Posts filed under ‘Jagen’

Uit het dal

Gisteren ben ik na, ik durf het bijna niet te zeggen, ELF (11) dagen weer de deur uitgeweest. Yep, elf dagen lang ben ik binnen gebleven.
Ik vraag me af of ik ooit eerder zolang niet buiten ben geweest maar ik denk dat dit echt het record is!
We hebben genoeg eten in huis en binnen is er genoeg te doen dus als ik niet hoef, dan ga ik ook niet.
Ik kan er eigenlijk wel om lachen maar misschien zou ik me er zorgen over moeten maken dat ik zolang thuis kan blijven…
Maar gisteren moest ik toch onverwacht het huis verlaten om bij schoonmoeder een kerst krans te maken.
Pfff moest ik weer he-le-maal een schone broek aantrekken en schoenen aan en deodorant opdoen.

Mijn schoonmoeder maakt rond deze tijd altijd zelf kerst kransen met decoraties. Steve zorgt voor de takken en elk jaar help ik haar een paar dagen met het kleiner knippen van de takjes en maak ik mijn eigen kerstkrans.
Het is best gezellig, ook al staan we dan in een steenkoude garage. De cd van Susan Boyle gaat op of de Mavericks, we praten over cadeaus die we hebben gekocht voor dees en geen en over de planning van kerst avond. En dan verkoopt ze de kransen op bestelling aan de bank, de kleine supermarkt in het dorp, vrienden en bekenden.
Maar ik was het dit jaar een beetje vergeten om te helpen en toen belde ze me gisteren om te vragen of ik nog een kerst krans wou komen maken.
Oei! Dus ben ik er maar snel naartoe gereden. Er waren nog weinig takken over en ze was al aan de laatste kransen bezig. Niet netjes van me.

Om de kransen te maken gebruikt ze deze wreath frame:

En dan zoek je steeds een mooi aantal takjes en bevestigt deze met ijzerdraad aan een spoel.
Ik was vergeten hoe het ook weer precies moest, ze moest me alles weer uitleggen, en dat terwijl ik het vorig jaar zonder hulp kon! Scary!!
Laat ik daar maar niet teveel bij stil staan hehe.

Ze zei nog dat het wel heel erg koud was in de garage en dat als ik wilde, ik mijn krans wel in de woonkamer kon maken. Maar ik vond het wel meevallen.
Tot ik op driekwart van de krans was en ik mijn handen niet meer voelde en mijn neus niet wilde stoppen met lopen.
Nou, maar snel afmaken dus, een mooie strik en drie ballen erop en klaar! En volgende keer maar een straalkacheltje meenemen.

Sid vond hem erg mooi, en opperde het idee om deze naar mijn moeder op te sturen. Dat is zeker een leuk idee, maar niet voor dit jaar want mijn moeder doet dit jaar niet aan kerst versieringen, begrijpelijk ook.

Voor het schilderen heb ik een goed boek gekocht, ‘A Painter’s Guide to Design and Composition” van Margot Schulzke, om te leren over compositie en tijdens het lezen ervan realiseer ik me des te meer dat ik nog heel veel moet leren. In alle dingen die ik tot nu toe heb gemaakt zie ik nu allerlei fouten. Eerst wist ik wel dat er wat fout zat maar nu zie ik ook beter wát er fout is.
UPS is net onze kerstkaarten komen brengen en ook al ziet het er leuk uit, ik zie nu allerlei dingen die ik de volgende keer echt anders zou doen. En wou, dat ik tijd had om snel iets veel beters te maken, maar ja, dat moet dan maar volgend jaar.

