Posts filed under ‘Liberty’

Willie Nelson en nieuwe ontwikkelingen

Ik zou bijna vergeten te melden dat we eergisteren in ‘de grote stad’ naar een optreden zijn geweest van Willie Nelson.

Vooraf gingen we naar een Mexicaans restaurant waar we nog niet eerder waren geweest.
En het was denk ik tevens de laatste keer want het was een zware teleurstelling. Qua smaak, qua presentatie, qua aanbod.
Ze denken ook, als we er maar flink veel gesmolten kaas en tortilla chips overheen gooien is het wel goed. Door de dikke kaasdrek was het echt zoeken naar het eigenlijke, en inmiddels zompig geworden gerecht. En dan ook nog champignons uit blik gebruiken in plaats van verse, Jek!
Scott vond het helemaal teleurstellend omdat Mexicaans zijn lievelings eten is en hij ook precies weet hoe het zou moeten smaken.

Maar gelukkig maakte het concert van Willie Nelson alles goed, voor Scott dan.
Ik ben er niet zo’n fan van heb ik ondervonden. Hij schrijft mooie liedjes maar ik hoor diezelfde liedjes liever van andere artiesten.
Hij speelde alle nummers maar half en ook een beetje slordig, vond ik. Wel grappig was dat hij na twee of drie nummers telkens zijn bandana het publiek in gooide en nooit verder kwam dan de eerst rij hahaha.

De show kon me niet echt bekoren maar ik heb echt met verwondering de mensen in het publiek zitten observeren.
Het publiek was deze keer niet een kudde timide Pennsylvanianen maar een bonte verzameling van luidruchtige en redelijk beschonken Texanen met hoeden en geblondeerde vrouwen.
Nee, ze komen niet helemaal uit Texas om Willie Nelson in Williampsort te zien. Ze zijn hier naartoe verhuisd voor hun werk in de gasborings industrie.
Willie Nelson en Texas, die link had ik nog niet gelegd maar het werd me duidelijk toen er achter de band een enorme Texaanse vlag uitrolde.
And the crowd goes wild…

Met de komst van al die gasborings bedrijven en daarmee de komst van Texanen en Mexicanen, is er sprake van een ietwat frissere wind.
Zelfs hier in de muffe uithoeken waar de tijd stil heeft gestaan, voelt het of de klok een seconde is verschoven.

Het groeiend aantal witte pickup trucks, mexicanen en cowboy hoeden dragende mannen bij de Walmart biedt hoop op een ruimer en interessanter aanbod op de groenteafdeling bij de Walmart (al zou het verdwijnen van de Walmart en de komst van meer en kleinere winkels en een Trader Joe’s en een Whole Foods pas echt een verbetering zijn natuurlijk, maar, baby steps)
De Texaanse vrouwen zien er super verzorgd uit en ik hoop dan ook vurig op een verbetering in het aanbod en locatie van kleding winkels, kapsalons, de komst van een nagelstudio en een betere sportschool.
Ik heb gehoord dat er in een naburig dorp een heuse YMCA gaat komen dit jaar, misschien is het maar een fabeltje maar ik hoop dat het waar is!

En met een beetje mazzel krijgen we misschien toch nog een echt Mexicaans restaurant!

augustus 7, 2010 at 8:59 pm 3 reacties

Waarschuwing:Niet voor mensen die heel erg van levende konijnen houden en jagen vreselijk vinden.

Ik vind konijnen heel lief en schattig. Dat vind ik echt.
Maar ik vind ze ook heel erg lekker. Het vlees is heerlijk mals en heeft een specifieke smaak, een smaak die men hier ‘gamy’ noemt.
‘Gamy’ komt van ‘game’, wat het woord is voor dieren waar op gejaagd wordt en/of geschoten is. De jacht commissie heet ‘Game commission’.
Nou denk je als Nederlander natuurlijk:”Game is spel, dus het jagen op dieren wordt gezien als een spel”, maar zo is het niet. Game heeft een andere betekenis dan spel. Alleen weet ik niet waarom het ‘Game’ wordt genoemd.
Maar daar gaat het hier eigenlijk niet over.

Ik heb twee konijnen geslacht.
Hoe kwam dat zo? Nou,
ik was de vorige keer dus op zoek naar konijnenvlees en kon het nergens vinden. Ik wil het graag hebben omdat ik een sjiek kerst dineetje ga plannen.
Op kerstavond vieren we het zoals altijd, bij Scott’s ouders met een typisch ‘landelijk'(lees alledaags) menu, maar ik krijg mijn zin op de avond voor kerst. Dan haal ik effe wat uit de kast;-).

