Posts filed under ‘Reizen’

Akron Family en We zijn weer thuis

Na Chicago gingen we naar Cleveland, Ohio, naar cafe de Grog Shop voor het optreden van de band Akron Family.

Scott ‘ontdekte’ deze band een paar jaar geleden toen hij op zoek was naar nieuwe alternatieve muziek voor zijn hardloop play list.

We wilden deze band al langer live zien maar ze kwamen nooit in de buurt. Dus toen we zagen dat ze op onze terug reis min of meer op de route lagen, pastten we ons schema een beetje aan zodat we ze konden zien spelen.
Helemaal geweldig was het. Ik heb twee elpees van ze gekocht omdat ze die hadden en ik ben gek op vinyl.

Het cafe Grog shop is trouwens ook helemaal mijn ding, een soort clubhuis -de muren zwart, wat kunst hier en daar, met jonge alternatief/hippe mensen (wij waren wel echt de oudsten daar maar dat deerde niet).
En de band speelde geweldig, het is echt muziek wat je moet meemaken. Ze spelen trouwens binnekort ook in Nederland zag ik en als je van alternatieve muziek houdt kunnen we dit echt aanraden:
05/14/11 The Hague, NL – Walk The Line Festival
05/15/11 Groningen, NL – Vera
05/16/11 Amsterdam, NL – Paradiso

We kochten een paar elpees, praatten met de band en gingen daarna nog even in de club beneden kijken waar een blazers ensemble stond te spelen in een nog donkerdere ruimte.
We willen zeker terug naar Cleveland voor een festival van het een of ander om eens te kijken hoe het overdag is.

En zo kwamen we gistermiddag weer thuis. Nadat we eerst nog even bij tante Rita, die min of meer op de route lag, langs waren geweest om een deel van de citrusvruchten af te geven.
Waar mijn aloe vera plantjes het tijdens onze afwezigheid wat te koud hebben gehad zie ik. Sommige armpjes hebben een ietwat bruine kleur en hangen wat meer.
Er ligt wat gedroofde modder onder ons roei apparaat, ik denk van neefje Jackson, die altijd even op dat apparaat gaat zitten, vindt ie leuk;-).
Hij is vast een paar keer mee geweest met Gwen wanneer zij de planten water ging geven.
De lichtjes op mijn electrische fornuis knipperden, dus de stroom is uitgeweest. Maar verders, is alles nog even netjes zoals ik het heb achtergelaten.
Heerlijk, thuiskomen in een schoon huis.

We hebben met het laatste beetje energie dat we nog hadden snel alles uit de auto geladen, zoveel mogelijk opgeborgen, daarna wat erwten soep gegeten, een glaasje wijn en wat kaas gegeten, twee afleveringen van Lost gekeken en toen naar bed.

We hebben een hoop werk voor de boeg, Scott gaat zijn bedrijf uitbreiden en ik heb al een hoop aanmeldingen voor mijn workshops.
Dus, we gaan weer aan de slag:-).

Advertenties

maart 5, 2011 at 9:12 am 6 reacties

Van Cheyenne naar Chicago

Zo zit je in Cheyenne, en zo zit je in Chicago.
Scott’s vriend Joe, die voor Heineken werkt woont daar met zijn vrouw Vicky en dochtertje Rose van 15 maanden. We hadden ze al ruim twee jaar niet gezien dus tijd om even langs te gaan.
Die hebben ook al zo’n gigantisch huis met ruime kamers, een home cinema, en een mooie bar. Joe is natuurlijk een echte bier liefhebber en heeft allerlei aparte bieren, maar ook wijnen en dessert wijnen. Of je nou wil of niet, voor je het weet staat er een glas voor je neus, hier, proeven!
Ik kreeg spontaan weer veel zin in Belgische bieren. Met de band waar ik vroeger in speelde dronken we vaak Belgische bieren voor we met zijn allen gingen stappen. Good times!:-). Joe heeft ons gisteren even de drank winkel laten zien waar hij altijd van alles koopt, man wat een enorme winkel is dat! Ik heb er 6 flesjes belgische bieren gehaald, o.a. Rochefort, Westmalle en Lambic. En Scott kocht heel bescheiden maar twee flesjes wijn.
In Cheyenne bij de drank winkel waar zijn tante werkt, had hij namelijk al weer vier dozen wijn in geslagen, en met vijf dozen citrus vruchten en onze koffers blijft er weinig ruimte over hehe.