Er staan ook opdrachten in het boek en ik merk dat ik voor het uitvoeren van de eerste opdracht mijn bescheiden verzameling verf tubetjes aan zal moeten vullen. Bij Aswexpress.com vindt ik een mooie sale op alle artikelen en vindt er ook de verf met exotische namen als ‘Cerulean Blue’ en de moeilijk te vinden ‘Deep rose’ die ik aanschaf voor de eerste opdracht.
Meestal heb ik wel geluk met het vinden van coupon codes op het web, die ik bij het afrekenenen kan invullen voor een aardige korting.
Maar vandaag heb ik geen mazzel. Er zijn momenteel geen geldige codes te vinden, waarschijnlijk ook juist omdát ze zo’n grote sale hebben. Maar het blijft jammer dat ik voor mijn extra ‘inspanning’ voor het zoeken naar de codes niet beloond wordt;-).

Ik ben vandaag op internet aan het zoeken naar informatie en tijdelijke rentals in:
Phoenix en Tuscon in Arizona, Albequerque in New Mexico en Las Vegas in Nevada.
Want dit zijn zo ongeveer de plaatsen waar we aan denken voor deze winter EN voor de toekomst!;-)

En over een paar uur moet ik weer he-le-maal mijn haar doen en mijn ene spijkerbroek die me goed staat in de droger gooien want we gaan lekker uit eten in Williamsport vanavond!

Advertenties

december 8, 2010 at 12:55 pm 12 reacties

Waarschuwing:Niet voor mensen die heel erg van levende konijnen houden en jagen vreselijk vinden.

Ik vind konijnen heel lief en schattig. Dat vind ik echt.
Maar ik vind ze ook heel erg lekker. Het vlees is heerlijk mals en heeft een specifieke smaak, een smaak die men hier ‘gamy’ noemt.
‘Gamy’ komt van ‘game’, wat het woord is voor dieren waar op gejaagd wordt en/of geschoten is. De jacht commissie heet ‘Game commission’.
Nou denk je als Nederlander natuurlijk:”Game is spel, dus het jagen op dieren wordt gezien als een spel”, maar zo is het niet. Game heeft een andere betekenis dan spel. Alleen weet ik niet waarom het ‘Game’ wordt genoemd.
Maar daar gaat het hier eigenlijk niet over.

Ik heb twee konijnen geslacht.
Hoe kwam dat zo? Nou,
ik was de vorige keer dus op zoek naar konijnenvlees en kon het nergens vinden. Ik wil het graag hebben omdat ik een sjiek kerst dineetje ga plannen.
Op kerstavond vieren we het zoals altijd, bij Scott’s ouders met een typisch ‘landelijk'(lees alledaags) menu, maar ik krijg mijn zin op de avond voor kerst. Dan haal ik effe wat uit de kast;-).

Buurman Gene, aan de overkant van ons veld, jaagt vaak op konijnen en heeft er ook een speciale hond voor. Een Beagle.
Ruim twee jaar geleden, in de winter, hing hij een plastic zak met een vers gevild konijn aan onze brievenbus, bij wijze van welkomst cadeau.
Hij was dan ook de eerste die ik belde om te vragen of hij wat ging schieten, maar ik kon hem maar niet te pakken krijgen. Ik vreesde dat hij met zijn vrouw op vakantie was voor de holidays en daarom moest ik op zoek naar andere mogelijkheden.
Na de Walmart toestand kreeg ik de buurman gelukkig eindelijk te pakken. Ze waren een paar dagen flink aan het shoppen geweest en daardoor niet bereikbaar.
Hij was inderdaad van plan om konijnen te schieten die week, als het koud genoeg werd.

Gene en zijn vrouw Dorothy zijn allebei niet de jongsten en ik wil ze beslist niet aan het werk zetten.
En omdat niemand anders hier op konijnen jaagt en Gene ooit te oud wordt om dit te blijven doen, zou ik er goed aan doen om het zelf te leren.
Leren jagen en leren villen.
Eerst maar villen, want als ik dat al niets vindt dan heeft jagen ook geen zin.

Dus, heb ik Gene gevraagd me te bellen zodra hij er twee had geschoten en dan zou ik hem helpen met villen. En donderdagmiddag belde Dorothy met het goede nieuws. Ik kleedde me warm aan en ging op weg, want het villen doen ze meestal niet in een lekkere warme keuken maar buiten of in een koele kelder.

