Posts filed under ‘Blossburg’

En alwéér leuke nieuwe aanwinsten.

Gisteren begon de dag moeizaam. Ik ben inmiddels weer lid van de sportschool (ook wel revalidatie centrum na twaalven) in een dorpje vlakbij, want dat is het enige wat we hier hebben op redelijke afstand.
Er is nu ook een YMCA in een ander dorp maar het is net te ver om daar elke dag voor naartoe te rijden.
Ik had gehoopt dat die vaste crew van vorig jaar het nu wel had opgegeven. Maar nee.
De groep is wel een heel stuk kleiner geworden; het zijn nu nog 5 dames van tussen de 50 en 60 (met z’n zessen is het zaaltje overigens al half vol). De aanvoerder is de vervelenste. Een bemoeial die net doet of ze er werkt en iedereen ongevraagd advies komt geven over hoe de aparaten gebruikt dienen te worden. Terwijl zij ze zelf verkeerd gebruikt. Ik denk wel eens dat ik haar ongevraagd advies zou kunnen geven maar ik heb er geen zin in om dat echt te doen.
Ze houden de aparaten vaak voor langer dan een half uur bezet omdat ze er alleen maar op zitten en verder niets doen dan ouwehoeren. Af en toe een halfbakken ruk aan de handels voor ‘spier oefeningen’, of een beetje fietsen op half elf en op de loopband wordt al kakelend een beetje geslenterd. Of wat je ook veel ziet, dat mensen aan de console hangen als ze een helling invoeren. Nu snap ik ook waarom ze in hun dagelijkse kloffie sporten, sportkleding is niet nodig want er word niet gezweet. Moeten ze natuurlijk allemaal zelf weten. Het is ook maar een observatie. En het is wel erg frustrerend als je moet staan wachten tot ze ‘klaar’ zijn op die aparaten want er zijn er al zo weinig.
Bij mij komt die bemoeial altijd vragen of ik de ventilator op me gericht wil hebben terwijl ik haar steeds al heb gezegd dat ik dat nooit prettig vind. Ze zal het goed bedoelen maar mijn god wat gaat er toch in haar om? Geen wonder dat die groep zo is uitgedund. Qua gekakel merk je alleen geen verschil…. En dan staat de tv ook nog afgestemd op Faux news.
Eergister was ik al vroeg klaar met m’n routine en wachtte ik in de receptie tot Susan er was. Ze zou om negen uur ’s morgens komen dus ik las even een boekje tot ze er was want ze was verlaat. Steekt bemoeial haar hoofd om het hoekje en zegt:”Bibi, why aren’t you working out? You shouldn’t have to wait for Susan while you can still work out!”
Ik bedoel, wat zeg je daar nou tegen??
Ik zal toch weer eerder op moeten staan. Ik heb met Susan al geregeld dat ik een sleutel krijg van het pand zodat ik er om zeven uur ’s morgens al in kan.
Ik hoop dat ik het deze hele winter vol hou.

Mijn honing extractor is gistermiddag aangekomen! Lekker licht, makkelijk te verplaatsen en schoon te maken.
Een echte extractor is natuurlijk veel duurzamer dan deze van plastic maar ik denk dat we er de komende jaren veel aan zullen hebben.
Vandaag ga ik ‘m uitproberen want het wordt weer een warme zonnige dag, dus goed weer om met de bijen te werken.
Schoonbroer heeft geen tijd dus is hij er weer niet bij om te zien wat er moet gebeuren. We waren deze hobby samen begonnen maar uiteindelijk ben ik er alleen mee bezig. Enniewee, aan het einde van de dag hebben we verse honing!
Een vriend van ons die regelmatig op ons land komt jagen kwam gisteren aanzetten met een electrisch uncapping knife:

Jaren geleden, toen hij zijn huis pas had gekocht vond hij deze op zolder, de vorige eigenaar van het huis was ook bijenhouder en dit mes had hij in het huis achtergelaten. Hij werkt prima en ik mag ‘m nog gratis hebben ook:-).
Da’ benne leuke ding’n veur de mens!

november 11, 2010 at 7:46 am 2 reacties

Herfst festival

Zo langzamerhand ben ik goed bevriend geraakt met Susan, een Filipijnse in een klein dorpje verderop. Toen ik haar voor het eerst ontmoette had ik er niet zo’n goede hoop op dat we veel zouden ondernemen samen want ze ratelt vaak aan een stuk door over van alles en nog wat. Ook versta ik haar niet altijd even goed. Ze heeft een sterk accent en woorden die met een F beginnen klinken bij haar als een P. En kan enorm aandringen tot het punt dat je maar ja zegt om van het gezeur af te zijn. Het gaat dan bijvoorbeeld om druiven plukken, naar de toko in New York rijden, een massage te krijgen van haar 18-jarige zoon die daar zo goed in is. Ze bedoelt het allemaal goed hoor maar je wordt er wel moe van soms!

