Posts filed under ‘Morris’

Familie bezoek!

Woensdag avond arriveerden mijn oom Johnny en zijn kersverse vrouw Marie-Jose uit Nederland. En ze brachten nog mooi weer mee ook! Na weken van baggerweer, brak ineens de zon door en hebben we vervolgens drie dagen achtereen op het dek ontbeten.
Johnny en Marie-Jose zijn pas getrouwd en omdat hun boerderijen vlak bij elkaar liggen hebben ze besloten elk op hun eigen plek te blijven wonen. Mijn oom heeft koeien, Marie-Jose heeft schapen maar heeft ook een baan buiten de boerderij.

Ze hadden een RV gehuurd en waren vanaf New York vertrokken voor een tiendaagse honeymoon door de States, waarvan ze twee of drie dagen bij ons zouden verblijven,en wij waren hun eerste stop. Ze waren wel heel erg moe toen ze aankwamen en Marie-Jose merkte pas in de ochtend dat ik de avond ervoor een chocolaatje op haar kussen had gelegd, die zat lekker aan haar wang gekleefd!Hihi. Gelukkig wat het chocolaatje verpakt.

We hadden helemaal niets geplanned want ze hadden liever geen vast schema. Maar toch was de tijd die ze hier waren goed gevuld. Met simpele maar toch leuke plaatselijke en ‘outdoorsy’ dingen.
Zoals een wandeling langs de kreek in onze enorme tuin, mij helpen met het succesvol opsplitsen van mijn bijen kolonie, iets wat Marie-Jose erg leuk vond.
(Ja ja, hoera, ik heb nu twee kolonies!)
We hebben ook paardebloem wortels uitgegraven om thee van te maken, waar we alledrie lol mee hadden (Scott was aan het werk).

We kwamen er ook achter dat het niet perse zo is, dat grote bladeren grote wortels hebben.

We kregen ook een rondleiding op een dairy farm van vrienden van ons, wat voor mijn oom natuurlijk interessant is dus er werd flink wat informatie uitgewisseld over de prijs van melk, quota, koeien, aparatuur en dergelijke. En daarna zijn we natuurlijk uit eten gegaan bij restaurant Babb’s Creek in het dorpje Morris. Daar nemen we altijd iedereen mee naartoe onder andere vanwege de heerlijke steaks en voor de beleving van de algehele small-town-country-decent-redneck sfeer. Hier meer over Babb’s Creek.

en daarna naar het kroegje waar het altijd rustig is en wat meer lijkt op een grote huiskamer met bar en met een big screen tv.

De tweede dag zijn we naar de Grand Canyon geweest. Ja, die hebben wij hier in Pennsylvania ook! Het is erg mooi en je kan er lekker wandelen.

En wat lezen over roofvogels en dergelijke. Dat vindt Scott vooral heel leuk want hij leest altijd ALLES!

Maar ook vond hij het leuk om er te wandelen omdat hij telkens paddestoelen zag die hij fotografeerde om later thuis te identificeren.
Vlakbij de Grand Canyon bleek ook een uitkijk toren te zijn, die we met veelbelovende teksten op wegwijzers vonden. Je denkt dan natuurlijk dat het heel wat is maar dat is in dit geval niet zo. Je betaalt dan ook maar drie dollar om naar boven te kunnen. Het is helemaal niet zo hoog en het uitzicht is ook niet erg indrukwekkend. Maarrr toch geinig om dat even te hebben meegepakt. Die toren ‘business’ op zich is al een atractie:

Na de Grand Canyon vertrokken we naar ons clubhuis op het jaag terrein the ‘Black Wolf’ waar een picnic was van vrienden en familie en waar we gelijk konden aanschuiven voor het avondeten. Het terrein om het clubhuis is gigantisch groot en je kan er ook goed dieren spotten.
Na het eten ging iedereen met de auto beren spotten. Wij ook maar wel via een andere route want als je met de meute meegaat is de kans klein dat je wat ziet.
Halverwege passeerden we de hele stoet in tegenovergestelde richting. Tante Joyce die daarbij zat had even tevoren net foto’s gemaakt van wat herten, die ze ons liet zien op haar digitale camera. Wel grappig, want even verderop zagen we diezelfde herten nog net een paadje ingaan. Maarjah, herten zijn er zat. Daar struikel je praktisch over.
Na wat rondrijden zag ik opeens in de verte iets erg zwarts langs de weg. Het bewoog eerst niet maar het was te zwart om iets anders dan een beer te zijn. We reden erop af en ja hoor! Een zwarte beer! Niet een hele grote, maar toch!
Ik weet niet waarom ik geen foto heb gemaakt maar Marie-Jose was er in elk geval wel bij met haar camera, waardoor ze bij terugkomst op het clubhuis dan ook ook flink de sier heeft gemaakt met het bewijs:-).

