Posts filed under ‘Sporten’

Papierwerk, sporten

Het heeft nog meer voeten in de aarde dan ik dacht, om wat potjes jelly te verkopen op de farmers market!
Ik dacht dat ik het allemaal aardig in kaart had maar ik kreeg van de organisatie van de markt gisteren weer een mailtje, waarin stond welke formulieren ik nog meer moest invullen. Jemig, ik moet ineens een heus bedrijf worden…. en je kan echt niet under-the-radar blijven als je op de markt wil verkopen.
Ik hoorde wel over een markt in het zuiden waar minder streng wordt opgetreden maar dat is gelijk weer een heel end weg en ook een stuk duurder om een stand te regelen.

Gisteren, toen ik een pak papieren voor de markt aan het invullen was en weer een prijslijst tegen kwam, dacht ik dat het misschien beter was om het idee voor dit jaar te laten varen. Maar vanmorgen dacht ik er toch weer anders over. Als ik iemand kan vinden waar ik een stand mee kan delen, wordt het al wat minder duur.

Misschien schoonzus Gwen. Zij was tot kort nog druk bezig met haar eigen business in stoffen te starten en had al wat familieleden achter de naaimachine gezet, tot zij een paar weken geleden een part-time baan aan nam en nu staat dat idee een beetje stil.
Maar misschien wil ze wel een stand op de markt delen met mij, wat in elk geval voor mij goedkoper zou worden en mijn stand zou dan ook meer mensen trekken. Afijn, ik heb haar aan het denken gezet en hopelijk kunnen we morgen wat afspreken.

Ondertussen heb ik de afgelopen dagen vooral ook veel data entry gedaan voor Scott. Dat is een tijd geleden dat ik voor werk hele dagen achter de computer heb gezeten. Ik heb het niet gemist maar het is wel fijn dat ik het nu gewoon thuis kan doen.

Eigenlijk had ik de hele week willen schilderen maar hopelijk kan ik dit weekend daar helemaal aan besteden.

Het is hier vreselijk weer trouwens. Er ligt een flink pak sneeuw, het regent gigantisch, zoveel dat we weer eens water in de kelder hebben. Het is grauw en koud. Brrr! Tucson lijkt wel een hele tijd geleden! Oh wacht, dat is het ook…

’s Avonds kijken we via Netflix tegenwoordig naar de serie Lost. Over een groep overlevenden van een vliegtuig ramp op een onbekend, maar niet onbewoond eiland. We ergeren ons vreselijk aan de karakters maar we blijven kijken! Mijn enige twee favoriete karakters zijn Hurley, Said en John Lock. Scott vindt Said vreselijk en kan hem ook erg goed nadoen LOL!

Vandaag ging ik trouwens naar de school in het dorp, waar vriend Brian als sport leraar werkt. Hij had me gezegd dat ik welkom ben om daar te kopen sporten.
Het sport ‘zaaltje’ met de gewichten bevindt zich in een ‘storage room’ (dat staat op de deur) en de toestellen zijn superoud, het leer van de zittingen bladdert aan alle kanten en ze hebben geen cardio, maar, zegt Brian, als je 20 keer de sportzaal rond rent dan zit je op 1 mile. Doet hij ook altijd.
Ja mensen, hier zal ik waarschijnlijk gaan sporten. Want het is dichtbij, het is gratis, en het allerbelangrijkste, het zal er lekker rustig zijn!

Okay, natuurlijk is dit niet ideaal maar het is gewoon echt nodig dat ik weer ga sporten, en in het revalidatie centrum in Blossburg kan ik gewoon mijn ding niet doen.
zucht…

maart 10, 2011 at 8:35 pm 6 reacties

Curves

Ik weet niet of jullie ooit van de sportclub “Curves” hebben gehoord. Daar jogde ik eergisteren dus langs toen het dicht was en vanmorgen besloot ik daar eens binnen te stappen. Ik kwam daar gister ochtend binnen in mijn gym kleren en klaar om te gaan trainen.
Maar toen ik binnen kwam, was er geen loopband of fiets of roei apparaat te bekennen.
Twee jonge meiden achter de balie begroetten me en in het kleine zaaltje stonden toestellen in een cirkel opgesteld, afgewisseld met vierkante houten mini podiumpjes.
Ik wist niet wat daar nou op ging gebeuren maar ik kreeg een donkerbruin vermoeden dat je daar moet gaan staan aerobic-en. Of erger nog: dansen. En toen zag ik dat die meiden achter de balie de enigen waren van rond mijn leeftijd (mwa eigenlijk jonger)

Waar ben ik nou weer in beland, dacht ik. Maar ik was er nou toch, en ik voelde me wel avontuurlijk vandaag.

