Posts filed under ‘Gezondheid’

Nog een week! En wie wil een gratis Suske en Wiske?

We zijn eindelijk uit de sokkenla gekropen, en na een bezoekje aan de acupuncturist heb ik weer lucht in mijn longen.
De laatste tijd heb ik vooral geschilderd, ik ben bezig geweest met een nieuw schilderij van mijn oma en een schilderij van een verkoop dame op de vismarkt in Tokyo. Ik heb ze op canvas panels gemaakt dus het zijn nog niet de uiteindelijke schilderijen.

toch nog te transparante verf voor het gezicht van mijn oma. Ik heb de foto iets naar rechts moeten omdraaien om alles goed erop te krijgen maar het gordijn hangt recht naar beneden hoor.


Hier ben ik best blij mee, al mag die muur aan de linkerkant donkerder en ik denk ook dat die spijl achter haar rug breder mag en misschien maak ik het raam minder hoog, zodat er bovenin ook een stukje diagonale gele muur ontstaat

We gaan al bijna naar Tucson, Arizona!!! De preciese datum hebben we nog niet besloten maar het wordt wel tijd om alle groenten op te gaan maken.
Morgen maak ik weer roti, dan zijn de groene bonen op.
En ik maak een flinke hoeveelheid boerenkool die ik in porties invries zodat de Kale ook op is, en dan stop ik de collard greens en turnip greens in een crockpot met adzuki bonen en wat fijn gesneden spek die we dan eten met bruine rijst met cardamon zaadjes. YUM! Echt comfort food wat ik eigenlijk elke dag wel kan eten.

Helaas heb ik gisteren moeten constateren dat mijn bijen dood zijn gegaan en ik van de lente weer helemaal opnieuw mag beginnen. Want de andere colonie was vorig jaar al verdwenen. Ik had toch gezorgd voor frisse lucht om condensatie tegen te gaan. Dat heeft vorig jaar ook geholpen. Ik vermoed dat het toch te koud was, of ze waren ziek… wie zal het zeggen.
Een nieuwe colonie kost dit jaar $95. Kennelijk hebben veel mensen al bijen verloren want het loopt storm bij de bijenwinkel.
Het vervelende vind ik als je een nieuwe kolonie besteld, je die pas half april kan ophalen. Mijn bijen waren vorig jaar al ruim voor die tijd druk in de weer dus het betekent toch een achterstand. Misschien is het een idee om de kast in een schuur te zetten komende winter.

Maar ik heb ook goed nieuws; de stripboeken van Suske en Wiske zijn gisteren eindelijk aangekomen! Het heeft wel superlang geduurd maar dan heb je ook wat. Alleen had de verkoper er wel een dubbel exemplaar van nr. 173 “Het Drijvende Dorp” bij gedaan.
Wie hem wil mag ‘m gratis van me hebben:-)

En hier nog wat weer foto’s van vandaag, die zonnige foto is van eergisteren.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

januari 21, 2011 at 2:14 pm 13 reacties

Festival, schilderen, verjaardagen enzo en een ongeinspireerde titel ;-)

Het is alweer donderdag! En nou heb ik nog helemaal niets geschreven over het Apple Cheese festival waar we zondag heen zijn geweest.
Niet dat het nou zo heel spectaculair was hoor maar het is best een leuk festival.
Vorig jaar zijn we er nog geweest met mijn ouders. Toch wel vreemd om er nu zonder hen heen te gaan.

Na een hobbelige rit over kronkelige weggetjes kwamen we eindelijk aan bij het festival. Bij de ingang waar we toeganskaarten kochten zei Scott tegen de dame achter het loket dat ik dertien ben, want dan kostte het maar 2 dollar in plaats van 5, maar verrassend genoeg trapte ze er niet in.