Behalve bieren proeven, hebben we ook heerlijk gegeten bij een Grieks familie restaurant (ben de naam kwijt), zijn we naar het kunst museum geweest (voor mij en Vicky vooral), waar ik heb genoten van de schilderijen van o.a. de Franse schilder Toulouse-Lautrec. Je kan wel merken dat hij niet zo van vrouwen hield, wat shilderde hij ze toch lelijk. Maar zijn cafe taferelen zijn altijd zo sfeervol, je kan bij wijze van spreken de geur van sigaretten, goedkope parfum en drank ruiken. Het was me al opgevallen dat hij soms een gezicht blauw of blauwig-groen maakt, heel gek eigenlijk maar in zijn schilderijen klopt het op de een of andere manier, ik denk vooral omdat in de schilderijen met een blauw gezicht ook vaak een vrouw met oranje haar te vinden is. Complementaire kleuren, voila!

Ook hebben we heerlijk geluncht bij de Cheesecake factory met het aparte interieur (de ahi tartare is lekker met rauwe tonijn, avocado en sesam saus, klein schaaltje maar en net genoeg als je ’s avonds nog bij een Duits restaurant aan de Schnitzels wilt),

een drankje gedaan in de top van het Hancock gebouw ($12 voor een glaasje chocolade port! en $8 voor thee!)

vanwaar je een super uitzicht over de stad hebt,

Garrett’s popcorn gegeten (met dikke laag pekaan caramel en nepkaas poeder met veel boter, een small zakje popcorn weegt al gauw een halve kilo)

en gisteravond heerlijk gegeten en gedronken in een Duits restaurant, de Bavarian Lodge,
die ook weer een uitgebreide drankenkaart heeft.
De Wiener schnitzel was erg lekker maar echt duits was het niet hoor, gewoon gefrituurd in plaats van lekker in boter in een pan gebakken. Maar evengoed erg lekker en het was ook erg gezellig, het interieur is ook helemaal Duitse stijl.
Net als bij tante Joyce worden we ook hier weer flink verleid door lekker eten en drinken.

Maar als je gewoon niet alles op eet en niet alle glazen leeg drinkt, blijft de schade beperkt;-).

En vandaag reizen we verder naar Ohio waar we vanavond de Akron Family gaan zien optreden.

maart 3, 2011 at 9:32 am Plaats een reactie

In Cheyenne, Wyoming

En nou loop ik NOG meer achter:-(.
Maar, gelukkig heb ik nu even tijd om bij te bloggen en te lezen.
We zijn gisteravond in Cheyenne, Wyoming aangekomen, bij de tante van Scott. En die heeft altijd wel wat klusjes voor Scott dus heb ik even tijd voor mezelf.