Ik legde uit dat ik hier maar twee weken ben en dat ik wat wil komen sporten.
Nou dat kan! Zegt de blonde Rosemary vrolijk. Deze week is toevallig gratis voor nieuwelingen en ik zal met de manager overleggen hoe we dat gaan doen voor de tweede week. Wil je een afspraak maken voor vandaag?
Afspraak? euh, nou, ik ben er nu, en ik heb wel vaker een sportschool van binnen gezien, ik wil eigenlijk gewoon aan de slag.
Met een beetje overleg, kon ik tussen de afspraken door worden geschoven en mocht ik direct een formuliertje invullen.

Lesley, de andere jonge dame, ging met mij alle aparaten doen, waarbij ze mij, voor mijn gevoel, onnodig enthousiast aanmoedigde. “Ja, je houdt je voeten precies goed, prachtig hoor!” “Ja, zo hou je je rug mooi recht, heel erg goed” “Goh je hebt sterke beenspieren hoor!” (hallooo, ik ben ook nog maar 37)
En tussen de apparaten door moest ik ook op die houten plaat een beetje in beweging blijven. “Je kan ook deze beweging doen” zegt ze terwijl ze druk met haar armen op en neer en boven haar hoofd heen en weer zwaait op de maat van de muziek(Tom Jones-She’s a Lady). Ja dat zou ik ook kunnen doen, maar ik step gewoon liever als u het niet erg vindt.

Elk toestel doe je maar 30 seconden en dan schuif je steeds een plek op.
Het hele rondje toestellen doe je twee keer en dat duurt 30 minuten.
Daarna moet je stretchen met behulp van een groot toestel die in het midden staat. Ik ben normaal nogal lui met stretchen maar ik dacht dat dit wel handig was voor na het joggen.
Na het stretchen dacht ik dat ik gewoon kan komen en gaan wanneer ik wil maar nee, ik had per ongeluk gezegd dat ik misschien wel een Zumba klas mee wil doen, maar dan moet je eerst drie afspraken hebben gehad. Waarom weet ik eigenlijk ook niet.
Maar goed, ik maakte een afspraak voor de volgende dag en de dag erna.

Maar nou vond ik net een videootje van precies deze Curves waar ik nu heenga, waar ze ’s avonds hun versie van Zumba doen:

Ik denk dat ik het maar bij de normale workout houd.

Nou lijkt het wel voor oude vrouwen, maar je kan het zo zwaar maken als je zelf wil en na twee rondjes was ik best wel moe!
Toen ik thuis kwam waren we eigenlijk allebei moe en lui dus we hebben niets gedaan. Ik heb zelfs nog geslapen ’s middags.

Vandaag had ik bedacht om ’s ochtends na de workout bij Curves te gaan joggen en dan terug te komen voor het stretchen. Dat werkt best goed en vandaag voelde ik echt mijn spieren wel na die workout. Ik werd nog wel steeds ‘begeleid’ maar dat moet kennelijk. Maar ik kreeg ook te horen dat ik deze twee weken gewoon gratis mag komen sporten, dat is toch leuk!
Het is lekker dichtbij, ik kan het combineren met joggen en nog gratis ook:-)

We waren vandaag gelukkig wat minder lui en zijn wat verder de buurt gaan verkennen.
Bij de visitor center haalden we wat folders en boekjes en we liepen daarna door een historisch gedeelte van Tucson. Je ziet er vooral oudere adobe huisjes in aardekleuren. De temperatuur was aangenaam en het zonnetje scheen heerlijk. We werden er al snel loom van en besloten ergens te gaan lunchen. We vonden een restaurantje waar je buiten kan zitten op een klein pleintje, omgeven door souvenir winkeltjes.
Tijdens het eten namen we een beetje door wat ons gevoel is over Tucson en we waren het eens dat voor zover we het nu hebben gezien, het nog steeds een goede optie zou zijn voor een tweede woning. Maar ook dat het, ondanks dat er veel aanbod is op cultureel en culinair gebied, een beetje aandoet als een soort slaap stad. Ik weet nog niet of dit het wordt maar we houden onze ogen open en zullen deze komende week ook andere gebieden bekijken.