Buurman Gene, aan de overkant van ons veld, jaagt vaak op konijnen en heeft er ook een speciale hond voor. Een Beagle.
Ruim twee jaar geleden, in de winter, hing hij een plastic zak met een vers gevild konijn aan onze brievenbus, bij wijze van welkomst cadeau.
Hij was dan ook de eerste die ik belde om te vragen of hij wat ging schieten, maar ik kon hem maar niet te pakken krijgen. Ik vreesde dat hij met zijn vrouw op vakantie was voor de holidays en daarom moest ik op zoek naar andere mogelijkheden.
Na de Walmart toestand kreeg ik de buurman gelukkig eindelijk te pakken. Ze waren een paar dagen flink aan het shoppen geweest en daardoor niet bereikbaar.
Hij was inderdaad van plan om konijnen te schieten die week, als het koud genoeg werd.

Gene en zijn vrouw Dorothy zijn allebei niet de jongsten en ik wil ze beslist niet aan het werk zetten.
En omdat niemand anders hier op konijnen jaagt en Gene ooit te oud wordt om dit te blijven doen, zou ik er goed aan doen om het zelf te leren.
Leren jagen en leren villen.
Eerst maar villen, want als ik dat al niets vindt dan heeft jagen ook geen zin.

Dus, heb ik Gene gevraagd me te bellen zodra hij er twee had geschoten en dan zou ik hem helpen met villen. En donderdagmiddag belde Dorothy met het goede nieuws. Ik kleedde me warm aan en ging op weg, want het villen doen ze meestal niet in een lekkere warme keuken maar buiten of in een koele kelder.

Gene was al bezig het aanrecht in zijn kelder schoon te maken. Dorothy stak voor ons de houtkachel maar aan want het was toch wel erg fris. Zelf ging ze maar naar boven want ze houdt niet van dat bloederige gedoe.
Uit zijn tas haalde Gene twee konijnen. In geuren en kleuren vertelde hij over hoe hij ze geschoten had en van welke afstand. Hij had de magen er al uit gesneden in het veld.
Dat moet zo snel mogelijk gedaan worden anders blazen de magen op en komt er een stof vrij die het vlees verpest.
En dan begint het villen en schoonmaken. (NIET LEZEN ALS JE AL WEET DAT JE HIER NIET TEGEN KUNT)
Eerst maak je door de huid een snee over de middel en kun je min of meer de huid als een broek en een trui ‘uittrekken’. Bij de pootjes zit het erg vast en daar knip je de huid en botjes door met een tang. Dan snijd je het hoofdje los van de romp en Gene gooit het dan in de houtkachel.
Dan duw je de achterpootjes uit elkaar en snijdt je met een scherp mes het ‘kont’ botje door en haal je eventuele poep, niertjes en overgebleven ingewanden eruit. En dan snijd je de pootjes van de romp.
Daarna goed spoelen.
En dan ziet het er precies zo uit als hoe het bij de Albert Heijn in de koeling ligt. Of bij de slager.
Ik vind het niet leuk om te doen, zeker niet als het konijn nog een beetje warm is, maar toch vind ik het niet erg genoeg om het niet te doen. Ik weet dat ik meer van het gerecht zal genieten dan wanneer ik het vlees gekocht zou hebben bij een dure slager. Misschien heel raar maar zo voelt het toch.

Gene deed de stukken in een pan met koud water en zout. “Hier, neem de pan maar mee, die komen we later wel weer ophalen.”

En zo reed ik in de jeep van Scott’s ouders(want Scott was met onze auto weg), met Van Halen op de radio en een pan met stukken zelf geslacht konijnenvlees heuvel op en af naar huis.

Als dit trouwens geen integratie is weet ik het ook niet meer.

december 20, 2009 at 7:16 pm 5 reacties

Nog een Hollandse op Octoberfest in Roaring Branch!?

Zo, ik ben weer een beetje bijgekomen met paardebloemenwortel thee, een kop Ashwaganda, een capsule gevuld met composition powder en een paar zelfgemaakte lempers op oma’s wijze.(Lempers maak ik een beetje zoals hier maar dan heel makkelijk met kant en klare vulling van cooked, shredded and dried pork. Yum!)

Vriend Mark had het al maanden over Octoberfest bij de Wheel Inn, ondertussen mijn favoriete lokale restaurant. Hij moet het festijn natuurlijk promoten omdat hij in het bestuur zit. Maar hij was er vooral enthousiast over omdat hij een achtentwintig koppige duitse Octoberfest muziek groep had geregeld. Een groep muziekale lederhosen fanatiekelingen uit Shippensburg. Sjemig, soms sta je er gewoon van te kijken wat mensen allemaal wel niet doen in rural areas he, he?

De tickets waren wel wat prijzig maar voor vertier ‘next door’ hebben we graag wat over.
We hadden er vooral ook zin in omdat we leuke herinneringen hebben aan het thema ‘Octoberfest’.
Twee jaar geleden toen we in Tokyo woonden hebben we twee keer ‘Germanfest’ meegemaakt. Zoooo gezellig:-)!