Maar goed, in zo’n geisoleerde omgeving trek je toch naar elkaar toe als je iets gemeen hebt. Bij ons is het het Aziatische, en eten.
We gaan ook wel eens naar yardsales. Als er weer een staat aangekondigd in de Pennysaver, belt ze me op en zegt:”Let’s go there and let’s investigate LOL!”
We delen eten met elkaar, en recepten.

Dit weekend stond in het teken van eten en het Herfst festival.
Susan verkoopt altijd loempia’s en andere soorten eten op festivals en had gevraagd of ik haar wilde helpen omdat het zoveel werk is.
Dus, dat deed ik.
Vrijdag om de afgesproken tijd stond ik bij haar voor de deur om loempia’s te maken. Maar ze moest eerst naar het tuincentrum om planten op te halen.
Wij dus eerst naar het tuincentrum. Toen wees ze chrysantenmums aan die ze wilde kopen, ik zei, nou, die hoef je niet te kopen hoor, wij hebben chyrsantenmums zat! Die hadden we overhouden van de bruiloft vorige week en ik heb er ruim twintig waar ik geen plek voor heb. En ik heb ook geen zin om door die rotsige aarde heen te scheppen en ze in de grond te stoppen voor de winter. De kans is groot dat ze het niet overleven.
Dus, reden we eerst weer naar ons huis om 6 chrysantenmums uit te zoeken. Daarna kreeg Susan honger en gingen we bij haar in het dorp even snel wat te eten halen en toen waren we twee uur verder voor we eens aan loempias toekwamen. Maar zo gaat dat nou eenmaal…
Ik heb dus nog nooit loempias gemaakt maar het is wel supermakkelijk zeg. En zeker niet duur om te maken.
Haar man kwam thuis rond etenstijd, schonk ons een wijntje in en begon wat op zijn gitaar te spelen. Hij was politieagent maar werkt sinds een paar jaar bij de bank. Manolo, Susan’s broer was er ook. Hij is geestelijk gehandicapt en woont in een huis speciaal voor mensen met een geestelijke handicap. Dat huis staat recht tegenover Susan’s huis dus hij is elke dag bij haar thuis voor lunch en avondeten en in de weekenden.
Het was erg gezellig. En ik kreeg twee grote borden met eten mee voor mij en Scott toen ik weer naar huis reed.

Zaterdag heb ik de hele dag geprobeerd te schilderen en na vele malen de verf weer van het doek geveegd te hebben eindigde ik ’s avonds met een aardige opzet om mee verder te gaan met daglicht.

En zondag stond ik met Susan op de Fall Festival om eten te verkopen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


Meer foto’s hier.
Het was een stralende dag, er waren veel mensen op de been. Er stond een bandje, veel stands met eten en prullaria, er was een taarten wedstrijd (maar dat was last minute bedacht door de organisatie waardoor er maar vier inschrijvingen waren) en een hotdog eating wedstrijd.
Onze loempias waren binnen een mum van tijd op en veel mensen kwamen terug voor een tweede portie rijst en noodles. Dat is toch wel interessant niet?
Ik vraag me af of ik deze in mijn dorp zou kunnen verkopen…

Manolo deed ook mee met de hotdog wedstrijd en had de grootste plezier bij de band en stond er vol enthousiasme te dansen.
De altijd zo vrolijke Manolo was dan ook in en in verdrietig toen we na een lange drukke dag en lege schotels weer naar huis gingen.

Wij hebben drie honderd vijftig dollar verdiend met de verkoop. Het lijkt er niet op of ik daar zelf wat van krijg… Ik vraag me dus af; wat zouden jullie een redelijke vergoeding vinden voor de hulp met koken en verkopen?
Want ‘niks’ lijkt me eigenlijk wat weinig for twee dagen helpen…

oktober 18, 2010 at 10:57 am 10 reacties

Lee

Elke zaterdag is er in Blossburg dus de ‘Farmers Market’. Op het parkeerterrein in het centrum van het dorp, waar zo’n beetje alle winkels te vinden zijn, staan dan vier stands, of vijf maar dan is het wel ‘volle bak’, hoor.

