Posts filed under ‘Bezoek’

Taarten en Lavendel limonade

Gisteren ben ik vooral in de weer geweest met taarten bakken, het huis schoonmaken, de familie van de bruid helpen met benodigdheden voor de voorbereidingen in onze schuur. Ons huis zal vooral gebruikt worden als omkleed ruimte, uitrust gelegenheid voor de ouderen en een bescheiden bar voor de liefhebbers. De bruiloft zal gelovig getint zijn dus er wordt waarschijnlijk geen alcohol geschonken. In dat geval kunnen we er zeker van zijn dat een aantal mensen ‘toevallig’ ineens in onze voorraad kast terecht komen op zoek naar iets stevigers ;-).

Ik ben echt niet zo van de taarten bakken en dergelijke maar voor je nichtje moet je wat over hebben natuurlijk. Het was gisteren dan ook een komen en gaan van mensen die emmers moesten hebben, of een strijkplank, of water, of even kwamen uitrusten. In al die drukte heb ik geen tijd gehad om te zien hoe de schuur er nu van binnen uitziet. Ik zal straks even wat foto’s maken.

Ik vind het ook erg leuk dat ze onze schuur gebruiken. Net een herhaling van onze bruiloft.
In plaats van een bruidstaart wil nichtje Angie graag twintig home-made taarten. Gwen en ik kregen beiden de opdracht voor twee taarten. Van mij werd een appeltaart en een vlierbessentaart ‘besteld’ en Gwen staat op de lijst voor een pompoenen taart en ook een appeltaart.

De appeltaart die ik heb gemaakt is een mix van typisch Hollands en een ideetje wat ik heb gejat van allrecipes.com.
Ik heb een soort stroop gemaakt en die over de taart heen gegoten. Maar tijdens het bakken begon ‘ie goed te lekken waardoor het hele huis in een mum van tijd blauw stond van de rook. Onderin de oven lag een dikke plakaat rokende zwarte suikerstroop. Het was al goed vast gekoekt en ik moest de vlierbessen taart nog afbakken. Maar dat leek me niet erg lekker in die walm.
Toen heb ik eerst maar de oven schoongemaakt. Niet zelf natuurlijk, nee, gewoon op ‘Flex clean’ drukken en de oven reinigt zich vanzelf.
Hij verhit dan zodanig dat alles verbrandt. En dan hoef je daarna alleen nog een beetje as eruit te vegen. Handig niet?

Die paar uurtjes dat het duurt kon ik mooi de rest van het huis even goed onder handen nemen want een vriend van Scott komt dit weekend bij ons logeren.
Da’s toch weer leuk, we hebben hem al twee jaar niet gezien. De laatste keer was… op onze bruiloft:-).

Angie haar favoriete bloem is lavendel. Eerder dit jaar heb ik lavendel limonade gemaakt die erg goed in de smaak viel tijdens een feestje op de jacht club.
Die ga ik dus ook maken voor de bruiloft. Er zit wel veel suiker in jammer genoeg.
Schoonbroer heeft net 30 citroenen voor me bij de Walmart gehaald dus we moeten nu even persen.

Ondertussen heb ik hier het recept voor vier glazen:

Lavendel limonade
Ingredienten:
2 1/2 koppen water
1 kop suiker
1 Eetlepel gedroogde lavendel bloemen (maar vers is net zo goed)

2 1/2 koppen ijskoud water
1 kop citroen sap

Bereidingswijze:
Breng in een grote pan het water met suiker aan de kook.
Verwijder van het vuur en voeg de lavendel toe.
Doe het deksel op de pan en laat deze een uur staan (langer kan natuurlijk ook)

Verwijder de lavendel met een zeef, roer het koude water erbij en de citroen sap.

Als versiering kun je er nog wat verse takjes lavendel in doen.

Lekkeerrrr.

oktober 9, 2010 at 6:27 am 2 reacties

Festival, schilderen, verjaardagen enzo en een ongeinspireerde titel ;-)

Het is alweer donderdag! En nou heb ik nog helemaal niets geschreven over het Apple Cheese festival waar we zondag heen zijn geweest.
Niet dat het nou zo heel spectaculair was hoor maar het is best een leuk festival.
Vorig jaar zijn we er nog geweest met mijn ouders. Toch wel vreemd om er nu zonder hen heen te gaan.