Scott dacht ergens opgevangen te hebben dat het pas om zeven uur ’s avonds begon. Om vijf uur las ik op de tickets dat het al om drie uur begonnen was! Scott had net iets in zijn oog gekregen en kon amper zien, daarbij kregen we beiden ineens een allergische niesbui/loopneus aanval, en zo reden we halsoverkop, snotterend en tranend naar de Wheel inn. Halverwege de rit trok het gelukkig weer weg, heel eigenaardig toch… Ook Scott’s oog deed gelukkig geen pijn meer.

Er waren weer vooral veel mensen die wij niet kennen. Net als de vorige meer met Independence day. Maar gelukkig was er een handjevol mensen die we wel goed kennen dus daar installeerden we ons. Dat we laat waren was eigenlijk niet zo erg, zo hoefden we nergens in de rij te staan voor eten en bier. Het eten was heerlijk, sauerkraut, zoete bieten, braadworst, pork, en allemaal echt goed op smaak. De muziek was erg goed, voor zover ik dat natuurlijk kan beoordelen, maar het klonk in elk geval erg Duits. Alle muzikanten waren in lederhosen gestoken en met de band kwam ook een groep dames mee in mooie Duitse jurken gekleed die voornamelijk met elkaar dansten want ze kregen bijna niemand de dansvloer op.
Behalve toen ze de vogeltjes dans speelden, toen stond bijna iedereen daar te dansen! Ook raar he? Met de vogeltjes dans krijg je hier de mensen aan het dansen en daarna gaan ze weer stug zitten.
Ik zag een paar pogingen om een polonaise te beginnen maar halverwege naar onze tafel(wij zaten helemaal achterin) viel de rij al uit elkaar. Hier is een kort filmpje:

Nou had ik best wel mee willen dansen maar ik was de enige en zo’n held ben ik nou ook weer niet.
Echt tijd om te dansen was er overigens niet, het was super gezellig en we hebben wat afgelachen. Veelal om dingen die eigenlijk alleen grappig zijn als je erbij was, jammer he? Ook kwam Mark op het idee om mij een promofilmpje te laten maken voor het hout bedrijf waar hij voor werkt. Zijn baas vond het ook een goed idee. Lijkt me wel leuk om te doen, maar eerst maar eens kijken of ze er de komende dagen nog zo over denken. Moet ook kijken wat een mooie prijs is, niet? Ik had anders ook een mooi idee, om ter promotie van dat bedrijf een mooie kalender in elkaar te draaien met leuk geposeerde foto’s van twaalf houthakkende werknemers. Mark bijvoorbeeld, zou heel mooi, met ontbloot bovenlijf tegen een boom aan kunnen poseren, met zijn ene hand steunend op zijn bijl en met de andere het zweet van zijn voorhoofd vegend. Of zoiets.
Lijkt me harstikke leuk zo’n kalender! Iedereen vond het een top idee, behalve Mark en zijn baas. Flauw he?

Ik zit nu kennelijk ook in de Wheel Inn triathlon voor volgend jaar en ik moet roeien. Ik was me van geen kwaad bewust dat er uberhaupt een triathlon geplanned stond en ook niet dat ik mee ging doen. Nou hou ik wel van roeien maar kajakken is niet echt mijn stijl, ik hou meer van simpele houten roeibootjes met twee roeispanen.
Ik denk dat ik dat fantastische idee maar stilletjes ga vergeten.

En toen leerde ik de serveerster van de Wheel Inn ineens veel beter kennen. Joke noemen ze haar hier maar ze heet eigenlijk Johanna, en haar meisjes naam is Knecht en ze komt uit Dordrecht!
Toen ze elf was is ze hiernaartoe verhuisd met haar moeder en zussen. Haar hele Nederlandse familie zit hier! Nou jaaah! Is dat niet harstikke grappig? En wat nog interessanter is, is dat zij is getrouwd met iemand die dezelfde achternaam heeft als Scott! Er zijn drie takken met dezelfde achternaam in onze omgeving maar ze zijn alledrie geen familie, zeggen ze. Haar Nederlands is natuurlijk nog steeds goed want met haar familie praat zij Nederlands, maar wij hebben eigenlijk alleen maar in het Engels gepraat.
Dus, we wonen praktisch in hetzelfde gehucht, beiden uit Nederland en beiden met dezelfde achternaam!
Daar zakken toch je lederhosen van af niet?

september 13, 2009 at 3:41 pm 9 reacties

Auto dingen

Als je in de auto zit is het hier normaal om in het voorbijgaan naar elkaar te zwaaien. Niet op de snelweg maar wel op de backroads en in het dorp. Rijd je bijvoorbeeld bij de buren langs en je ziet de buurvrouw op haar grasmaaier, dan zwaai je even. Of als een auto je tegemoet komt, dan zwaai je ook even. Ongeacht of je weet wie het is of niet.
Iemand die niet terug zwaait is niet van ‘around here’.
Aangezien ik niet van around here ben word het me gelukkig vergeven dat ik niet altijd zwaai.