Gene was al bezig het aanrecht in zijn kelder schoon te maken. Dorothy stak voor ons de houtkachel maar aan want het was toch wel erg fris. Zelf ging ze maar naar boven want ze houdt niet van dat bloederige gedoe.
Uit zijn tas haalde Gene twee konijnen. In geuren en kleuren vertelde hij over hoe hij ze geschoten had en van welke afstand. Hij had de magen er al uit gesneden in het veld.
Dat moet zo snel mogelijk gedaan worden anders blazen de magen op en komt er een stof vrij die het vlees verpest.
En dan begint het villen en schoonmaken. (NIET LEZEN ALS JE AL WEET DAT JE HIER NIET TEGEN KUNT)
Eerst maak je door de huid een snee over de middel en kun je min of meer de huid als een broek en een trui ‘uittrekken’. Bij de pootjes zit het erg vast en daar knip je de huid en botjes door met een tang. Dan snijd je het hoofdje los van de romp en Gene gooit het dan in de houtkachel.
Dan duw je de achterpootjes uit elkaar en snijdt je met een scherp mes het ‘kont’ botje door en haal je eventuele poep, niertjes en overgebleven ingewanden eruit. En dan snijd je de pootjes van de romp.
Daarna goed spoelen.
En dan ziet het er precies zo uit als hoe het bij de Albert Heijn in de koeling ligt. Of bij de slager.
Ik vind het niet leuk om te doen, zeker niet als het konijn nog een beetje warm is, maar toch vind ik het niet erg genoeg om het niet te doen. Ik weet dat ik meer van het gerecht zal genieten dan wanneer ik het vlees gekocht zou hebben bij een dure slager. Misschien heel raar maar zo voelt het toch.

Gene deed de stukken in een pan met koud water en zout. “Hier, neem de pan maar mee, die komen we later wel weer ophalen.”

En zo reed ik in de jeep van Scott’s ouders(want Scott was met onze auto weg), met Van Halen op de radio en een pan met stukken zelf geslacht konijnenvlees heuvel op en af naar huis.

Als dit trouwens geen integratie is weet ik het ook niet meer.

december 20, 2009 at 7:16 pm 5 reacties

Jachtseizoen

De nicht met de hightlights en haar man reden vanmorgen om vier uur op hun 4-wheelers allebei naar een treestand op ons terrein. Haar man nam het veld voor ons huis voor zijn rekening en zij ging heel stoer in haar eentje naar de bossen, achter ons huis. Het was nog pikkedonker en we konden haar uit ons slaapkamerraam precies volgen door het licht van haar 4-wheeler.
Daar ging ze, door de kreek, door de bossen, de heuvel op, het bos in.

Dapper hoor, ik ben nog steeds een bangepoeperd en ga echt niet in mijn eentje het bos in.
Ik heb een fluitje gekocht die ik om mijn nek hang als ik een kruidentocht maak en heb Scott op het hart gedrukt dat, als hij ooit mijn fluitje hoort, hij direct hulp in moet schakelen en mij met geweer en eerste hulp koffertje moet komen redden. Want je weet maar nooit met die beren en die herten met grote geweien en coyotes.
Scott moet daar altijd om lachen, “Ze doen ECHT niets! Ze zijn banger voor jou dan jij voor hen.”
Nou, ik vind het wel goed zo, ik neem geen risico. Twee jaar geleden is een vrouw door een beer aangevallen toen ze vogelvoer ging bijvullen, in haar tuin. En dat was in Pennsylvania. Dus.

Onze nicht en haar man waren niet de enigen die al zo vroeg op pad waren. We werden al vroeg gewekt door het geluid van auto’s, trucks en 4-wheelers die langs ons huis reden want het is vandaag een speciale dag. Vandaag is namelijk het jachtseizoen op herten geopend.
Het was vanmorgen net of we in de stad woonden, zo druk was het hier.
Daarbij scheen het licht van de koplampen onze slaapkamer binnen. In gedachten zie ik mezelf volgend jaar al gordijnen ophangen speciaal voor deze dag.
Ik dacht eigenlijk dat het jacht seizoen al begonnen was, maar die schoten die ik de afgelopen dagen heb gehoord was kennelijk het ‘warmschieten’ van de buren. Je moet natuurlijk zorgen dat de scope op je geweer goed afgesteld staat en checken of de trekker gesmeerd moet worden. Ofzo.
Door al dat verkeer vanmorgen, zou je denken dat die herten wel in de gaten hebben dat er iets aan de hand is vandaag.