Na een hobbelige rit over kronkelige weggetjes kwamen we eindelijk aan bij het festival. Bij de ingang waar we toeganskaarten kochten zei Scott tegen de dame achter het loket dat ik dertien ben, want dan kostte het maar 2 dollar in plaats van 5, maar verrassend genoeg trapte ze er niet in.

Het festival is een grote markt met demonstraties van machines en gereedschappen van vroeger, een man die met een kettingzaag boomstronken verandert in beren, een kunst show (waar ik eigenlijk aan mee had willen doen maar waar ik te laat voor was met schilderij maken en inschrijven).
Er is ook een grote verscheidenheid aan koopwaar te vinden. Niet alleen maar appels en kaas maar ook maple siroop en honing, wijn waar je alles kan proeven, dipsauzen waar je ook uitgebreid kan staan ‘proeven’, arts & crafts en live muziek. Er zijn altijd interessante dingen te vinden.


Bandje
Ik ga altijd gelijk dip sauzen proeven, ik koop ze nooit want ik vind ze altijd te duur en we gebruiken ook nooit dip sauzen. En uiteraard proef ik alle kaas.
Ik had ook expres nog niet geluncht.

Scott was een beetje mokkig. Want hij vond het allemaal maar een suffe bedoening maar ja, hij is altijd een beetje chagarijnig op festivalletjes, maakt niet uit of het leuk is of niet. Ik denk dan altijd, sja, dat komt ook omdat jij hier perse wilde wonen, dan wordt het ook niet bruizender dan dit.

Maar wat dan altijd heel erg helpt is als hij iets leuks vindt wat hij wil kopen. Gelukkig vonden we dat snel.
Namelijk bijzondere vogelhuisjes en voederhuisjes. De stijl is heel anders dan die je doorgaans ziet, en ook heel kleurrijk.
En toen ging hij helemaal los, hij kocht een feeder, en drie huisjes, en omdat de verkoper z’n ego zo gestreeld was, mochten we er nog een uitzoeken voor niks.

Ze zijn ook best heel leuk.

En toen was Scott weer in een gezellige stemming gelukkig. We vonden nog veel meer leuke dingen, onder andere mooie aardenwerken schalen die we kochten, cadeautjes voor de familie, en we hebben lekker gegeten. Kennelijk zijn we gek op aardenwerk want daar komen we altijd mee thuis van dit soort markten.

Dit schaaltje vond ik zo mooi en vooral de Nerikome (Japanse) techniek vind ik erg interessant. Ik wil ook ooit iets met aardewerk/klei gaan doen.

Toen was het maandag en heb ik de hele dag geschilderd en een wortel taart gemaakt voor Gwen’s verjaardags etentje bij de schoonouders.
Schoonzusje is 35 geworden!
Dinsdag heb ik wederom geschilderd waarvan hieronder een uitsnede. Dit portet heb ik inmiddels weer overgeschilderd met een ander zelf portret wat hopelijk beter gaat lijken.

en ’s avonds gingen we met Gwen, Steve en de kids naar Harper’s creek voor chicken wings, patat en gefrituurde broccoli. De gefrituurde broccoli was het enige wat ze aan groente hadden en zelfs dat was flink gepureerd en gemixt met kaas en zout. Ligt natuurlijk met jasje en al klaar in de vriezer. Die keuken heeft nog nooit verse groente gezien. Bleh.
Ondanks dat we ook de enigen waren in het Ă©tablissement was het best gezellig. Ik had voor Gwen een giftbag met leuks erin en natuurlijk een mooi blauw aardenwerken potje die we hadden gekocht op het festival.


Penn State pannelappen (Penn State is haar football team natuurlijk)

Ook hadden we een doos bonbons voor haar omdat ze sinds een paar dagen officieel een stay at home mom is geworden en nu kan ze op de bank lekker soaps kijken en bonbons eten.(Scott’s standaard opmerking over iedereen die ervoor kiest om niets te doen)
Ze heeft namelijk jarenlang voor de rechtbank in Wellsboro gewerkt. Er was een reorganisatie gaande en al bleef haar baan bespaard, de veranderingen stonden haar zo tegen dat ze van de ene op de andere dag de brui eraan heeft gegeven. Maar echt het fijne wil ze er niet over kwijt jammer genoeg.
Ik vraag me wel af hoe ze het gaan redden want zij verdiende het leeuwendeel van het inkomen en had daarbij ziektenkosten verzekering voor haar en de kinderen. Enfin, nu kunnen we vaker wat leuks doen samen.