Laat ik beginnen bij waar we de vorige keer gebleven waren: Phoenix.
Scott’s tante Joyce en haar vriend Don wonen in een bejaardenwijk in Sun City, in het noorden van Phoenix. Het was vrij fris toen we aankwamen maar het was nog te doen zonder winterjas.
Ze hebben het toch maar mooi bekeken hier. Voor niet al teveel koop je een riante woning, er zijn recreatie centrums waar je lid kan worden van allerlei clubs. Joyce gaf me een kleine rondleiding door een van de recreatie gebouwen. Er zit een grote bibliotheek in en er waren verschillende grote werkruimtes waar mensen lekker aan het knutselen waren. Met professioneel gereedschap wel te verstaan. Er was een modeltreinen club, waar een gigantische spoorbaan gebouwd wordt, een houtbewerkings club, waar echt super mooie dingen worden gemaakt, van het soort waar je op de markt en in ateliers een flinke prijs betaald, er was een fotografie club, waar alles aanwezig is wat je maar nodig zou kunnen hebben, er was de sieraden club, waar Joyce mooie kettingen maakt. Je kan alles wat je maakt, uitstallen in de winkeltjes in het centrum zelf om te verkopen, of zelf ermee op de markt gaan staan. Ik zie zoiets wel zitten hoor, wat mij betreft zou ik nu al lid willen worden, lekker van alles maken en dan hoef je niet eens je eigen gereedschap te hebben, en betaal je alleen een zacht prijsje voor materialen! Nou, sign me up.
En dan is er een goed uitgeruste sportzaal, een mooi zwembad en een miniature golf baan en een gewone golf baan, wat er ook al niet verkeerd uitziet.
Overal palmbomen en mooi bijgehouden tuinen met citrusbomen, ik vind het geweldig.
En als je te oud wordt om auto te rijden (of je wil gewoon goedkoop transport) dan neem je een golf karretje om overal mee naartoe te rijden.
Er zijn ontzettend veel tweedehands winkels waar je zeer goed onderhouden meubilair en huis prullen kan kopen om voor een prikkie je hele huis in te richten.
Dat heeft tante Joyce ook zo gedaan, alleen haar bed, zegt ze, is nieuw, de rest komt uit tweedehands winkels. Niet verkeerd want alles in haar huis ziet er piekfijn uit!

Ik heb met Joyce ‘ge-miniatuurgolfed’. Ik ben daar normaal niet zo van maar haar vriend wil ook al nooit mee dus ik dacht, ach dan ga ik een keer mee. En het was harstikke gezellig hoor, we hielden geen score bij en deden het hele parcours een keer of drie of vier, er waren toch niet al teveel mensen.

We zijn ook met zijn allen naar een Mexicaanse soort van ‘zwarte markt van Beverwijk’ geweest waar we hebben rondgestruind. Heel grappig, je kan er veel spijkerbroeken kopen met lawaaierige kleuren en emblemen en alle mannequins hebben een dikke kont. Nou, zegt Scott, hier kan jij makkelijk scoren! LOL! Dat is ook wel zo, als ik van lelijke spijkerbroeken zou houden ja ;-).

Daarna zijn we naar een zogenaamde goudmijners stadje geweest, wat echt wel heel toeristisch is, met een treintje wat eromheen rijdt, met huisjes helemaal in de oude western stijl, met winkeltjes vol prullen, maar erg leuk om te zien. Het was wel klein dus we waren er zo doorheen.

We hebben ook in winkels in Scottsdale gestruind, Ik vond een mooi aardewerken potje, het was klein en eigenlijk alleen maar geschikt om ergens neer te zetten en naar te kijken, maar voor honderd vijfentachtig dollar vind ik dat toch wat te prijzig. hebben de Montezuma castle gezien, een ruine van een leefruimte in een rotswand:


Ook gingen we naar het casino waar ik tien dollar verloor op de Wizard of Oz gokkast, en waar we gingen lunchen in een diner waar het personeel af en toe in een rijtje gaat staan dansen.
Op de laatste dag hebben we lekker sinasappels, citroenen en grapefruits geplukt in Joyce’s tuin en dozen vol voor de familie ingeladen.
Het was maar goed dat we na vier dagen weer weggingen, Don zei dat hij sinds onze komst ruim twee kilo was aangekomen. Nou, ik merkte het ook, ik at elke dag een Dilly bar, want Don had zes pakken vol gekocht omdat ze in de aanbieding waren, daar moest ik ze natuurlijk mee helpen. En we hebben elke dag royaal ontbeten met pancakes, ei en spek, brood, sticky buns, aardbeien short cake en aardbeien taart, noem maar op.
Al mijn gesport bij Curves in Tucson werd in vier dagen teniet gedaan ;-).

We vertrokken verder naar het noorden en bezochten de Petrified Forest, een woestijn met boomstronken die helemaal gecrystaliseerd zijn door mineralen in de grond.