Er wordt niet alleen door de locals gejaagd, er komen ook veel mensen uit de stad om hier te jagen, die zijn lid van een jachtclub en gaan hier dan een paar dagen bivakkeren. Of ze hebben hier familie wonen die een mooi stuk grond hebben voor de jacht. Je ziet rond deze tijd ook veel nummerborden uit NY.
En het straatbeeld wordt weer bepaald door camo met knal oranje. Beiden niet mijn kleuren ;-).

Het stikt hier van de jachtclubs, allemaal met een clubhuis en een groot stuk land eromheen. Sommige zijn een beetje stoffig zoals die waar wij lid van zijn,

Dit is ons clubhuis, het ziet er van de buitenkant best okay uit maar het interieur is een beetje deprimerend.

Maar er zijn ook wat luxere jachtclubs, waar bijvoorbeeld alleen dokters en advocaten lid van mogen worden. Zo’n clubhuis en jacht terrein deel je dan met andere families of branchegenoten.
Een vriend van Scott die bank directeur is wil Scott graag lid maken van zijn club, die toevallig precies grenst aan onze ‘tuin’. Ik heb gehoord dat dat clubhuis redelijk modern is, dus ik ben wel een voorstander:-).
Het kost alleen wel wat om lid te worden van deze club, zo’n driehonderd dollar per jaar. Daar moeten we dus nog even over nadenken want zovaak zullen we er waarschijnlijk geen gebruik van maken.

Ome Bill is ook aan het jagen op ons veld vandaag, die kwam wat later aangereden en zit in zijn boomhutje met een thermoskan met koffie en bier. Het is nog maar elf uur ’s ochtends en ik heb toch al veel schoten gehoord.
Scott doet niet mee dit jaar want die is te druk met de zaak en moet weer een paar dagen op zakenreis. Maar dat vindt hij niet erg, hij is niet zo’n fan van jagen.

Ben benieuwd of ze wat raken vandaag.

november 30, 2009 at 12:02 pm 4 reacties

Integratie

Nu ik hier een tijdje woon, bijna anderhalf jaar, zijn er veel dingen die mij in het begin opvielen of waar ik aan moest wennen maar die nu vrij normaal zijn geworden.

Bij het postkantoor in het dorp weet ik dat op slinkse wijze ondervraagd wordt. Postbode Joe wil immers alles weten zodat hij het hele dorp op de hoogte kan brengen. Daar moest ik eerst wel een beetje aan wennen maar nu gebruik ik die wetenschap en daardoor kan ik veilig aannemen dat iedereen in het dorp nu wel weet dat we geen kinderen willen en dat mijn kruidenstudie toch echt geen fluffy studie voor de lol is maar een beroepsopleiding.
Je hoeft ook echt niet ieders preciese adres te weten, je schrijft gewoon de voor en achternaam op en Joe zorgt dat het bij de juiste persoon terecht komt. Net als bij de kerstman.

Wanneer ik bij Sammy’s Holiday Market (een soort kleine camping supermarkt) iets ga halen, maak ik een paar minuten extra tijd voor een praatje. Want dat hoort nou eenmaal zo. Elke keer als ik daar kom, leer ik weer meer over tuinieren want de dames achter de kassa weten daar veel over.
Bij de eigenaar, tevens de slager, die achter in de winkel staat, kan ik altijd terecht voor vragen over etenswaren zoals ‘sause’en de kwalititeit van verschillende gedeeltes van een koe of van een eland. Als hij me aan ziet komen weet hij wat ik als eerste ga zeggen:”Sammy, I have question.”
Maar hij is ook erg nieuwsgierig en samen met postbode Joe brengt hij het hele dorp op de hoogte van alles wat iedereen doet. Maar Sammy heeft een beetje een mean streak, volgens de dorpelingen, dus het blijft oppassen geblazen. Je bent beter af met het delen van informatie bij postbode Joe.