Op de terugweg gingen we langs de taxidermist, iemand die dode dieren opzet, om de beer die Scott ruim vier jaar geleden heeft geschoten, eens op te halen.
Die man had al een jaar geleden gebeld om weer eens te vragen wanneer hij de beer zou komen ophalen.
Dat werd dus eindelijk dinsdag avond. In een klein, net ingericht schuurtje hing onze beer. Zonder onderhelft. Maar dat was ook de bedoeling want alleen de bovenkant was nog te redden toendertijd dus had hij ook maar een halve opgezette beer besteld. Het was nog een kleintje ook.
Waar die komt te hangen weet ik nog niet, vast op de wc of de slaapkamer voor de gasten, die heet niet voor niets de “Black Bear Lodge”. đŸ˜‰

Woensdag heb ik een klein beetje geschilderd en heb ik wat tijd gespendeerd aan kerst inkopen op het web.
Ik ben nu al bijna klaar met alle kerst inkopen! Ik ben toch wel benieuwd wie mijn naam heeft getrokken voor de kerst want niemand heeft nog aan Scott gevraagd wat ik wil hebben. “Maar het is pas october!” Dat weet ik ook wel maar voor mij is het AL october. Ik hoop maar dat die persoon weet dat ik een wish list heb op amazon anders krijg ik weer allerlei dingen die ik niet nodig heb.

Woensdagavond was het tijd voor een diner met de dames in de familie. Helaas gingen we naar de Olive garden.
Ik had voorgesteld om naar Ichiban, een Japans restaurant, te gaan. De meesten van ons, waaronder een jarige job-de vriendin van schoonzus en mij, wilden daar wel graag heen maar schoonmoeder wilde niet en ging niet mee als we niet naar de Olive garden zouden gaan.
Ik zou dan hebben gezegd, dan blijf je lekker thuis maar schoonzus die het regelde, heeft er niet de ruggegraat voor dus zodoende werd het de Olive garden.
Het kostte me veel tijd om iets uit te zoeken wat ik lekker zou vinden, gelukkig hadden we die tijd want de wachttijd was dertig minuten. Het was er gewoon stampvol. (Maar hier zegt dat echt niets over de kwaliteit van het eten.) Ik koos short ribs, want er zaten verse bonen bij. En risotto maar die was ontzettend zout. Het vlees was gelukkig wel mals en de bonen waren natuurlijk niet echt vers maar kwamen uit de vriezer.
Barbara was dus jarig en ik had voor haar ook een giftbag gemaakt. Zij is dol op Halloween dus zij krijgt met haar verjaardag altijd iets wat met Halloween te maken heeft. Bij ons supermarktje in het dorp verkopen ze pratende halloween pompoenen, dus ik had er een voor haar gekocht.
Ik had m al aangezet voor ik m in de tas had gedaan en toen ze m uitpakte begon dat ding gelijk te praten en de oogjes lichtten op hihi.
Hij viel helemaal in de smaak, alsof ie voor haar gemaakt was zei ze.
Dat werd onze centerpiece:

En nu ga ik de rest van de dag relaxen want
morgen wordt het een schoonmaak en taarten bak dag.
Een van Scott’s beste vrienden komt dit weekend bij ons logeren en ik moet twee taarten bakken voor de bruiloft van nichtje Angie.

oktober 7, 2010 at 10:15 am 4 reacties

California en bezoek van een medeblogster ;-)

Je zou denken dat ik ondertussen wel eens wat foto’s kan laten zien van onder andere mijn tuin maar na al het werk is die nog steeds niet af(de badkamer trouwens ook niet). En stuff keeps piling up.

Maar tussen de bedrijven door gaan we er wel af en toe op uit.
Zo waren we twee weken geleden in San Diego voor de bruiloft van een goede vriendin van mij.
En maakten we van de gelegenheid gebruik om wat vrienden van Scott die ik nog niet kende, te bezoeken.
Het was een leuke week met een supergezellige bruiloft op het gazon en het overdekte terras van het Bali Hai restaurant, een mooie locatie aan het water.