Oh en dit is mijn keteltje:

Hij begint te fluiten op 15 seconden.

Voor een kleine selectie foto’s, klik hier. Ik zal steeds wat foto’s toevoegen aan dit album.

februari 8, 2011 at 7:09 pm 10 reacties

Tucson, dag 1 en 2

Toen we gisteren de buurt verkenden ontdekten we veel restaurants en winkels op loop afstand en we dachten dat we eigenlijk helemaal niet hoeven te koken deze komende twee weken, maar ik wil gebruik maken van het feit dat we eindelijk fijne winkels in de buurt hebben en ik een keuken tot mijn beschikking heb. Dus af en toe ga ik wel wat koken en uit proberen natuurlijk!
We aten gisteravond bij een Grieks restaurant, Opa! (zo heet het) en genoten van het eten en de gezellige ambiance. We hadden een booth die uitkijkt op de rest van de gasten, dus we konden eens goed kijken naar het soort mensen wat er komt.
Het is echt een allegaartje, en niet alleen dit restaurant. In de winkels waar we hiervoor al waren geweest zagen we een leuke mix van gezinnen en jonge stellen, hippies en bejaarden (en bejaarde hippies), studenten en excentriekelingen. Wonderful!
Na het eten zaten we er helemaal doorheen en rozig liepen we naar huis.

We werden vanmorgen al vroeg wakker, kennelijk kan je met een road trip en gelijdelijke tijdszone verandering ook jetlag hebben want we konden vandaag allebei geen ritme vinden. Scott wilde al vroeg op staan om ergens te gaan ontbijten maar toen hij eenmaal op was, had hij toch geen honger. Ik ook niet, maar ik maakte toch maar een miso soupje. We besloten wat later echt te gaan ontbijten en gingen eerst maar joggen.

We jogden niet samen want Scott is altijd veel sneller en wilde een andere kant op dan ik. Ik wilde langs de health food store die ik op google maps had gevonden en Scott wilde de andere kant op, richting de univerisiteit.
Het was een beetje fris maar een longsleeve was voldoende. De zon scheen en ik genoot van het uitzicht op de bergen op de achtergrond en de palmbomen en cactussen in de tuinen. Ik kwam een sportschool tegen, en de health food store waar ik echt even naar binnen moest, en vlak daarnaast een toko met allemaal mediteranese etenswaren. Waar ik uiteraard ook even in moest. Het was dus niet echt een succesvolle jog ochtend zeg maar.;-).
Ik had nog 2 lamb chops over van gisteravond en bedacht dat ik er graag een lekker rijst en groente gerecht bij wilde maken.

Ik besloot weer snel naar huis te gaan om m’n portemonee te halen. Ook zag ik tijdens het joggen een carwash en ik dacht dat het wel fijn zou zijn om de auto daar even door heen te halen dus dat wilde ik ook doen. Toen ik thuis kwam kwam Scott ook net thuis. Die had hetzelfde idee over de carwash, dus reden we eerst daarheen.
De carwash was niet een wasstraat maar zo’n operatie waar je je auto uit moet zodat een team van professionele carwashers je auto van binnen en van buiten schoonmaken. Daar was onze auto wel aan toe want wij doen dat zelf eigenlijk nooit…
Wat een luxe voor onze auto, twee wasbeurten in een week 😉

Na de wasbeurt wilde ik nog even naar de health food store om een neti pot te halen en naar de toko om ingredienten te halen voor gerechten die ik nog niet had bedacht, mijn plan was om daarover in de winkel het een en ander te vragen.
Ik zette Scott af bij Staples die daar een internet router ging halen, waarna hij terug liep naar huis.