Het festival is een grote markt met demonstraties van machines en gereedschappen van vroeger, een man die met een kettingzaag boomstronken verandert in beren, een kunst show (waar ik eigenlijk aan mee had willen doen maar waar ik te laat voor was met schilderij maken en inschrijven).
Er is ook een grote verscheidenheid aan koopwaar te vinden. Niet alleen maar appels en kaas maar ook maple siroop en honing, wijn waar je alles kan proeven, dipsauzen waar je ook uitgebreid kan staan ‘proeven’, arts & crafts en live muziek. Er zijn altijd interessante dingen te vinden.


Bandje
Ik ga altijd gelijk dip sauzen proeven, ik koop ze nooit want ik vind ze altijd te duur en we gebruiken ook nooit dip sauzen. En uiteraard proef ik alle kaas.
Ik had ook expres nog niet geluncht.

Scott was een beetje mokkig. Want hij vond het allemaal maar een suffe bedoening maar ja, hij is altijd een beetje chagarijnig op festivalletjes, maakt niet uit of het leuk is of niet. Ik denk dan altijd, sja, dat komt ook omdat jij hier perse wilde wonen, dan wordt het ook niet bruizender dan dit.

Maar wat dan altijd heel erg helpt is als hij iets leuks vindt wat hij wil kopen. Gelukkig vonden we dat snel.
Namelijk bijzondere vogelhuisjes en voederhuisjes. De stijl is heel anders dan die je doorgaans ziet, en ook heel kleurrijk.
En toen ging hij helemaal los, hij kocht een feeder, en drie huisjes, en omdat de verkoper z’n ego zo gestreeld was, mochten we er nog een uitzoeken voor niks.

Ze zijn ook best heel leuk.

En toen was Scott weer in een gezellige stemming gelukkig. We vonden nog veel meer leuke dingen, onder andere mooie aardenwerken schalen die we kochten, cadeautjes voor de familie, en we hebben lekker gegeten. Kennelijk zijn we gek op aardenwerk want daar komen we altijd mee thuis van dit soort markten.

Dit schaaltje vond ik zo mooi en vooral de Nerikome (Japanse) techniek vind ik erg interessant. Ik wil ook ooit iets met aardewerk/klei gaan doen.

Toen was het maandag en heb ik de hele dag geschilderd en een wortel taart gemaakt voor Gwen’s verjaardags etentje bij de schoonouders.
Schoonzusje is 35 geworden!
Dinsdag heb ik wederom geschilderd waarvan hieronder een uitsnede. Dit portet heb ik inmiddels weer overgeschilderd met een ander zelf portret wat hopelijk beter gaat lijken.

en ’s avonds gingen we met Gwen, Steve en de kids naar Harper’s creek voor chicken wings, patat en gefrituurde broccoli. De gefrituurde broccoli was het enige wat ze aan groente hadden en zelfs dat was flink gepureerd en gemixt met kaas en zout. Ligt natuurlijk met jasje en al klaar in de vriezer. Die keuken heeft nog nooit verse groente gezien. Bleh.
Ondanks dat we ook de enigen waren in het Ă©tablissement was het best gezellig. Ik had voor Gwen een giftbag met leuks erin en natuurlijk een mooi blauw aardenwerken potje die we hadden gekocht op het festival.


Penn State pannelappen (Penn State is haar football team natuurlijk)

Ook hadden we een doos bonbons voor haar omdat ze sinds een paar dagen officieel een stay at home mom is geworden en nu kan ze op de bank lekker soaps kijken en bonbons eten.(Scott’s standaard opmerking over iedereen die ervoor kiest om niets te doen)
Ze heeft namelijk jarenlang voor de rechtbank in Wellsboro gewerkt. Er was een reorganisatie gaande en al bleef haar baan bespaard, de veranderingen stonden haar zo tegen dat ze van de ene op de andere dag de brui eraan heeft gegeven. Maar echt het fijne wil ze er niet over kwijt jammer genoeg.
Ik vraag me wel af hoe ze het gaan redden want zij verdiende het leeuwendeel van het inkomen en had daarbij ziektenkosten verzekering voor haar en de kinderen. Enfin, nu kunnen we vaker wat leuks doen samen.