Na de bruiloft zijn we nog een half dagje in San Diego gebleven waar we heerlijk hebben gegeten, en waar we genoten van de lokale farmer’s market.
Het aanbod was zeer gevarieerd en vooral organisch. Lekker veel soorten groente en fruit, als ik een keuken tot m’n beschikking had gehad, dan had ik het wel geweten maar helaas kon ik niets meenemen. Behalve een zak gedroogde Fava bonen, yum!
Er was ook een salsa bandje met salsa dansende mensen. En met dat schitterende weer en die vrolijke mensen zou ik haast willen dat ik daar woonde.
(Het is het net niet helemaal maar het komt in de buurt zullen we maar zeggen.)

we maakten leuke dag tripjes waaronder een bezoek aan het Getty museum waarna we lekker bijkwamen in Hermosa beach.

Waar het trouwens heerlijk is om te joggen.

Terug moeten naar huis is dan toch wel een heel stuk minder kan ik je vertellen.

Maar dan is het wel erg fijn om bezoek te krijgen.
En afgelopen zondag werden wij vereerd met een bezoekje van Annemiek en haar man Micky!
Zij gingen onze Grand Canyon bij Wellsboro verkennen en kwamen daarna gezellig bij ons langs. Zoals je je misschien nog kan herinneren heb ik met Annemiek vorig jaar een workshop in het Corning Glass Museum gedaan waar we toen beiden een prachtig kerst ornament hebben geblazen.

Annemiek had voor ons een potje met heerlijke maple syrup meegenomen. Ik heb er gisteren wat van gebruikt om granola te makken en dat is erg goed gelukt kan ik zeggen.
En een grappig klein raam hangertje van een Hollands vissertje. Ik zou zoiets nooit kopen denk ik đŸ˜‰ maar het is wel een aanwinst voor op het kleine raampje op ons beneden toilet.

Het thema van het beneden toilet is ‘NL meets USA’. Ik heb er bijvoorbeeld een verjaardags kalender met Nederlandse klederdracht illustraties hangen en een faux Delfts Blauw wc rol houdertje van de Xenos. En er hangt ook een grote hertenkop (USA invloed) en wat oude zeefdrukken van de Pennsylvaniaanse jacht commissie. Een gezellige mix.
Terwijl de mannen op het dek bleven kletsen gaf ik Annemiek een rondleiding in mijn tuin waar we af en toe wat plukten en aten.
En tja, nu heeft Annemiek het allemaal al gezien en moeten jullie nog even wachten:-)

augustus 4, 2010 at 9:55 am 5 reacties

Bezoek en heel veel leuke dingen in kort tijd

Vanmiddag hebben we mijn vriendinnen uit Nederland uitgezwaaid (snik), die weer op weg gingen naar New York City.
Het was een kort bezoek maar we hebben echt een supertijd gehad!
De Bark Peelers convention (don’t ask, het was al teleurstellend dat we de tobacco spitting contest hadden gemist) van afgelopen zaterdag was een beetje slow maar de activiteiten op de dagen erna maakten alles meer dan goed.
Er was de 4th of July, waarbij we de bank in de pickup truck hadden geladen en waarop wij, met een drankje luid zingend door Scott naar de club werden gereden waar festiviteiten plaatsvonden.

Het is toch wel genieten hoor, zo hoog te zitten, op een comfortabele bank, met je vrienden en met een lekker drankje erbij.

En dan met z’n allen de vuurwerk show mee te maken en vervolgens op die bank weer naar huis gereden te worden en de sterrenhemel te kunnen bewonderen. We waren er helemaal stil van.

De volgende dag reden we naar Lancaster waar ik voor ons drieen een V.I.P. (Visit in Person) tour had geboekt. Scott houdt niet van tours dus die ging niet mee.
Met 8 andere touristen zaten we in een busje en werden eerst naar een Amish boerderij gereden waar net de koeien werden gemolken, toen naar een Amish farm waar miniatuur paardjes worden gefokt, vervolgens naar een Amish houtbewerker. Nou vonden we dat allemaal niet zo bijzonder, maar waar ik erg naar uitkeek was het laatste bezoek aan, zoals dat op de website aangegeven stond, een Amish familie waar we een uurtje allerlei vragen mochten stellen.

Op weg naar die familie reden we langs een groot terrein waar een veiling werd gehouden om geld in te zamelen voor Amish kinderen met een lichamelijke of geestelijke beperking. Het zag er erg gezellig uit, en we hadden ons al voorgenomen om er na de tour langs te gaan.