Het is best gezellig om  zo op een zonnnige zaterdag daar, wanneer ik tijd heb, op dat marktje rond te hangen. Ik combineer dat dan ook met een rondje sportschool, die daar ook zit.
Inmiddels ken ik de verkopers en is het meer een sociale aangelegenheid, tenminste, voor mij dan.
Want ook al kan ik het goed vinden met de dame van de geiten zeepjes en lotions, ik heb niets nodig. Ook bij Bill kan ik nooit wat kopen want hij heeft alleen maar plantjes met bloemetjes voor de sier, daar kan ik nu niets mee want onze tuin is nu nog een grote wildernis.
Bij Aaron, de Amish verkoper, bestel ik rauwe boter om ghee van te maken. Het is altijd weer afwachten wanneer zijn buren, die een Jersey koe hebben, mijn bestelling klaar hebben.
Hij vraagt wel altijd mijn nummer zodat hij me kan vertellen of hij het komend weekend voor me zal hebben maar hij heeft mijn nummer nu al drie keer gekregen en belt nooit. Want, hij heeft geen telefoon.  Ach zo gaat het. Maar hij heeft  altijd wel groente die ik kan gebruiken en het is altijd leuk om bij te kletsen.
Hij vertelde vorige week dat hij deze zomer eigenlijk wel met zijn gezin naar Noord Carolina had gewild maar het huisje wat hij wilde huren was al bezet. Ik vraag me af hoe hij daar heen zou gaan…toch niet te paard of met een chauffeur denk ik…

En dan hebben we Lee.
Een breedlachend klein supermager tenger iel oud vrouwtje met lang bruin/grijs haar, een hippiehoed met bloem, brilletje en een enorme pukkel op haar kin. Ze staat er vrijwel elke week met plantjes voor zes dollar.
Ze vertelt altijd graag dat ze vroeger fotomodel is geweest. En dat ze nu drie en zestig is.
“Dat zou je niet zeggen he?” zegt ze dan glunderend(maar eigenlijk dacht ik dat ze ouder was).
Ze komt oorspronkelijk uit Florida en wil daar ook al heel lang weer naar terug verhuizen. Haar man heeft altijd beloofd dat ze terug zullen gaan maar die belofte is inmiddels al bijna een halve eeuw oud. Nu heeft hij ernstige gezondheids problemen waardoor het waarschijnlijk nooit zal gebeuren. Triest he? Maar ze geeft niet op en ze gaat beslist terug, zegt ze, zodra hij de pijp uit is. Nou, ik zou toch niet zo lang wachten…
Ze is ook altijd gul met het geven van schoonheids tips.
Ze zegt een stevige roker te zijn en daarom heeft ze rimpels om haar mond. “Maar”, zegt ze,”Dan doe ik er wat cocosnoot lotion op, en zie je? Geen rimpels meer!” (nou…als ik vanuit de verte door mijn wimpers kijk..dan misschien maar nu zie ik ze duidelijk hoor!). En kijk uit met stofzuigen want voor je het weet zit je vast met je haar, dat was haar de week ervoor gebeurd en nou heeft ze een hele hap uit haar lange haar. Het overkomt de besten.
Maar vorige week gaf ze me wel een goede tip voor buikspieren, ‘k weet ook niet hoe we erop kwamen. Maar ze zei dat ik moet gaan hulahoopen.
Toevallig had ik al eerder bedacht dat ik er een moet kopen maar ik vergat het steeds. Dus ik verzekerde haar dat ik er gelijk een ging kopen bij de Dollar General, aan de overkant van het parkeer terrein, na mijn sport uurtje.