Op de terugweg gingen we langs de taxidermist, iemand die dode dieren opzet, om de beer die Scott ruim vier jaar geleden heeft geschoten, eens op te halen.
Die man had al een jaar geleden gebeld om weer eens te vragen wanneer hij de beer zou komen ophalen.
Dat werd dus eindelijk dinsdag avond. In een klein, net ingericht schuurtje hing onze beer. Zonder onderhelft. Maar dat was ook de bedoeling want alleen de bovenkant was nog te redden toendertijd dus had hij ook maar een halve opgezette beer besteld. Het was nog een kleintje ook.
Waar die komt te hangen weet ik nog niet, vast op de wc of de slaapkamer voor de gasten, die heet niet voor niets de “Black Bear Lodge”. đŸ˜‰

Woensdag heb ik een klein beetje geschilderd en heb ik wat tijd gespendeerd aan kerst inkopen op het web.
Ik ben nu al bijna klaar met alle kerst inkopen! Ik ben toch wel benieuwd wie mijn naam heeft getrokken voor de kerst want niemand heeft nog aan Scott gevraagd wat ik wil hebben. “Maar het is pas october!” Dat weet ik ook wel maar voor mij is het AL october. Ik hoop maar dat die persoon weet dat ik een wish list heb op amazon anders krijg ik weer allerlei dingen die ik niet nodig heb.

Woensdagavond was het tijd voor een diner met de dames in de familie. Helaas gingen we naar de Olive garden.
Ik had voorgesteld om naar Ichiban, een Japans restaurant, te gaan. De meesten van ons, waaronder een jarige job-de vriendin van schoonzus en mij, wilden daar wel graag heen maar schoonmoeder wilde niet en ging niet mee als we niet naar de Olive garden zouden gaan.
Ik zou dan hebben gezegd, dan blijf je lekker thuis maar schoonzus die het regelde, heeft er niet de ruggegraat voor dus zodoende werd het de Olive garden.
Het kostte me veel tijd om iets uit te zoeken wat ik lekker zou vinden, gelukkig hadden we die tijd want de wachttijd was dertig minuten. Het was er gewoon stampvol. (Maar hier zegt dat echt niets over de kwaliteit van het eten.) Ik koos short ribs, want er zaten verse bonen bij. En risotto maar die was ontzettend zout. Het vlees was gelukkig wel mals en de bonen waren natuurlijk niet echt vers maar kwamen uit de vriezer.
Barbara was dus jarig en ik had voor haar ook een giftbag gemaakt. Zij is dol op Halloween dus zij krijgt met haar verjaardag altijd iets wat met Halloween te maken heeft. Bij ons supermarktje in het dorp verkopen ze pratende halloween pompoenen, dus ik had er een voor haar gekocht.
Ik had m al aangezet voor ik m in de tas had gedaan en toen ze m uitpakte begon dat ding gelijk te praten en de oogjes lichtten op hihi.
Hij viel helemaal in de smaak, alsof ie voor haar gemaakt was zei ze.
Dat werd onze centerpiece:

En nu ga ik de rest van de dag relaxen want
morgen wordt het een schoonmaak en taarten bak dag.
Een van Scott’s beste vrienden komt dit weekend bij ons logeren en ik moet twee taarten bakken voor de bruiloft van nichtje Angie.

oktober 7, 2010 at 10:15 am 4 reacties

Yogaaa

Een vriendin van mij is onderwijzeres op een internationale school en een paar jaar geleden had ze een jongetje in de klas die altijd heel erg druk was en zich niet goed kon concentreren. Als het heel erg was dan zei hij zachtjes en heel serieus tegen zichzelf:”Yogaaa”.
Dat vonden we zo grappig dus nu gebruiken Scott en ik deze ‘truc’ ook bij elkaar, maar meer als grap want het werkt bij ons niet echt.

