaurant ontmoette dacht ik eerst dat het lastig zou gaan worden. Ze heeft grove trekken, een beugel en een bril. Dus ik besloot snel dat ik haar liever niet teveel moet belichten. Toen gingen we naar haar huis. En daar was het ontzettend chaotisch, overal lagen stapels kranten en papieren, je kon nergens zitten en het was nogal donker. Misschien dan toch maar buiten, maar het was halverwege de dag en de zon stond hoog, dan krijg je scherpe schaduwen, het licht is warm dus dan worden de schaduwen koel. Dus, ik besloot toch binnen te blijven. Met zacht koel blauw/groen licht en koele kleuren in de achtergrond, kan ik haar een mooi, overal rood (Haar zijden aziatische tuniek is rood), silouet geven met warme schaduwen. Ik hoop dat het wat wordt.

augustus 27, 2012 at 8:03 am 3 reacties

Schilderen, kunst festival en relaxen

Deze week was een rustige week vergeleken met de week ervoor. Wel elke dag geschilderd natuurlijk en ook heb ik buiten geschilderd met een mede student van de workshop die in Wellsboro woont:

Sue was haar ezel vergeten maar dat mocht de pret niet drukken

We gaan proberen om elke week in elk geval 1 keer samen plein air te schilderen en willen ook in de winter doorgaan, dus dat wordt nog interessant!
Met een andere vriendin ben ik gisteren naar een leuk kunst festival geweest in Mount Gretna. Misschien dat ik daar volgend jaar aan mee wil doen dus ik wilde het dit jaar gaan verkennen. Ze hebben er gratis ruimte voor beginnende artiesten. Die krijgen weliswaar wat minder aantrekkelijke plaatsen toegewezen, op oneven aflopende grond met dikke wortels waar je bijna over struikelt, maar je staat er dan toch maar. Heel veel goede kunst, gelukkig minder handarbeids dingen en ontzettend veel mensen. We hebben weer veel interessants gezien. hier een link van het festival: http://www.mtgretnaarts.com/

Kathryn bekijkt poppen die gemaakt zijn van hout van een oude whiskey brouwerij die niet meer bestaat.

Vandaag lekker een beetje lezen, schilderen en nog wat relaxen!

augustus 19, 2012 at 1:09 pm Plaats een reactie

Picnic, Louisville, Skype koken, Schilder workshop

Vlak na de gezellige samenkomst van de eetbare onkruiden club vorig weekend, gingen we nog even bij ome Bill langs want die had een picnic/familie reunie georganiseerd, zoals elk jaar. Ome Bill is niet onze eigen oom maar die van mn schoonzus maar we kennen hem goed dus we horen d’r bij. Er is altijd lekker eten, verse mais kolven en vuurwerk. Het huis van ome Bill is vrij riant en hij heeft een nog riantere tuin met allemaal slootjes, bruggetjes en een aangrenzend donker bos (maar die is van de staat).

Een van schoonzus haar tantes is wel een grappige vrouw en toen we de kids het bos in zagen rennen, zei ze tegen me: “Zullen we ons in het bos verstoppen en ze laten schrikken?” Nou, puik plan. Dus wij met z’n tweeen zo onopvallend mogelijk naar het bos toe. Maar toen we daar aankwamen waren de kids alweer heel ergens anders. “Ze komen wel terug, we zoeken allebei een grote boom en wachten ze gewoon op voor als ze weer terugkomen” was het gezamelijk bedachte plan.
Daar stonden we dan, wat hadden we een lol zo. De kids leken niet zo snel meer naar het bos te komen dus we dachten ze te lokken met rare beest geluiden, hahaha lachen! Maar helaas hoorde niemand ons en we maakten toch heel harde geluiden.

Na tien minuten hielden we het maar voor gezien.
We hebben nog lekker gegeten en wat gedronken. Ik had eigenlijk wel zin in het vuurwerk maar Scott was erg moe en wilde vroeg naar bed om fit te zijn voor de lange reis naar Louisille, KY de volgende ochtend. Hij had daar een vergadering en ik ging mee naar Louisville, voor de leuk en vooral ook om mensen te tekenen want in Louisville zijn veel meer mensen dan in ons dorp uiteraard.
Ik was zondagochtend om 8 uur al helemaal klaar om te vertrekken. Maar hubby was nog niet zover en moest nog allerlei documenten aanpassen en douchen en zn tas inpakken en zo vertrokken we pas om 12 uur! En de rit duurt zo’n 10 uur dus dan weet je het wel. Onderweg stonden we ook nog eens twee uur in de file dus we kwamen rond middernacht in de Econolodge aan. Eindelijk!
De volgende ochtend ging ik even naar de ‘sport kamer’ van het motel. De loopband slipte als je sneller ging dan 4 miles per hour dus dat werd dan maar 30 minuten snel wandelen en daarna ploeteren op de stair master want die werkte ook niet echt lekker.

