Posts filed under ‘Integreren’

Begrafenis ,Yoga en het kerk leven.

Zo ga ik nooit naar de kerk en zo twee keer in een week!
Dinsdag was ik bij mijn eerste Amerikaanse begrafenis, van een verre maar wel een van de favoriete ooms van Scott, Oom Dick. Van hem had mijn vader nog een pompoen voor ons gekocht. Ik kende hem niet zo heel erg goed maar het was een innemende man die goed verhalen kon vertellen. Hij was een oud marinier dus je kan haast niet anders verwachten.

De viewing sloeg ik over want ik dacht niet dat ik daar goed tegen zou kunnen. Scott ging wel naar de viewing met zijn vader. Zijn vader is de laatste tijd zo snel uitgeput dat hij na de viewing geen puf meer zou hebben om de ceremonie en begrafenis uit te zitten. Dus na de viewing bracht Scott zijn vader naar huis en haalde mij op om de ceremonie bij te wonen.

Het vond plaats in een Lutheran church. Het is een klein kerkje met een jonge meid als dominee(of was ’t pastoor, priester of predikant). Ze zal niet ouder dan 22 zijn geweest. Ik vind het toch een beetje raar, ik weet niet veel van hoe het er in de kerk wereld aan toegaat maar als je als kerkganger met levens vragen zit, klop je toch niet zo snel aan bij iemand van 22, tenminste, dat zou ik niet doen.

We kwamen binnen bij het staartje van de viewing waar iedereen in een lange rij voorbij de kist schuivelden. Het leek of het halve dorp was uitgelopen. Na de viewing gingen de meesten weer naar huis en bleven veelal familieleden en vrienden over.

Er werd veel gebeden en geluisterd naar de domineetresse die haar teksten op automaat opzegde met veel versprekingen.
Dan gingen we weer zitten, dan weer staan. En ondertussen hadden Scott en ik de grootste moeite om steeds de juiste pagina in de bijbel te vinden.
Hoe iedereen steeds zo snel de juiste pagina voor zijn neus had is ons echt een raadsel.
Er moest ook veel gezongen worden.
Dat zingen ging natuurlijk voor geen meter want we kunnen allebei geen noot lezen. Dus je volgt maar wat en net als je denkt, Oh hier gaan we weer omhoog, dan is het net weer effe anders.
Gelukkig waren er ook leuke anekdotes van zijn dochter, kleindochter en zijn reflexologe.

Na de ceremonie reden we stapvoets naar de begraafplaats aan de andere kant van het dorp.
De begraafplaats was bedekt met sneeuw, de lucht was wit, er dwarrelde sneeuwvlokken en het was wind stil.

De kist werd onder een blauwe tent geplaatst en op de kist lag de Amerikaanse vlag.
Een vriend van hem zong heel mooi een lied, wat ze op vakantie vaak zongen. Ik weet niet hoe het heette maar het klonk erg mooi.
En toen hoorde ik achter mij dit:

Een jongen met een trompet speelde het bijna net zo mooi als in de video. Dit stukje herkennen jullie wel van de dodenherdenking waar dan nog een stuk achteraan komt…
Wat een apart gevoel is dat, als je daar staat op een heuvel op een besneeuwde begraafplaats.
Ik vond het erg mooi.

Waar ik wel steeds aan moet wennen is dat begraafplaatsen hier veel minder netjes worden bijgehouden en er staan geen hagen of hekken om de begraafplaatsen, tenminste, niet hier. De doden hebben hier geen privacy. Je zal het in die staat ook niet echt nodig hebben maar toch,
soms staan de grafstenen tot aan de rand van de weg! Nou, ik zou dat niet zo’n respectabele plek vinden….

Na de begrafenis reden we terug naar de kerk om te eten. Al tijdens de ceremonie rook het flink naar eten en aan de knorrende magen om mij heen te horen was het wel tijd voor een hapje.
We kregen scalloped potatoes, ham, mais, macaroni and cheese en gebak.
Ik raakte aan de praat met de reflexologe en haar zus, twee zeer uitbundige kleurrijke dames die mij erg delightful vonden (zij waren zelf ook het toonbeeld van delightful;-)), de broer van oom Dick had geen water maar vodka in zijn glas (dat we dat wel even wisten) Nancy, Dick’s vrouw die altijd de life of the party is, huilde en lachtte (van ingetogen huilen tot schaterlachen), Scott werd zoals gewoonlijk weer voor zijn broer aangezien (en andersom) en neef Eric goot per ongeluk een hele pot koffie over zijn broek (dat schijnt heel typisch te zijn voor hem).
Dat was mijn eerste begrafenis en bezoek aan deze kerk.