In het begin heb ik het zwaaien wel eens serieus willen toepassen maar omdat ik het niet gewend was en Scott merkte dat ik wat moeite met de timing had, ging hij mij les geven. (hihihi)
Er kwam nog heel veel bij kijken zeg!
Of ik zwaaide te vroeg, of veel te vroeg, of ik zwaaide te laat, of ik zwaaide veel te lang door, of ik zwaaide te uitbundig, of juist niet opvallend genoeg.
Toen ik de timing eenmaal een beetje onder de knie had, leerde ik dat ik er ook niet perse bij hoef te lachen van Scott. De meesten hebben toch getinte ruiten dus nors kijken is niet erg.
Gewoon een half handje op en een snelle grimas(als je er zin in hebt) is al voldoende. Alles met mate.
Ik heb het echt geoefend maar ik ben vaak te diep in gedachten om op te letten welke persoon er in de tegemoet komende auto zit. Daarom zwaai ik bijna nooit, tenzij het goede bekenden zijn wiens auto’s ik zo herken.

Waar ik nog steeds aan moet wennen is dat boodschappen doen altijd veel tijd kost.
De Walmart, bijvoorbeeld, is een echte tijdvreter en ik verkijk me er iedere keer weer op. Inclusief de rit ernaar toe en terug, kost mij een bezoek aan de Walmart al snel twee uur.
Ik ga er ook niet voor maar een paar kleine dingetjes naartoe, ik sla in voor een hele week of een paar weken, haal huishoudelijke items en struin altijd even door de kledingafdeling (wel tegen beter weten in, maar je weet maar nooit).
Het is erg handig dat je bij Walmart zoveel kunt vinden maar zodra ik daar binnenkom raak ik elk besef van tijd kwijt. Ik probeer alles echt zo snel mogelijk te doen maar dat lukt niet altijd.
Als ik bijvoorbeeld een mooi douche gordijn zoek voor de gasten badkamer en ik wil daar bijpassende gordijn panelen bij en die zijn er niet dan sta ik zo ruim twintig minuten met mezelf in discussie om een oplossing te vinden, want ik moet en zal slagen in de Walmart. Tijd om naar een ander dorp te gaan en daar te gaan zoeken heb ik er gewoonweg niet voor over.

Naar de mall ga ik nooit, want dat is nog veel verder weg en ik kan slecht tegen winkelen.
Vooral winkelen voor kleding is één groot tranendal met mij. Maar dat is weer een ander verhaal. (Ik wil eigenlijk heel graag opgegeven worden voor het programma “What not to wear” maar ik ben bang dat niemand hier in Liberty er de noodzaak van inziet).

Maar goed, als ik pech heb moet ik na de Walmart nog een paar stops maken en dingen regelen en zo zit ik voor mijn gevoel de hele dag in de auto.

Na de boodschappen stap ik lichtelijk misselijk van het geld uitgeven in de auto en dan is het altijd even zoeken naar een radiostation met rock of pop.

In Mansfield waar de Walmart zit, is het zo gevonden gelukkig maar naarmate ik Liberty nader, verdwijnen de goede zenders en wat overblijft zijn vier keuzes: country pop, God kanaal-daar heb je verschillende zenders van maar dat tel ik als een keuze, een pop zender en een soort radio Tien Gold maar dan erger, want deze zender draait op een dag misschien twintig verschillende nummers en blijft die herhalen. En dat blijft dan een hele week zo. (Dat weet ik nog van toen ik vorig jaar met Ed aan het huurhuis aan het werken was en dit was toen de enige zender binnen ons bereik.)
Soms zet ik ‘m op die pop zender maar het zal aan mij liggen of mijn leeftijd maar ik vind popmuziek van nu echt helemaal niets, het klinkt allemaal zo stom. Vind ik persoonlijk dan. Als ik het echt niet trek, zoals vandaag, zet ik hem op de country zender.
En nou heb ik het nummer “She Thinks My Tractor’s Sexy” van Kenny Chesney in mijn hoofd.
Is dit alleen bij ons nog steeds een hit?

(Bovenstaande clip is een remake gemaakt door een paar enthousiastelingen. Hier is de originele clip te vinden, als jullie dat tenminste leuk lijkt)

augustus 2, 2009 at 11:32 am 9 reacties

Integratie

Nu ik hier een tijdje woon, bijna anderhalf jaar, zijn er veel dingen die mij in het begin opvielen of waar ik aan moest wennen maar die nu vrij normaal zijn geworden.

