Posts filed under ‘Halloween’

Happy Halloween!

Het was weer gezellig in buurt cafe Harper’s Creek! We waren daar vorig jaar ook en dat was ons goed bevallen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


Pluspuntjes waren dat Steve, Gwen, Anne en Eric dit keer meewaren om genante foto’s te maken die alleen leuk zijn voor de aanwezigen en betrokkenen en zoals ik altijd zeg, vanaf nu:”What happens in Harper’s Creek, stays in Harper’s Creek.” LOL! Vandaar zo’n kort verslagje.

Minpuntjes, veel minder aanwezigen, veel minder kostuums (inclusief onze vrienden(!))en een “sucky”(stonden als zakken aardappelen op het podium) band.
Maar voor de rest, harstikke gezellig:-)

Advertenties

oktober 31, 2010 at 2:53 pm 2 reacties

Over vriendschap, herten, schilderen en Halloween

Het gebeuren met Susan van vorig weekend(helemaal onderaan) zat me niet lekker.
Ik dacht eerst, ik geef haar nog wat tijd, misschien komt ze zelf nog met iets op de proppen. Maar vorige week donderdag, nadat we al een paar keer hadden gebeld en ze er niet meer over begon, vond ik het tijd worden om dit eens aan te kaarten. Dus ik belde haar thuis op.

Ik ben niet zo van om de dingen heen draaien dus mijn punt was snel gemaakt en nog erg netjes ook.
Ze was er eerst wel stil van en wist echt niet wat ze erop moest zeggen maar ik merkte ook duidelijk dat ze dat concept echt niet kent.
Zij helpt altijd iedereen en vraagt er nooit wat voor. (Ik weet dat vooral de vrouwen hier zich altijd menen te moeten opgeven voor vrijwilligers werk en dat het binnen de dorps kringen bijna not done is om er een vergoeding voor te vragen, soms zelfs niet voor onkosten.)
Begrijp me niet verkeerd, ik heb niet geholpen omdat ik dacht een graantje mee te pikken, maar als er toch een mooie som is verdiend, mede door mij, dan vind ik wel dat er iets tegenover mag staan.
Het werd een goed gesprek en eigenlijk vond ik het na het gesprek wel goed en verlangde ik niets meer terug. Om te weten dat ze eerlijk niet wist dat zoiets wel gepast zou zijn, vond ik eigenlijk voldoende.
Gisteren zag ik haar weer bij de sportschool, ik kreeg een flinke omhelsing, een grote bak eten en een leuk kaartje van haar met een cadeaubon van een kleding zaak. Ze zei dat ze het toch erg waardeerde dat ik eerlijk ben geweest tegen haar en bij nader inzien begreep ze ook wel dat een kleine vergoeding gepast was. Dus dat probleem is uit de wereld:-). We zijn van plan om samen naar NYC te gaan om lekker te shoppen, daar kan ik de kaart dan mooi gebruiken en haar op lunch trakteren.

Ondertussen hingen er in onze schuur al een week vier dode herten te hangen die geslacht moeten worden. Vorig weekend hebben Steve en tante Joyce flink hun best gedaan en wat herten geschoten. Buiten de schuur vilden ze de dieren. Het word altijd zo’n bloederige bende en het ruikt ook vies vind ik.


(Dat is toch ook wat, dooie dieren in onze trouw schuur)
Ik ging wel even kijken maar het was ontzettend koud dus ik zat snel weer binnen.
Gisteren hebben Steve en Scott het vlees in stukken gehakt en in de vriezer gestopt om het later in kleinere stukken te verdelen.

Ondertussen ben ik weer meer bezig met schilderen. Maar het enige schilderij wat ik mooi genoeg vind om te laten zien is deze:

Mensen hier vinden schilderijtjes met overdekte bruggen, de zogeheten ‘covered bridges’ altijd leuk.
Maar ik vind die covered bridges zo inspiratieloos. Eigenlijk gewoon een groot hoekig, vaak roodgeverd ding midden in de natuur.

Ik heb ook nog nooit een goed schilderij van een covered bridge gezien. Veel mensen hebben hier een of meer van die dingen aan de muur hangen maar ze zijn allemaal… een beetje saai. En ook vaak lelijk. Vind ik persoonlijk. Als ik op internet zoek op schilderijen van covered bridges kom ik ook niet veel soeps tegen behalve een paar winter schilderijen van dit soort bruggen.
Eigenlijk wil ik geen covered bridges schilderen omdat ik er niks aan vind, maar het is tegelijkertijd ook een uitdaging om toch met iets goeds te komen.
Vond ik die bruggen maar inspirerend…
Iets waardoor zo’n schilderij wel weer interessant zou kunnen worden is door er een persoon bij te plaatsen, met een hond. Of zoiets.