Het plan om ergens te gaan ontbijten was ik al helemaal vergeten…
Dus ik ging op mijn dooie akkertje weer naar de health food winkel en babbelde wat met de medewerker daar, en toen ging ik naar de toko, waar ik een kookboek kreeg toegereikt en waar ik een recept vond die me wel lekker leek. En ik kocht er een leuk klein keteltje want ons apartement heeft geen waterkoker.
Ik kocht wat ingredienten en ging daarna nog even naar de supermarkt om een keuken mes en snijplank te halen, want die waren ook nergens te vinden in onze keuken.

Het duurde dus even voor ik terug was en toen ik eindelijk terug kwam (om twee uur), vond ik thuis een cranky hongerige man die niet zo blij was dat ik zo lang was weggebleven terwijl hij zo’n honger had, en extra chagarijnig was omdat hij het internet niet aan de praat kreeg op een van onze laptops.(we hebben er twee mee). Oeps hihi, al had hij mij best even kunnen bellen, ik was tenslotte niet ver weg. En er was oatmeal in huis.
Dat bedacht hij zelf ook pas later. Maar, nu gingen we toch echt wat eten, bij een gezellig klein restaurantje.
Scott bestelde een grote mexicaanse maaltijd met bonen, rijst, aardappelen en ei met een biertje en ik nam een fruit crepe van het kids menu en een mimosa want ik had nog steeds niet zo’n honger. Scott’s humeur verbeterde snel gelukkig :-). Onderweg naar huis liepen we langs een slijterij waar we een fles wijn haalden.

Thuis gekomen zette ik wat thee met mijn nieuwe keteltje en wat een leuke verrassing was dat! Dit keteltje maakt een heel mooi geluid zodra het water begint te koken! Ik hou van keuken dingetjes met geluid.
Het lukte Scott ineens om het internet aan de praat te krijgen, de Superbowl begon en een paar uur later kregen we allebei weer honger.
Wij aten:
de 2 left over lamb chops met
door mij gemaakte heerlijke
rijst met mint en lamsgehakt. (thuis is lamsgehakt haast niet te krijgen)
Hoe maak je die:
hak een ui fijn en een of twee teentjes knoflook
Fruit de ui in olijfolie, en voeg daar de knoflook aan toe.
Even roeren en dan voeg je een halve kilo lamsgehakt toe die je gaar rult.
Vervolgens voeg je rauwe maar gespoelde rijst toe, half kopje is voldoende maar meer mag natuurlijk ook
en dan roer je dat op hoog vuur voor tien minuten.
Dan pak je een paar handjes gedroogde mint die je fijn krummelt en aan het geheel toevoegt.
Dan voeg je water of kippenbouilon toe (alleen de bouillon niet de kip) en laat je het twintig minuten tot een half uur gaar koken met het deksel op de pan.
Zorg dat het niet droogkookt.
Natuurlijk moet je wel even proeven ondertussen, en zout en peper toevoegen, en een beetje fenugreek poeder is ook nooit weg. Of een extra blokje bouillon kan ook natuurlijk.

En in het kookboek in de toko vond ik dit recept:
Black eyed beans met Green Swiss chards
Kook de black eyed beans voor 15 minuten en zet apart.
In een pan met wat olijfolie fruit je een fijn gesnipperde ui en een of twee teentjes knoflook (ja net als de rijst).
Als de ui glazig wordt voeg je de bonen toe, dan goed roeren voor twee minuten en dan voeg je de
fijn gesneden Swiss chards toe.
Weer goed roeren tot de Swiss chards een beetje geslonken zijn.
Op smaak brengen met zout en peper en als laatste, voor je het serveert, besprenkel je het gerecht met verse citroen sap.
Heerlijk!

Dat aten we dus, met een Turks brood (thuis ook niet te krijgen) met olijfolie (en zout en peper in de olie) en dolma’s en heerlijke Spaanse wijn.
En als toetje hadden we Baklava (thuis ook niet te krijgen).

Nou heb ik nog steeds geen foto’s gemaakt sinds we hier zijn dus ik zal morgen wat foto’s maken. En een videootje van mijn schattige geluid makende water keteltje!
Een paar foto’s van de trip

februari 6, 2011 at 9:24 pm 4 reacties

Begrafenis ,Yoga en het kerk leven.

