Posts filed under ‘Paddestoelen’

Echt weekend

Het klinkt misschien gek maar dit is het eerste weekend in tijden, die ook echt aanvoelt als weekend.
Omdat we allebei werken/studeren/onze-dingen-doen vanuit huis is de tijd van ons en hebben we eigenlijk nooit dat ‘vrij zijn’ gevoel wat ik me nog kan herinneren van toen ik nog voor een baas werkte.

Toen ik nog voor een baas werkte was ik op vrijdagmiddag blij dat de dag er weer op zat. Ik keek uit naar een dagje lanterfanten, shoppen in de Kalverstraat of een feestje of evenement, ik noem maar wat.
Op zondagavond had ik dan echt de blues omdat ik de volgende ochtend weer moest werken.

Toen ik nog voor een baas werkte voelden al die uren op kantoor als tijdverspilling en dan dacht ik aan alle dingen die ik zou doen als ik op dat moment niet op kantoor had gezeten. Sommige mensen zeiden wel eens, “Nou als ik geen baan zou hebben en thuis zou moeten zitten de hele dag dan zouden de muren op me afkomen!”
Ik begreep die mensen niet. En nog steeds niet trouwens.

Voor mij waren de enige voordelen van werk, dat ik m’n huur kon betalen en het hebben van doorgaans hele leuke collega’s, waarvan ik met een aardig aantal nog steeds goed contact heb.

En toen, ruim vier jaar geleden, had ik ineens heel veel vrije tijd. En toen ben ik ook gelijk alles gaan doen wat ik maar wilde doen, tussen het reizen en verhuizen door wat we vanwege onder andere Scott’s werk en mijn visum vaak hebben gedaan.
Zoveel vrije tijd was ik niet gewend en ik maakte er dan ook gelijk flink gebruik van.
Weinig uitslapen, weinig relaxen, altijd maar doen. Waar we ook waren, ik plande het vol met bezigheden die vooral gericht waren op nuttig zijn en ontwikkeling. “Je moest er wat aan hebben”, dat was mijn motto. En ik heb er ook veel van geleerd.

Maar nu, ruim vier jaar later, denk ik dat ik wel een beetje klaar ben met altijd bezig zijn.
Zeker na dit drukke jaar en nu de herfst duidelijk is ingetreden en de grotere projecten achter de rug zijn, heb ik behoefte aan af en toe niks doen.
Aan… Weekend!
En ook al zitten we ook dit weekend niet stil, toch is het een relaxed weekend.

Gisteren vond het Herfst festival plaats in het dorp, waarbij de meeste mensen een yardsale hielden.
Zo ook mijn schoonzus, waar ik een doos met rommel dropte. (Ik had zelf niet genoeg rommel en had ook geen zin om er te gaan staan) Op die doos had ik geschreven: Box w/content $1. En daarna ging ik met Scott en zijn vader naar verschillende adressen om te shoppen voor antiek.
Je moet altijd eerst naar de yardsales van de rijke mensen in het dorp, want die hebben de beste spullen. Zo bleek ook gisteren weer.
We stopten eerst bij de schuur van de ‘hout baronnen’ en daar vond ik mooie antieke schilderij lijsten, mooi voor portretten.
En een boek over de geschiedenis van dit gebied, waar Scott nu al uren in aan het lezen is. Scott’s vader vond er vier stuks meubilair die hij direct weer door kan verkopen. Een goede eerste stop dus, en daarna ging het bergafwaarts.
Ik vond nog wel een vaas voor een kwartje en een liniaal voor dertig cent.
Op weg naar huis stopten we weer even bij Gwen om te kijken of de doos al weg was, en die was inderdaad al weg.

Toen zag ik de prachtige oranje bridesmaids dress die zij voor onze bruiloft had gekocht.

Ik dacht er wel eens aan om die van haar over te kopen om er een cocktail jurkje van te maken. Dus ik vroeg haar, wat ze er voor wilde hebben maar voor mij is ‘ie gratis, zei ze. Ik vond eigenlijk wel dat ik haar er wat voor moest geven maar ze wilde er niets van weten. Dus ik ga binnekort maar eens naar de naaister in het dorp.