Daarna gingen we op weg naar familie van mij, een oom en tante in New Mexico die er een dairy farm hadden. De koeien zijn inmiddels al een paar jaar geleden verkocht want mijn oom en tante zijn al op leeftijd maar ze wonen nog op de boerderij.

We kregen ossestaart soep, spritzen en hebben we elkaar een stuk beter leren kennen, want eigenlijk kenden we elkaar niet, we wisten alleen dat we familie waren:-). Maar het was ontzettend gezellig en na een lekker etentje bij hun favoriete Mexicaanse restaurant (ze koken niet meer zelf maar gaan uit eten en houden van hete salsa ;-)) gingen we verder naar het noorden.

Na een overnachting in de Best Western in Raton, New Mexico vertrokken we weer vroeg, om verder naar het noorden te gaan, naar Cheyenne, waar we nu zitten.
Vanmorgen hebben we met Scott’s tante Linda en een vriendin van haar, Norma, ontbeten bij de Luxury Diner, een oude trein wagon waar een stuk aan is gebouwd en waar ze lekkere muziek draaien (Zappa, Neil Young, Zeppelin) en o.a. lekkere eggs benedicts serveren.
En waar we een vrouw zagen met een uit de hand gegroeide mullet , zoiets als dit:

Wel geruststellend was dat iedereen het apart leek te vinden. Haar man had overigens een haak waar normaal zijn rechterhand zou zitten.

Heb net lekker Boer Zoekt Vrouw gekeken, wat ontzettend jammer dat het alweer de laatste aflevering was:-( Als we weer thuis zijn, ga ik tijdens het schilderen weer alle afleveringen luisteren.
Ik heb nog een hoop foto’s toe te voegen aan het album, maar ik heb er alweer wat aan toegevoegd:
Fotoalbum

februari 27, 2011 at 7:14 pm 6 reacties

Dag Tucson, hallo Phoenix

Vanmorgen vroeg gooiden we, volgens de instructies van het verhuurbedrijf, een laatste was in de wasmachiene, pakten onze koffers in, sloten de deur achter ons, en reden nog een rondje door de wijken die we gisteren met de makelaar hebben gezien.

We hebben interessante stekjes gezien en ook voor hele leuke prijzen. Maar of het praktisch is om nu al wat te kopen, daar zijn we nog niet helemaal over uit.
We hebben tenslotte nog meer plekken op ons verlanglijstje, maar aan de andere kant, verwachten we komende winter misschien twee of drie maanden weg te kunnen. En dan is een huisje wat je makkelijk weer kunt verkopen als je het zat bent, wel een optie…. Plus, we vinden het hier harstikke leuk.
De makelaar zal ons in elk geval op de hoogte houden nu ze weet waar we naar zoeken.

In elk geval had ik hier graag nog veel langer willen blijven. Het weer is heerlijk, ik geniet van het uitzicht op de bergen aan de rand van de stad, het gefluit van goederentreinen die in de verte voorbij razen, de mensen, het eten, de sfeer. Er zijn zelfs hula dans schooltjes, en elke buurt heeft wel een winkel centrum waar je te voet heen kan, of met de fiets. En ’s avonds kun je genieten van het uitzicht vanaf de bergen op de stad,
Wie weet dat de makelaar ons binnekort een listing stuurt met een huis wat met ons klikt.

Na ons laatste rondje in Tucson vertrokken we op weg naar de tante van Scott die in Phoenix woont. Een uur buiten Tucson, bedacht ik me ineens, dat ik me niet kon herinneren dat ik de potjes honing die ik voor vrienden en familie had meegenomen, had inpgepakt. Snel gingen we de snelweg af en na een korte inspectie van de koffers en tassen, was het duidelijk dat die nog ergens in de keuken van het huurhuisje stonden.
Ik had ze, toen we daar net waren aangekomen, ergens weggezet zodat ze niet in de weg zouden staan. En nu was ik ze helemaal vergeten!
We gingen dus maar terug.
We hadden de code om binnen te komen nog dus glipten we snel naar binnen. Het rook weer als ‘nieuw apartement’ en even was ik bang dat we de potjes kwijt waren.
Toch nog maar even goed in alle kastjes gekeken en ja hoor, op een beneden kastje, op een plankje, achterin, stonden de potjes nog!
Zelfs de schoonmaaksters hadden ze niet gezien! Phew!