Bij de Exxon slaat de pomp altijd af dus ik kan hem er niet gewoon maar inhangen en nonchalant met m’n handen in mn zakken een beetje rondkijken, wat ik graag doe, nee, ik moet de nozzle ingerdukt houden tot ie afslaat.
Bij de Kwikfill in Blossburg heb ik dat nooit maar de Exxon is gewoon zo vertrouwd.(en soms ook iets goedkoper.)

Onze loodgieter die ik altijd inhuur voor problemen met huurwoningen stuurt ons altijd de dag na de job een rekening(tikt en print hij ze uit in de auto??).
En op de envelop prijkt, zoals altijd, een full color adres sticker met groen/witte ruitjes en een schattig huisje, met de woorden: “As for me and my house, we will serve the Lord. Joshua 24:15”

Sommige mensen lopen gewapend rond, zoals een dame die haar land te koop had gezet en ons rondleidde door het bos. In haar achterzak had ze een klein pistool. Tja als vrouw alleen en dan met die beren overal, kan je maar beter voorbereid zijn.

Ik kijk ook niet meer op van herten, beren en andere critters die je soms praktisch voor de voeten lopen.
En dat je soms als je thuis komt ineens een doos eieren in de hal vint, die daar is neergeleged door familieleden met kippen, of een pot met Catnip van de buren.
Ruim twee jaar geleden hing er een vers geslacht konijn in een plastic tasje aan de brievenbus, ik heb bij onze konijn vrienden al op subtiele wijze aangegeven dat het best voor herhaling vatbaar is dus ik hoop dat er binnekort weer een zakje met konijn aan de brievenbus bungelt.(Ja, ik vind konijn heerlijk!)

Ik kijk er ook niet van op dat er ineens wegwerkers voor de deur staan die van mensen in het dorp hebben gehoord dat wij wel graag onze drive way geasfalteerd willen hebben. Dat was vandaag.
Deze wegwerkers waren aan het werk in het dorp maar het begon te regenen, en toen moesten ze stoppen, zijn zo van die regels. Alle teer was al verhit en moest gebruikt worden dus gingen ze snel op zoek bij omwonenden om te zien wie er asfalt kon gebruiken. Nou wij dus!

(deze foto heeft neefje Jackson genomen)
Dat werd nu dus ook ineens voor een prikkie gedaan, fantastisch hoor!

Vier jaar geleden had Scott een beer geschoten en hij had deze afgeleverd bij een taxidermologist (is eigenlijk: taxidermist maar ik maak er graag een interessanter klinkend woord van) om het bovenste gedeelte te laten opzetten. Hij had de helft al betaald en ik vond dat hij die man maar eens moest bellen om te vragen hoe het ermee staat. Maar Scott, verassend krenterig soms, zei dat hij liever niet belt want dat moet hij de tweede helft betalen en daar heeft hij geen zin in (en het gaat om $150). Nou ja! Laat je die man je beer opzetten en dan laat je niets meer van je horen. tsk tsk tsk.
Maar zojuist belde deze man dus op. Met excuses dat het zo lang heeft geduurd. Bleek dat de ogen van Scott zijn beer beschadigd waren en dat hij lang heeft moeten wachten op een beer met goede ogen zodat hij het af kon maken. Dat is eindelijk gelukt. Dus of Scott de beer binnekort wil komen ophalen. Hihi nou hij is nog niet thuis maar ik heb een leuk nieuwtje voor hem straks.
Kijk, ik ben niet de allergrootste fan van opgezet wild, maar ja, hier is het vrij normaal. Ik ben geen vegetarier dus ik kan er ook niet erg geschokt over doen.