Tegenover Gwen en Steve’s huis groeiden Shaggy Manes die we plukten voor de lunch.

Shaggy manes


Lekker met Jerusalem artichokes:

Jerusalem artichokes


Ik heb daarna wat geschilderd want ik ben weer begonnen met mini schilderijtjes:-). Deze heb ik gisteren gemaakt:

Barn October 2010


Heirloom tomatoes Sept 2010

(Het tomaten stilleven heb ik vorige maand gemaakt)

En ’s avonds hebben we lekker languit op de bank 30 Rock gekeken. Ik vind al die karakters ontzettend grappig.
Deze serie hebben we eigenlijk pas sinds kort ‘ontdekt’, want het is al redelijk oud.

Vandaag is het weer een mooie zonnige dag en gaan we, als we een beetje vooruit te branden zijn, naar het Apple and Cheese festival.
Hier is een video van iemand die ik niet ken, maar wij waren hier ook vorig jaar, en het is wel een aardige video over het festival:

Nog even en ik krijg misschien de zondagavond blues ook weer terug;-)

Advertenties

oktober 3, 2010 at 8:33 am 6 reacties

Familie bezoek!

Woensdag avond arriveerden mijn oom Johnny en zijn kersverse vrouw Marie-Jose uit Nederland. En ze brachten nog mooi weer mee ook! Na weken van baggerweer, brak ineens de zon door en hebben we vervolgens drie dagen achtereen op het dek ontbeten.
Johnny en Marie-Jose zijn pas getrouwd en omdat hun boerderijen vlak bij elkaar liggen hebben ze besloten elk op hun eigen plek te blijven wonen. Mijn oom heeft koeien, Marie-Jose heeft schapen maar heeft ook een baan buiten de boerderij.

Ze hadden een RV gehuurd en waren vanaf New York vertrokken voor een tiendaagse honeymoon door de States, waarvan ze twee of drie dagen bij ons zouden verblijven,en wij waren hun eerste stop. Ze waren wel heel erg moe toen ze aankwamen en Marie-Jose merkte pas in de ochtend dat ik de avond ervoor een chocolaatje op haar kussen had gelegd, die zat lekker aan haar wang gekleefd!Hihi. Gelukkig wat het chocolaatje verpakt.

We hadden helemaal niets geplanned want ze hadden liever geen vast schema. Maar toch was de tijd die ze hier waren goed gevuld. Met simpele maar toch leuke plaatselijke en ‘outdoorsy’ dingen.
Zoals een wandeling langs de kreek in onze enorme tuin, mij helpen met het succesvol opsplitsen van mijn bijen kolonie, iets wat Marie-Jose erg leuk vond.
(Ja ja, hoera, ik heb nu twee kolonies!)
We hebben ook paardebloem wortels uitgegraven om thee van te maken, waar we alledrie lol mee hadden (Scott was aan het werk).

We kwamen er ook achter dat het niet perse zo is, dat grote bladeren grote wortels hebben.

We kregen ook een rondleiding op een dairy farm van vrienden van ons, wat voor mijn oom natuurlijk interessant is dus er werd flink wat informatie uitgewisseld over de prijs van melk, quota, koeien, aparatuur en dergelijke. En daarna zijn we natuurlijk uit eten gegaan bij restaurant Babb’s Creek in het dorpje Morris. Daar nemen we altijd iedereen mee naartoe onder andere vanwege de heerlijke steaks en voor de beleving van de algehele small-town-country-decent-redneck sfeer. Hier meer over Babb’s Creek.

en daarna naar het kroegje waar het altijd rustig is en wat meer lijkt op een grote huiskamer met bar en met een big screen tv.

De tweede dag zijn we naar de Grand Canyon geweest. Ja, die hebben wij hier in Pennsylvania ook! Het is erg mooi en je kan er lekker wandelen.

En wat lezen over roofvogels en dergelijke. Dat vindt Scott vooral heel leuk want hij leest altijd ALLES!