En gisteren, was ik weer in die kerk.
Mijn vriendin Ann, die van de honing extractor die ik uiteindelijk niet kon gebruiken omdat haar man hem smerig had weggezet, en we tijdens het schoonmaken de lak eraf spoten, geeft sinds kort Yoga lessen in diezelfde kerk.
Schoonzus Gwen ging ook mee want die moest de yoga mat die ik haar voor kerst heb gegeven nog steeds inwijden.
De klas bestaat voornamelijk uit oudere dames maar het is een leuke klas.
De moeder van een vriend van Scott was daar ook bij. Wij hadden elkaar al een lange tijd geleden moeten ontmoeten, zij had al veel over mij gehoord en ik ook al veel over haar, want zij zit ook in de kruiden en eetbare planten. En haar man bouwt snaar instrumenten. Leuk niet? We hebben afgesproken om als we terug zijn bij ze te komen eten.
Anne’s yoga klas was wel een beetje langzaam en niet zo uitdagend maar ach, het kan ook geen kwaad.
Met mijn mat lag ik trouwens precies op de plek waar neef Eric twee dagen eerder koffie had geknoeid.

Advertenties

januari 28, 2011 at 8:41 am 4 reacties

Uit het dal

Gisteren ben ik na, ik durf het bijna niet te zeggen, ELF (11) dagen weer de deur uitgeweest. Yep, elf dagen lang ben ik binnen gebleven.
Ik vraag me af of ik ooit eerder zolang niet buiten ben geweest maar ik denk dat dit echt het record is!
We hebben genoeg eten in huis en binnen is er genoeg te doen dus als ik niet hoef, dan ga ik ook niet.
Ik kan er eigenlijk wel om lachen maar misschien zou ik me er zorgen over moeten maken dat ik zolang thuis kan blijven…
Maar gisteren moest ik toch onverwacht het huis verlaten om bij schoonmoeder een kerst krans te maken.
Pfff moest ik weer he-le-maal een schone broek aantrekken en schoenen aan en deodorant opdoen.

Mijn schoonmoeder maakt rond deze tijd altijd zelf kerst kransen met decoraties. Steve zorgt voor de takken en elk jaar help ik haar een paar dagen met het kleiner knippen van de takjes en maak ik mijn eigen kerstkrans.
Het is best gezellig, ook al staan we dan in een steenkoude garage. De cd van Susan Boyle gaat op of de Mavericks, we praten over cadeaus die we hebben gekocht voor dees en geen en over de planning van kerst avond. En dan verkoopt ze de kransen op bestelling aan de bank, de kleine supermarkt in het dorp, vrienden en bekenden.
Maar ik was het dit jaar een beetje vergeten om te helpen en toen belde ze me gisteren om te vragen of ik nog een kerst krans wou komen maken.
Oei! Dus ben ik er maar snel naartoe gereden. Er waren nog weinig takken over en ze was al aan de laatste kransen bezig. Niet netjes van me.

Om de kransen te maken gebruikt ze deze wreath frame:

En dan zoek je steeds een mooi aantal takjes en bevestigt deze met ijzerdraad aan een spoel.
Ik was vergeten hoe het ook weer precies moest, ze moest me alles weer uitleggen, en dat terwijl ik het vorig jaar zonder hulp kon! Scary!!
Laat ik daar maar niet teveel bij stil staan hehe.

Ze zei nog dat het wel heel erg koud was in de garage en dat als ik wilde, ik mijn krans wel in de woonkamer kon maken. Maar ik vond het wel meevallen.
Tot ik op driekwart van de krans was en ik mijn handen niet meer voelde en mijn neus niet wilde stoppen met lopen.
Nou, maar snel afmaken dus, een mooie strik en drie ballen erop en klaar! En volgende keer maar een straalkacheltje meenemen.

Sid vond hem erg mooi, en opperde het idee om deze naar mijn moeder op te sturen. Dat is zeker een leuk idee, maar niet voor dit jaar want mijn moeder doet dit jaar niet aan kerst versieringen, begrijpelijk ook.