Een paar maanden geleden vroeg mijn schoonzus me of wij niet eens een keer op yoga of pilatus zouden moeten, in verband met lichamelijk verval en tijd-voor-jezelf.
Dat zouden we zeker wel eens moeten doen, vond ik. En na een paar seconden googlen had ik zomaar een yoga studio gevonden in Mansfield, relatief dichtbij.
Ik moest een paar keer checken of dit wel ging om de Mansfield van hier en niet om een grotere stad met diezelfde naam.
Want de foto’s op deze yoga studio website deden een beetje stads aan, dat kan toch niet bij ons zijn?
Maar toch, boven een brillenwinkel waar we al talloze keren voorbij zijn gereden, zit dus een yoga studio.
We hebben ons gelijk opgegeven en gaan nu al anderhalve maand elke maandag naar yoga, waar we core training krijgen met moeilijke poses en interessante namen. Het is zeker niet voor watjes en de dagen erna hebben we steevast spierpijn.

De ruimte waar we wachten tot de les begint is uitgerust met grote relax stoelen, in een mooie frisse stads aandoende ruimte, met hippe magazines en hoge ramen.
En als ik daar op mijn matje zit waan ik me in een yoga studio in Amsterdam, New York of Tokyo. Het is ruim, met hoge ramen, een mooie houten vloer, witte muren en dakramen, strakke textiel banners met aziatische tekens aan de muur, een muziek installatie die niet kraakt en waar hippe new age muziek uit komt. Alles voelt fris en geen arts&crafts in sight. De lerares is 55 en het toonbeeld van gezondheid en jeugdigheid. Zo ook de dames in de klas die al langere tijd meedoen. Dat ziet er veel belovend uit:-).
Ik ben hier maar anderhalf uur per week maar ik ben ontzettend blij dat dit er is.
Echt een welkome change of scenery na al die ouwe muffige interieuren overal.
Yogaaa.

juli 1, 2010 at 6:31 pm 3 reacties

Vis, Lever en bloemetjes

Ik wist wel dat er een vis speciaal zaak zat in Williamsport maar ik was er nog nooit geweest, tot gisteren.
Toen we daar binnen kwamen waande ik me terug in Nederland. De lucht van verse vis, al die verschillende vissoorten. Voor een moment dacht ik in de vitrine viskoekjes te zien liggen, en gebakken kabeljouw, maar de viskoekjes waren crab cakes en er was eigenlijk niets wat leek op gebakken kabeljouw.
Uiteraard wilde ik weten of ze haring of makreel hadden.
Haring niet, zei de eigenaar, daar kunnen ze wel aan komen maar dat is dan gelijk een hele krat. Hij kende eigenlijk niemand die rauwe haring lust. “Maar deze dame houdt daar wel van, ze komt uit Nederland.” vertelde Scott glunderend.
“Oh? Ja, daar eten ze het veel,” wist de eigenaar te vertellen.
“Maar,” zei hij, “als je van haring houdt, dan vind je ‘Shad’ ook lekker” want dat is familie van de haring, maar dan een grotere vis.
Nou, daar was ik nog niet zo zeker van. Ik had nog nooit gehoord van Shad en liet de informatie maar even bezinken.
Gerookte makreel had hij ook niet. “Maar wat er erg in de buurt komt is ‘Blue fish’.” zei hij. Doe die maar dan.
“En wacht even,” zei hij, en hij liep naar de vitrine waar een groot stuk Shad lag. Daar sneed hij een stuk vanaf, pakte het netjes in en overhandigde mij het pakketje met Shad en zei: “Welcome to the United States!”
Nou dat is toch wel heel erg leuk.

What’s that oily fish, that’s so tasty raw and in a dish?
SHAD!

Ya damn right!

Thuis gekomen heb ik het eerst in de koelkast gelegd want ik was erg druk en ik verheugde me er zo erg op dat ik besloot om de verheugings tijd nog wat te verlengen.
Ik heb het uiteindelijk gister nog opgegeten. Okay, het heeft wel iets weg van haring. De textuur is wel een beetje het zelfde maar de smaak is boteriger en niet zo vis achtig als haring. Heel mild maar wel super super super lekker. Rauw is het lekker maar ook vooral, kort gebakken in wat olie met wat lemon pepper, parsley, beetje dille, snufje zout. MMMMMMM echt voor herhaling vatbaar. Het smelt gewoon op je tong.
De Blue fish heb ik nog niet geprobeerd, die zit nog veilig in de verpakking. Maar ik denk dat ik daar vandaag een stukje van ga nemen.