Het is vandaag Halloween en dat betekent dat wij vanavond in kostuum naar een feest gaan in een cafe in de buurt.
Eigenlijk wilden we naar een hipper feest in een stad maar we konden niets vinden wat haalbaar was, dus het wordt weer dezelfde locatie als vorig jaar.
Gwen en Steve gaan ook mee dus het wordt zowiezo gezellig!
Foto’s van onze kostuums volgen natuurlijk nog;-)

oktober 30, 2010 at 11:58 am 8 reacties

Halloween

Na de treurnis waar ik me doorheen heb geslagen afgelopen zaterdag, had ik een paar uurtjes om bij te komen.
Toen ik weer een beetje bij de levenden was, vertrokken we met Steve en Gwen naar Big Flats, NY, naar…
Tagsylvania!

Tags is een evenementen complex waar veel bands optreden -ik hoorde dat Metallica daar zelfs heeft opgetreden- met binnen en buiten ruimte.
Een van de binnen vertrekken was omgetoverd tot spookhuis, waar een lange rij voor stond. Buiten was er een autosloperij gecreerd waar zombies rondwaarden en waar je met paint ball geweren op kon schieten. Maar daar hadden Gwen en ik niet zo’n zin in, want we zouden waarschijnlijk zelf ook beschoten worden door bepaalde individuen waarvan de namen beginnen met een S…
En dan was er de Psycho Swamp, een moeras waar het echt niet pluis is….

De Psycho Swamp lag een stukje verderop in een stukje bos.
We waren er de eersten maar de dame bij de ingang kon ons er nog niet inlaten want kennelijk was alles nog niet helemaal klaar. Terwijl zij wachtte op een seintje van de manager, werd de rij almaar langer en langer.
Ik stond een beetje voor me uit te kijken en vroeg me af of die mist die ineens zo dik op kwam zetten echt was of uit een machine kwam. Steve dacht dat het als machine mist rook maar het werd overal op het terrein zo mistig… en toen “BOEH!!!!”
Ik schrok me rot! Een medewerker met een doodshoofd masker maakte me aan het schrikken terwijl hij achter mij langs de Swamp inliep hahaha leuk hoor.

Na ruim twintig minuten konden we er eindelijk in. We werden in kleine groepjes met tussenpozen het moeras in gelaten en kregen een zaklamp mee.
Ik liep met Scott voorop en hield de zaklamp vast en Steve en Gwen liepen met ons mee.
Ik scheen snel om me heen in de hooop eventuele grappemakers te spotten voor ze ons aan het schrikken konden maken, wat niet vaak lukte.
We volgden het pad en gelukkig, er was nog niks te zien. Wat was het donker en stil, en wat een kronkelig paadje, zonder zaklamp zie je echt niks en toen… viel er een lijk aan een touw uit de boom, die recht voor onze neus bleef bungelen! Waaah!!! En zo werden we de hele route getrakteerd op de ene gruwel na de andere, een enge man met masker en cirkelzaag, zombies die ons naar de benen grepen, een vogelverschrikker die ineens achter ons aan rende, Gwen en ik hebben wat afgegild haha. Op een bepaald moment deed ik net of de zaklamp het niet meer deed hihi.
Hoorde ik Gwen achter me mopperen, “Great, our flashlight isn’t working!” En toen sprong er een zombie uit de bosjes vandaan aan Gwen’s kant waar ik voor het effect meteen de zaklamp weer op scheen hihi! Gwen gilde het uit! Scott en Steve wandelde er maar een beetje doorheen, ik heb ze allebei niet 1 keer zien of horen schrikken! Nou ja!
Het was ontzettend leuk maar wel kort, we waren na ongeveer een kwartier weer uit het moeras.

Na al dat gegil had Gwen wel trek gekregen in pizza en bier, dus reden we naar Corning waar we in een pizzeria wat pizza, een crab meat dip met chips en wat biertjes bestelden. Ze hadden ook Stella Artois bier waar ik er eentje van bestelde, heerlijk.
En daarna was het tijd om op huis aan te gaan.

Ik kijk al uit naar volgende week, we moeten nog wel beslissen naar welk Halloween feest we gaan maar de kostuums zijn in elk geval onderweg:-).

oktober 25, 2010 at 8:53 pm 8 reacties

Festival, schilderen, verjaardagen enzo en een ongeinspireerde titel ;-)

Het is alweer donderdag! En nou heb ik nog helemaal niets geschreven over het Apple Cheese festival waar we zondag heen zijn geweest.
Niet dat het nou zo heel spectaculair was hoor maar het is best een leuk festival.
Vorig jaar zijn we er nog geweest met mijn ouders. Toch wel vreemd om er nu zonder hen heen te gaan.