Na de sportschool liep ik de Dollar General in maar helaas waren de hulahoops de dag ervoor al uitverkocht en kregen ze ook geen nieuwe meer.Dus liep ik zonder hulahoop terug naar de auto. En ik hoor Lee roepen:”Heey ik zie geen hulahoop?!”
Ja ik word in de gaten gehouden, hoor ;-). Het volgende weekend wilde ze wel weten hoe het me is bevallen, dat hulahoopen. Nou zag ik haar dit weekend niet, vanwege de film, om er verslag van te kunnen doen maar ik moet zeggen dat het me erg bevalt.  Of ik er slanker op wordt kan ik nog niet zeggen maar spierpijn geeft het wel, dus dat is goed, denk ik.
Lee, ik ben benieuwd of ik ooit nog ga meemaken dat ze naar Florida verhuist.

augustus 30, 2009 at 7:02 pm 9 reacties

Een verhaal met een boodschap

Het was weer gymdag vandaag.
Mijn sok lag helaas niet meer op het parkeer terrein in Blossburg.
Wat zal ermee gebeurd zijn? Wie heeft hem opgeraapt en waar is hij terecht gekomen?
Ik ben bang dat ‘ie is weggegooid, met de vuilniswagen mee op naar een vieze landfill. Liever fantaseer ik dat iemand hem heeft opgeraapt, hem liefdevol heeft gewassen en er een handpuppet van heeft gemaakt voor een kind.

Bij de Dollar General haalde ik wat huishoudelijke artikelen en coconut milk bij de etenswaren. Die zijn daar maar een dollar dus dat is mooi meegenomen. Ook Scott’s favoriete koffiemerk is er ineens te koop en wel voor een dollar minder dan bij het supermarktje ernaast. Ik neem drie pakken mee, daar moet ‘ie het wel mee redden tot mijn ouders uit Nederland komen met koffiepads.

Het ruikt bij de Dollar General altijd sterk naar wasmiddel dus iets wat stinkt valt gelijk op. Daarbij ruik ik zowiezo altijd alles.
Ik ruik ineens een verschaalde rooklucht.
Dan komt er een dikke zwaar hijgende jongeman van middelbare leeftijd het gangpad in, steunend op zijn winkelwagentje. De sterker wordende rooklucht hangt in zijn zwarte ‘Hooters’ t-shirt.
Piepend en zuchtend passeert hij mij maar staat stil bij Betty Crocker’s taarten-uit-een-pakje afdeling.

Even later sta ik in de supermarkt ernaast. Bij de ingang ruikt het vaak naar iets verrots maar met iets anders er nog bij. Het doet mij denken aan een bedompte verschaalde etensgeur van een oude afwasmachine. Maar vandaag stinkt het bijna niet. Nu overheerst de geur van veel te zoete broodjes. Het geeft een drukkend gevoel tussen mijn ogen, heel raar (hebben jullie dat ook met heel erg zoet of penetrant ruikende dingen??)
Ik haal wat gehakt want vanavond maak ik griekse gevulde paprika’s.

Daar staat die dikke jongen ook weer, bij de vlees afdeling. Ineens zegt ‘ie(vrij luid), met een grijns:
“Look mom! This girl is following me!” Een oudere vrouw in bloemetjes jurk en wit vest kijkt wazig op van haar boodschappen lijstje en volgt de blik van haar zoon, naar mij, ze glimlacht vriendelijk.
Ik grijns naar de dikke jongen:”Well maybe… YOU are following ME!”
Als het nou nog een jongen was die niet zo obese was, of niet met zijn moeder boodschappen aan het doen was, of niet naar sigaretten rook zou ruiken, of niet zo’n stom Hooters t-shirt zou dragen, dan zou ik het niet zo erg vinden.
But noooo, ik krijg het hele pakket.
Hopend dat ‘ie niets meer weet te verzinnen draai ik me om, pak ik een potje kappertjes uit het schap en plan om snel weg te lopen, en ik hoor:
“What’s them things you got there? What do you do with ‘m?” Ik geef ‘m maar een korte uitleg want ik weet ook wel dat ie niet echt geinteresseerd is in kappertjes. Ik bedenk me dat ik verdorie nog wat nodig heb uit dit schap maar heb het niet opgeschreven en ik kan er niet opkomen! “Take your time mom,” hoor ik “I’m good right here (piep, steun)…. got a great view from here..(piep, steun, zucht)”
EEEWWW!
That’s my cue, ik reken af en verlaat de winkel.
Buiten zit een dikke vrouw op een bankje. Ik loop er voorbij en ik hoor haar zeggen:”I HATE slim people!!”
Te laat bedenk ik dat ik had moeten zeggen:”Me too!!” Dat was wel grappig geweest maar ja.
Dat was weer een mooi avontuur in Blossburg he?

augustus 5, 2009 at 7:18 am 3 reacties

Klein leed

Het gebeurde toen ik ’s ochtends,
mijn gymbroek en gymshirt uit de vuilewas mand pakte
om die nog een keer te dragen voor ze weer eens gewassen gingen worden.
Ik rolde ze op en legde ze op de achterbank van de auto.