Tijdens onze rit van Tucson naar Phoenix kwamen we in een soort woestijn storm terecht, er waren grote zand wolken te zien en het begon te regenen.
Maar toen we in Phoenix aankwamen, stopte het met weer met regenen. Grappig, toen we in Tucson aankwamen was het slechte weer ook net over en begon het net weer lekker warm te worden!

De tante van Scott woont in Sun City, in een gedeelte waar je pas een woning mag kopen als je 55+ bent. Haar woning is riant! Drie slaapkamers, ruime woonkamer, dining en een grote tuin waar ze fruitbomen heeft met citroenen, sinasappels, en grapefruits.
We zullen hier een dag of vier blijven. Wat we gaan doen weten we nog niet, we hebben vanavond zoveel informatie gekregen en er is zoveel te doen, dat we er even een nachtje over moeten slapen. Ik vind alles best, als ik maar van de zon kan genieten.

februari 19, 2011 at 11:13 pm 2 reacties

Tweede week Tucson.

ai ik loop weer zo snel achter.
Op maandag, na de intensieve yoga klas in de ochtend, ging ik naar de botanische tuin.
De botanische tuin van Tucson heeft een vlinderkas en Scott kon helaas geen tijd vrijmaken, dus ging ik maar alleen.

De tuin zelf is nu vooral droog en bloemloos, sommige cactus soorten hebben wel een soort van bloem maar het is er eigenlijk het seizoen niet voor.
Maar het was hoe dan ook wel leuk om er rond te lopen, het was in elk geval weer goed warm.
Ze hebben er verschillende tuinen aangelegd, kruidentuin, een tuin in mexicaanse stijl met gekleurde tuinstoeltjes en aardewerk decoraties, een Zen tuin, een gedeelte waar je leert over composten, over de lokale tohono o’odham indianen stam en de groente die even buiten Tucson door hen verbouwd wordt, maar het mooiste was toch wel de vlinderkas!

Toen ik er binnenliep was het behoorlijk warm en vochtig en het was lastig foto’s nemen omdat de lens besloeg.

Maar ik hoorde een medewerker zeggen dat ze de temperatuur iets omlaag had gedraaid en gelukkig was het na een paar minuten al weer mogelijk om foto’s te nemen.
Ik heb wel wat foto’s genomen maar met mijn simpele cameraatje wordt het natuurlijk nooit National Geographic materiaal.
De mooiste vlinders waren blauwe, die nooit ergens lang genoeg bleven zitten en als ze al ergens landden sloten ze hun vleugels:

Een medewerker zei toen ik na een half uur de kas ging verlaten, dat ik een hele tijd zo’n blauwe op mijn rug heb gehad! haha, dat is dat toch ook weer leuk.
Ik dacht al wat te voelen maar ik wilde geen vlinders pletten.
Meer foto’s staan op mijn album.

Ons valentijns dineetje vond plaats op een zitbaar stukje berg op Gates Pass

Veel mensen hadden hetzelfde idee en iedereen vond een plekje op een berg. Het was een gezellige sfeer en het uitzicht was natuurlijk geweldig.
Toen het donker was reden we terug naar de stad, ook al zo’n mooi gezicht:

Achteraf dacht ik dat het grappig was geweest als ik het nummer Your love is my drug van Ke$ha op een grappige manier op mijn ukulele had gespeeld voor Scott maar ja, gemiste kans!