Na een hobbelige rit over kronkelige weggetjes kwamen we eindelijk aan bij het festival. Bij de ingang waar we toeganskaarten kochten zei Scott tegen de dame achter het loket dat ik dertien ben, want dan kostte het maar 2 dollar in plaats van 5, maar verrassend genoeg trapte ze er niet in.

Het festival is een grote markt met demonstraties van machines en gereedschappen van vroeger, een man die met een kettingzaag boomstronken verandert in beren, een kunst show (waar ik eigenlijk aan mee had willen doen maar waar ik te laat voor was met schilderij maken en inschrijven).
Er is ook een grote verscheidenheid aan koopwaar te vinden. Niet alleen maar appels en kaas maar ook maple siroop en honing, wijn waar je alles kan proeven, dipsauzen waar je ook uitgebreid kan staan ‘proeven’, arts & crafts en live muziek. Er zijn altijd interessante dingen te vinden.


Bandje
Ik ga altijd gelijk dip sauzen proeven, ik koop ze nooit want ik vind ze altijd te duur en we gebruiken ook nooit dip sauzen. En uiteraard proef ik alle kaas.
Ik had ook expres nog niet geluncht.

Scott was een beetje mokkig. Want hij vond het allemaal maar een suffe bedoening maar ja, hij is altijd een beetje chagarijnig op festivalletjes, maakt niet uit of het leuk is of niet. Ik denk dan altijd, sja, dat komt ook omdat jij hier perse wilde wonen, dan wordt het ook niet bruizender dan dit.

Maar wat dan altijd heel erg helpt is als hij iets leuks vindt wat hij wil kopen. Gelukkig vonden we dat snel.
Namelijk bijzondere vogelhuisjes en voederhuisjes. De stijl is heel anders dan die je doorgaans ziet, en ook heel kleurrijk.
En toen ging hij helemaal los, hij kocht een feeder, en drie huisjes, en omdat de verkoper z’n ego zo gestreeld was, mochten we er nog een uitzoeken voor niks.

Ze zijn ook best heel leuk.

En toen was Scott weer in een gezellige stemming gelukkig. We vonden nog veel meer leuke dingen, onder andere mooie aardenwerken schalen die we kochten, cadeautjes voor de familie, en we hebben lekker gegeten. Kennelijk zijn we gek op aardenwerk want daar komen we altijd mee thuis van dit soort markten.

Dit schaaltje vond ik zo mooi en vooral de Nerikome (Japanse) techniek vind ik erg interessant. Ik wil ook ooit iets met aardewerk/klei gaan doen.

Toen was het maandag en heb ik de hele dag geschilderd en een wortel taart gemaakt voor Gwen’s verjaardags etentje bij de schoonouders.
Schoonzusje is 35 geworden!
Dinsdag heb ik wederom geschilderd waarvan hieronder een uitsnede. Dit portet heb ik inmiddels weer overgeschilderd met een ander zelf portret wat hopelijk beter gaat lijken.

en ’s avonds gingen we met Gwen, Steve en de kids naar Harper’s creek voor chicken wings, patat en gefrituurde broccoli. De gefrituurde broccoli was het enige wat ze aan groente hadden en zelfs dat was flink gepureerd en gemixt met kaas en zout. Ligt natuurlijk met jasje en al klaar in de vriezer. Die keuken heeft nog nooit verse groente gezien. Bleh.
Ondanks dat we ook de enigen waren in het Ă©tablissement was het best gezellig. Ik had voor Gwen een giftbag met leuks erin en natuurlijk een mooi blauw aardenwerken potje die we hadden gekocht op het festival.


Penn State pannelappen (Penn State is haar football team natuurlijk)

Ook hadden we een doos bonbons voor haar omdat ze sinds een paar dagen officieel een stay at home mom is geworden en nu kan ze op de bank lekker soaps kijken en bonbons eten.(Scott’s standaard opmerking over iedereen die ervoor kiest om niets te doen)
Ze heeft namelijk jarenlang voor de rechtbank in Wellsboro gewerkt. Er was een reorganisatie gaande en al bleef haar baan bespaard, de veranderingen stonden haar zo tegen dat ze van de ene op de andere dag de brui eraan heeft gegeven. Maar echt het fijne wil ze er niet over kwijt jammer genoeg.
Ik vraag me wel af hoe ze het gaan redden want zij verdiende het leeuwendeel van het inkomen en had daarbij ziektenkosten verzekering voor haar en de kinderen. Enfin, nu kunnen we vaker wat leuks doen samen.