Bij de familie aangekomen, bleek alleen de man met zijn drie kleine zoontjes aanwezig te zijn want zijn vrouw was aan het werk op de veiling. Wel jammer. Van Dave kregen we een korte tour door het huis, maar al snel werd besloten dat we met die extreme hitte beter buiten konden zitten onder de boom.
De kinderen zetten wat stoeltjes en een bankje neer voor het vragenrondje. Je zou denken dat ik wel een hele lijst had van vragen maar eigenlijk kon ik niks bedenken om te vragen wat ik niet al wist.
Liesbeth, Mathilde en ik vroegen ons wel af of de vrouwen hun benen eigenlijk wel mochten scheren want we hadden nog helemaal geen harige vrouwen benen gezien.
Na het rondje serieuze vragen van de andere toeristen besloot ik deze vraag te stellen, tot hilariteit van de groep. Dave vond dat ook een grappige vraag en antwoordde dat het eigenlijk niet mag maar dat ongetrouwde vrouwen het wel doen. Getrouwde vrouwen doen het ‘in principe’ niet.
Toen was het tijd om afscheid te nemen. Dave moest alleen nog wel naar de veiling om te helpen en had een lift nodig. Dus hij reed met ons touristen busje mee naar de veiling waar we toch langs kwamen op weg naar het tourbus kantoor. Hij vroeg of we nog van plan waren om ook naar de veiling te komen en als we daar zijn dat we hem dan op moeten zoeken, dan kan hij ons ook aan zijn vrouw voorstellen. Leuk!

Dus, na de tour, pakten we de auto en reden terug naar de veiling. Waar helaas alles al werd afgebroken. Al snel vonden we Dave en zijn vrouw. Sarah verkocht zelfgemaakte soft pretzels en al houden we daar normaal gesproken niet zo van, deze waren echt super lekker!
En er was ook nog een stand met milkshakes waar ik een chocolade milkshake kocht.
Dave vroeg toen ons of we hem en zijn vrouw over een half uur misschien naar huis konden brengen, nou dat vonden we wel best, we hadden toch nog geen plannen.
Het is toch wel een leuke ervaring, om overal om je heen Amish te zien en buggies met mooie paarden.
We stonden daar lekker te genieten van de sfeer, de pretzels en de milkshake toen Mathilde op het idee kwam om Sarah en Dave te vragen of we ze ergens mee konden helpen. Er moest nog veel worden opgeruimd en afgewassen en zo stond we ineens met een paar Amish dames op te ruimen en af te wassen.

Onbewust (of misschien expres) had ik geen bed & breakfast geregeld omdat ik hoopte dat we bij een Amish gezin zouden kunnen overnachten, op de een of andere manier.
Het is uiteraard niet zo, dat als je naar Lancaster gaat, je door de eerste de beste Amish familie wordt uitgenodigd om er te overnachten.
Maar, soms gaat alles zoals je wil ;-).

Liesbeth en Mathilde hadden een vermoeden dat ze ons een slaapplek zouden gaan aanbieden. We hadden het erover en Liesbeth en Mathilde zagen het eigenlijk niet zo erg zitten. Onder andere omdat Dave en Sarah de volgende dag op een drie daagse vakantie naar North Carolina zouden gaan en nog veel te doen hadden. Maar ik had een vermoeden dat Sarah erg zou gaan aandringen en dat ze geen nee zouden kunnen zeggen dus ik liet het maar gaan want ik wilde dat juist wel:-) Sterker nog, dat staat al heel lang op mijn verlang lijstje!

Na een half uurtje brachten wij Dave en Sarah dus naar huis. Het was al behoorlijk donker toen we bij hun huis aankwamen en Sarah vroeg ons waar we dachten te gaan overnachten.
Omdat ik dus nog geen slaapplek had geregeld stonden ze erop dat we bij hun overnachtten, en als we dat liever niet deden, dan wilde Sarah’s zus, waar ik mee heb staan afwassen en die naast hun woont, dolgraag dat we bij hun kwamen overnachten.
Gelukkig konden ze beiden geen nee zeggen hihhi en dus, ging Sarah de bedden in de kinderkamers boven klaarmaken en gingen alle kinderen (6 of 7 inclusief nichtjes) beneden in de kelder op een airmattress slapen. Die met een diesel aangedreven generator eerst werd opgeblazen. Voor hun harstikke gezellig en wij kregen alledrie een eigen kamer, geweldig! Ik sliep in de slaap kamer van hun zoontje Stephen.
We kregen alledrie een lantaarn op batterijen zodat we toch nog wat konden zien en hadden de badkamer helemaal voor onszelf. Een doodgewone badkamer met douche, toilet en water uit de kraan. Ik had ergens gehoopt dat ze nog een outhouse gebruikten maar dat schijnt al heel lang niet meer gebruikelijk te zijn.