Bij het postkantoor in het dorp weet ik dat op slinkse wijze ondervraagd wordt. Postbode Joe wil immers alles weten zodat hij het hele dorp op de hoogte kan brengen. Daar moest ik eerst wel een beetje aan wennen maar nu gebruik ik die wetenschap en daardoor kan ik veilig aannemen dat iedereen in het dorp nu wel weet dat we geen kinderen willen en dat mijn kruidenstudie toch echt geen fluffy studie voor de lol is maar een beroepsopleiding.
Je hoeft ook echt niet ieders preciese adres te weten, je schrijft gewoon de voor en achternaam op en Joe zorgt dat het bij de juiste persoon terecht komt. Net als bij de kerstman.

Wanneer ik bij Sammy’s Holiday Market (een soort kleine camping supermarkt) iets ga halen, maak ik een paar minuten extra tijd voor een praatje. Want dat hoort nou eenmaal zo. Elke keer als ik daar kom, leer ik weer meer over tuinieren want de dames achter de kassa weten daar veel over.
Bij de eigenaar, tevens de slager, die achter in de winkel staat, kan ik altijd terecht voor vragen over etenswaren zoals ‘sause’en de kwalititeit van verschillende gedeeltes van een koe of van een eland. Als hij me aan ziet komen weet hij wat ik als eerste ga zeggen:”Sammy, I have question.”
Maar hij is ook erg nieuwsgierig en samen met postbode Joe brengt hij het hele dorp op de hoogte van alles wat iedereen doet. Maar Sammy heeft een beetje een mean streak, volgens de dorpelingen, dus het blijft oppassen geblazen. Je bent beter af met het delen van informatie bij postbode Joe.

Bij de Exxon slaat de pomp altijd af dus ik kan hem er niet gewoon maar inhangen en nonchalant met m’n handen in mn zakken een beetje rondkijken, wat ik graag doe, nee, ik moet de nozzle ingerdukt houden tot ie afslaat.
Bij de Kwikfill in Blossburg heb ik dat nooit maar de Exxon is gewoon zo vertrouwd.(en soms ook iets goedkoper.)

Onze loodgieter die ik altijd inhuur voor problemen met huurwoningen stuurt ons altijd de dag na de job een rekening(tikt en print hij ze uit in de auto??).
En op de envelop prijkt, zoals altijd, een full color adres sticker met groen/witte ruitjes en een schattig huisje, met de woorden: “As for me and my house, we will serve the Lord. Joshua 24:15”

Sommige mensen lopen gewapend rond, zoals een dame die haar land te koop had gezet en ons rondleidde door het bos. In haar achterzak had ze een klein pistool. Tja als vrouw alleen en dan met die beren overal, kan je maar beter voorbereid zijn.

Ik kijk ook niet meer op van herten, beren en andere critters die je soms praktisch voor de voeten lopen.
En dat je soms als je thuis komt ineens een doos eieren in de hal vint, die daar is neergeleged door familieleden met kippen, of een pot met Catnip van de buren.
Ruim twee jaar geleden hing er een vers geslacht konijn in een plastic tasje aan de brievenbus, ik heb bij onze konijn vrienden al op subtiele wijze aangegeven dat het best voor herhaling vatbaar is dus ik hoop dat er binnekort weer een zakje met konijn aan de brievenbus bungelt.(Ja, ik vind konijn heerlijk!)

Ik kijk er ook niet van op dat er ineens wegwerkers voor de deur staan die van mensen in het dorp hebben gehoord dat wij wel graag onze drive way geasfalteerd willen hebben. Dat was vandaag.
Deze wegwerkers waren aan het werk in het dorp maar het begon te regenen, en toen moesten ze stoppen, zijn zo van die regels. Alle teer was al verhit en moest gebruikt worden dus gingen ze snel op zoek bij omwonenden om te zien wie er asfalt kon gebruiken. Nou wij dus!

(deze foto heeft neefje Jackson genomen)
Dat werd nu dus ook ineens voor een prikkie gedaan, fantastisch hoor!

Vier jaar geleden had Scott een beer geschoten en hij had deze afgeleverd bij een taxidermologist (is eigenlijk: taxidermist maar ik maak er graag een interessanter klinkend woord van) om het bovenste gedeelte te laten opzetten. Hij had de helft al betaald en ik vond dat hij die man maar eens moest bellen om te vragen hoe het ermee staat. Maar Scott, verassend krenterig soms, zei dat hij liever niet belt want dat moet hij de tweede helft betalen en daar heeft hij geen zin in (en het gaat om $150). Nou ja! Laat je die man je beer opzetten en dan laat je niets meer van je horen. tsk tsk tsk.
Maar zojuist belde deze man dus op. Met excuses dat het zo lang heeft geduurd. Bleek dat de ogen van Scott zijn beer beschadigd waren en dat hij lang heeft moeten wachten op een beer met goede ogen zodat hij het af kon maken. Dat is eindelijk gelukt. Dus of Scott de beer binnekort wil komen ophalen. Hihi nou hij is nog niet thuis maar ik heb een leuk nieuwtje voor hem straks.
Kijk, ik ben niet de allergrootste fan van opgezet wild, maar ja, hier is het vrij normaal. Ik ben geen vegetarier dus ik kan er ook niet erg geschokt over doen.