’s Middags belde Gwen bij ons aan. Met een pakketje voor mij. “Dit is van Cuz'(cousin Eric), zijn ouders hebben vandaag een paar koeien geslacht en dit is hele verse lever”.
Nou zeg, dat komt wel heel erg op tijd. Op vrijdag of zaterdag eet ik altijd lever en ik had er niet aan gedacht lever te kopen en nu krijg ik zomaar super verse lever van super gezonde koe.
YUM. zal daar maar geen plaatje bij doen.

En ook vond ik vandaag onze eerste Dandelion en Colt’s foot bloemen!

Colt's foot


Nu begint de lente pas echt;-)

april 3, 2010 at 7:20 am 4 reacties

gif.

Na lang beraad heb ik moeten besluiten om toch maar weer die gifman te laten komen om ons insekten probleem aan te pakken. Er is helaas gewoon geen goed alternatief. De natuurlijke alternatieven zijn niet afdoende en werken niet tegen lieveheerstbeestjes. Een spray die ik gericht naar insekten moet spuiten is absoluut geen optie. Tenzij ik er een 24/7 job van wil maken om overal in huis continu te sprayen. Andere sprays werken wat langer maar nog steeds niet lang genoeg. En een alternatief in poedervorm gaat ook niets uithalen. Lieveheersbeestjes zijn in feite niet te bestrijden.
Ik heb allerlei andere trucjes geprobeerd maar helaas werkt er niets tegen ons probleem. Oh als ik die personen die vroeger ooit hebben besloten om de luizenplaag te bestrijden met enorme hoeveelheden geimporteerde lieveheersbeestjes, zou ik ze die lieveheersbeestjes door de strot duwen.
Er is ook geen vogelsoort die vooral lieveheersbeestjes eet, of men moet er een creeeren….
En die vliegen… dat komt natuurlijk omdat ons huis vroeger een farmhouse was. Dat zal op een gegeven moment wel minder worden, plus die zijn een stuk minder irritant.
Maar die lieveheersbeestjes, dat blijft. Met een beetje mazzel trekken ze verder en slaan ze onze streek komende herfst over. Maar je weet het nooit.
Overal waar ze landen en zich voortplanten laten ze een teken achter waardoor volgende kolonies er steeds terug zullen komen. Wij kunnen dat teken niet ruiken of zien, laat staan verwijderen.
Tenzij je je huis en de hele omgeving platbrandt, zal dat spoor blijven bestaan. Ook al zet je een nieuw dak op je huis en vervang je de hele siding.

Het eerste jaar na de verbouwing hadden we geen enkele last van insekten in huis. Dus wij dachten dat alles goed gesealed was. Maar vorig jaar herfst, toen waren ze er weer en bleken de deuren niet goed afgesteld en zijn ze met geen mogelijkheid helemaal dicht te krijgen en het waren toch goede kwaliteit deuren.
Dat krijg je als niets in je huis helemaal recht is.
Dus omdat ons oude farmhouse niet recht te krijgen is en onze dure deuren niet goed sluiten moeten wij gif spuiten.
Ik ben absoluut tegen sprayen maar als we niet sprayen, kunnen wij hier niet leven.

Afgelopen dinsdag, de dag voor de gifman kwam heb ik ruim zes uur besteed aan het nauwkeurig afplakken van alle deurkrukken en oppervlaktes op de raamkozijnen die je zou aanraken als je de ramen open wilt zetten of lappen.