Zo ga ik nooit naar de kerk en zo twee keer in een week!
Dinsdag was ik bij mijn eerste Amerikaanse begrafenis, van een verre maar wel een van de favoriete ooms van Scott, Oom Dick. Van hem had mijn vader nog een pompoen voor ons gekocht. Ik kende hem niet zo heel erg goed maar het was een innemende man die goed verhalen kon vertellen. Hij was een oud marinier dus je kan haast niet anders verwachten.

De viewing sloeg ik over want ik dacht niet dat ik daar goed tegen zou kunnen. Scott ging wel naar de viewing met zijn vader. Zijn vader is de laatste tijd zo snel uitgeput dat hij na de viewing geen puf meer zou hebben om de ceremonie en begrafenis uit te zitten. Dus na de viewing bracht Scott zijn vader naar huis en haalde mij op om de ceremonie bij te wonen.

Het vond plaats in een Lutheran church. Het is een klein kerkje met een jonge meid als dominee(of was ’t pastoor, priester of predikant). Ze zal niet ouder dan 22 zijn geweest. Ik vind het toch een beetje raar, ik weet niet veel van hoe het er in de kerk wereld aan toegaat maar als je als kerkganger met levens vragen zit, klop je toch niet zo snel aan bij iemand van 22, tenminste, dat zou ik niet doen.

We kwamen binnen bij het staartje van de viewing waar iedereen in een lange rij voorbij de kist schuivelden. Het leek of het halve dorp was uitgelopen. Na de viewing gingen de meesten weer naar huis en bleven veelal familieleden en vrienden over.

Er werd veel gebeden en geluisterd naar de domineetresse die haar teksten op automaat opzegde met veel versprekingen.
Dan gingen we weer zitten, dan weer staan. En ondertussen hadden Scott en ik de grootste moeite om steeds de juiste pagina in de bijbel te vinden.
Hoe iedereen steeds zo snel de juiste pagina voor zijn neus had is ons echt een raadsel.
Er moest ook veel gezongen worden.
Dat zingen ging natuurlijk voor geen meter want we kunnen allebei geen noot lezen. Dus je volgt maar wat en net als je denkt, Oh hier gaan we weer omhoog, dan is het net weer effe anders.
Gelukkig waren er ook leuke anekdotes van zijn dochter, kleindochter en zijn reflexologe.

Na de ceremonie reden we stapvoets naar de begraafplaats aan de andere kant van het dorp.
De begraafplaats was bedekt met sneeuw, de lucht was wit, er dwarrelde sneeuwvlokken en het was wind stil.

De kist werd onder een blauwe tent geplaatst en op de kist lag de Amerikaanse vlag.
Een vriend van hem zong heel mooi een lied, wat ze op vakantie vaak zongen. Ik weet niet hoe het heette maar het klonk erg mooi.
En toen hoorde ik achter mij dit:

Een jongen met een trompet speelde het bijna net zo mooi als in de video. Dit stukje herkennen jullie wel van de dodenherdenking waar dan nog een stuk achteraan komt…
Wat een apart gevoel is dat, als je daar staat op een heuvel op een besneeuwde begraafplaats.
Ik vond het erg mooi.

Waar ik wel steeds aan moet wennen is dat begraafplaatsen hier veel minder netjes worden bijgehouden en er staan geen hagen of hekken om de begraafplaatsen, tenminste, niet hier. De doden hebben hier geen privacy. Je zal het in die staat ook niet echt nodig hebben maar toch,
soms staan de grafstenen tot aan de rand van de weg! Nou, ik zou dat niet zo’n respectabele plek vinden….