In elk dorp of stadje kom ik nu altijd wel iemand tegen, we zwaaien of we kletsen wat, en het maakt me nu vaak zelfs niet meer uit of ik er goed gekleed bij loop of dat ik, toen ik van huis vertrok, vergat mijn rood-met-witte-stippen-rubberen-laarzen (die eigenlijk van mijn zusje zijn) te vervangen voor mijn stylish leren laarsjes met punt of sexy wedge sandals.

Dat vind ik nog het meest alarmerend eigenlijk. Dat ik me niet zo meer bekommer om hoe ik erbij loop. Ik moet ook echt nodig naar de kapper, dat is al bijna een jaar geleden.
Maar de enige zaak die wat uistraalt is de Aveda salon in Williamsport.
Maar.. daar liep ik vorig jaar binnen om informatie te vragen over bruidskapsels en groeps behandelingen voor make up. Ik was daar dus een tijdje. Afijn, ik ging weer weg, en stapte de keukenzaak ernaast binnen waar Scott aan het praten was met de verkoper (we waren vorig jaar bezig met renoveren EN de een bruiloft) en toen kwam ik erachter dat ik koek kruimels om mijn mond had zitten. En niet zo’n beetje ook! Voor ik de salon binnenstapte had ik wat gingersnaps gegeten en met die kruimels om mijn mond kwam ik dus die salon binnen. Zat ik daar dus ruim vijf minuten,(vind ik wel lang met koekkruimels) en ze hebben niet eens de moeite genomen om me daar op te wijzen. En ik had me toch echt stijlvol gekleed en zelfs de ruberen laarzen thuis gelaten.
Misschien een beetje raar maar dat weerhoud me er toch wel een beetje van om daar m’n haar te laten doen.

Hoe moeilijk kan het trouwens zijn om zelf een pony in m’n haar te knippen en bij te punten? Als het mislukt zet ik gewoon mijn Gander Mountain pet op die ik heb gekregen bij de Morris Gun Bash waar ik dit jaar helaas geen geweer gewonnen heb.

juli 29, 2009 at 7:57 pm 11 reacties

Waarom wij hier wonen.

Het is een vraag die ons weleens gesteld wordt omdat hier overduidelijk compleet anders leven is dan waar ik vandaan kom.
We zeggen altijd maar dat ik uit Amsterdam kom, wat deels waar is want ik ben er geboren maar ik ben opgegroeid in Amstelveen.
Vroeger werd Amstelveen bestempeld als ‘kak’ dorp, nu misschien nog, maar dat heb ik zelf nooit zo ervaren. Maar saai was het wel.
Het grootste deel van mijn leven voor ik naar de VS verhuisde heeft zich qua werk, sociale kontakten en bandleven voornamelijk in Amsterdam afgespeeld.
Mensen denken daarom dat ik een stadse meid ben. Maar dat zetten we altijd gelijk recht want ik ben geen stadsmens.
Het wordt ook ons wel gevraagd omdat ik duidelijk niet zo niet gecharmeerd ben van ons dorp. Sterker nog, ik ben hier kicking en screaming heen gegaan.
En ik ben daar ook nog niet mee klaar.

Dus waarom wonen wij hier dan?

Scott had lang voor hij mij ontmoette hier een oud huis gekocht waar hij zou gaan wonen en wat hij op ging knappen als hij geen zin meer had in werken en reizen en terug wilde keren naar de plaats waar hij is opgegroeid. Hij heeft er na zijn schooltijd niet meer gewoond en heeft op veel verschillende plekken in de VS gewerkt, ook heeft hij in Amsterdam gewerkt, en daar leerden wij elkaar kennen. Na Amsterdam begon een project in Japan waar wij samen een half jaartje hebben gewoond.
Hierna wilde hij gaan settelen, in de plaats waar hij is opgegroeid dus.
Maar als dat huis de enige reden was waarom hij terug zou gaan dan hadden we hier nu niet gewoond.
Zijn familie woont hier ook, zijn broer en schoonzus met hun kinderen, zijn ouders, een paar ooms en tantes.
Maar als dat de enige reden was om terug te gaan, dan hadden we hier ook niet gewoond.

Er zijn twee redenen waarom we hier nu wonen.
Een belangrijke reden is dat Scott zijn vader al ruim tien jaar ernstig ziek is en hoogstwaarschijnlijk nooit meer zal genezen. Scott wil daar waar het kan graag helpen.
De andere belangrijke reden heeft te maken met Scott’s investerings bedrijf in de spannende wereld van gasboringen. Geografisch zitten wij precies op de juist plek en dat geeft Scott enorm veel voordelen. Wat hij doet zou hij niet vanuit een andere plek kunnen doen. Helaas.