Maar ook vond hij het leuk om er te wandelen omdat hij telkens paddestoelen zag die hij fotografeerde om later thuis te identificeren.
Vlakbij de Grand Canyon bleek ook een uitkijk toren te zijn, die we met veelbelovende teksten op wegwijzers vonden. Je denkt dan natuurlijk dat het heel wat is maar dat is in dit geval niet zo. Je betaalt dan ook maar drie dollar om naar boven te kunnen. Het is helemaal niet zo hoog en het uitzicht is ook niet erg indrukwekkend. Maarrr toch geinig om dat even te hebben meegepakt. Die toren ‘business’ op zich is al een atractie:

Na de Grand Canyon vertrokken we naar ons clubhuis op het jaag terrein the ‘Black Wolf’ waar een picnic was van vrienden en familie en waar we gelijk konden aanschuiven voor het avondeten. Het terrein om het clubhuis is gigantisch groot en je kan er ook goed dieren spotten.
Na het eten ging iedereen met de auto beren spotten. Wij ook maar wel via een andere route want als je met de meute meegaat is de kans klein dat je wat ziet.
Halverwege passeerden we de hele stoet in tegenovergestelde richting. Tante Joyce die daarbij zat had even tevoren net foto’s gemaakt van wat herten, die ze ons liet zien op haar digitale camera. Wel grappig, want even verderop zagen we diezelfde herten nog net een paadje ingaan. Maarjah, herten zijn er zat. Daar struikel je praktisch over.
Na wat rondrijden zag ik opeens in de verte iets erg zwarts langs de weg. Het bewoog eerst niet maar het was te zwart om iets anders dan een beer te zijn. We reden erop af en ja hoor! Een zwarte beer! Niet een hele grote, maar toch!
Ik weet niet waarom ik geen foto heb gemaakt maar Marie-Jose was er in elk geval wel bij met haar camera, waardoor ze bij terugkomst op het clubhuis dan ook ook flink de sier heeft gemaakt met het bewijs:-).

Zaterdag ochtend besloten we op ons erf kleiduiven te schieten, waar Steve, Gwen en de kinderen ook gezellig bij kwamen zitten.

Toen was er toevallig ook nog eens een car show in Liberty met oldtimers, trucks en tractors wat we allemaal wel leuk vonden.


Ook de farmer’s market was er met de gebruikelijke vier stands. (worden het er ooit meer?)
Maar dat bleek voldoende want er stond een dame die mij wel aan konijnenvlees kan helpen en Marie-Jose kocht een zeepje en lotion gemaakt van geitenmelk. Heerlijk spul!

En toen gingen Johnny en Marie-Jose weer verder.

En toen namen ze ook het mooie weer weer mee want een paar uur na hun vertrek regende het flink.
En in September komen mijn ouders:-)!

juli 13, 2009 at 8:28 am 4 reacties

Tweede poging

De eerste keer dat ik met m’n shiitake groei kit aan de slag ging, verschenen er binnen de door de verkoper aangegeven groei tijdsspanne van twee weken slechts minuscule bultjes. Ik ging er maar vanuit dat ’t ’n eerste keer misschien wat langer nodig had en daarom wou ik nog een weekje extra bemisten. Toch stond de kit op een goede plek met juiste temperatuur en licht. Misschien is ons bronwater niet goed?
Onze trip naar Nederland stond op stapel en Steve, Scott’s broer wilde de zorg wel overnemen tijdens onze afwezigheid maar die kreeg ze ook niet aan de groei. Ik denk dat de temperatuur en het licht waar hij hem neerzette teveel verschilde van waar ik hem thuis had neergezet want de kit was van beige/wit naar donkerbruin uitgeslagen.