Louisville is op zich best een leuke stad maar toch niet zo gezellig. Ze hebben bijvoorbeeld een gigantisch park maar dat is vooral heel wijds, alle banken staan ver uit elkaar, er zijn amper picnic tafels, er is een enorm groot grasveld zonder schaduw… ik zou dat wel heel anders hebben gedaan. Ik was dus op zoek naar mogelijkheden om stiekem mensen te tekenen. Maar waar ik ook liep, in de stad of in het park, nergens waren leuke zitgedeeltes en die zitgedeeltes die er waren waren allemaal erg ver uit elkaar geplaatst. Het lukte me een paar keer om dichtbij iemand te zitten en snel wat te schetsen maar vaak stond die persoon binnen de korste keren weer op. Ik had hierdoor die dag de hele tijd het Super Mario muziekje in mn hoofd.

Na een paar mislukte pogingen en een heerlijke lunch in Joe’s crab shack:

en nog een paar mislukte pogingen liep ik weer terug naar het motel. Scott was ook net klaar met vergaderen en kwam niet veel later ook naar het motel dus we fristen ons op en bezochten wat galleries en genoten van een heerlijke maaltijd bij Decca’s, een nieuw restaurant met een gezellig terras en live jazz:

Daarna dronken we nog wat bij een heel hippe tot cafe omgebouwde garage met een leuk terras met banken bekleed met nepgras en pingpong tafels:

Ook nieuw, als ik dat eerder had geweten was ik hierheen gegaan om te schetsen. Maarja.
Dinsdagavond waren we weer thuis.

Woensdag had ik nog wat doeken voor te bereiden voor de openlucht schilder (plein air) workshop die vrijdag zou beginnen en een hoop emails te beantwoorden, en zoals altijd ligt er wat admin voor me klaar. Maar ook had ik met mn zusje in Nederland afgesproken om samen via Skype lekker Indonesisch te koken.
Van te voren hadden we afgesproken wat we zouden maken, recepten uitgewisseld en om 9 uur ’s ochtends begonnen we. Ik had de week ervoor al bonen laten spruiten zodat ik verse tauge zou hebben en dat was goed gelukt, dus we maakten gado gado, chili vis, gebakken tempe, nasi kuning en nog wat andere dingetjes, en zo was ik wel een paar uur bezig. Heel gezellig om zo samen te koken en tips uit te wisselen. Hoe snij je bijvoorbeeld de limoengras, en hoe gebruik je banaanblad. Wij hadden we die avond lekker Indonesisch eten:

Donderdag heb ik wat schilderijen opgehangen in de Native Bagel, een bagel shop waar praktisch iedereen komt:

Vrijdag begon dan eindelijk de drie daagse plein air workshop in Wellsboro, met Ron Donoughe! Hier op mijn schilder blog heb ik er al verslag van gedaan maar in het kort: Het was helemaal geweldig! De kunstenaar was te gek, een ontzettend goede instructeur, we bezochten interessante locaties, de mensen van de organisatie die de kunstenaar hier naartoe hebben gehaald zijn erg leuk, ik had hele leuke mede studenten, heb veel leuke nieuwe mensen ontmoet, ik heb ont-zet-tend veel geleerd, we hebben heerlijk gegeten, gelachen, we zijn naar een geweldig piano concert geweest met de kunstenaar, een paar van de cursisten en de organisatoren van de workshop die goedkope kaarten hadden geregeld voor het Endless Mountain Music festival, Scott vond het ook heel leuk, hij was meegegaan uit eten en naar het concert en in de organisatie zit ook een kunstenares die alles weet over printen en daar is Scott heel erg geinteresseerd in. Op het muziek festival heb ik ook pianist Bram Wijnands ontmoet. Als ik nog energie overhad was ik vandaag met Jeff van de organisatie naar Bram’s concert gegaan, het laatste concert van het festival, Jeff had in gedachten om daarna met Bram wat door te zakken maar ik ben echt op. Volgend jaar beter. Ron heeft ook een paar boeken uitgebracht, waarvan ik er een kocht en hij tekende met:
“To Bibi, with best wishes, Please- please continue to make great paintings! Best, Ron”









Nu een wijntje en dan naar bed!

augustus 12, 2012 at 5:50 pm Plaats een reactie

Blog post verlaat

Hallo luitjes,
Ik probeer de laatste tijd in elk geval op zaterdag of zondag wat te posten maar door een superdruk weekend kan ik pas maandag weer wat schrijven. Wordt leuk!

augustus 10, 2012 at 6:39 pm Plaats een reactie

Opa. En een hoop andere dingen.

