Archive for mei, 2013

De verandering

Twee jaar geleden rond deze tijd was ik druk bezig met het voorbereiden van een eetbare onkruiden workshop. Elke dag was ik ermee bezig, nieuwe recepten bedenken, het groen in de gaten houden zodat ik de meest actuele eetbare onkruiden kon bespreken, elke keer stond ik er weer versteld van hoe ontzettend veel tijd me dat kostte. Ik stopte uiteindelijk met de workshops, simpelweg omdat het me niet opleverde wat ik erin investeerde. Qua energie was ik daarna altijd helemaal op, en wat ik ermee verdiende vond ik niet voldoende.
Vorig jaar rond deze tijd schilderde ik al maar schreef ik ook een maandelijkse eetbare onkruiden column voor de krant en elke maand had ik een studie groep meeting met de ‘Foraging Friends’. Ik vond dat dat wel het minste was wat ik kon doen na het stoppen met mijn workshops.
Maar hoe leuk ik het ook vond, ik merkte dat het me ook stoorde dat ik mijn schilder bezigheden moest staken voor deze andere activiteiten. Eind vorig jaar besloot ik de columns te stoppen en na veel wikken en wegen heb ik ook de studie groep voor dit jaar aan de wilgen gehangen.
Wel met pijn in m’n hart want het waren wel heel gezellige meetings waar ik altijd veel plezier aan beleefde en voldoening uit haalde.
Maar dit jaar kan ik het niet meer doen. Zelfs die ene dag in de maand met de club kan ik me niet veroorloven. Opdrachten, voorbereidingen voor de show volgend jaar, het Laurel festival, plein air (buiten) schilderen en evenementen gaan voor.

Schilderen (en vooral plein air) en eetbare onkruid bezigheden hebben veel gemeen in die zin dat de seizoenen niet op je wachten en je de momenten moet grijpen als ze zich voordoen. Zo zijn er heel veel eetbare onkruiden die maar heel kort te oogsten zijn en ook maar korte periodes dat sommige bomen mooie bloesems hebben of mooi gekleurde herftsbladeren om vast te leggen op het doek. Ik heb in mijn ‘foraging years’ wel vaak gedacht dat ik nog nooit zo hard heb gewerkt.
Plein air schilderen kan ook hectisch zijn omdat je soms maar een paar uur de tijd hebt om de schaduwen in een landschap of een straatscene vast te leggen. Vooral als je gebouwen schildert is het racen geblazen, want de gebouwen moeten er goed opstaan in het juiste perspectief en dan als je mazzel hebt, staat de zon precies goed dat je snel de schaduwen kan ‘inblokken’. Vanaf dan heb je misschien ‘smooth sailing’. Misschien.
Studio schilderen is dan wel een stuk relaxter maar ook daar leg ik mezelf tijd limieten op. Als het even kan doe ik niet langer dan 5 dagen over een schilderij want er is nog zoveel te schilderen en ik wil een goeie show volgend jaar.

Schilderen stopt niet als ik wegloop van de ezel. Ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Vele ochtenden sta ik al uit het raam te turen om te kijken of het een mooie zonsopgang wordt. Overal waar ik kom probeer ik interessante composities te ontdekken. Als ik met iemand praat, betrap ik me erop dat ik de huidskleur probeer te identificeren, en met welke kleuren ik die zou kunnen doen. Of interessante vormen in een gezicht. In alles wat ik zie, mens, dier of landschap let ik op beweging, donker-licht, sfeer, en ’s avonds bekijk ik wat ik heb gemaakt want ik hang het aan de muur of zet het op een lege ezel en probeer te bepalen wat ik beter had kunnen doen.
De beste dagen zijn de dagen waar ik 1 of 2 redelijk goede schilderijen in een paar uur heb gedaan (buiten) of als ik een hele dag in mijn studio heb gewerkt. Het liefst ook ’s avonds maar dat gaat dan nooit lang goed. Het huishouden en eten koken schiet er vaak bij in maar het zij zo.

Ik had het misschien wel kunnen verwachten maar deze nieuwe’jas’ past als gegoten. Ik hou van de uitdaging om iets goeds te schilderen, iets te kunnen weergeven zoals ik het wil laten zien. Ik heb daarbij heel veel geluk dat ik vrijwel al mijn tijd hierin kan investeren en dat doe ik dan ook.
Ik heb ook een schilder cluppie die ik heb opgericht en dat bevalt ontzettend goed en is voor mij geen tijd verlies.

Deze week leg ik de laatste hand aan een paar schilderijen die ik ga inschrijven voor de kunst wedstrijd en daarna aan de slag voor het Laurel festival wat plaatsvind over een paar weken.
Ik heb nu ECHT nog nooit zo hard gewerkt.

mei 20, 2013 at 7:52 pm 4 reacties