Eergisterochtend ging ik ondanks de hevige yoga spierpijn van twee dagen ervoor, toch naar Curves, vooral vanwege dat fijne stretch toestel. Ik kwam er twintig voor tien binnen en hoorde toen dat Zumba om tien uur ging beginnen! Hellup! Dat wordt dus maar 1 rondje toestellen, stretchen en wegwezen.
Ik wilde graag naar de Trader Joes waar we eerder langs waren gereden. Ik had er al zoveel goeie dingen over gehoord en bij de Whole Foods moest ik voor schoonzus nog een boodschappentas kopen, en ik vond een Native Seed winkel die o.a. cactus producten verkoopt.
Dus ik ging weer op voedsel avontuur.
Ik was dus nog nooit bij een Trader Joes geweest, wat hebben ze er veeel! Vooral dus geimporteerd en weinig vers maar erg handig om in de buurt te hebben.
Ik kocht er heerlijke droge salami, voor bij de wijn, en krokante groene sperciebonen om te snacken.
De Whole Foods hier was toch wel een stuk kleiner en minder dynamisch dan de Whole Foods in Austin. We lopen al een beetje tegen het einde van ons verblijf hier in Tucson dus veel had ik niet nodig. Helaas… In elk geval kocht ik een boodschappentas voor schoonzus Gwen.
Daarna ging ik naar de winkel Native Seeds om eens te kijken of ze interessante etenswaren hebben en dat hadden ze maar het was wel erg aan de prijzige kant en dus kocht ik alleen thee van suguaro bloesem en van prickly pear bloesem, wat overigens super lekker is!

Gisteren gingen we naar Sabino Canyon, een prachtige omgeving waar je kan wandelen en picnicken. Ons plan was om left overs mee te nemen voor de picnic maar toen we bij Sabino aankwamen, ontdekten we dat we waren vergeten de ingepakte tas met al het lekkers mee te nemen! Dus gingen we snel op zoek naar een restaurantje in de nabijgelegen mall, waar we chinees aten. Fried rice met sesam kip.
We genoten van Sabino Canyon en ik kreeg zelfs Scott zover om een ticket te kopen voor de tourkar. Dat was erg handig voor de weg terug toen we allebei weinig puf meer hadden.

Vandaag was het voor ons allebei wel een werkdagje. Na mijn workout bij Curves, had ik wat admin te doen en er waren al aanmeldingen voor mijn workshops binnengekomen, dus ik moet eens gaan bedenken wat mijn schema gaat worden dit jaar, tuin plan samenstellen en zaadjes bestellen van het een en ander.
Ook wil ik dit jaar jerusalem artichokes en jam van eetbare wilde planten gaan verkopen op markten dus ik moest het een en ander uitzoeken.
Heerlijk om gewoon lekker buiten in het zonnetje te kunnen zitten met de laptop.

Er was trouwens nog een aanvaring tussen een paar buren vanmiddag waar wij van mee konden genieten, wat een geschreeuw zeg. Het ging over overlast van de hond en waarschijnlijk nog meer kleine dingetjes die in de loop van de tijd zijn gegroeid tot mega grote problemen. Zo erg dat de politie erbij moest komen. Zo ghetto… Het is ook niet verwonderlijk dat je snel last hebt van elkaar hier, de muren zijn dun en je zit echt dicht op elkaar in dit huizencomplex.

Morgen gaan we met een makelaar wat huizen bekijken om een idee te krijgen van huizenprijzen e.d. We zijn benieuwd.

februari 17, 2011 at 9:57 pm 11 reacties

Eten eten en nog meer eten, en yoga

Ze hebben hier in Tucson ook lekker veel markten (farmer’s markets) en een ervan was in de buurt dus daar gingen we gisteren even rondneuzen (met een grote boodschappentas;-)).
Ons plan van gebraden kip en bier op een mooie lokatie voor valentijns dag maakte al snel plaats voor Tamales, een heerlijk mais goedje met vlees en kruiden in mais blad,
en pesto, hummus en salsa met pitabread en crackers, met mexicaans bier en een hopelijk heerlijke taart gemaakt van mesquite meel. Hieronder een plaatje van de mesquite bonen, de bonen worden tot meel vermalen, en dat smaakt heerlijk.