Op de terugweg gingen we langs de taxidermist, iemand die dode dieren opzet, om de beer die Scott ruim vier jaar geleden heeft geschoten, eens op te halen.
Die man had al een jaar geleden gebeld om weer eens te vragen wanneer hij de beer zou komen ophalen.
Dat werd dus eindelijk dinsdag avond. In een klein, net ingericht schuurtje hing onze beer. Zonder onderhelft. Maar dat was ook de bedoeling want alleen de bovenkant was nog te redden toendertijd dus had hij ook maar een halve opgezette beer besteld. Het was nog een kleintje ook.
Waar die komt te hangen weet ik nog niet, vast op de wc of de slaapkamer voor de gasten, die heet niet voor niets de “Black Bear Lodge”. 😉

Woensdag heb ik een klein beetje geschilderd en heb ik wat tijd gespendeerd aan kerst inkopen op het web.
Ik ben nu al bijna klaar met alle kerst inkopen! Ik ben toch wel benieuwd wie mijn naam heeft getrokken voor de kerst want niemand heeft nog aan Scott gevraagd wat ik wil hebben. “Maar het is pas october!” Dat weet ik ook wel maar voor mij is het AL october. Ik hoop maar dat die persoon weet dat ik een wish list heb op amazon anders krijg ik weer allerlei dingen die ik niet nodig heb.

Woensdagavond was het tijd voor een diner met de dames in de familie. Helaas gingen we naar de Olive garden.
Ik had voorgesteld om naar Ichiban, een Japans restaurant, te gaan. De meesten van ons, waaronder een jarige job-de vriendin van schoonzus en mij, wilden daar wel graag heen maar schoonmoeder wilde niet en ging niet mee als we niet naar de Olive garden zouden gaan.
Ik zou dan hebben gezegd, dan blijf je lekker thuis maar schoonzus die het regelde, heeft er niet de ruggegraat voor dus zodoende werd het de Olive garden.
Het kostte me veel tijd om iets uit te zoeken wat ik lekker zou vinden, gelukkig hadden we die tijd want de wachttijd was dertig minuten. Het was er gewoon stampvol. (Maar hier zegt dat echt niets over de kwaliteit van het eten.) Ik koos short ribs, want er zaten verse bonen bij. En risotto maar die was ontzettend zout. Het vlees was gelukkig wel mals en de bonen waren natuurlijk niet echt vers maar kwamen uit de vriezer.
Barbara was dus jarig en ik had voor haar ook een giftbag gemaakt. Zij is dol op Halloween dus zij krijgt met haar verjaardag altijd iets wat met Halloween te maken heeft. Bij ons supermarktje in het dorp verkopen ze pratende halloween pompoenen, dus ik had er een voor haar gekocht.
Ik had m al aangezet voor ik m in de tas had gedaan en toen ze m uitpakte begon dat ding gelijk te praten en de oogjes lichtten op hihi.
Hij viel helemaal in de smaak, alsof ie voor haar gemaakt was zei ze.
Dat werd onze centerpiece:

En nu ga ik de rest van de dag relaxen want
morgen wordt het een schoonmaak en taarten bak dag.
Een van Scott’s beste vrienden komt dit weekend bij ons logeren en ik moet twee taarten bakken voor de bruiloft van nichtje Angie.

oktober 7, 2010 at 10:15 am 4 reacties

Halloween party

Mensen, wat hebben we weer een lol gehad!
Net als vorig jaar was het weer geweldig gezellig in Harpers Creekside Tavern in English Center(rare naam voor een dorp maar zo heet het echt). En Mason Dixon, een van onze favoriete locale bands, speelde weer fantastisch.

Op een enkeling na was iedereen verkleed.
Er zat ook een loser in kkk kostuum.
july2009 006jackass
En alsof dat al niet disgusting genoeg was, won hij ook nog een prijs hiervoor. Waar zal dit toch over gaan?

Maar ik was niet van plan om er verder ook maar enige aandacht aan te schenken.
We hebben heerlijk gedanst, ik heb Scott nog nooit zo vaak op de dansvloer gekregen als gister! En we wonnen ook allebei een prijs voor onze kostuums. Scott won een tshirt en een pet, en ik een plastic halloween kralenketting van Bacardi. Is toch ook leuk he?
july2009 023small

Een oude klasgenoot van Scott, Dan, was er ook met zijn vrouw, Stacy. De laatse keer dat we ze zagen was vorig jaar, ook in deze bar op de Halloween party. Zij waren van plan om in de auto te slapen en hadden een airmatras geinstalleerd maar Scott haalde ze over om bij ons te overnachten, we hebben immers een mooie guest room. Dus ze reden met ons mee terug.