Na de begrafenis reden we terug naar de kerk om te eten. Al tijdens de ceremonie rook het flink naar eten en aan de knorrende magen om mij heen te horen was het wel tijd voor een hapje.
We kregen scalloped potatoes, ham, mais, macaroni and cheese en gebak.
Ik raakte aan de praat met de reflexologe en haar zus, twee zeer uitbundige kleurrijke dames die mij erg delightful vonden (zij waren zelf ook het toonbeeld van delightful;-)), de broer van oom Dick had geen water maar vodka in zijn glas (dat we dat wel even wisten) Nancy, Dick’s vrouw die altijd de life of the party is, huilde en lachtte (van ingetogen huilen tot schaterlachen), Scott werd zoals gewoonlijk weer voor zijn broer aangezien (en andersom) en neef Eric goot per ongeluk een hele pot koffie over zijn broek (dat schijnt heel typisch te zijn voor hem).
Dat was mijn eerste begrafenis en bezoek aan deze kerk.

En gisteren, was ik weer in die kerk.
Mijn vriendin Ann, die van de honing extractor die ik uiteindelijk niet kon gebruiken omdat haar man hem smerig had weggezet, en we tijdens het schoonmaken de lak eraf spoten, geeft sinds kort Yoga lessen in diezelfde kerk.
Schoonzus Gwen ging ook mee want die moest de yoga mat die ik haar voor kerst heb gegeven nog steeds inwijden.
De klas bestaat voornamelijk uit oudere dames maar het is een leuke klas.
De moeder van een vriend van Scott was daar ook bij. Wij hadden elkaar al een lange tijd geleden moeten ontmoeten, zij had al veel over mij gehoord en ik ook al veel over haar, want zij zit ook in de kruiden en eetbare planten. En haar man bouwt snaar instrumenten. Leuk niet? We hebben afgesproken om als we terug zijn bij ze te komen eten.
Anne’s yoga klas was wel een beetje langzaam en niet zo uitdagend maar ach, het kan ook geen kwaad.
Met mijn mat lag ik trouwens precies op de plek waar neef Eric twee dagen eerder koffie had geknoeid.

januari 28, 2011 at 8:41 am 4 reacties

En alwéér leuke nieuwe aanwinsten.

Gisteren begon de dag moeizaam. Ik ben inmiddels weer lid van de sportschool (ook wel revalidatie centrum na twaalven) in een dorpje vlakbij, want dat is het enige wat we hier hebben op redelijke afstand.
Er is nu ook een YMCA in een ander dorp maar het is net te ver om daar elke dag voor naartoe te rijden.
Ik had gehoopt dat die vaste crew van vorig jaar het nu wel had opgegeven. Maar nee.
De groep is wel een heel stuk kleiner geworden; het zijn nu nog 5 dames van tussen de 50 en 60 (met z’n zessen is het zaaltje overigens al half vol). De aanvoerder is de vervelenste. Een bemoeial die net doet of ze er werkt en iedereen ongevraagd advies komt geven over hoe de aparaten gebruikt dienen te worden. Terwijl zij ze zelf verkeerd gebruikt. Ik denk wel eens dat ik haar ongevraagd advies zou kunnen geven maar ik heb er geen zin in om dat echt te doen.
Ze houden de aparaten vaak voor langer dan een half uur bezet omdat ze er alleen maar op zitten en verder niets doen dan ouwehoeren. Af en toe een halfbakken ruk aan de handels voor ‘spier oefeningen’, of een beetje fietsen op half elf en op de loopband wordt al kakelend een beetje geslenterd. Of wat je ook veel ziet, dat mensen aan de console hangen als ze een helling invoeren. Nu snap ik ook waarom ze in hun dagelijkse kloffie sporten, sportkleding is niet nodig want er word niet gezweet. Moeten ze natuurlijk allemaal zelf weten. Het is ook maar een observatie. En het is wel erg frustrerend als je moet staan wachten tot ze ‘klaar’ zijn op die aparaten want er zijn er al zo weinig.
Bij mij komt die bemoeial altijd vragen of ik de ventilator op me gericht wil hebben terwijl ik haar steeds al heb gezegd dat ik dat nooit prettig vind. Ze zal het goed bedoelen maar mijn god wat gaat er toch in haar om? Geen wonder dat die groep zo is uitgedund. Qua gekakel merk je alleen geen verschil…. En dan staat de tv ook nog afgestemd op Faux news.
Eergister was ik al vroeg klaar met m’n routine en wachtte ik in de receptie tot Susan er was. Ze zou om negen uur ’s morgens komen dus ik las even een boekje tot ze er was want ze was verlaat. Steekt bemoeial haar hoofd om het hoekje en zegt:”Bibi, why aren’t you working out? You shouldn’t have to wait for Susan while you can still work out!”
Ik bedoel, wat zeg je daar nou tegen??
Ik zal toch weer eerder op moeten staan. Ik heb met Susan al geregeld dat ik een sleutel krijg van het pand zodat ik er om zeven uur ’s morgens al in kan.
Ik hoop dat ik het deze hele winter vol hou.