Zaterdag ochtend besloten we op ons erf kleiduiven te schieten, waar Steve, Gwen en de kinderen ook gezellig bij kwamen zitten.

Toen was er toevallig ook nog eens een car show in Liberty met oldtimers, trucks en tractors wat we allemaal wel leuk vonden.


Ook de farmer’s market was er met de gebruikelijke vier stands. (worden het er ooit meer?)
Maar dat bleek voldoende want er stond een dame die mij wel aan konijnenvlees kan helpen en Marie-Jose kocht een zeepje en lotion gemaakt van geitenmelk. Heerlijk spul!

En toen gingen Johnny en Marie-Jose weer verder.

En toen namen ze ook het mooie weer weer mee want een paar uur na hun vertrek regende het flink.
En in September komen mijn ouders:-)!

Advertenties

juli 13, 2009 at 8:28 am 4 reacties

Some ‘splainin’


Zojuist kwam Scott terug van een zaken afspraak bij een advocaat in Wellsboro. Hij had ook chinees meegenomen zodat ik niet hoefde te koken. Het is niet de beste chinees maar het is de enige die we hebben dus we doen het er maar mee ;-).
Scott stapte uit de auto en hij zei:
“Bibiiii, you’ve got some ‘splaining to dooo!” (van de show Lucy)
eh… wat kan het zijn, heb ik iemand in Wellsboro tegen de schenen geschopt? Of iemand in Liberty? Of eten in de auto laten liggen?
“Why is it,” zei Scott,”that when I want to talk business with the best lawyer in town, the first half hour is about YOU?!”
Ik ken die advokaat helemaal niet maar het blijkt dus dat deze meneer ook veel doet bij het theater en actief is bij ‘the Endless Mountain Music Festival’. Ik heb er wel eens van gehoord maar weet niet wat ze eigenlijk doen. Hoe dan ook, kennelijk wordt er daar in Wellsboro positief over me gepraat want hij wil dat ik mee ga doen met het organiseren en misschien zelfs mee ga doen met verschillende muziek evenementen.
Tijdens dat gesprek heeft hij wel drie keer dezelfde Endless Mountain folder aan Scott overhandigd, en dat ik vooral contact moet opnemen en mee moet doen.
Ik moest er wel om lachen, “is toch leuk?” zei ik:”that way it’s like I am there with you!;-)” Scott vond het niet zo om te lachen hihihi.
Maar wat ik nou moet doen met Endless Mountain weet ik nog niet hoor.

En dan een kleine teleurstelling wat betreft de parade in Liberty.
De twee koppels die hadden ingestemd met de vloot voor de parade hebben via radiostilte en een emailtje laten weten er bij nader inzien toch geen tijd voor te hebben, want de kids blablabla.
Sjonge, zo’n vloot zit in twee uur in elkaar, we hadden alle materiaal al en een super sound system!
Aangezien het een beetje sneu wordt met alleen Scott en ik schrappen we het plan maar helemaal voor de parade.

We zullen nu in de herfts een Margarita Ville feest in de schuur organiseren.
Met mensen die wel wat leuks willen doen!
De datum moeten we nog prikken maar iedereen is welkom!

Stomme parade anyway…
(schopt een steentje weg, en bedenkt dan dat het toch parels voor de zwijnen zou zijn geweest.)

juni 24, 2009 at 4:15 pm 14 reacties

Morris Gun Bash


Gisteravond vond de Morris Gun Bash weer plaats. Een evenement op zich waar ik graag eens wat vrienden en familie mee naartoe zou willen nemen.
Steve had ons voor kerst toegangs kaarten gegeven die gelijkertijd ook dienden als lot. Als jullie het stukje van vorig jaar hebben gelezen en het filmpje hebben gezien, weten jullie een beetje hoe het eraan toegaat.
Op de toegangskaarten staat een lijst van geweren die je kan winnen. Dit jaar waren dat er zesentwintig. Daarnaast worden er ook losse loten verkocht om kans te maken op nog meer geweren, en een aardig geld bedrag.