De gifman kwam. Eerst de boel buiten flink bespoten met een lekkende container en sprayer. Zonder handschoenen of enige bescherming stond hij daar lekker in de spray mist.
Ik heb goed gekeken tot waar het kwam, en gelukkig komt het niet in de buurt waar mijn tuin gaat komen. Maar ik heb wel bedacht dat ik toch wat ga fabriceren om de tuin efficient af te kunnen dekken want het zal maar eens flink gaan waaien als hij daar weer eens staat in de toekomst.
De gifman is op zich best een aardige man en weet te vertellen dat het gif wat hij binnen gebruikt helemaal niet schadelijk is voor mensen. Hij spuit hier bij ruim zeventig andere huizen. En er is nog nooit iemand ziek van geworden, zegt hij. Dat vind ik toch altijd zo’n domme opmerking en ik geloof het ook niet.
En ook vind ik zijn grauwe huidskleur en de geel/groenige teint rond zijn ogen verontrustend.

Ik word hier erg verdrietig van. Als we geen andere verplichtingen hadden, had ik onze koffers gepakt.

Ik hoop dat ik ongelijk heb, dat het de gezondheid en het milieu inderdaad helemaal niet aantast en dat ik over vijf of tien jaar niet hoef te zeggen: Zie je nou?! Ik had gelijk!
Dat hoop ik echt. Maar eigenlijk weet ik dat de kans groot is dat dit later zo’n geval wordt van “sja, dat was hoe we dit vroeger gewoon deden, de fabrikant zei dat het veilig was maar toen wisten we dit allemaal nog niet”.

maart 20, 2010 at 10:55 am 11 reacties

Valentijnsdag, MLM en Ghost hunters

Ik merk dat ik soms dingen vergeet te bloggen. En dan denk ik, het is al een week geleden, kan ik dat dan nog wel bloggen? Maar ik denk niet dat jullie het erg vinden als ik soms een beetje achterloop, toch?

Ik was dus helemaal vergeten te melden dat wij afgelopen weekend een leuk valentijns diner hebben gehad!
We werden uitgenodigd door onze nieuwe vrienden Dan en Stacey die nog zes andere koppels uitnodigden.
Het diner vond plaats in het lokale cafe/restaurant waar we vorig jaar ook Halloween hebben gevierd en waar we graag naar bands komen kijken. Ook nu was er weer een goede band. Onze favoriete band speelde jammer genoeg niet, die had vrij die avond. De gitarist/zanger van die band zat toevallig met zijn vrouw in ons gezelschap, wat mij de gelegenheid gaf om met hem en een bassist van een andere band lekker ouderwets over muziek te zwammen.
Grappig dat we de helft van de andere genodigden ook al kenden.
Het is natuurlijk geen sjieke bedoening maar de eigenaar had voor onze groep toch echt wel zijn best gedaan. De tafels waren netjes gedekt, ieder koppel kreeg een flesje champagne en voor alle dames stonden er vaasjes met drie rozen, met naam labeltje.

Voor zo’n tent is dat toch echt heel erg klasse:-). We vermaakten ons weer prima daar in dat hillbilly cafe.

Het menu bestond uit prime rib met salade en frietjes. Dat waren geen kleine porties zeg, bij sommige mensen lag wel een extreem dik plak vlees wat aan beide kanten over de rand van hun bord hing.

Ik at niet veel want ik was een beetje misselijk. Dat kwam namelijk zo;
Een tante was die middag bij mij langs geweest met een product presentatie van een multi level marketing bedrijfje waar ze pas mee is begonnen.
Het waren gezondheids drankjes die voor haar heel goed werkten en ook voor heel veel andere mensen aan wie ze deze verkoopt.
Ik was wel nieuwsgierig en dronk een sample van haar favoriete drankje.
De smaak was wel okay maar ik merkte na ongeveer een uur dat ik een beetje hyper begon te worden. En dat werd steeds erger en tijdens het diner kreeg ik last van vlagen van misselijkheid. Zelfs de dag erna was mijn maag nog van streek. Dat was voor mij dus niet zo’n goed drankje.
Wel fijn natuurlijk dat het voor m’n tante en haar klanten zo goed werkt. Een andere tante die bij de presentatie was heeft wat van die drankjes gekocht en gebruikt het nu een week en is er ook erg enthousiast over…. M’n tante zou het wel prettig vinden als ik me inschrijf als verkoper om logistieke redenen voor als m’n tante en schoonmoeder producten willen nabestellen, dan hoeven ze niet zo lang te wachten. Zal ik het doen?