Wonen in het buitenland heeft als een van de nadelen dat je, als er iets ernstigs in Nederland met een familielid of dierbare vriend gebeurd, dat je dan een keuze moet maken of je naar Nederland gaat of niet. Als we het breed hadden zou die keuze niet lastig zijn maar zo is het helaas niet. Afgelopen maandag is mijn opa overleden. Hij was al een tijd ziek en lag in een verzorgings tehuis waar hij nog maar net naartoe was gebracht na een verblijf in het ziekenhuis. Skypen kon niet en aan de telefoon kon ik ook niet erg veel meer met hem praten. Het laatste gesprek wat echt nog een gesprek was ging over de tweede wereld oorlog en een boek waar hij net in was begonnen voor hij de draad helemaal kwijt raakte. Heel jammer dat we dat gesprek niet hebben kunnen voortzetten. De gesprekken daarna waren meer met het personeel van het verzorgingstehuis of het ziekenhuis dan met mn opa, want die begreep het allemaal niet meer zo.
De laatste keer dat we mijn opa en oma hebben bezocht was vorig jaar toen mijn zusje ging bevallen. Het was een erg leuk bezoek en zomaar spontaan haalden ze een fles wijn tevoorschijn. Of we een glaasje wilden. Ik heb nog nooit van mn leven iets alcoholisch bij hun gedronken, ik wist dat ze van advocaatjes en citroen brandewijn hielden maar gewone rode wijn had ik nog nooit gezien bij hun. Dus dat was wel apart. Wij hadden toevallig een leuke selectie aan kaasjes en een salami bij ons (nog van een vorig bezoek) en dat was perfect voor bij de wijn. En zo hadden we een extra gezellig bezoek bij hun. Scott vond het altijd leuk om met mn opa te praten, ook al verstond hij het Nederlands niet goed en sprak mn opa niet veel Engels maar hij had het altijd over de koeien, het weer en politiek. En op de een of andere manier begrepen ze mekaar wel redelijk, ondanks de taal barriere. Ik belde m’n oma vandaag. Ze was wat sombertjes. “Jullie zullen zeker niet overkomen voor de begrafenis?” “Nou, ik vind het vervelend maar ik denk niet dat het gaat lukken.” “Nee, dat dacht ik ook niet. Maar ik ben al blij dat je belt.” Dit jaar zit het er echt niet in en volgend jaar is eigenlijk ook nog maar de vraag… Hij is vandaag begraven en de dienst was helemaal naar wens, heb ik vernomen.
Lieve opa, rust zacht.

====
Deze week heb ik een hele hoop oude doeken, half afgemaakte schilderijen die nooit af gingen komen en slechte schilderijen overgeschilderd met gesso, een witte laag waarmee je een doek weer opnieuw kan gebruiken.

En na twee dagen verven en schuren heb ik weer een hoop frisse nieuwe doeken:

Ik heb ook een nieuw schilderij gemaakt (op een fris over gessoed doek).

Eigenlijk ook een studie, ik wacht namelijk met smart op een datum voor een sketch/photo sessie met datzelfde meisje maar haar ouders zijn nu druk in de weer met het klassieke muziek festival (Endless Mountain music festival) wat er nu plaatsvindt dus het wordt waarschijnlijk volgende week. Tot die tijd moet ik het doen met de halfbakken foto’s die ik op de portret sessie heb gemaakt.

Omdat het zo warm is en EN naar mijn gevoel teveel vocht vasthoud en wat wilde afvallen heb ik deze week ook een watermeloen cleanse gedaan. Dat betekent dat je drie dagen lang alleen maar watermeloen eet. Heb je dorst, eet je watermeloen. Heb je honger, guess what? Watermeloen. Dit is het derde jaar dat ik het doe en het ging me dit keer erg makkelijk af. Vorig jaar voelde ik sterk de behoefte om aan een dropje te likken voor de smaak maar nu, helegaar niets geen moeite. Na drie dagen had ik een stralende huid (echt ik kon niet stoppen met in de spiegel kijken) en was ik bijna twee kilo kwijt.

Voor het vocht vasthouden ook naar de acupunctuur geweest in Wellsboro. Zij is mijn go-to doctor en ik had haar al een jaar niet meer gezien dus een check en een behandeling waren wel even goed.

En vandaag vond ook weer de maandelijkse eetbare onkruiden club meeting plaats. Ook weer in Wellsboro deze keer. We spraken af op het terrein van Cindy, die een groot veld heeft met allerlei grassen, planten en bomen. Daar banjerden we rond voor een uur. Het was wel weer een leuke groep, en dit keer met een familie (man, vrouw, twee teenage zonen) en een koppel (man, vrouw). Nog een nieuwe dame uit Philly erbij die ook een huis heeft hier in de ‘boonies’. En dan de gebruikelijke ‘posse’ Cindy, Kathryn, Rachael, ik en Scott’s tante Sally. Scott’s moeder zag het vandaag niet zitten want het zou flink wat lopen worden dus die bleef thuis. Andy, onze boer, komt eigenlijk ook altijd en had gezegd dat hij homemade bier en brood mee zou brengen maar hij kwam jammer genoeg niet opdagen. Niets voor hem om zomaar weg te blijven zonder te bellen dus we hopen maar dat alles goed is met hem!


Hierna gingen we naar de Stony Fork creek waar we een picnic hadden en sommigen lekker gingen zwemmen


We gaan vanavond naar een familie reunie van Gwen, mijn schoonzus haar familie. Haar oom kennen we ook goed en die heeft elk jaar een uitgebreide picnic met heerlijk eten, drank en vuurwerkshow, dus daar kijken we alweer naar uit.
Morgen vertrekken we naar Kentucky want Scott heeft daar een vergadering met investeerders en ik ga mee om eens een andere omgeving te zien.

augustus 4, 2012 at 2:31 pm 8 reacties