Ik kwam in Blossburg en liep met mijn opgerolde gymkleren onder mijn arm
het sportschool gebouwtje binnen.

Ik kleedde me om en ging gymen.
In de sportschool waren nog twee dames flink aan het zweten. Een van hen vertrok niet lang nadat ik was begonnen.

Toen ik klaar was en ik weer naar de auto liep, lag er een witte verfrommelde sok op straat.
Hee, een witte sok, die lag er eerst nog niet.

Iets zei mij dat dit mijn sok was. Maar ik had geen sokken meegenomen, ik gymde gewoon in de sokken die ik aanhad dus waarom zou er nu een sok van mij op straat liggen.
Toen dacht ik aan die zwetende dame en dacht dat waarschijnlijk van haar was. Dus ja, die sok liet ik mooi liggen.

Ik stapte in de auto maar de sok schreewde: “Bibi, ik ben jouw sok! Neem me mee! Neem me mee!”
Maar ik dacht, neee dat kan niet hoor, het zal wel van die zwetende vrouw zijn.

Ik reed naar achteren om mijn parkeer plek te verlaten en voelde het moment dat ik over die sok heen reed.”Auw!” kreunde de sok.
Zou het dan toch mijn sok zijn? Dacht ik nog. Maar nee, ik wilde niet uitstappen om alsnog die sok op te rapen, want straks is die toch van die andere zwetende dame.

En terwijl ik wegreed, voelde ik me schuldig want het zou best eens mijn sok kunnen zijn.
Die ik daar helemaal alleen achterliet, op het parkeerterrein in Blossburg.

Ik schudde het idee van me af en reed naar huis, onderwijl zoekende naar een leuk muziekje om mijn gedachten af te leiden. Maar ik vond niets.

En toen kwam ik thuis, en lag er in de slaapkamer, nog een sok.
Een hele treurige sok, want die is nu zijn maatje kwijt.

Sorry sokje, het spijt me vreselijk dat ik niet naar je geluisterd heb.

Dat moest er even uit…mijn arme sokje.

augustus 4, 2009 at 6:09 pm 9 reacties

Money talk

Omdat Scott het super druk heeft en daarbij geen tijd meer heeft om de financien te regelen (en daar eigenlijk de afgelopen twee jaar ook geen tijd voor heeft gemaakt ;-)), hebben we besloten dat ik de boekhouding ga doen. Voor het bedrijf en voor alle persoonlijke uitgaven.
Ik heb dat nog nooit gedaan. Niet voor een bedrijf of voor een partner. Ik heb wel altijd mijn eigen persoonlijke boekhouding gedaan. En het noteren van alle uitgaven in inkomsten is voor mij eigenlijk ook een soort hobby.
Heerlijk excel sheetjes maken en dan alles lekker ordenen, formuletjes erin zetten en wat een plezier als het helemaal klopt! Ik doe er nog net geen grafiekjes bij want dat is een beetje nutteloos. Maar soms speel ik met die gedachte.
Hoe dan ook, ik ga er gewoon mee beginnen en met behulp van Suze Orman’s cd’s die ik soms in de auto luister zal het wel lukken.

Omdat ik bijgeschreven moest worden op een zakelijke bankrekening gingen we gisteren naar de bank in Blossburg. Blossburg is iets groter dan Liberty en ze hebben wat meer winkels en zelfs een kleine sport ruimte en een bibliotheek.
We liepen de bank in. Het interieur is erg ouderwets landelijk. Een combinatie van donker hout, bloemetjes motieven op het behang en vloerkleed en arts & crafts decoraties en prulletjes.
Gelukkig zijn we de enige klanten want Scott heeft niet veel tijd.
We worden vriendelijk begroet door de dames achter de balie. Ze zijn druk bezig met het maken van decoraties voor Independence Day. Er liggen velletjes rood wit en blauw papier, kleuter lijm, een schaar en uitgeknipte sterren en zelf gemaakte banners.
Ik moet er stiekem om gniffelen, wat een bedoening.