Mijn honing extractor is gistermiddag aangekomen! Lekker licht, makkelijk te verplaatsen en schoon te maken.
Een echte extractor is natuurlijk veel duurzamer dan deze van plastic maar ik denk dat we er de komende jaren veel aan zullen hebben.
Vandaag ga ik ‘m uitproberen want het wordt weer een warme zonnige dag, dus goed weer om met de bijen te werken.
Schoonbroer heeft geen tijd dus is hij er weer niet bij om te zien wat er moet gebeuren. We waren deze hobby samen begonnen maar uiteindelijk ben ik er alleen mee bezig. Enniewee, aan het einde van de dag hebben we verse honing!
Een vriend van ons die regelmatig op ons land komt jagen kwam gisteren aanzetten met een electrisch uncapping knife:

Jaren geleden, toen hij zijn huis pas had gekocht vond hij deze op zolder, de vorige eigenaar van het huis was ook bijenhouder en dit mes had hij in het huis achtergelaten. Hij werkt prima en ik mag ‘m nog gratis hebben ook:-).
Da’ benne leuke ding’n veur de mens!

november 11, 2010 at 7:46 am 2 reacties

De eerste beer dit jaar

Soms heb je onverwachts interessante ontmoetingen als je veel buiten bent.

Vorige week, toen ik terug kwam van het joggen, zag ik uit ons veld vlakbij het huis een roodbruine vos tevoorschijn komen.
De wind kwam van zijn kant dus hij rook me niet maar ik had Lily, de hond van de buren bij me en die begon te blaffen, waarop de vos snel weer verdween in het veld.
Een paar seconden later, hoorde ik vanuit datzelfde veld het gesnuif van een hert, het geluid wat ze maken om anderen te waarschuwen voor gevaar.
Ik volgde het geluid en naderde het veld waarin de vos was verdwenen en zag daar een mannetjes hert met een middelgroot gewei en een vrouwtjes hert. Ze hadden waarschijnlijk de vos in de gaten, of de wind was gekeerd en ze roken ons, dat kan ook natuurlijk…
Toen ik eraan kwam met Lily bleven ze eerst een tijdje naar me staren maar toen Lily enthousiast naar ze toe rende, gingen ze er toch maar vandoor.

Ik was gisteren wat aan het opruimen in de tuin tussen de nasturtiums en calendula’s, toen ik ineens het bekende gezoem van de kolibri hoorde.
Alleen was het er meer dan een. Ik keek op en zag drie kolibri’s, die om mij heen zoemden, en toen snoepten van de nasturtiums en de zonnebloemen die iets verderop stonden. Een paar keer was er een kolibri die een paar seconden vlak voor mijn gezicht bleef hangen om weer wat te snoepen van de nasturtiums. En ook zag ik ineens flink wat vlinders, wel vier verschillende soorten; kleine witte en gele vlinders en oranje/gele en oranje/blauwe monarchs.
Ik had natuurlijk ook hier mijn camera niet bij me dus heb ik wat gegoogled voor jullie:

Maar soms is het wel een beetje eng.
Vanmorgen was ik een beetje te lui om te joggen en besloot een andere route te nemen voor een lange wandeling. De wandelroute is erg heuvelachtig met stijle hellingen. (Voor joggen heb ik een route met een lange flauwe helling naar boven en een korte stijle helling naar beneden. Dat hou ik beter uit met mijn knie.)
Ik was nog maar een paar minuten aan het lopen toen ik op ongeveer tien meter afstand (kan ook wel iets meer zijn geweest), iets uit een maisveld zag komen.
Het was iets zwarts en groots, met twee oortjes, met twee ogen en een snuit. Yaiks! Een beer!
ook hier een gegooglede illustratie:

De beer zag mij en bleef stil staan. En ik ook.