Alle producten waren volop van het vegan en gluten free, iets waar ik niet zozeer warm of koud van wordt maar wat we wel erg leuk vonden was om de verschillende soorten honing te proeven van lokale bijenhouders. We kregen korting omdat ik ook bijen houd, toch leuk niet?
En we vonden jams gemaakt van de bloemen van de Prickly Pear cactus:

En er stond een man met Jerusalem Artichokes en van hem kreeg ik een recept voor het maken van een sla. Dat lijkt me super voor mijn workshops!

Alleen al het proeven van al dat lekkers maakte dat we voor lunch eigenlijk al vol zaten, maar we kochten toch maar wat tamales die toch erg snel verdewenen.
De sfeer was ook harstikke gezellig, er was live muziek, de mensen waren vrolijk en het was lekker warm.
We kochten wat mesquite honing, wat prickly pear sap, een zakje anasazi bonen mix (al betwijfel ik of de Anasazi indianen deze mix hebben gemaakt maar dat doet er niet toe) en ik kocht wat Emu olie, olie gemaakt van iets van een struisvogel.
Het beloofde age spots (lever vlekken of zonne vlekken) te verminderen dus ja, dan kan ik geen nee zeggen natuurlijk haha.
Onze valentijns gerechten:


Nadat we het eten thuis hadden gebracht, gingen we op weg naar Tubac ten zuiden van Tucson om de laatste dag van het kunst festival mee te pakken.

Tubac is een klein dorp met veel ateliers en je kan er allerlei soorten kunst vinden.
Metaal kunst, aardewerk, mooie en lelijke dingen, voor ieder wat wils ;-).

Bij een tentje stond een echtpaar die buitenlandse munten beschildert en ze verwerkt tot ketting hangers. De man vroeg me spontaan of ik Indonesisch bloed in me had en vertelde dat ze 7 jaar in Indonesie hebben gewoond. De vrouw was van Filipijnse afkomst maar is het liefst in Indonesie. Mijn Bahasa Indonesia werd een beetje op de proef gesteld maar ik wist niks meer van mijn Rosetta Stone cursus, maarja. Ik kocht er een heel mooi Indonesisch muntje uit 1937 met aan de ene kant tekst in het Arabisch en de andere kant oud Nederlandschshc.

We struinden het hele festival af, waar het weer heel gezellig was. En waar ook weer een man stond met NOG meer soorten honing. Alle bijen uit de omgeving waren afgekomen op de vuilnisdozen met gebruikte houten sample stokjes en met proeven moest je soms ook uitkijken dat een bij niet met het stokje met honing mee je mond in ging. Hier kochten we ook een heerlijk potje honing.

Scott verzamelde kaartjes van kunstenaars die hij erg goed vond. Er waren weinig schilders en de schilders die er waren waren niet zo goed, vonden we, maar we vonden een houtbewerker die mooie objecten maakte, en een metaal werker die grote glimmende platen voor aan de want maakte.
Voor een tante van Scott kochten we een mooie vaas en voor schoonzus Gwen een hand geblazen kerst ornament (doen we elk jaar), en ik kocht er voor mezelf een super gave cowboy hoed.

We haalden wat eten bij een van de vele tentjes, dat van mij was gefrituurd brood met vlees en sla en Scott had ook zoiets dergelijks, de namen zijn we even kwijt maar het was Mexicaans en best wel erg lekker. Ondertussen werden we geentertained door een Hippie Jezus band met jonge meiden en een paar mannen. Het deed wel een beetje cult achtig aan maar ze hadden het naar hun zin.
Na hun optreden kondigden ze een andere band aan, ook een echte hippie band maar dan met oudere dames op gitaar.

Op de foto hieronder staan ook cactussen, die hebben we gekocht in het woestijn museum. En een fles wijn, Scott heeft inmiddels al weer een krat met mooie wijnen gescoord.

Ik was al een paar keer langs de yoga studio gelopen maar die was steeds dicht, tot een paar dagen geleden toen ik een hele horde mensen naar binnen zag gaan. Nu kon ik eindelijk een foldertje meepakken met tijden en prijzen.
En dus stond ik vanmorgen om zeven uur in de Yoga studio. Met mijn eigen matje tussen allemaal mensen die duidelijk al veeel langer yoga doen. Mijn god zeg, wat een tempo, er was niets ontspannends of gecontroleerds aan. Het was gelukkig ook niet duur. Wel heel fijn dat er zo’n succesvolle yoga studio in de buurt is maar dit blokje is niets voor mij. Gelukkig bieden ze veel verschillende soorten klassen aan dus ik ga wel terug voor een paar andere sessies.