En dan nu weer iets heeeel anders maar het is in elk geval wel pas gisteren gebeurd dus hierna zijn jullie weer helemaal bij.

Gisteren ben ik naar een Paranormal 101 presentatie geweest in de bibliotheek van een dorp, twee uur verderop. Huh? Paranormal 101? Ja, Ik wist niet wat ik daar aan ging treffen maar ik ben meestal wel te porren voor aparte dingen. Je moet toch wat om de country sleur te onderbreken ;-).
En het is altijd Scott die in lokale krantjes van die juweeltjes van evenementen voor mij vindt hihi.

Afijn, we besloten om erheen te gaan. Scott ging liever wat land bekijken dus hij dropte me bij de biblioheek.
Ik loop de bibliotheek in en beland in een video presentatie van een lokale groep ‘ghost hunters’.
Oh nee he?!
Ik was volgens mij maar een minuut te laat maar er waren geen zitplaatsen meer dus bleef ik achterin staan, bij de balie.
Op een groot scherm werd net een geluidsopname vertoont van een sessie in een oude lege gevangenis, waar volgens de spokenjagers, heeel duidelijk, voetstappen waren te horen in een oude gevangenis.
Het fragment was erg kort en toen ze het nog een keer afspeelden kon ik die voetstappen nog steeds niet horen. Het dikke meisje met zwart krullend haar en hoge hakken, die het woord deed, was er zelf wel heel content mee en lachtte trots naar het publiek.
Geen reactie uit het publiek.
En zo ging het met heel veel geluidsopnamens en filmpjes. In een filmpje bijvoorbeeld zat zijzelf in de huiskamer. En door de huiskamer zweefde een wit stipje. Nou dat kan natuurlijk geen vliegje zijn, dat moet wel een geest geweest zijn.
Na de filmpjes werd het team aan ons voorgesteld. Het was gedeeltelijk een familie aangelegenheid; De geluids technicus is de vader van het meisje en dan is er een tante bij en een paar enthousiastelingen die allemaal hun tijd en geld steken in het kopen van speciale aparatuur en het houden van communicatie sessies met geesten.
Ik moest er af en toe wel om lachen, om die groep zo bij elkaar te zien staan met hun petjes en tshirts met schreeuwerig logo van de club, om de serieusheid waarmee ze hun zogeheten bewijs lieten horen en zien en ook om de vragen uit het publiek.
Een typische emo jongen, in zwart gekleed en met zwart haar en blonde strepen erin, vroeg of er een speciale opleiding was om ghost hunter te worden. Die is er natuurlijk niet. En een vrouw vroeg of geesten ook dieren kunnen zijn want zij heeft een kattegeest in huis die af en toe langs haar been strijkt (brrr) en een vrouw vroeg hoe je het kan voelen als een geest door je heen loopt…. Een man van een andere club, ook al met zo’n schreeuwerig logo, zei dat hij vond dat er de laatse jaren wel heel erg veel clubs als paddestoelen uit de grond schieten maar dat hij het niveau van wat de meeste clubs als bewijs tonen, van bedenkelijk niveau vindt en vroeg naar hun procedure. Toen kwam er niet echt een heel duidelijk antwoord.
Feitelijk komt het erop neer dat ze er over stemmen.
Tsja….
Eerlijk gezegd, geloof ik wel dat geesten bestaan maar als ik er niet in zou geloven zou dit bewijs van mij beslist geen ‘believer’ maken.