Voor het schilderen heb ik een goed boek gekocht, ‘A Painter’s Guide to Design and Composition” van Margot Schulzke, om te leren over compositie en tijdens het lezen ervan realiseer ik me des te meer dat ik nog heel veel moet leren. In alle dingen die ik tot nu toe heb gemaakt zie ik nu allerlei fouten. Eerst wist ik wel dat er wat fout zat maar nu zie ik ook beter wát er fout is.
UPS is net onze kerstkaarten komen brengen en ook al ziet het er leuk uit, ik zie nu allerlei dingen die ik de volgende keer echt anders zou doen. En wou, dat ik tijd had om snel iets veel beters te maken, maar ja, dat moet dan maar volgend jaar.

Er staan ook opdrachten in het boek en ik merk dat ik voor het uitvoeren van de eerste opdracht mijn bescheiden verzameling verf tubetjes aan zal moeten vullen. Bij Aswexpress.com vindt ik een mooie sale op alle artikelen en vindt er ook de verf met exotische namen als ‘Cerulean Blue’ en de moeilijk te vinden ‘Deep rose’ die ik aanschaf voor de eerste opdracht.
Meestal heb ik wel geluk met het vinden van coupon codes op het web, die ik bij het afrekenenen kan invullen voor een aardige korting.
Maar vandaag heb ik geen mazzel. Er zijn momenteel geen geldige codes te vinden, waarschijnlijk ook juist omdát ze zo’n grote sale hebben. Maar het blijft jammer dat ik voor mijn extra ‘inspanning’ voor het zoeken naar de codes niet beloond wordt;-).

Ik ben vandaag op internet aan het zoeken naar informatie en tijdelijke rentals in:
Phoenix en Tuscon in Arizona, Albequerque in New Mexico en Las Vegas in Nevada.
Want dit zijn zo ongeveer de plaatsen waar we aan denken voor deze winter EN voor de toekomst!;-)

En over een paar uur moet ik weer he-le-maal mijn haar doen en mijn ene spijkerbroek die me goed staat in de droger gooien want we gaan lekker uit eten in Williamsport vanavond!

december 8, 2010 at 12:55 pm 12 reacties

Leuke nieuwe aanwinst

Ik heb uiteindelijk, in overleg met schoonbroer, de two frame honing extractor besteld in plaats van de extra large ‘salade spinner’ op ebay.
We krijgen deze komende week een paar mooie zonnige dagen dus die moeten we benutten om de honing uit de kasten te halen en de kasten winterklaar te maken. Vriendin Ann gaf me een paar goede tips om de bijen in de winter beter te beschermen tegen storm en wind en beren.
We hebben al een hek van prikkeldraad om de kasten heen, maar voor de winter gaan we een muurtje van strobalen om de kasten plaatsen die kunnen fungeren als wind breaker. En tevens zullen we de kasten omwikkelen met plastic wrap zodat in het geval een beer er toch bij komt, en hij de kast in zijn geheel omgooit, de kisten onderling beter aan elkaar blijven zitten zodat de bijen toch nog een groot gedeelte warm kunnen houden. Mijn bijen maken namelijk uit zichzelf weinig propolis en zonder plastic zijn die kasten daardoor makkelijk uit elkaar te halen.
Hopelijk word de extractor snel geleverd en hebben we aan het eind van de week lekker veel honing.

We hebben er trouwens onverwachts een vakantie huisje bij!
Voor Scott’s bedrijf koopt hij land en mineraal rechten.. Gisteren was er een veiling van een stuk land in Jersey Shore en daar zat een cabin bij. We hadden het stuk land of de cabin zelf nog niet gezien want dat is ook niet belangrijk voor het bedrijf, het gaat om de ligging, de oppervlakten en de mineraal rechten.
Scott kon zelf niet bij de veiling aanwezig zijn en had de veiling meester voor hem laten bieden.
(Nou, eigenlijk, zou ik in Scott’s plaats gaan maar ik ben nog nooit naar een veiling geweest plus er zaten wat haken en ogen aan dus het was beter dat de veiling meester het deed deze keer)
’s Middags belde de veilingmeester op om Scott te felicteren met het nieuwe stuk land en de cabin en of we langs konden komen om de papieren te tekenen. Het kwam net goed uit voor ons dus we gingen er gelijk heen. Dat er een cabin bij zat was eigenlijk bijzaak maar we waren evengoed wel nieuwsgierig.