Ik moet nog schrijven over mijn bezoek aan de Botanische tuin maar nu moeten we weg voor de Valentijns picknic.

Happy Valentine’s Day!

februari 14, 2011 at 5:20 pm 6 reacties

Zou het dit kunnen worden…

We zitten nu bijna een week in Tucson en beginnen langzaam aan wel een duidelijker beeld te krijgen van hoe het hier is om te wonen.
We hebben nog lang niet alle gedeeltes gezien natuurlijk maar dat komt volgende week.
Scott heeft ineens meer werk dan we hadden verwacht dus we gaan er nog niet zo vaak samen op uit als we willen maar wat moet dat moet.
En zo kom je toch meer in het ritme van thuis, wat ook goed is want het is niet zo zeer een luie vakantie maar meer een ontdekkings trip.

Ik zou waarschijnlijk niet in een typisch adobe stijl huisje willen wonen als waar we nu zitten. Het bevalt ons best wel maar er komt erg weinig licht binnen omdat de ramen zo klein en ingebouwd zijn, iets wat je hier veel ziet. Dat is expres zo gedaan om de hitte in de zomer tegen te houden.
Maar zelf zou ik toch grote ramen willen anders is het ook lastig schilderen.

Een paar dagen geleden was onze indruk nog dat het een beetje naar een slaapstad neigt, maar we hebben inmiddels het uitgaans centrum ontdekt.
Niet dat we elke avond ergens aan de bar gaan hangen, maar als we dat zouden willen, zou dat kunnen, en dat is een fijn idee.
Als je in Tucson gezellig uit wil gaan moet je naar Fourth Avenue.
Er zijn daar leuke barretjes met bijvoorbeeld open mic nights, en live muziek, leuke kleding winkeltjes en restaurants.
Hier loopt ook weer van alles rond en de sfeer is gezellig.

De mensen die ik spreek zeggen allemaal dat het eigenlijk een groot dorp is en vinden het heerlijk wonen. Je moet alleen wel je huis op slot doen en geen spullen buiten laten staan. Maarja.
Er zijn vrijwel overal fietspaden die voor Amerikaanse begrippen best veel worden gebruikt.
Je moet hier wel body lotion gebruiken heb ik gemerkt want je droogt zo uit. En het is stoffig, uiteraard.
Voor water moet je hier betalen, iets wat wij al niet meer gewend zijn. En de meeste mensen hebben een typische woestijn tuin met palmbomen, cactussen en woestijn grassen. De woestijn trekt mij wel, maar ik mis toch ook wel groen.
Je kan natuurlijk wel een grasveldje aanleggen, maar die moet je weer regelmatig besproeien.
Een dame die ik gisteren sprak vertelde dat haar water rekening gemiddeld $25 per maand is, nu ze kleiner woont met een woestijntuin ipv een grasveld en geen zwembad meer heeft. Voorheen was dat $100.

We zijn er dus nog niet over uit of dit het gaat worden maar we hebben nog tijd.
We hebben in elk geval wat koopwoning gidsen doorgebladerd en zijn wat wijken langs gereden.

Scott en ik zijn allebei, lang voor we elkaar kenden, naar het woestijn museum geweest in Tucson en we vonden het toen allebei geweldig.
Gisteren zijn we er samen heen geweest en hebben weer genoten. Ik was vergeten hoe groot het eigenlijk is en we hebben er een volle dag doorgebracht.

Ik heb weer wat nieuwe foto’s toegevoegd aan het album. Ik ga even lekker buiten op onze patio zitten want ik zie dat de zon daar net tevoorschijn is gekomen.
FOTO’s

februari 11, 2011 at 3:24 pm 4 reacties

Oudere berichten