Op aanraden van de verkoper heb ik de kit toen ruim twee weken laten drogen en ben toen weer opnieuw begonnen.
Na twee en een halve week driemaal daags bemisten heeft m’n kit slechts twee Shiitake paddestoelen weten te produceren. Ze zijn wel flink geworden maar het is toch teleurstellend:

Ik had een aardige stapel paddestoelen bakjes verzameld voor het geval we zoveel produceren dat we ze weg kunnen geven maar tot nu toe staat die stapel er maar zielig naast.
Ik moet de kit nu weer twee weken laten drogen, dan vierentwintig uur drenken in bronwater en hopelijk krijgen we dan in de twee daaropvolgende weken een grotere hoeveelheid.
Deze kit moet zo’n vier tot zes maanden meegaan gaan dus ik kijk het nog even aan.
En misschien moet ik ons bronwater toch maar eens laten testen…

maart 12, 2009 at 11:35 am 1 reactie

Lente kriebels

De lente komt er aan en en ik sta te trappelen van ongeduld.
De repetities voor de musical zijn nog niet begonnen. ‘Realiseren ze zich wel hoeveel werk het is met zoveel mensen?!’, vraag ik me af alsof ik er verstand van heb.
De badkamer moet af en er moet nog een enorme hoeveelheid leisteen schoongemaakt en gesneden worden. Het geeft ontzettend veel stof en daarom willen we het buiten doen dus we moeten nog even wachten tot het beter weer wordt.
We moeten met de groente- en kruidentuin beginnen maar we hebben nog geen idee hoe te beginnen en waar. Ik heb nog geen tijd gehad om me erin te verdiepen want ik ben druk bezig met het bijen project.
Gisteravond ben ik met mijn schoonbroer naar een imker, meneer John Heyler, in de buurt langsgeweest en al had ik er al veel over gelezen, we kregen toch nog een overvloed aan informatie. Het was best lachen en we kennen alvast iemand die de juiste aparatuur heeft om de honing uit de frames te halen. Volgende maand is er een bijeenkomst waar hij ons mee naartoe gaat nemen, ik ben heel erg benieuwd. Ondertussen moet ik vandaag uitzoeken waar ik nog bijen kan bestellen want we zijn wat laat. Er is dus wel een kleine kans dat we pas volgend jaar kunnen beginnen maar ik heb goede hoop. Als ik ze kan krijgen dit jaar, dan kunnen we shoppen voor een leuke starter kit!
Met Tai Chi kan ik jammer genoeg nog steeds niet verder want de enige twee mensen in onze ‘omgeving’ die iets van Tai Chi weten, weten niet voldoende om me verder te helpen. Ik doe de 24 vorm en zit vast bij stap 16, weer opnieuw dvd’s proberen dan maar.
Mijn kruidenstudie gaat erg goed en als ik er een beetje meer vaart achter zet ben ik in twee jaar klaar.
Mijn shiitake kit heeft wat startproblemen, toen we naar Nederland gingen hebben we de kit aan mn schoonbroer overgedragen en toen is er wat mis gegaan. De kit kregen we vrijwel zwart terug en de eerste oogst is niet gelukt. Na de kit een paar weken rust te gunnen, dan 24 uur in een pan met water te zetten zijn we opnieuw begonnen en hopelijk ziet de kit er over een paar weken zo uit:

En verder…is er eigenlijk nog best veel om over te schrjven maar ik heb helaas geen tijd nu. Maar dat komt wel weer.

februari 27, 2009 at 11:19 am 2 reacties

Overdadig Kerstfeest!