Vorig jaar won ik met de aankoop van slechts vijf extra loten, een geweer, een Marlin 30/30. Niet dat ik zo schietgraag ben maar ik vond het een geweldig mooi geweer en ik hou wel van shiny things, dus ik was trots dat ik m gewonnen had. Afgezien van die keer dat ik met tante Joyce heb geschoten en mijn scoop heb ingesteld, heb ik hem niet meer gebruikt.

Nou had ik gister eigenlijk niet zo’n zin om te gaan (als we bezoekers hadden gehad natuurlijk wel), het was heerlijk weer buiten en ik zat lekker in mn kruidenboeken, was druk bezig met burdock en m’n paardebloem soepje en voelde weinig voor een zaal vol lallende locals (bier en eten is gratis, vandaar).
Maar ik werd verwacht natuurlijk, door Steve en uncle Bill, ik zou wel eens geluk kunnen brengen omdat ik vorig jaar zelf zo’n mazzel had. Dus ik ging en trok hetzelfde t-shirt aan wat ik vorig jaar ook droeg.
Het was veel drukker dan vorig jaar en ook mijn buurvrouw Dana was er met haar man. Naast Dana zat Alice, die ook in de buurt woont en die ik niet zo goed ken maar die, altijd als ik haar tegen kom, dronken is en mij maar af en toe herkent. Ik had gehoord dat Alice’s moeder veel over kruiden weet dus ik vroeg haar erover en of haar moeder vaak bij haar langskomt, maar veel nuttigs kwam er niet uit.
Voor zover mogelijk heb ik nog een normaal gesprek kunnen voeren met Dana. Ze zei dat ze graag wil vissen want het vis seizoen is vorige week begonnen. Maar ze moet nog een licence kopen. Ik vroeg haar of je die niet gewoon bij de Walmart kon kopen. Daar moest ze keihard om lachen, nee natuurlijk niet gekkie, hahahaaaa walmart hahaha ilooooveeyouuuu hahaha. Toen ging ze weer bier halen en daarna heb ik ‘r niet meer gezien.
Ik vond het toch niet zo’n raar idee te denken dat je je visvergunning bij Walmart kunt kopen. Ik vroeg het na bij uncle Bill en Scott en die vertelden me dat je die inderdaad gewoon bij de Walmart koopt.

Het was evengoed wel gezellig hoor, maar…
Ik won NIETS. Niets op m’n toegansticket, niets op de extra loten, niets op de 50/50 loten (voor het geld bedrag), HE-LE-MAAL NIETS.
I lost my magic.
Misschien had ik de verkeerde broek aan. We zaten ook op een andere plek dan vorig jaar en die ziekelijk gelig uitziende dikke oude boerende man die we allemaal niet kende en die bij ons kwam zitten vorig jaar, zat dit jaar ook ergens anders.
Als hij volgend jaar nog leeft loods ik hem weer naar onze tafel.

Gelukkig kreeg ik wel een gratis pet van Gander Mountain.

april 26, 2009 at 8:26 am 1 reactie

Niet geschikt voor mensen met een slangenfobie

Het was weer tijd voor de jaarlijkse slangenjacht in Morris.
Een slangenjacht betekent een lange tocht door het bos, goede voorbereiding op het gebied van slangenkennis en liefst ervaring in het vangen.
Maar het gaat niet alleen om de slangenjacht, er is ook een softball wedstrijd, een band, een markt en natuurlijk ETEN!

Uiteraard had ik mee willen doen maar men moet zo’n drie maanden voor de jacht een vergunning aanvragen en naar een cursus en daar was ik helaas te laat voor.
Scott zijn broer Steve heeft een aantal jaren meegedaan EN gewonnen dus hij gaat me leren hoe je slangen vindt en vangt zodat ik volgend jaar mee kan doen.
Ik heb d’r zin in!

juni 15, 2008 at 8:22 am 18 reacties

Knal feest!

