Posts filed under ‘Thanksgiving’

Thanksgiving

Ik kijk nooit zo erg uit naar het Thanksgiving etentje met de familie, jullie weten onderhand wel hoe het er hier aan toe gaat. (Lees 2008 en 2009).
Het menu voor dit jaar werd bedacht op het vreselijke baby feestje vorige maand waar ik een paar tantes erover hoorde praten. Maar ik had niet door dat daar de rollen al werden verdeeld. Ik vond het ook nogal vreemd dat ik er niet bij betrokken werd. Een week geleden werd ik via e-mail op de hoogte gebracht van wie wat ging koken en er kwam weer een lijst van ongeinspireerde gerechten voorbij. Behalve de kalkoen en de stuffing stonden er geen gerechten op die men hier eigenlijk het hele jaar door al eet. Bonen schotel, gepureerde aardappelen, spruitjes, gekkenhuis.
Ik stond niet op het lijstje. Kennlijk wilden ze het saai houden en ik had er de energie niet voor om me er verder nog mee te bemoeien en er wat van te maken.
Scott stond op de lijst om de stuffing te maken. Dat vindt hij altijd leuk om te doen.
“Dan kun je mij toch helpen? Is leuk!” vond Scott.
Samen koken is ook heel leuk.
Maar ik begrijp stuffing niet. Als je het niet in de kalkoen stopt, wat is dan het nut van de stuffing? Dan heb je een hoopje brood met sausage en kruiden en cranberries, vanuit de pan zo op je bord. Wat een raar gerecht.

’s Morgens hebben we eerst nog lekker naar Macy’s Thanksgiving Parade gekeken op tv. Het lijkt me toch leuk om daar eens bij te zijn!
Nou, en toen gingen we gisteren naar de jacht club en stonden er maar vier auto’s en bleek dat de helft van de familie niet ging komen vanwege ijs op de weg en ziek/zwak/misselijk.
Dus waren we maar met z’n zeventienen. Het was een stuk rustiger dan normaal, wat ik zelf wel een opluchting vond. Als de hele meute er is, kun je namelijk je kont niet keren in de eetkamer en duurt alles veel langer.
Dus dat was op zich wel iets om dankbaar voor te zijn.
Alles was ook snel weer opgeruimd en om half vier ’s middags waren we alweer thuis en lagen we op de bank lekker “Heroes” te kijken.
Die dag was ook weer om.

Advertenties

november 26, 2010 at 3:13 pm 6 reacties

Happy Thanksgiving

Het sneeuwt vandaag echte sneeuw. De lucht is lichtgrijs en dicht.
Als het een beetje meezit blijft het liggen tot morgen en schijnt morgen de zon zodat ik morgen betere foto’s kan maken voor de kerstkaart. Daarna mag de sneeuw weer weg ;-). Vandaag kan het niet want we gaan weer naar de jacht club waar de hele familie komt eten.
Wij maken de stuffing vandaag.

Happy Thanksgiving.

november 25, 2010 at 7:53 am 8 reacties

Thanksgiving, een stap in de goede richting.

Ik moet eerst even mopperen hoor.
Een dag voor Thanksgiving stond ik me weer uit te sloven in de keuken.
Toen ik pas in Liberty woonde en ik dat country living gedoe helemaal niet zag zitten, en ik mijn frustraties uitte tijdens een telefoon gesprek met een vriendin in Nederland, werd de term:
‘countryliving, homemaking, pie-baking twat’ geboren. Dat was precies hoe ik me voelde.
Ik zie het country leven nog steeds niet zitten but I make it work.