Ik heb niet kunnen slapen van de hitte, het geblaat van de schapen en het gehinnik van paarden maar ik heb er toch enorm van genoten!
Zo ook Liesbeth en Mathilde, die toch ook wel erg blij waren dat ze toch zijn blijven slapen. Wat een ervaring.

Ik stond vroeg op en heb de afwas gedaan. Toen kwam Sarah binnen die wat groente had geplukt in de moestuin. Ik vroeg of er misschien nog wat gedaan kon worden in de tuin en ze zei, “well… the whole garden needs to be watered, do you think you could do that?” Dus, stond ik lekker op mijn blote voeten in de warme ochtend zon de prachtig bijgehouden tuin om het huis te bewateren. En van het uitzicht te genieten.
Voor we die ochtend vertrokken moesten we nog wel even een berichtje schrijven in het overigens zeer volle guestbook en ons adres en telefoonnummer opschrijven en zij gaf ons het visite kaartje waar ze op de achterkant de verjaardagen van hun kinderen en hun zelf had opgeschreven. Dus dat wordt kaarten sturen;-).
En we moesten zeker terug komen als we ooit weer in de buurt zijn:-).

Ze wilde ons nog ontbijt aanbieden maar ook ik vond het tijd om te gaan en vroeg haar of zij niet een goed restaurant wist voor ontbijt.
Zij werkt in de keuken van Deinner’s restaurant in Ronks en kon ons echt aanbevelen om daar te gaan eten.
Ik ben blij dat we dat gedaan hebben. We kozen voor het ontbijt buffet en alles was vers en echt heerlijk!


Interieur beneden. Niet zo heel anders dan een ‘normaal’ huis en minder kaal dan ik elders in Amish huizen heb gezien. Sarah houdt wel van schilderijtjes en hebbedingetjes.

De slaapkamer waar ik sliep

Stephen’s garderobe

Het huis

Het uitzicht

De stepjes van de kinderen

Daarna hebben we geshopped bij de Rockvale outlets en gingen we op weg naar een family picnic bij Scott’s tante die een zwembad heeft en waar we gretig gebruik van hebben gemaakt. Scott bleef liever bij zijn vader thuis omdat het te warm voor hem was om naar de picnic te komen dus ik moest hem nog wat langer missen.
De neef van Scott, Steve, woont en werkt in Amsterdam maar was bij zijn moeder op bezoek (de tante met het zwembad) en hij is ook nog eens bevriend met Mathilde en Liesbeth. Dus dat was extra gezellig!
En toen besloten we ’s avonds, na de picnic met zijn vieren naar een drive in cinema te gaan. Dat kwam goed uit wat dat was toch op de weg naar ons huis.
Wat zagen we daar?
Die nieuwe film met Tom Cruise en Cameron Diaz en een half uurtje van de nieuwe Karate kid. Maar het begon al laat te worden en we vonden Karate kid niet zo erg goed dus we besloten dat we maar beter naar huis konden gaan.
De volgende ochtend stonden we weer fris op (hoewel.. we hadden ’s nachts nog een tijdje bescheiden zitten boemelen-dat hoort er nou eenmaal bij) en pakten de dames hun koffers en planden hun volgende road trip en activiteiten in New York.

Mathilde en Liesbeth, het was kort maar super gezellig:-))

juli 7, 2010 at 8:14 pm 4 reacties

Nog even geduld a.u.b.

Jullie denken misschien, waar blijft ze nou met een nieuwe post? Gaat het allemaal wel goed?
Daarom even een kort verslag.
Onze vrienden zijn helaas alweer vertrokken, drie weken gaan wel echt ontzettend snel voorbij vooral als het ontzettend leuk is.
En nu ze weer weg zijn, zitten we weer helemaal in work mode. Mijn workshop van morgen gaat door en ik moet nog best veel voorbereiden.
Dus daar ben ik nu heel druk mee bezig. Voor de rest gaat het over het algemeen wel goed.
Oh en ik ben weer begonnen met hardlopen.
Dit weekend ga ik er even voor zitten om jullie een op de hoogte te brengen.

