Archive for juli, 2013

Nog meer verandering

Tja, de ene dag sta ik nog lekker te schilderen, met zeeen van tijd om m’n show in Maart voor te bereiden. Ik denk: “Heeerlijk, ik heb alle tijd voor mezelf en mijn schilderen, wat een vrijheid!” Ik heb een goed werk- en sportschema, ik val wat af en voel me sterk, ik denk nog blij:”Zo is het mooi in balans, dit kan ik zo tot m’n 70ste wel volhouden!” Ik heb leuk wat schilder workshops geboekt en leuke dingen geplanned met onze coole hippe vrienden van onze leeftijd, en ik denk: “Nou gaat het eindelijk de goede kant op!”. Langzaamaan krijg ik steeds meer aanvragen voor opdrachten en verkoop ik wat en ik denk:”Lang niet slecht voor iemand die nog geen twee jaar bezig is!” En dat ik nog steeds in dit godvergeten gat woon neem ik nog even op de koop toe want echtgenoot heeft al wat serieuze hengeltjes uitgegooid. Dan komt het meestal wel goed.

Maar dan, houd ik ineens wat meer vocht vast dan gewoonlijk en voel ik me een beetje emotioneel. Ik ben ineens snel moe en ik voel dat er iets aan de hand is en ik denk: “Misschien is dit het begin van de menopauze?” Het kan immers al gebeuren als je 40 bent. Toch?
Maar stiekem heb ik een donkerbruin vermoeden dat het ook heel wat anders kan zijn, en ik hoop eigenlijk dat het dat niet is want dat heeft nooit op m’n lijstje gestaan. Ik had het er wel eens over met Scott maar we vonden het eigenlijk precies goed zo, we zijn inmiddels ook niet meer zo jong.

Dan staan die gedachten stil vanwege verdrietig nieuws uit Nederland en we boeken snel vliegtickets om de begrafenis van mijn oma bij te kunnen wonen. Zo jammer dat ze er niet meer is, ik moest stiekem wel eens lachen om dingen die ze zei. Ze was een sterke vrouw, soms ook hard maar ze had ook een ontdeugende kant. Ze is 89 geworden en met haar overlijden wordt een heel hoofdstuk van de oudere generatie afgesloten.

Drie dagen voor we vertrekken skype ik met mijn zusje die opmerkt dat het lijkt of ik een boobjob heb gehad. Dat heb ik natuurlijk niet maar ik merk ook dat het wat oncomfortabel en zwaar begint te worden daar. Ik vertel ook over mn andere klachten en ze zegt: “Nou, ga jij maar eens een teststrip halen!”
Ik haal er twee, van verschillende merken.
Scott grapt nog dat ik hem dat geld voor die teststrips (bij elkaar 16 dollar!) schuldig ben als de uitkomst negatief blijkt.

En dan, staan we allebei met de ogen te knipperen want de test strips tonen het toch echt aan: we zijn zwanger!!
Jeetje mina! What have we done??!!
Blij, verrast, geschokt, in paniek, hugs and kisses en weer paniek(vooral ik dan).

——-

M’n zusje en m’n moeder waren de eersten die ik het vertelde, mijn zusje zat natuurlijk al te wachten op skype tot ik de test had gedaan. Ik was er zelf nog niet zo zeker van hoe ik me erbij moest voelen maar ik voelde me zeker gesteund dat het misschien wel iets heel goeds is, door hun enthousiaste en blije reacties.

En met dubbele emoties vanwege mijn oma en vanwege dit nieuwe feit vertrokken we naar Nederland. Ik vooral dazed en confused, Scott vooral nuchter, blij en klaar om alles te doen wat gedaan moet worden.

De begrafenis was erg mooi en het was leuk(als je dat mag zeggen op begrafenissen) om de familie weer te zien. We bleven twee weken in Nederland, we zagen vooral familie. We hebben mijn vader en zijn vrouw en gaandeweg ook alle ooms en tantes ingelicht. Leuk, al die reacties! De ene nog verraster en blijer dan de ander. We zijn ook samen een paar dagen alleen op Texel geweest om even tot onszelf te komen, wat we echt even nodig hadden, want ook voor Scott begon het steeds meer echt te worden. Daarna verbleven we met mijn moeder, zusje en haar gezin een paar dagen in een vakantiehuisje in Brabant, super gezellig:-). Van mijn moeder en mijn zusje kreeg ik zakken vol babykleertjes en zwangerschapskleding en boeken mee naar huis.

Thuis aangekomen hebben we ook gelijk Scott’s ouders en zijn broer en schoonzus op de hoogte gebracht. We hadden voor mn schoonmoeder Texelse wol gekocht en toen ik het haar gaf, zei ik:”Misschien kan je er wel een leuk babymutsje van breien?”, zegt ze: “Waarom zou ik dat nou doen…?” Toen wees ik naar mijn buik, en ze kreeg gewoon bijna een hart verzakking hahaha! Ze mag er natuurlijk ook wat anders van breien want zo’n Texelse wollen mutsje zal misschien wel erg jeuken…

Ik heb een beetje een lastige tijd gehad met het verwerken van het feit DAT ik nu zwanger ben. Ik heb hierdoor een paar weken weinig kunnen schilderen maar ik begin er nu een beetje aan te wennen. Ook aan dat we onze plannen wat zullen moeten bijstellen. In Liberty blijven we zowiezo niet maar nu moeten we op zoek naar een kindvriendelijke omgeving met goeie scholen, waar Scott makkelijk werk vindt of vanuit huis kan werken en waar ik mijn schilder carriere kan voortzetten. En vooral, dat we het naar onze zin hebben, met leuke mensen, kunst, cultuur, goede restaurants etc.

Ik ben nu 9 weken zwanger. Mijn gewone spijkerbroeken zitten niet meer zo comfortabel en ik heb regelmatig last van morning sickness, maar ook afternoon en evening sickness. We hebben het nog niet aan iedereen hier verteld, is er ook gewoon nog niet van gekomen, maar sommige mensen hebben wat in de gaten. Vandaag nog zei een vriendin dat ze had gemerkt dat ik na mijn trip in Nederland ineens een grotere boezem lijk te hebben, en of ze in Nederland misschien betere beha’s verkopen? Tja en mijn buik he? Die kan ik nog een beetje verhullen in mijn schilder overhemden maarja, niet voor lang meer. Iemand heeft ‘m al gespot.

Zo gaat dat dus. Het ene moment heb je bijna alles voor elkaar en in de hand, het volgende moment mag je fijn je plannen herzien…
Zo raar….ik ben gewoon zwanger!!

Misschien dat hieronder een filmpje staat maar die heb ik niet zelf geplaatst. Dat is reklame zodat ik gratis kan blijven bloggen.

Advertenties

juli 30, 2013 at 3:23 am 7 reacties