Het is wel echt een probleem als je qua lokatie samen niet op een lijn zit. Dit dorp staat bij Scott wel op nummer 1 maar als alternatief, als Scott single was gebleven en zijn vader was niet ziek, dan had Scott gekozen voor een woestijn klimaat.
Scott heeft nooit echt een relatie gehad of samengewoond tot wij elkaar leerden kennen. Hij had ook niet verwacht dat hij terug zou keren met een vrouw, die ook nog eens totaal andere dingen wil in het leven.
Want als het aan mij lag, woonden we ergens op Hawai’i in een klein huisje met termieten, kakkerlakken en gekko’s (want dat hoort nou eenmaal zo) en werkte ik bij de 7 Eleven. Om mee te beginnen, bijvoorbeeld. Maar waarschijnlijk zou ik dan toch weer een kantoorbaan zoeken. En Scott zou dan misschien weer projectleider worden van een bouw bedrijf. Of zoiets, als hij dat weer zou willen doen tenminste.
Dan had ik voor de rest wel precies gedaan wat ik nu ook doe alleen zou ik dan ook op Hula dansen gaan. En plumerias kweken. En Aloe Vera. Dan was het altijd mooi weer en had ik leukere en meer verschillende soorten mensen om mij heen.
Maar ja, ik heb nu in elk geval Scott om mij heen, daar valt ook wat voor te zeggen natuurlijk ;-).

Omdat we hier ‘moesten’ wonen, wilde ik eigenlijk niet in dat oude huis wonen. De muizen hadden er vrij toegang, er was minstens een halve eeuw niets aan verbouwd, het was vochtig en tochtig en in de winter waaide de sneeuwvlokken door de slaapkamer. En dan had ik ook nog gezondheids klachten waardoor ik juist warm moest blijven. Het huis verkopen en dan iets anders kopen wat wel leefbaar was, vond Scott ook geen optie.
Het heeft me wat moeite gekost om hem over te halen om dan tenminste het huis te verbouwen. Hij had gedacht er een vijf jaren plan van te maken maar dat trok ik dus echt niet. Vorig jaar is het huis dan ook compleet verbouwd.
En we zijn er allebei erg blij mee:-).
Van de verbouwing zal ik deze winter nog een ‘before’ en ‘after’ filmpje maken.

Maar voor mijn gevoel zet ik wel mijn leven on hold. Qua activiteiten doe ik dat niet maar ik woon in een omgeving waar ik gevoelsmatig totaal niet op mijn plek ben.
Nou ben ik dat gevoel wel gewend want zo voelde ik me in Nederland ook al vaak. Dus een paar jaar meer maakt niet zo veel uit, als er maar wel verandering in komt.
Scott zegt dat er ook heus wel verandering in komt en dat alles goed gaat komen.
Voor mij is het elke dag weer een worsteling om de Blues tegen te gaan. Op zonnige dagen is het wel een stuk makkelijker en soms ben ik ook gewoon gelukkig.

Evenzogoed ziet Scott ook wel in dat het zo niet gaat. Niet alleen omdat ik niet op mijn plek ben maar ook hem bekruipt het gevoel wel eens dat hij het hier niet zo leuk vindt. Dat heeft voornamelijk te maken met het hoge gehalte aan zwaar gelovigen waar hij min of meer allergisch voor is. En dat komt weer door de bangmakerij van zijn religiueze ooms en tantes met hun gemekker over de duivel en de hel, toen hij nog klein was. Hier vragen mensen ook niet OF je gelooft, maar naar welke kerk je gaat. Hij kan er ook niet over uit hoeveel mensen er hier hun kinderen thuis lesgeven, vroeger was dat helemaal niet zo.
En ook hij mist het hebben van leuke vrienden in de buurt. Tsja.

Dus hebben we bedacht om in elk geval voor de wintermaanden ergens anders een huisje te zoeken.
Voor deze winter gaan we een plan opstellen om andere plaatsen te bezoeken en uit te vinden waar we het allebei naar onze zin zouden hebben.
Op de lijst staan tot nu toe:
Arizona, Hawai’i en New Mexico.

Wat het uiteindelijk gaat worden, tja, we zullen zien!

juli 14, 2009 at 10:28 am 14 reacties

Familie bezoek!

Woensdag avond arriveerden mijn oom Johnny en zijn kersverse vrouw Marie-Jose uit Nederland. En ze brachten nog mooi weer mee ook! Na weken van baggerweer, brak ineens de zon door en hebben we vervolgens drie dagen achtereen op het dek ontbeten.
Johnny en Marie-Jose zijn pas getrouwd en omdat hun boerderijen vlak bij elkaar liggen hebben ze besloten elk op hun eigen plek te blijven wonen. Mijn oom heeft koeien, Marie-Jose heeft schapen maar heeft ook een baan buiten de boerderij.