!Niet voor de mensen die verdrietig worden van het idee dat ik dit jaar ga jagen!

Ongelooflijk, ik weet niet hoe ik dit stukje anders moet beginnen. Het filmpje zegt ’t allemaal:

Of klik deze link.
Het is een Marlin 30/30. Ik kan er geen klein wild mee schieten dus ik moet wachten tot november/december en veel oefenen vooral. Een vriend van Scott en tevens zeer ervaren jager adviseerde me om voor dit geweer geld uit te geven aan een goede telescoop, dan kan je beter mikken. Terwijl hij dit vertelde richtte hij een onzichtbaar geweer in het niets, kneep een oog dicht, haalde een onzichtbare trekker over en maakte daarbij een zacht en geconcentreerd “pooof” geluid.
Naast al die kansen om geweren en geld te winnen kregen we ook nog een tegoedbon bij de grootste jagers benodigdheden winkel in de omgeving. Daar kan ik dan mooi de camouflage make-up van kopen. Eindelijk! Heb ik altijd al eens willen gebruiken, al gebruikt hier verder niemand dat.

april 29, 2008 at 10:34 am 8 reacties

Babbscreek

Wij komen graag in restaurant Babbscreek. Het ligt in het stadje/dorpje Morris, en is zoals bijna alles een eindje uit de buurt.
Het interieur van het restaurant ziet er eigenlijk niet uit. Je kan het tijdloos noemen, op verschillende manieren op te vatten maar neem van mij aan, het is niet best. Op google heb ik helaas geen foto’s gevonden dus die zal ik de volgende keer zelf wel maken. De serveersters zijn gevaarlijk dik, en dan dragen ze ook nog leggings. Of het zijn joggingbroeken die strak zitten. En er is er een bij die niet dik is maar die is dan weer erg mager en nerveus. Maar ze zijn allemaal snel, heel aardig en verlenen supergoede service.
En het eten is top! Ze hebben er de beste steaks en spareribs. Ik ben zelf geen fan van steaks maar deze zijn echt heerlijk! Iedereen die ons komt bezoeken kan erop rekenen dat we daar een avondje gaan eten.
En als je dan klaar bent met eten, kun je zo doorlopen naar de andere kant van het gebeuren en kun je aan de bar nog even nazitten. Er zijn twee pooltafels, een jukebox waar je voor een dollar vier nummers kan horen, maar het worden er altijd maar drie! Kloteding…
Er hangen een opgezette bovenlijf van een beer en hertenkop aan de muur, en jacht foto’s van de vaste klanten die met trots poseren met hun geschoten wild.
De vaste klanten, daar moet ik nog een beetje inkomen. Maar dat kost niet veel moeite, vrijwel iedereen is in voor een gesprek en de meesten kennen Scott natuurlijk al. Of ze hebben bij elkaar op school gezeten, of de broer van die en die heeft bij hem op school gezeten, vroegere ‘verkeringen’ enzo zullen er ook wel bijzitten.

Gister zijn we er weer geweest voor valentijnsdag. Echt zo gezellig! Het was beredruk en je kijkt je ogen uit. Je ziet hier nog mannen met de ouderwetse ‘matjes’, vrouwen met veel te lang haar. Je ziet er de goed-voor-elke-gelegenheid geblokte houthakkers overhemden, de typische spijkerbroek-met-witte gympen is ook niet meer weg te denken en dan vooral gecombineerd met een sweatshirt van je favoriete football team. Zowel voor dames als voor heren. En kinderen natuurlijk.
Daar zit ik dan, als Indo.
Daar is Ellen onze dikke serveerster met kort krullend bruin haar en superdikke wenkbrouwen en ze vraagt:”Ready to order, hon?”
Ik nam de spareribs en Scott the Princess prime rib.
The Princess is twee duimen dik (normale duimen) en twee handen groot(middelgrote handen). De kleinste maat is de Petite. Die heb ik nog niet gezien maar ik schat dat je dat in Nederland kan vergelijken met een redelijk grote portie. Na de Princess, komt de Queen. Die vult praktisch je hele bord, en de King, daar hangt het vlees bij over de rand.
De meeste mensen gaan dan ook met een doggybag/box met het restant naar huis.
Bon appetit!

februari 15, 2008 at 1:50 pm Plaats een reactie