juni 18, 2010 at 7:00 am 3 reacties

Ups en downs

Wat een rare tijd. Het ene moment gaat het prima, het andere moment gaat het helemaal niet.
Ik merk ook dat ik nu weinig geduld heb met mijn omgeving en vooral ook met winkel personeel van de Walmart contact lenzen winkel die mij geen geld willen teruggeven voor lenzen waar ik rode ogen van krijg waarna ik een paar dagen heel slecht zie. Omdat het doosje open is. Normaal zou ik er niet weggaan zonder mijn geld maar gister had ik er geen trek in en zei “Dan hou je ze toch lekker!” en ben ik de winkel uit gelopen. Ik schrijf wel een klachten brief wanneer ik daar zin in heb. Ik hoop dat die geirriteerdheid wel snel over is of dat ik er een beetje grip op kan houden de komende weken.

Ondertussen sta ik er toch verbaasd van hoe productief ik ben ondanks de dips.
De gastenbadkamer is helemaal spik en span, mijn enorme voorraad kast weer helemaal overzichtelijk en ik vind zelfs tijd en energie om wat detail werk aan de douche te verrichten. Het gaat om de tegels voor het instap gedeelte, en daar is het echt passen en meten. Hier merk je dat de tegeltjes niet allemaal zo mooi recht zijn gesneden maar goed, dat ‘brei’ ik wel recht met wat creatief aanpas werk.
Scott kan niet wachten tot hij alle tegeltjes mag voegen. Not!

Ik kreeg vandaag ook een nieuw contractje binnen van de College waarin aangegeven staat dat ik nu een hoger bedrag krijg per workshop die ik geef, dat is toch leuk. En ook ben ik door mijn schoonmoeder namens de lokale tuinierders club gevraagd om een praatje te houden over eetbaar onkruid.
In de eerste instantie wou ik eigenlijk niet zomaar een presentatie geven zonder een vergoeding. Maar ik heb bedacht dat ze beter naar mij toe kunnen komen in de zomer, als alles in bloei staat en mijn tuin meer toonbaar is, dan kan ik een korte rondleiding geven van een half uur en mijn workshop promoten. Daar hebben ze op de club ook zeker oren naar, zei mn schoonmoeder.
Dan kan ik globaal wat vertellen over het idee van mijn tuin en misschien een praatje houden over over winter zaaien, over het kweken van bijvoorbeeld burdock en hoe je zelf met chicory wortels, belgium endives kan kweken.

De hummingbirds zijn er ook weer. Ik heb twee dagen geleden een paar feeders opgehangen en ik heb al een flink aantal kolibries ervan zien drinken. Nou zijn ze vaak net weg als ik mijn camera eindelijk gereed heb maar soms heb je mazzel ;-):

mei 19, 2010 at 7:08 pm 5 reacties

Ik ben d’r weer:-)

Mijn ouders zijn vorige week vrijdag weer naar Nederland vertrokken.
De tijd ging jammer genoeg wel heel erg snel en daardoor heb ik geen tijd kunnen maken om even achter de computer een update te geven over alle leuke dingen die we gedaan hebben. Dus ik dacht, laat ik een leuke slideshow op mn blog zetten, maar dat gaat niet zo makkelijk in wordpress.
Dus dan maar zo.
Het begint met de foto’s van alle cadeautjes die we hebben gekregen. Af en toe moet je de cursor naar het ‘caption’ gedeelte bewegen anders verdwijnt de ondertiteling. (Bij sommige foto’s zit overigens geen ondertiteling).

Ondertussen ben ik al weer helemaal in workmode, het plannen van mijn eetbare onkruid tuin is toch een flink project aan het worden. Dat gaat meestal zo met mij, in het begin denk ik altijd dat het allemaal wel makkelijk zal gaan want in dit geval is het immers onkruid, dat groeit altijd wel, maar als ik er dan induik wordt het alsmaar meer werk, heel gek.
Ik wil het ook helemaal goed doen. Dus ik set my environment up for success (zoals dr. Phil weleens zegt) en zorg dat ik van elke plant precies weet of het luchtige aarde of klei of zand achtige aarde nodig heeft, (note to self, buy soil testing kit or ask for Christmas). Alle onkruid zaadjes die ik heb verzameld en gekocht moeten wel echt ontkiemen anders heb ik nog niets. Winterzaaien is een goede methode maar stel dat het nou niet lukt?
Dus ga ik een gedeelte winterzaaien, een gedeelte binnenshuis beginnen en een gedeelte bij de buren uitgraven en hier naartoe verplaatsen. Het moet maar.