En we waren echt aangenaam verrast!
Super mooi gebied met enorm uitzicht, en een super leuke cabin die van top tot teen is ingericht! Je kan er zo intrekken.
Er hangen wel 8 hertenkoppen aan de muren (hm, gek dat dat voor mij tegenwoordig een pluspunt is), er staan tv’s, er zit een washer en dryer in en een schattig klein houtkacheltje en hout ligt ook al klaar. Ook is er een kano aanwezig (YES!) want je kan er dichtbij kanoen.
En mountainbiken en wandelen en er zijn ook winkels in de buurt.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


Leuke verrassing niet? Dat zelfs ik het leuk vind zegt trouwens nogal wat haha!
En natuurlijk is het ook leuk voor familie, vrienden en investeerders die er gebruik van zouden willen maken ;-)!

november 7, 2010 at 9:04 am 6 reacties

Bijen en tandarts

Gistermiddag heb ik de bijen geinspecteerd. Nou ja… niet beide kolonies maar alleen de grootste.
Om een kolonie te inspecteren kost mij best wat tijd, omdat de kisten waar de honingraten in zitten allemaal erg zwaar zijn. Ik kan dus niet een hele kist tillen. Voor even lukt het wel maar als ik die later weer terug wil zetten moet ik de bijen die op de rand van de onderliggende kist zitten wel de tijd gunnen om weg te komen. En dat voel je in je rug. Daarom haal ik alle frames er een voor een uit.
De bijen zien er goed uit, er zijn flink wat frames met larven en ook al veel met honing, dus dit wordt een goed honing jaar. Ik heb hier en daar al een beetje geproefd. Lekker!

Vanmorgen ben ik bij de tandarts geweest. Dit was de eerste behandeling bij deze tandarts en ik ging er niet echt ontspannen heen.
Ik heb namelijk al mijn hele leven dezelfde tandarts in Nederland.
En dat is een hele goede waar ik me altijd op mijn gemak voel.
Maar wanneer je emigreert komt er een moment dat je je tandarts in Nederland los moet laten en je in je nieuwe woonplaats een vervanger moet vinden.
En dat was dus vorige week na wat zeurende pijntjes in mijn kies.

Ik hoor van veel mensen hier dat de tandartsen praktijk waar zij heen gaan meer weg heeft van een beauty salon. Niet die van mij.
Die van mij is gewoon ouderwets donker, muf, met houten panelen tegen de muur, gecombineerd met geel-bruinige kleuren en bloem motieven.
Met gepersonaliseerde kantoor- en behandelkamers waar foto’s van de kinderen van de assistentes en de tandartsen je tegemoet lachen, met arts & crafts voor, op en achter de balie.
In de behandel kamer waar ik lag, hing er aan de muur een vrolijk blauw geknutseld bordje waar op staat: “I’m at the Walmart”.
De verdoving ging anders dan ik gewend ben. In Nederland kreeg ik een injectie maar hier kreeg ik een soort satestokje in mijn mond waar een vloeistof uit kwam die smaakte naar Pina Colada. En langzaam werd de rechterkant van mijn mond verdoofd.
En toen verliep de behandeling zeer vlot en binnen een half uur stond ik weer buiten.

Dus, “Find dentist”: ..check!

juni 28, 2010 at 1:22 pm 2 reacties

Tuinbroek, take two.

Ik vind het dus vreselijk om zo afgelegen te wonen en heb ook helemaal niets met het ‘country’ leven.
Ik dacht dan ook dat ik erg succesvol was in het behouden van mijn identiteit als vrouw-van-de-wereld-en-helemaal-niet-country.
Zelfs als bijna-professioneel edible wild plant instructrice had ik al een vlotte, moderne outfit in gedachten die goed samen zou gaan met baggerlaarzen.
Ik had het in gedachten.
Echter ondervond ik dat je met hurk werzaamheden in de tuin in een hippe spijkerbroek, no matter what, je omgeving ongewild tracteert op de vrouwelijke versie van de plumber’s crack, al dan niet gehuld in string.
Een van mijn bijnamen, gegeven door mijn echtgenoot, is dan ook :”Hey ass crack!”
Dan maar een extra lange tuniek? Kan, maar ik merk dat ik na het hurken steevast mijn broek moet optrekken. Dan gaat dat vlotte er al snel vanaf.
Dus, ik ga een tuinbroek kopen.