Een dag voor Thanksgiving voelde ik me weer zo.
Niet dat er iets verkeerd mee is als je graag taarten bakt, maar als je eigenlijk niet zo bent, maar je door rolbepalende tradities uren in de keuken bezig bent met ongezonde dikmakende gerechten die de familie graag wil eten, en wetende dat het alleen de vrouwen zijn die nu aan het zwoegen zijn en geen enkele man de volgende dag de handen uit de mouwen zal steken, dan heb ik daar toch tegenstrijdige gevoelens over.
Ik zou uiteraard kunnen beslissen om niets bij te dragen aan het eten, maar dan loop ik weer de kans niets lekkers te kunnen eten.

Maar goed, mijn sweet potatoes en key lime pie vindt iedereen errrug lekker dus die maakte ik. Ik ben tenslotte ook erg ijdel en als mensen mijn eten de hemel in prijzen, wat kan ik dan anders dan daar gehoor aan te geven.

Mijn keylime pie

Hoe vieren wij Thanksgiving.
We komen elk jaar met de hele familie van Scott samen op het clubhuis van de jacht club. Niet mijn favoriete omgeving met dat ouderwetse stoffige interieur. Het liefst had ik de hele meute bij ons in huis, maar het is nou eenmaal traditie en daar moeten we het maar mee doen.

De dames in de keuken


waar nog even alles in de oven wordt opgewarmd, de kalkoen wordt gesneden en de tafel wordt gedekt.

De tafel

waar we met zijn allen aanschuiven voor een uitgebreid Thanksgiving dinner, wat ’s middags rond lunchtijd begint. Bij ons hebben we de holiday dinners altijd ’s middags, daar moet ik nog steeds aan wennen. Het lijkt me ’s avonds gewoon veel gezelliger, als het donker is buiten en je binnen kaarsen aan kan steken.
Overigens is besloten om dit jaar over te stappen op wegwerp bordjes en bekertjes. Evenzogoed was er nog een hoop afwas en dat wegwerp servies staat een beetje jammer, vind ik.

Er wordt veel gegeten, en daarna gaat iedereen buiten wat wandelen, voetballen met de kinderen, of in de huiskamer zitten kaarten en uitbuiken.

Behalve natuurlijk de vrouwen, want die hebben immers gekookt en alles voorbereid, dus die mogen ook alles afruimen, afwassen en opruimen. Maar daar wil ik het eigenlijk niet weer over hebben.
Al vind ik het echt belachelijk. Ik hoorde overigens nog een andere dame hierover mopperen en ik denk dat we dit volgend jaar ter sprake gaan brengen.

Scott zijn verjaardag is altijd op of rond Thanksgiving en wordt daardoor nooit echt gevierd door de familie. Hij zegt wel dat hij er zelf niet om geeft maar als er niets gedaan wordt dan is hij stiekem toch wel teleurgesteld. Dus sta ik ook voor Scott in de keuken om iets lekkers te maken op de dag voor Thanksgiving, of erna. Maar dat vind ik niet erg.

Vorig jaar vond ik Thanksgiving erg saai en hing er om verschillende redenen een negatieve sfeer. Er was een familie geschil over een jachtvergunning, sommige mensen waren verdrietig omdat Obama had gewonnen en het eten was niet zo lekker.
Maar gelukkig was Thanksgiving dit jaar op verschillende manieren toch geslaagd.
(ik ben nu klaar met het gemopper)

Scott’s verjaardag, die normaal wordt ondergesneeuwd door Thanksgiving, werd gevierd met een tie-dye taart die schoonzus Gwen had geregeld en er werd zelfs voor hem gezongen. Het was ook voor zijn neef die een maand daarvoor ook de magische grens van 40 had bereikt. Dus dubbelop feest.