Scott vertelt dat ik bij geschreven moet worden op een rekening. Toen hij zijn naam zei, kwam er uit een kantoor een dame naar ons toegesneld, helemaal glunderend!”Oooh dus u bent meneer —!” zei ze opgetogen. “Halloooo, wat leuk dat ik u nu eens in het echt zie!” Deze dame is dus Scott’s contact persoon.
Ik zie aan Scott’s gezichts uitdrukking dat hij hier helemaal niet op zit te wachten, want dit is nou precies de reden waarom hij liever alles per telefoon of e-mail afhandelt, als je face to face alles wil regelen duurt het zo lang want je komt vrijwel nergens weg zonder een babbeltje. Daar moet ik natuurlijk weer om gniffelen. Gelukkig weten we het kort te houden.

Om mij bij te schrijven op een rekenening worden we geholpen door een andere dame die ook haar eigen kantoortje heeft. We worden wederom vrolijk begroet.
Op haar bureau staat een klein sneeuwmannetje, een desk kalendertje wat ons de maand augustus toont, een desk flip-overtje met spreuken, en nog meer frutseltjes en decoraties.
Deze dame is ook erg vrolijk en energiek. Ze heeft een slank postuur, is iets ouder dan ons, draagt een bril en heeft een landelijk modern kort kapsel wat bol is van boven.
Ze vraagt me of ik mijn achternaam wil uitspreken. Ik zeg m’n achternaam en ik merk dat ik de uitspraak zelf al een beetje veramerikaniseer in de hoop dat ze het dan beter uit kan spreken. Maar tevergeefs. Ik vertel haar dat ik daarom vaak Scott’s achternaam gebruik, want da’s makkelijker.
Nou, daar moest ze vreselijk om lachen, ietwat hysterisch eigenlijk. Ze stelde me erg veel vragen. Ze wilde onder andere weten wanneer we getrouwd zijn(waarom dat in vredesnaam), wanneer ik mijn social security card heb ontvangen (?), en ook wilde ze weten of ik misschien een bewijs bij me had dat ik daadwerkelijk op ons adres woon, wat Scott enorm ergerde. Ik vond het ook een nogal stomme vraag! Maarja zo is de procedure. Maar ze zou wel wat invullen. Mocht er toch een probleem zijn dan zal ze me wel bellen. Daar moest ik alleen nog wel een paswoord voor bedenken zodat ze mij kon identificeren aan de telefoon. Pfff.

Ondertussen was ze vrolijk aan het kletsen over dingen waar ze erg om moet lachen, steeds weer met die hysterische lach. Ze vertelde ze over haar man die ging jagen maar na het inladen van de auto met al zijn jacht spullen toch was weggereden ZONDER zijn geweer, die nog op het bed lag. En die hij twintig minuten later alsnog kwam halen. Hi-la-risch vond ze dat.
En ze praatte over de winter, hoe koud het is, over de wens naar Florida te verhuizen. Ik kon me daar best in vinden maar ik wilde haar niet nog meer opwinden dus ik hield mij in.

Mijn oog viel op een pamflet over Pilates en Kickbox lessen in Blossburg, wat met een “Blossburg Proud” koelkast magneet aan haar dossier kast hing. Ik had beter kunnen weten en Scott zat al in tijdnood maar wat doe ik: ik begon erover.
Want ik wil misschien best graag pilatessen. En misschien ook wel kickboxen.
En wat denk je, zij is zelf kickbox instructrice geweest! Ze was begonnen met kickbox lessen te nemen en verloor daarbij dertig pond en toen werd ze zo fanatiek dat ze zelf instructrice is geworden. Nu geeft ze geen les meer want ze heeft geen tijd.

Dertig pijnlijke minuten later was dan eindelijk alles geregeld. Ze liet ons uit:”Sooo nice to meet you Bibi, it’s sooo nice to have someone new around here to chat with!! Stop by anytime!!!”

Volgens mij is ze aan de drugs…

Ik heb hier helaas geen plaatje bij.

juni 27, 2009 at 7:36 am 4 reacties

Ik sta in de krant!

Eindelijk, ik ben beroemd! Ik sta in de Wellsboro Gazette!
Al is men wel vergeten mijn naam bij de foto te zetten.
En sta ik er piepklein op. En gaat het eigenlijk niet om mij maar om die geweldige parade in Blossburg een paar weken geleden:
Vlak naast mij staat Gwen.

Geinig he?

juni 19, 2009 at 8:07 am 4 reacties

Oudere berichten