Mam, ik had nooit gedacht dat dit ooit nog zou gebeuren.
Weet je nog toen ik vijf was en je voor mij een tuinbroek had gekocht? En je mij die aan wou trekken voor school? En dat ik toen de hele buurt bij elkaar heb gekrijst omdat ik die perse NIET aanwilde? En dat ik die dan ook nooit heb aangehad?
En dat ik ook niet meer weet waarom ik dat ding zo afgrijselijk vond?
En nu ga ik er zelf een kopen en zal ik niet krijsen als ik hem aantrek.
Als ik er een vlotte riem omheen doe kan het nog wat worden.
In elk geval past het goed op bagger laarzen.

april 14, 2010 at 12:25 pm 15 reacties

Waarschuwing:Niet voor mensen die heel erg van levende konijnen houden en jagen vreselijk vinden.

Ik vind konijnen heel lief en schattig. Dat vind ik echt.
Maar ik vind ze ook heel erg lekker. Het vlees is heerlijk mals en heeft een specifieke smaak, een smaak die men hier ‘gamy’ noemt.
‘Gamy’ komt van ‘game’, wat het woord is voor dieren waar op gejaagd wordt en/of geschoten is. De jacht commissie heet ‘Game commission’.
Nou denk je als Nederlander natuurlijk:”Game is spel, dus het jagen op dieren wordt gezien als een spel”, maar zo is het niet. Game heeft een andere betekenis dan spel. Alleen weet ik niet waarom het ‘Game’ wordt genoemd.
Maar daar gaat het hier eigenlijk niet over.

Ik heb twee konijnen geslacht.
Hoe kwam dat zo? Nou,
ik was de vorige keer dus op zoek naar konijnenvlees en kon het nergens vinden. Ik wil het graag hebben omdat ik een sjiek kerst dineetje ga plannen.
Op kerstavond vieren we het zoals altijd, bij Scott’s ouders met een typisch ‘landelijk'(lees alledaags) menu, maar ik krijg mijn zin op de avond voor kerst. Dan haal ik effe wat uit de kast;-).

Buurman Gene, aan de overkant van ons veld, jaagt vaak op konijnen en heeft er ook een speciale hond voor. Een Beagle.
Ruim twee jaar geleden, in de winter, hing hij een plastic zak met een vers gevild konijn aan onze brievenbus, bij wijze van welkomst cadeau.
Hij was dan ook de eerste die ik belde om te vragen of hij wat ging schieten, maar ik kon hem maar niet te pakken krijgen. Ik vreesde dat hij met zijn vrouw op vakantie was voor de holidays en daarom moest ik op zoek naar andere mogelijkheden.
Na de Walmart toestand kreeg ik de buurman gelukkig eindelijk te pakken. Ze waren een paar dagen flink aan het shoppen geweest en daardoor niet bereikbaar.
Hij was inderdaad van plan om konijnen te schieten die week, als het koud genoeg werd.

Gene en zijn vrouw Dorothy zijn allebei niet de jongsten en ik wil ze beslist niet aan het werk zetten.
En omdat niemand anders hier op konijnen jaagt en Gene ooit te oud wordt om dit te blijven doen, zou ik er goed aan doen om het zelf te leren.
Leren jagen en leren villen.
Eerst maar villen, want als ik dat al niets vindt dan heeft jagen ook geen zin.

Dus, heb ik Gene gevraagd me te bellen zodra hij er twee had geschoten en dan zou ik hem helpen met villen. En donderdagmiddag belde Dorothy met het goede nieuws. Ik kleedde me warm aan en ging op weg, want het villen doen ze meestal niet in een lekkere warme keuken maar buiten of in een koele kelder.

Gene was al bezig het aanrecht in zijn kelder schoon te maken. Dorothy stak voor ons de houtkachel maar aan want het was toch wel erg fris. Zelf ging ze maar naar boven want ze houdt niet van dat bloederige gedoe.
Uit zijn tas haalde Gene twee konijnen. In geuren en kleuren vertelde hij over hoe hij ze geschoten had en van welke afstand. Hij had de magen er al uit gesneden in het veld.
Dat moet zo snel mogelijk gedaan worden anders blazen de magen op en komt er een stof vrij die het vlees verpest.
En dan begint het villen en schoonmaken. (NIET LEZEN ALS JE AL WEET DAT JE HIER NIET TEGEN KUNT)
Eerst maak je door de huid een snee over de middel en kun je min of meer de huid als een broek en een trui ‘uittrekken’. Bij de pootjes zit het erg vast en daar knip je de huid en botjes door met een tang. Dan snijd je het hoofdje los van de romp en Gene gooit het dan in de houtkachel.
Dan duw je de achterpootjes uit elkaar en snijdt je met een scherp mes het ‘kont’ botje door en haal je eventuele poep, niertjes en overgebleven ingewanden eruit. En dan snijd je de pootjes van de romp.
Daarna goed spoelen.
En dan ziet het er precies zo uit als hoe het bij de Albert Heijn in de koeling ligt. Of bij de slager.
Ik vind het niet leuk om te doen, zeker niet als het konijn nog een beetje warm is, maar toch vind ik het niet erg genoeg om het niet te doen. Ik weet dat ik meer van het gerecht zal genieten dan wanneer ik het vlees gekocht zou hebben bij een dure slager. Misschien heel raar maar zo voelt het toch.