Dat was erg dapper van Dan, wetende dat Scott pro Obama is. Hij grapte, toen hij in de auto stapte, dat hij hoopt dat we ze niet zullen ontvoeren en brainwashen. Want Dan is doodsbang voor alle vreselijke dingen die Obama met dit land gaat doen. En Scott houdt wel van een discussie, dus de rit terug was erg interessant ;-). Stacy is nu een stuk milder geworden over Obama, terwijl zij vorig jaar nog een felle tegenstander was en Mccain koos “because after all, he’s a war hero”.

Maar het werd nog een gezellige nacht met een wijntje, kaasplankje, en toen de mannen het voor gezien hielden hebben Stacy en ik nog tot 7 uur ’s ochtends zitten praten over van alles. Het was zo gezellig!
Ik heb echt het gevoel dat ik er een nieuwe vriendin bij heb.
We spraken af om er in elk geval niet weer een jaar overheen te laten gaan om iets af te spreken.

Maar nu ga ik weer lekker hangen op de bank. We zijn nu een beetje katerig, dus vandaag doen we het rustig aan.

november 1, 2009 at 2:40 pm 9 reacties

HAPPY HALLOWEEN!


Voor Halloween hadden Scott en ik een paar dagen geleden bedacht dat we lekker gaan feesten in the Harper’s Creek Tavern, want rock cover band Mason Dixon speelt er vanavond!
Eigenlijk wilden we eerst naar de Cellblock maar we hebben ons bedacht omdat we er waarschijnlijk de oudste bezoekers zullen zijn. Plus, we vinden Mason Dixon een geweldige band.

Scott heeft nog een oud Barney Rubble kostuum en ik dacht wel dat ik tijd kon maken om een Betty Rubble kostuum in elkaar te zetten. Ik heb geen naaimachine en kan er, van wat ik me kan herinneren, ook niet goed mee overweg maar het kan met de hand toch best te doen zijn, had ik zo gedacht. Nou, eerlijk gezegd heb ik bijna zitten huilen van frustratie.

Afgelopen woensdag ging ik naar Surplus city om een mooi blauw furry stofje uit te zoeken. Maar ze hadden alleen een soort grijsachtig blauwe kleur en donker grijs, een beetje viezige kleuren wat weinig met Betty Rubble te maken had. Jammer. Toen heb ik maar een gewoon furry panter(of wat voor nepdier het ook is) printje uitgezocht en wat suede veters om het een en ander aan elkaar te rijgen.
Woensdag avond ben ik aan het jurkje begonnen en donderdag was ik zo gefrustreerd dat ik er bijna de brui aan had gegeven, ik had er al een halve dag aan gezeten en er kwam maar niets goeds uit. Wat een ellende, als je iets in je hoofd hebt en het lukt niet! Toen kon ik dus bijna wel janken.

Dus, toen maar lekker uit eten bij de Japanner in Williamsport, biertje erbij, en vrijdag middag lukte het opeens!

Gelukkig maar want ik had als alternatief gisterochtend bij de Dollar General een Morticia outfit gekocht voor kids in de grootste maat die ze haddenb. Maar bij thuiskomt bleek dat het toch echt net iets te klein was voor mij. Dat is het handige van mijn maat dat ik soms bij de kinderkleding kan shoppen, ik heb vorige week bijvoorbeeld een compleet nieuwe sport outfit gekocht, broek en hooded sweat bij de boys department en dat past perfect. Maar goed, soms lukt het dus niet.

Qua trick or treaters aan de deur is het bij ons altijd stil, want we zitten zo afgelegen. Gwen komt vanavond nog wel even langs met Jackson en Ellie maar it’s just not the same. We weten al hoelaat ze gaan komen en wat ze aan zullen hebben. Want we waren er net nog voor Jackson’s vijfde verjaardag met de familie.

Daar werd ons trouwens voorzichtig gevraagd of wij misschien volgend jaar een Halloween feest zouden willen organiseren bij ons thuis of in onze schuur, (en oh ja, of we dit jaar ook weer een Oud en Nieuw feest gaan geven want dat vonden ze zeer geslaagd).

Dat vind ik wel een goed idee! Al ben ik nog nooit naar een Halloween feest geweest.
Ongelooflijk he? Vanavond is mijn allereerste Halloween party!
En dit is mijn kostuum:

Halloween outfit

Met bijpassende schoenen en diadeem, moet alleen nog even een tasje maken.

Happy Halloween, everybody!

oktober 31, 2009 at 2:36 pm 3 reacties