Hier hebben wij slechts één kerstdag en toegegeven, ik voelde best een soort drang, ik dacht “dit is mijn eerste kerstmis als getrouwde vrouw in de US, laat het perfect zijn”. Maar ja, dat ben ik.
Scott wist wel dat ik al een heel uitgebreid haute cuisine achtig menu in gedachten had voor de brunch waar wij voor aangewezen waren maar hij wilde mij ontzien (omdat ik soms nog steeds onzettend moe ben), nam het hele gebeuren over en ging voor het typische lokale ontbijt/brunch menu:
Sausage (wat in Nederland gewoon een stuk vlees is wat eruit ziet als een brok platgedrukt gehakt-dus niet worst), bacon (beetje aangebrand is een plus), french toast (lekker, gemaakt met oud brood) en muffins.
Ik mocht niets doen, behalve de tafel dekken. Goed geregeld!
Om tien uur ’s morgens stond het hele spul al in de keuken, twee kids, hyper van alle snoep en cadeautjes, schoonbroer,-zus en -ouders terwijl Scott nog bezig was met het ontbijt. Door alle afleiding brandde het spek aan tot ver over het acceptabele punt dus ik mocht uiteindelijk ook assisteren.
Na de brunch en de gewoonlijke dip ging iedereen weer naar huis om een dutje te doen, want om een uur of vijf was het weer tijd om te eten bij Scott’s ouders. En waarna het tijd was om alle cadeaus uit te pakken. Susie had die nacht ervoor tot twee uur s’ nachts cadeaus zitten inpakken, zoveel had ze gekocht.
Het uitpak festijn begon vlak na het eten en binnen een mum van tijd was de hele vloer tot op kniehoogte bedekt met gescheurd inpak papier, cadeau tassen en strikken, een overdaad aan cadeaus en vooral voor de twee kinderen van rond de twee en vier jaar waren er bijna onverantwoordlijk veel cadeaus.
Misschien zijn we jaloers omdat wij nooit zoveel kregen. Maar die kinderen krijgen echt zo ontzettend veel. Ze pakken het ene cadeau uit, geven het een vluchtige blik, laten het vallen en gaan vlug door naar de volgende. Het lijkt meer te gaan om het scoren van zoveel mogelijk speelgoed. Ik vraag me af wat dat voor gevolgen heeft.
En net toen ik dacht alles was uitgepakt moesten we nog aan de stockings beginnen, die gevuld waren met kleine cadeautjes. Scott en ik noemen dat ‘things and stuff’ en ‘regifting gifts’.
Ik was nogal bezorgd over wat ik zou krijgen omdat ik een hele lijst had van dingen die ik wel echt graag wilde hebben maar toen ik die lijst aankaartte bij Susie en Gwen, vertelden ze me beiden geruststellend dat ze voor mij al helemaal klaar waren. ‘Ja voor jou is het zo makkelijk’.
Ik werd daar heel nerveus van, maar, ik heb werkelijk nog nooit zo ontzettend veel kerst cadeaus gekregen waarvan het merendeel echt goed bedacht en leuk is.
Ach, die paar dingen; een roze fleece broek met tinkerbell print en een roze fleece sweater, daar hoor je me AMPER over, ’t zit wel warm. Maar voor de rest? Top.
‘k Had het zelf niet bedacht maar ’t Amish kookboek is geweldig en ook fantastisch dat ik nou mijn eigen toolbag en gereedschap heb:-). Van Scott kreeg ik EINDELIJK een platenspeler EN een Aerogrow kit EN een shiitake mushroom kit.

Tevens hebben we de ontzettend lelijke fazant kaars die als inside joke elk jaar aan een ander familielid wordt doorgegeven eindelijk weer door kunnen geven. Dat ding was vanwege onze reizen e.d. al drie jaar in ons bezit en we hopen het nooit meer te zien.

Maar ik miste toch wel de vis salade voor de brunch die mijn moeder elk jaar bestelt bij de V&D en de kerst cd van Bert en Ernie die we elk jaar draaien en waar we op meezingen wanneer we de cadautjes open maken.

Nu komt er een plaatje van mij in mijn fantastische roze outfit, waar ik vandaag, op deze onofficiele tweede kerstdag, tot Scott’s afgrijzen, de hele dag in rondgelopen heb:

Scott en ik willen vanaf nu NOOIT meer kleren als kerstcadeau (of luchtjes of auto lucht verfrissers).

december 26, 2008 at 1:09 pm 4 reacties

Overdadig Kerstfeest!