Gene deed de stukken in een pan met koud water en zout. “Hier, neem de pan maar mee, die komen we later wel weer ophalen.”

En zo reed ik in de jeep van Scott’s ouders(want Scott was met onze auto weg), met Van Halen op de radio en een pan met stukken zelf geslacht konijnenvlees heuvel op en af naar huis.

Als dit trouwens geen integratie is weet ik het ook niet meer.

december 20, 2009 at 7:16 pm 5 reacties

HAPPY HALLOWEEN!


Voor Halloween hadden Scott en ik een paar dagen geleden bedacht dat we lekker gaan feesten in the Harper’s Creek Tavern, want rock cover band Mason Dixon speelt er vanavond!
Eigenlijk wilden we eerst naar de Cellblock maar we hebben ons bedacht omdat we er waarschijnlijk de oudste bezoekers zullen zijn. Plus, we vinden Mason Dixon een geweldige band.

Scott heeft nog een oud Barney Rubble kostuum en ik dacht wel dat ik tijd kon maken om een Betty Rubble kostuum in elkaar te zetten. Ik heb geen naaimachine en kan er, van wat ik me kan herinneren, ook niet goed mee overweg maar het kan met de hand toch best te doen zijn, had ik zo gedacht. Nou, eerlijk gezegd heb ik bijna zitten huilen van frustratie.

Afgelopen woensdag ging ik naar Surplus city om een mooi blauw furry stofje uit te zoeken. Maar ze hadden alleen een soort grijsachtig blauwe kleur en donker grijs, een beetje viezige kleuren wat weinig met Betty Rubble te maken had. Jammer. Toen heb ik maar een gewoon furry panter(of wat voor nepdier het ook is) printje uitgezocht en wat suede veters om het een en ander aan elkaar te rijgen.
Woensdag avond ben ik aan het jurkje begonnen en donderdag was ik zo gefrustreerd dat ik er bijna de brui aan had gegeven, ik had er al een halve dag aan gezeten en er kwam maar niets goeds uit. Wat een ellende, als je iets in je hoofd hebt en het lukt niet! Toen kon ik dus bijna wel janken.

Dus, toen maar lekker uit eten bij de Japanner in Williamsport, biertje erbij, en vrijdag middag lukte het opeens!

Gelukkig maar want ik had als alternatief gisterochtend bij de Dollar General een Morticia outfit gekocht voor kids in de grootste maat die ze haddenb. Maar bij thuiskomt bleek dat het toch echt net iets te klein was voor mij. Dat is het handige van mijn maat dat ik soms bij de kinderkleding kan shoppen, ik heb vorige week bijvoorbeeld een compleet nieuwe sport outfit gekocht, broek en hooded sweat bij de boys department en dat past perfect. Maar goed, soms lukt het dus niet.

Qua trick or treaters aan de deur is het bij ons altijd stil, want we zitten zo afgelegen. Gwen komt vanavond nog wel even langs met Jackson en Ellie maar it’s just not the same. We weten al hoelaat ze gaan komen en wat ze aan zullen hebben. Want we waren er net nog voor Jackson’s vijfde verjaardag met de familie.

Daar werd ons trouwens voorzichtig gevraagd of wij misschien volgend jaar een Halloween feest zouden willen organiseren bij ons thuis of in onze schuur, (en oh ja, of we dit jaar ook weer een Oud en Nieuw feest gaan geven want dat vonden ze zeer geslaagd).

Dat vind ik wel een goed idee! Al ben ik nog nooit naar een Halloween feest geweest.
Ongelooflijk he? Vanavond is mijn allereerste Halloween party!
En dit is mijn kostuum:

Halloween outfit

Met bijpassende schoenen en diadeem, moet alleen nog even een tasje maken.

Happy Halloween, everybody!

oktober 31, 2009 at 2:36 pm 3 reacties

Oudere berichten