In elk dorp of stadje kom ik nu altijd wel iemand tegen, we zwaaien of we kletsen wat, en het maakt me nu vaak zelfs niet meer uit of ik er goed gekleed bij loop of dat ik, toen ik van huis vertrok, vergat mijn rood-met-witte-stippen-rubberen-laarzen (die eigenlijk van mijn zusje zijn) te vervangen voor mijn stylish leren laarsjes met punt of sexy wedge sandals.

Dat vind ik nog het meest alarmerend eigenlijk. Dat ik me niet zo meer bekommer om hoe ik erbij loop. Ik moet ook echt nodig naar de kapper, dat is al bijna een jaar geleden.
Maar de enige zaak die wat uistraalt is de Aveda salon in Williamsport.
Maar.. daar liep ik vorig jaar binnen om informatie te vragen over bruidskapsels en groeps behandelingen voor make up. Ik was daar dus een tijdje. Afijn, ik ging weer weg, en stapte de keukenzaak ernaast binnen waar Scott aan het praten was met de verkoper (we waren vorig jaar bezig met renoveren EN de een bruiloft) en toen kwam ik erachter dat ik koek kruimels om mijn mond had zitten. En niet zo’n beetje ook! Voor ik de salon binnenstapte had ik wat gingersnaps gegeten en met die kruimels om mijn mond kwam ik dus die salon binnen. Zat ik daar dus ruim vijf minuten,(vind ik wel lang met koekkruimels) en ze hebben niet eens de moeite genomen om me daar op te wijzen. En ik had me toch echt stijlvol gekleed en zelfs de ruberen laarzen thuis gelaten.
Misschien een beetje raar maar dat weerhoud me er toch wel een beetje van om daar m’n haar te laten doen.

Hoe moeilijk kan het trouwens zijn om zelf een pony in m’n haar te knippen en bij te punten? Als het mislukt zet ik gewoon mijn Gander Mountain pet op die ik heb gekregen bij de Morris Gun Bash waar ik dit jaar helaas geen geweer gewonnen heb.

juli 29, 2009 at 7:57 pm 11 reacties

Familie bezoek!

Woensdag avond arriveerden mijn oom Johnny en zijn kersverse vrouw Marie-Jose uit Nederland. En ze brachten nog mooi weer mee ook! Na weken van baggerweer, brak ineens de zon door en hebben we vervolgens drie dagen achtereen op het dek ontbeten.
Johnny en Marie-Jose zijn pas getrouwd en omdat hun boerderijen vlak bij elkaar liggen hebben ze besloten elk op hun eigen plek te blijven wonen. Mijn oom heeft koeien, Marie-Jose heeft schapen maar heeft ook een baan buiten de boerderij.

Ze hadden een RV gehuurd en waren vanaf New York vertrokken voor een tiendaagse honeymoon door de States, waarvan ze twee of drie dagen bij ons zouden verblijven,en wij waren hun eerste stop. Ze waren wel heel erg moe toen ze aankwamen en Marie-Jose merkte pas in de ochtend dat ik de avond ervoor een chocolaatje op haar kussen had gelegd, die zat lekker aan haar wang gekleefd!Hihi. Gelukkig wat het chocolaatje verpakt.

We hadden helemaal niets geplanned want ze hadden liever geen vast schema. Maar toch was de tijd die ze hier waren goed gevuld. Met simpele maar toch leuke plaatselijke en ‘outdoorsy’ dingen.
Zoals een wandeling langs de kreek in onze enorme tuin, mij helpen met het succesvol opsplitsen van mijn bijen kolonie, iets wat Marie-Jose erg leuk vond.
(Ja ja, hoera, ik heb nu twee kolonies!)
We hebben ook paardebloem wortels uitgegraven om thee van te maken, waar we alledrie lol mee hadden (Scott was aan het werk).

We kwamen er ook achter dat het niet perse zo is, dat grote bladeren grote wortels hebben.