Nou, en toen ging ik daarnet even googlen op een verslag van deze seminar:
http://thedailyreview.com/news/group-shares-paranormal-101-experiences-at-sayre-library-1.631779
Moet je echt even kijken, er zit ook een video op die heel goed laat zien hoe het er gister aan toeging. Ik sta ook op die video, je kan me zien staan naast de witte computer op ongeveer 1:25 geloof ik…
En verdorie, nou sta ik nog op de foto ook!

februari 21, 2010 at 2:45 pm 6 reacties

Planning the work

Ongelooflijk hoeveel werk zo’n eetbare onkruiden tuin en workshop project eigenlijk kan worden.
Al dat werk en al de research die ik ervoor doe, ik begon me gister af te vragen of het de moeite allemaal wel waard is. Maar aan de andere kant, ik heb straks wel iets bijzonders.
Ik denk dat er genoeg geinteresseerden zijn en het oogsten voor onszelf wordt straks veel makkelijker.
Als alles allemaal goed gaat tenminste. En dat hangt af van de voorbereidingen.
Plan the work and then work the plan is het motto.

Ik zou tezijnertijd ook zaadjes van alle onkruiden voor verkoop beschikbaar kunnen stellen aan mensen die ook zo’n tuin willen beginnen. Sommige zaadjes zijn namelijk moeilijk te verkrijgen omdat de plant, alhoewel native to Pennsylvania, toch moeilijk te vinden is.
Maar ik heb nu bijna alles wat ik in mijn omgeving kan laten groeien. Bijna. Een van de planten die ik heel graag wilde hebben is de Jerusalem Artichoke.

Jerusalem Artichokes
Jerusalem Artichokes

Van de vader van een vriendin van een vriendin op facebook, die toevallig niet ver weg woont, kan ik wel wat wortels krijgen om direct te planten, dat is geweldig! Want ik heb wel zaadjes weten te bemachtigen maar wortels zijn veel beter, daar kan ik volgend jaar dan al wat van oogsten.
Ik zou over dit hele project wel een aparte blog kunnen bijhouden, als ik tijd had.

De layout is ook apart hoofdstuk.
Ik heb een oppervlak van ongeveer 30 x 75 ft tot mijn beschikking op de zuidkant die afloopt naar het zuiden.
Ik kan nog niet echt een leuke layout bedenken die ook praktisch is. Die kan ik eigenlijk pas gaan maken als ik van alle planten en struikjes precies weet welke pH waarde en andere grond omstandigheden bij ze past. Ik zal op een enkele plek ook wat schaduw moeten maken maar niet veel gelukkig. Tot nu toe zijn het alleen de blauwe viooltjes die schaduw nodig hebben. Ik ga op alfabetische volgorde en zoals je ziet ben ik nog niet door de hele lijst heen. Maar afgaande op waar ik verschillende planten heb gevonden denk ik niet dat ik veel meer schaduw nodig heb.
Dit is de lijst van planten/struiken die volgend jaar in de edible wild plant garden te vinden zullen zijn, met een beetje geluk:
Amaranth
Wild asparagus
Barberry – onder voorbehoud
Bayberry – onder voorbehoud
Blue violet
Butternut -staat al in de tuin
Catnip
Chicory
Cleavers
Coltsfoot
Common Chickweed
Common elderberry – onder voorbehoud
Galinsoga -deze kan ik nog niet vinden
Ground-cherry
Japanese knotweed -onder voorbehoud
Jerusalem Artichoke
Lamb’s-quarters
Ostrich fern
Oswego tea
Pennycress -kan ik ook nog niet vinden
Peppermint
Purslane
Red Clover
Rose
Sassafras
Sheep sorrel
Shepherd’s purse
Spearmint
Spearscale -kan ik ook nog niet vinden
Stinging Nettle
Strawberry
Winter Cress
Wood sorrel
Wild lettuce
Nou dat is toch een leuke lijst, niet?

Door dit project loop ik op mijn kruidenstudie alleen wel erg achter. Toch maar weer wat tijd voor maken vandaag.

oktober 26, 2009 at 10:42 am 5 reacties

Oudere berichten