Het sneeuwt vandaag! En niet zo’n beetje ook en mijn bijen zijn nog niet winterklaar, ik hoop maar dat dat goed gaat. Ik ben eergister weer naar de beekeeper’s meeting geweest en heb inwendig weer ontzettend gelachen. Wat een figuren kom je daar tegen. De voorzitter had geregeld dat Bruce, een lid van de club, wat ging vertellen over het voorbereiden van honing, wanneer je die op keurings markten wilt laten beoordelen door een jury. Bruce heeft al veel prijzen gewonnen en weet alles over waar een jury op let.
“En Bruce gaat ons hopelijk wat geheimen verklappen”, zei de voorzitter, het woord aan Bruce gevend. Bruce is een oude dikke kalende man met bril en hij had op het bureau naast de voorzitter zijn eigen stekje opgezet met wat potjes honing en plastic doosje gevulde hoingraat en dergelijke. Aan het gegniffel van John, een andere bijenhouder die met mij meereed (omdat hij ’s avonds niet kan rijden) en andere mensen kon ik wel opmaken dat het weer wat bijzonders ging worden. Toen Bruce begon te praten wist ik waarom.
Bruce neemt zijn tijd, hij praat langzaam en gaat ook graag in op details. Zo noemde hij al zijn kleuren honing en raakte halverwege zijn tel kwijt. Hij wilde bijna weer helemaal opnieuw beginnen maar merkte gelukkig dat we wel begrepen dat hij veel kleuren honing heeft en die allemaal zoveel mogelijk apart houdt. En labelt.
Voor de jury, moeten de labels op het potje allemaal op precies dezelfde hoogte zitten. Hij liet ons twee potjes zien, en de labels zaten min of meer op dezelfde hoogte al zat het label op het eerste potje wel ontzettend scheef. Maar goed. Ook mag er geen schuim op de honing zitten. “En hoe haal je dat schuim er nou uit?” zei Bruce als introductie op het enige geheim wat hij wilde verklappen. Hij haalde iets uit zijn borstzak en hield het omhoog:”With his plastic spoon I get at Wendy’s when I go get a Chillie “. Hij demonstreerde hoe de maat van de lepel precies de juiste maat heeft voor het handig verwijderen van het schuim. Je plaatst de lepel met de bolle kant horizontaal op de mond van het potje zodat het volledig de honing bedekt (de honing oppervlakte mag aan de buitenkant niet zichtbaar zijn onder de dop dus je moet het potje bijna helemaal vullen), en haalt de lepel er weer uit en zo haal je het schuim eraf!
“Is THAT your SECRET?!” riep een vrouw uit en iedereen begon te lachen. Want ja, het is ook niet echt heel spectaculair. Hij liet ook al zijn prijzen zien, vaantjes en strikken, het hoogste geldbedrag wat hij ooit won was twee en dertig dollar. “Yeah, I always win, but it really helps that I never have any competition!” Blijkt dus dat hij op zulke markten vrijwel altijd de enige is met honing. Sja, zo kun je wel winnen ja!
Vervolgens vertelde hij over de vochtigheidsgraad in de honing en hoe hoog hij mag zijn.
Om het zelf thuis te meten had hij een duur apparaatje gekocht, het leek op een mini telescoopje. Hij deed een druppel honing in het aparaatje op een soort glasplaatje, keek door de lens en zei:”And now you can read the moisture level…if you have good eyesight that is…” Hij kon het niet lezen hihihi.
Ik wou dat ik dit had kunnen filmen, priceless! Afijn, het aparaatje ging de hele groep rond, en toen het weer terug kwam bij Bruce was de voorzitter alweer aan het woord over een artikel in een bijen magazine over bijen gif therapie. John stootte me aan en fluisterde, “Watch how Bruce is going to take the honey of that thing”. Met zijn vinger haalde hij de hoing eraf en stopte het in zijn mond, en met spuug maakte hij het glasplaatje schoon, stak zijn vinger weer in zijn mond en met een gebruikt frommelig zakdoekje maakte hij het glasplaatje droog. “Owww Jammer! I hoped he was going to lick it off!” zei John.
De volgende meeting is pas weer in maart.

Het is nu wel erg wit buiten, bah, bah en nog eens bah!

oktober 15, 2009 at 9:08 am 7 reacties

Oudere berichten