M’n hart bonkte in m’n keel en ik dacht, wat een grote beer, ik moet toch eens opzoeken wat ik moet doen als ik een beer tegenkom, wegrennen, doodliggen of aanvallen? En waar is Lily? zou Scott me vanaf hier kunnen horen, waarom heb ik mijn fluitje niet mee, ik hoop dat als de beer me aanvalt, hij/zij me niet het maisveld in sleept waar ik pas over een week of wat gevonden wordt, misschien moet ik schreeuwen, wat zal ik schreeuwen, of een aanvals beweging maken! dat helpt ook bij eigenwijze koeien.

Ik maakte een aanvals beweging.
De beer schrok niet echt maar draaide zich rustig om en verdween weer in het maisveld.
Wat een opluchting. Maar nu had ik niet zoveel zin meer om daar langs te lopen. En hardlopen leek mij nu opeens een veel beter idee.
Ik liet de wandel route links liggen (letterlijk) en nam de jog route waar ik halverwege altijd begroet word door Lily die altijd de rest van de route met mij meerent tot aan huis. Dat voelt toch veiliger.
Deze foto is niet gegoogled;-)

Scott baalde dat hij nog geen beer of vos heeft gezien dit jaar. Jaja, ik ben toch maar een bofkont.

augustus 10, 2010 at 9:52 am 10 reacties

Flesh for fantasy

Vandaag ben ik, na ruim drie maanden, maar weer naar de sportschool geweest.
Het is ons doel om dit jaar, en nu voor het echie, back into shape te komen.
Toegegeven, het is niet een supergrote uitdaging, maar dan moeten we het wel echt doen.

In de weken voor mijn lange afwezigheid ivm de trip naar NL, werk en studie, ben ik tegen wil en dank toch bij de groep gaan horen. De groep die nu voornamelijk uit oude mannen bestaat.

Jimmy “W” was vroeger de geschiedenis leraar van mijn schoonzus en werkt nu bij de Walmart als greeter.
Dus die kom ik daar nog wel eens tegen. Het is een beetje een oude viezerd met altijd van die typische dubbelzinnige opmerkingen die ik gelukkig direct weer vergeet. En altijd anderen plagen en ‘grappige’ opmerkingen maken. Soms zijn ze inderdaad grappig maar soms zijn ze…mja..bedenkelijk.
“Frankie” is een beetje het pispaaltje van de groep en wordt vooral door Jimmy “W” vaak gepest.
Hij is ook een beetje een lange slungel die zijn nek niet kan bewegen en daardoor is hij soms onhandig. Maar wel aardig.
Dan heb je Jimmy “B”, waar ik nog wel een normaal gesprek mee kan voeren.
Dan zijn er nog Layne en een paar anderen, die gelukkig ook wel okay zijn.

Vandaag zei Jimmy “W” dat, zodra Frankie binnen komt, ik aan hem moet vragen hoe zijn trip was geweest.
Ik had natuurlijk wel kunnen weten dat er weer wat achter school dus Frankie komt binnen en ik vraag:
“Hey Frankie, How was your trip?”
Nou, dat vond ie niet leuk. Jimmy “W” lachen natuurlijk.
Bleek dat Frankie vorige week tussen de toestellen was gevallen. Ge-‘tripped’, snap je ‘m? jaja heel leuk hihi.

Susan, de instructrice en desk medewerker van de gym, die nu ook inmiddels een vriendin is en waar nu af en toe een lange ochtend wandeling mee maak, verveelde zich en had thuis met haar man een erg leuke foto in elkaar ge-fotoshopt. Daar zijn de heren erg blij mee, en de foto hangt nu dus ook in de sportschool.
Jimmy “B” vindt het alleen jammer dat hij er maar voor de helft op staat.
Ze wilden natuurlijk weten wat ik ervan vond, ik zei: “Tot nu toe kon ik er alleen maar over fantaseren maar nu weet ik dat jullie er echt zo goed uitzien!” Tot groot vermaak van de heren die niet op de foto staan.

februari 17, 2010 at 10:36 am 5 reacties

Oudere berichten