Ze hadden een RV gehuurd en waren vanaf New York vertrokken voor een tiendaagse honeymoon door de States, waarvan ze twee of drie dagen bij ons zouden verblijven,en wij waren hun eerste stop. Ze waren wel heel erg moe toen ze aankwamen en Marie-Jose merkte pas in de ochtend dat ik de avond ervoor een chocolaatje op haar kussen had gelegd, die zat lekker aan haar wang gekleefd!Hihi. Gelukkig wat het chocolaatje verpakt.

We hadden helemaal niets geplanned want ze hadden liever geen vast schema. Maar toch was de tijd die ze hier waren goed gevuld. Met simpele maar toch leuke plaatselijke en ‘outdoorsy’ dingen.
Zoals een wandeling langs de kreek in onze enorme tuin, mij helpen met het succesvol opsplitsen van mijn bijen kolonie, iets wat Marie-Jose erg leuk vond.
(Ja ja, hoera, ik heb nu twee kolonies!)
We hebben ook paardebloem wortels uitgegraven om thee van te maken, waar we alledrie lol mee hadden (Scott was aan het werk).

We kwamen er ook achter dat het niet perse zo is, dat grote bladeren grote wortels hebben.

We kregen ook een rondleiding op een dairy farm van vrienden van ons, wat voor mijn oom natuurlijk interessant is dus er werd flink wat informatie uitgewisseld over de prijs van melk, quota, koeien, aparatuur en dergelijke. En daarna zijn we natuurlijk uit eten gegaan bij restaurant Babb’s Creek in het dorpje Morris. Daar nemen we altijd iedereen mee naartoe onder andere vanwege de heerlijke steaks en voor de beleving van de algehele small-town-country-decent-redneck sfeer. Hier meer over Babb’s Creek.

en daarna naar het kroegje waar het altijd rustig is en wat meer lijkt op een grote huiskamer met bar en met een big screen tv.

De tweede dag zijn we naar de Grand Canyon geweest. Ja, die hebben wij hier in Pennsylvania ook! Het is erg mooi en je kan er lekker wandelen.

En wat lezen over roofvogels en dergelijke. Dat vindt Scott vooral heel leuk want hij leest altijd ALLES!

Maar ook vond hij het leuk om er te wandelen omdat hij telkens paddestoelen zag die hij fotografeerde om later thuis te identificeren.
Vlakbij de Grand Canyon bleek ook een uitkijk toren te zijn, die we met veelbelovende teksten op wegwijzers vonden. Je denkt dan natuurlijk dat het heel wat is maar dat is in dit geval niet zo. Je betaalt dan ook maar drie dollar om naar boven te kunnen. Het is helemaal niet zo hoog en het uitzicht is ook niet erg indrukwekkend. Maarrr toch geinig om dat even te hebben meegepakt. Die toren ‘business’ op zich is al een atractie:

Na de Grand Canyon vertrokken we naar ons clubhuis op het jaag terrein the ‘Black Wolf’ waar een picnic was van vrienden en familie en waar we gelijk konden aanschuiven voor het avondeten. Het terrein om het clubhuis is gigantisch groot en je kan er ook goed dieren spotten.
Na het eten ging iedereen met de auto beren spotten. Wij ook maar wel via een andere route want als je met de meute meegaat is de kans klein dat je wat ziet.
Halverwege passeerden we de hele stoet in tegenovergestelde richting. Tante Joyce die daarbij zat had even tevoren net foto’s gemaakt van wat herten, die ze ons liet zien op haar digitale camera. Wel grappig, want even verderop zagen we diezelfde herten nog net een paadje ingaan. Maarjah, herten zijn er zat. Daar struikel je praktisch over.
Na wat rondrijden zag ik opeens in de verte iets erg zwarts langs de weg. Het bewoog eerst niet maar het was te zwart om iets anders dan een beer te zijn. We reden erop af en ja hoor! Een zwarte beer! Niet een hele grote, maar toch!
Ik weet niet waarom ik geen foto heb gemaakt maar Marie-Jose was er in elk geval wel bij met haar camera, waardoor ze bij terugkomst op het clubhuis dan ook ook flink de sier heeft gemaakt met het bewijs:-).

Zaterdag ochtend besloten we op ons erf kleiduiven te schieten, waar Steve, Gwen en de kinderen ook gezellig bij kwamen zitten.

Toen was er toevallig ook nog eens een car show in Liberty met oldtimers, trucks en tractors wat we allemaal wel leuk vonden.


Ook de farmer’s market was er met de gebruikelijke vier stands. (worden het er ooit meer?)
Maar dat bleek voldoende want er stond een dame die mij wel aan konijnenvlees kan helpen en Marie-Jose kocht een zeepje en lotion gemaakt van geitenmelk. Heerlijk spul!

En toen gingen Johnny en Marie-Jose weer verder.

En toen namen ze ook het mooie weer weer mee want een paar uur na hun vertrek regende het flink.
En in September komen mijn ouders:-)!

juli 13, 2009 at 8:28 am 4 reacties

Oudere berichten