We kregen ook een rondleiding op een dairy farm van vrienden van ons, wat voor mijn oom natuurlijk interessant is dus er werd flink wat informatie uitgewisseld over de prijs van melk, quota, koeien, aparatuur en dergelijke. En daarna zijn we natuurlijk uit eten gegaan bij restaurant Babb’s Creek in het dorpje Morris. Daar nemen we altijd iedereen mee naartoe onder andere vanwege de heerlijke steaks en voor de beleving van de algehele small-town-country-decent-redneck sfeer. Hier meer over Babb’s Creek.

en daarna naar het kroegje waar het altijd rustig is en wat meer lijkt op een grote huiskamer met bar en met een big screen tv.

De tweede dag zijn we naar de Grand Canyon geweest. Ja, die hebben wij hier in Pennsylvania ook! Het is erg mooi en je kan er lekker wandelen.

En wat lezen over roofvogels en dergelijke. Dat vindt Scott vooral heel leuk want hij leest altijd ALLES!

Maar ook vond hij het leuk om er te wandelen omdat hij telkens paddestoelen zag die hij fotografeerde om later thuis te identificeren.
Vlakbij de Grand Canyon bleek ook een uitkijk toren te zijn, die we met veelbelovende teksten op wegwijzers vonden. Je denkt dan natuurlijk dat het heel wat is maar dat is in dit geval niet zo. Je betaalt dan ook maar drie dollar om naar boven te kunnen. Het is helemaal niet zo hoog en het uitzicht is ook niet erg indrukwekkend. Maarrr toch geinig om dat even te hebben meegepakt. Die toren ‘business’ op zich is al een atractie:

Na de Grand Canyon vertrokken we naar ons clubhuis op het jaag terrein the ‘Black Wolf’ waar een picnic was van vrienden en familie en waar we gelijk konden aanschuiven voor het avondeten. Het terrein om het clubhuis is gigantisch groot en je kan er ook goed dieren spotten.
Na het eten ging iedereen met de auto beren spotten. Wij ook maar wel via een andere route want als je met de meute meegaat is de kans klein dat je wat ziet.
Halverwege passeerden we de hele stoet in tegenovergestelde richting. Tante Joyce die daarbij zat had even tevoren net foto’s gemaakt van wat herten, die ze ons liet zien op haar digitale camera. Wel grappig, want even verderop zagen we diezelfde herten nog net een paadje ingaan. Maarjah, herten zijn er zat. Daar struikel je praktisch over.
Na wat rondrijden zag ik opeens in de verte iets erg zwarts langs de weg. Het bewoog eerst niet maar het was te zwart om iets anders dan een beer te zijn. We reden erop af en ja hoor! Een zwarte beer! Niet een hele grote, maar toch!
Ik weet niet waarom ik geen foto heb gemaakt maar Marie-Jose was er in elk geval wel bij met haar camera, waardoor ze bij terugkomst op het clubhuis dan ook ook flink de sier heeft gemaakt met het bewijs:-).

Zaterdag ochtend besloten we op ons erf kleiduiven te schieten, waar Steve, Gwen en de kinderen ook gezellig bij kwamen zitten.

Toen was er toevallig ook nog eens een car show in Liberty met oldtimers, trucks en tractors wat we allemaal wel leuk vonden.


Ook de farmer’s market was er met de gebruikelijke vier stands. (worden het er ooit meer?)
Maar dat bleek voldoende want er stond een dame die mij wel aan konijnenvlees kan helpen en Marie-Jose kocht een zeepje en lotion gemaakt van geitenmelk. Heerlijk spul!

En toen gingen Johnny en Marie-Jose weer verder.

En toen namen ze ook het mooie weer weer mee want een paar uur na hun vertrek regende het flink.
En in September komen mijn ouders:-)!

juli 13, 2009 at 8:28 am 4 reacties

Deer oh deer


Het beren jacht seizoen is voorbij en gister was de grote dag voor de meeste mensen hier: de eerste dag van het herten jacht seizoen.
De eerste dag gaat vrijwel iedereen jagen. Je ziet mannen en vrouwen in camouflage kleding en met fel oranje vest en oranje pet in supermarkten op zoek naar een snelle lunch of in de plaatselijke lunchroom om even te eten en op te warmen
Vanuit mijn studeerkamer zag ik auto’s en jeeps met jagers voorbij rijden, soms zij aan zij in de achterbak. Soms ook maar met z’n tweeen of drieen.