Hier hebben wij slechts één kerstdag en toegegeven, ik voelde best een soort drang, ik dacht “dit is mijn eerste kerstmis als getrouwde vrouw in de US, laat het perfect zijn”. Maar ja, dat ben ik.
Scott wist wel dat ik al een heel uitgebreid haute cuisine achtig menu in gedachten had voor de brunch waar wij voor aangewezen waren maar hij wilde mij ontzien (omdat ik soms nog steeds onzettend moe ben), nam het hele gebeuren over en ging voor het typische lokale ontbijt/brunch menu:
Sausage (wat in Nederland gewoon een stuk vlees is wat eruit ziet als een brok platgedrukt gehakt-dus niet worst), bacon (beetje aangebrand is een plus), french toast (lekker, gemaakt met oud brood) en muffins.
Ik mocht niets doen, behalve de tafel dekken. Goed geregeld!
Om tien uur ’s morgens stond het hele spul al in de keuken, twee kids, hyper van alle snoep en cadeautjes, schoonbroer,-zus en -ouders terwijl Scott nog bezig was met het ontbijt. Door alle afleiding brandde het spek aan tot ver over het acceptabele punt dus ik mocht uiteindelijk ook assisteren.
Na de brunch en de gewoonlijke dip ging iedereen weer naar huis om een dutje te doen, want om een uur of vijf was het weer tijd om te eten bij Scott’s ouders. En waarna het tijd was om alle cadeaus uit te pakken. Susie had die nacht ervoor tot twee uur s’ nachts cadeaus zitten inpakken, zoveel had ze gekocht.
Het uitpak festijn begon vlak na het eten en binnen een mum van tijd was de hele vloer tot op kniehoogte bedekt met gescheurd inpak papier, cadeau tassen en strikken, een overdaad aan cadeaus en vooral voor de twee kinderen van rond de twee en vier jaar waren er bijna onverantwoordlijk veel cadeaus.
Misschien zijn we jaloers omdat wij nooit zoveel kregen. Maar die kinderen krijgen echt zo ontzettend veel. Ze pakken het ene cadeau uit, geven het een vluchtige blik, laten het vallen en gaan vlug door naar de volgende. Het lijkt meer te gaan om het scoren van zoveel mogelijk speelgoed. Ik vraag me af wat dat voor gevolgen heeft.
En net toen ik dacht alles was uitgepakt moesten we nog aan de stockings beginnen, die gevuld waren met kleine cadeautjes. Scott en ik noemen dat ‘things and stuff’ en ‘regifting gifts’.
Ik was nogal bezorgd over wat ik zou krijgen omdat ik een hele lijst had van dingen die ik wel echt graag wilde hebben maar toen ik die lijst aankaartte bij Susie en Gwen, vertelden ze me beiden geruststellend dat ze voor mij al helemaal klaar waren. ‘Ja voor jou is het zo makkelijk’.
Ik werd daar heel nerveus van, maar, ik heb werkelijk nog nooit zo ontzettend veel kerst cadeaus gekregen waarvan het merendeel echt goed bedacht en leuk is.
Ach, die paar dingen; een roze fleece broek met tinkerbell print en een roze fleece sweater, daar hoor je me AMPER over, ’t zit wel warm. Maar voor de rest? Top.
‘k Had het zelf niet bedacht maar ’t Amish kookboek is geweldig en ook fantastisch dat ik nou mijn eigen toolbag en gereedschap heb:-). Van Scott kreeg ik EINDELIJK een platenspeler EN een Aerogrow kit EN een shiitake mushroom kit.

Tevens hebben we de ontzettend lelijke fazant kaars die als inside joke elk jaar aan een ander familielid wordt doorgegeven eindelijk weer door kunnen geven. Dat ding was vanwege onze reizen e.d. al drie jaar in ons bezit en we hopen het nooit meer te zien.

Maar ik miste toch wel de vis salade voor de brunch die mijn moeder elk jaar bestelt bij de V&D en de kerst cd van Bert en Ernie die we elk jaar draaien en waar we op meezingen wanneer we de cadautjes open maken.

Nu komt er een plaatje van mij in mijn fantastische roze outfit, waar ik vandaag, op deze onofficiele tweede kerstdag, tot Scott’s afgrijzen, de hele dag in rondgelopen heb:

Scott en ik willen vanaf nu NOOIT meer kleren als kerstcadeau (of luchtjes of auto lucht verfrissers).

december 26, 2008 at 1:09 pm 4 reacties