In de omgeving stonden aan de rand van staats jachtterreinen enkele jeeps en trucks geparkeerd.
Scott was gister al om vier uur ’s ochtends op jacht achter ons huis met een paar powerbars, toiletpapier en een peejug, verrekijker, walkie talkie, geweer, zitkussen en meer van die stoere jagersdingen. Ome Bill was ook aan het jagen op ons land maar dan aan de andere kant van ons huis en om een uur of zeven ’s avonds was het raak voor ome Bill. Het was toen zo donker dat ze met een paar man op zoek moesten naar het dier wat kennelijk nog een tijdje heeft rondgezwalkt voor het dood neer viel.
Wel merkwaardig dat ondanks dat er zoveel herten zijn, bijna niemand een heeft geraakt tot nu toe.
Scott zag gister wel een grote moeder beer met vier kleintjes op zoek naar eten. Uiteraard rook ze Scott en ze keek een tijdje nieuwsgierig rond maar kon hem niet zien (hij zat hoog in een boom) en die kleintjes zaten op hun kont in de sneeuw geduldig te wachten tot ze weer verder konden. Geen foto helaas.
Vandaag is Scott weer op pad, met kogels die ik gister tijdens het boodschappen doen heb gehaald. Je kan ze hier gewoon bij de Walmart kopen en ze worden zo ‘bliep’ gescanned door ’t kassameisje.
Gekkehuis. Maar ik doe wel mee volgend jaar!

december 2, 2008 at 12:37 pm 14 reacties

Geweer les van tante Joyce


Mijn Marlin geweer had nog geen telescoop dus heeft Scott er in de winkel, waar we het geweer twee weken na de loterij konden ophalen, een voor me op laten zetten. Uiteraard moest ik ‘m zelf nog goed instellen en wist ik niet hoe dat moest. Gelukkig was tante Joyce nog in de buurt en zoals eerder afgesproken reden we vanmiddag naar het terrein van de jacht vereniging waar Scott zijn vader lid van is.
Er moet altijd iemand bij zijn die lid is van de club dus was Scott z’n vader meegenomen. Helaas is die erg slecht ter been dus bleef hij in de auto zitten.

Om je telescoop goed te kunnen instellen kun je ’t best gebruik maken van een shooting bench zodat je goed zit, vervolgens het geweer goed tegen je schouder aan drukken en ondersteunen met stevige zandzakjes. De bedoeling is dat ’t geweer weinig tot niet beweegt op ’t moment dat je de trekker overhaalt en de terugslag. Dan bepaal je het punt waar je op wilt mikken, schiet je, en aan de hand van het resultaat kun je redelijk goed bepalen hoeveel je telescoop omlaag, omhoog, naar links of naar rechts moet. Een kind kan de was doen.
En wat een knallen hee! Ik was blij dat ik mn oordopjes in had.

Het duurde even voor we ‘m hadden ingesteld maar na een uurtje zaten we goed.
Toen ik na m’n laatste schot door m’n telescoop keek om te kijken naar het resultaat, zag ik op de schietschijf een zwart puntje, het kogelgat dus, veel hoger dan waar ik op gemikt had. Tante Joyce begreep er ook niks van en toen ik nog een keer keek zag ik dat het zwarte puntje naar beneden bewoog! Was het gewoon een vlieg hahaha. Het echte kogelgat was slechts 2 centimeter van ’t doel verwijderd.
Dat was weer een leuke middag! Nu nog een mooie tas en een draagband.
Men moet toch duidelijk zichtbaar zijn in de bossen dus misschien kan ik een vrolijk kleurig ontwerpje maken voor geweertassen…?

mei 28, 2008 at 6:24 pm 2 reacties

Oudere berichten