Vorig jaar zag iedereen er nog saai en onverzorgd uit maar dit jaar droegen verschillende dames hun nette seasonal sweater, sommige met glimmende kraaltjes geborduurde patroontjes erop zelfs.
En ik zag hier en daar wat make up en sieraden, zelfs!
En een nicht had ineens een heel vlot kapsel met highlights, zelfs!
(ik was echt onder de indruk, want eerlijk waar, ik begon echt te denken dat ze vanwege haar geloof niets aan haar uiterlijk mocht doen)
En het eten was een stuk smakelijker, en er waren geen taarten uit pakjes.
En er was geen concurrentie strijd bij de andere dames om mijn gerechten te ‘boycotten’ zoals vorig jaar, en er was genoeg plek voor mijn sweet potatoes en key lime pie, waar iedereen van genoot.
En niemand was verdrietig omdat Obama nu president is.
En het gebed werd luchtig gehouden zonder rare citaten uit de bijbel.
En tante Rita leerde ons kerststerren maken:

Er was trouwens nog iets grappigs gebeurd.
Voor de grote dag werd er over en weer geemailed door de hele familie. Over de tijd, de gerechten, over wie een football meeneemt, of er nog ge-4-wheeled ging worden. Tot we eergisteren een email kregen van Scott(dat dachten we), die zei:
“I am not a part of your family, please take me off your list.
Happy Thanksgiving anyway!”
Ik vond dat wel een rare grap van Scott en vond het al niet zijn soort humor, en gelukkig kwam Gwen erachter dat we alle emails al die tijd naar een totaal andere Scott hadden gestuurd, wiens email adres op een letter na precies hetzelfde is als die van onze Scott! Die persoon zal wel gedacht hebben, wat moet ik hier nou weer mee aan.
Daar werd nog hartelijk om gelachen tijdens het dinner.

Misschien dat het niets met mij te maken had hoor, maar ik ben toch blij dat de meeste dames dit jaar toch een klein beetje moeite hebben gedaan wat betreft kleding en make-up, wat ik vorig jaar al hoopte.

Voor volgend jaar heb ik het volgende in gedachten:
-Een Martha Stewart achtige aankleding voor de tafel met wit linnen tafelkleden en servetten, misschien zelfs servet ringen, of mooie placemats en runners.

-Een muziekje op de achtergrond
-Kaarsen (ik had een paar waxine lichtjes aangestoken maar volgend jaar wil ik gewone kaarsen)
-Echte borden en glazen
-Wijn voor de liefhebbers
-De regel invoeren:”Wie kookt ruimt niet af en wast niet af”
-En ik ga op zoek naar een leuk zwart jurkje met halve mouwen.
-En ik zou het ook leuk vinden als iedereen een bedankje uitspreekt.

De mijne is dat ik dankbaar ben dat, ondanks dat we het allemaal vaak niet met elkaar eens zijn, ik terecht ben gekomen in toch best wel een leuke familie waar iedereen altijd voor elkaar klaar staat.

En nu gaat deze countryliving, homemaking, pie-baking twat even ebayen voor classy tafel kleden, ook vast voor de kerst. Want dat is ongeveer hetzelfde verhaal.

november 28, 2009 at 4:02 pm 7 reacties

Happy Thanksgiving!

november 26, 2009 at 8:08 am 2 reacties

Verrassings reisje

Dat ik zo gestressed was de vorige keer had natuurlijk vooral te maken met het feit dat wij een reisje gingen maken.

Een korte surprise visit naar…Nederland!
Mijn opa en oma waren 60 jaar getrouwd, een geweldige mijlpaal natuurlijk. De burgemeester kwam er zelfs voor bij hun op de koffie.
Uiteraard wilden mijn opa en oma dit jubileum met ons allemaal vieren.
Eigenlijk zat het niet in de planning voor ons om nog een reis naar Nederland te maken maar uiteindelijk besloten Scott en ik om toch een kort reisje te boeken om dit feest bij te kunnen wonen.
En natuurlijk vertelden we dit aan bijna niemand want hoe meer mensen je kan verrassen, hoe leuker.

Bij aankomst in Nederland ging Scott lekker joggen in de stad en bij zijn neef langs en ging ik op weg naar het huis van mijn ouders om mijn moeder te verrassen. Alleen, die was helaas niet thuis! Gelukkig had ik de huis sleutel en kon ik haar op haar mobiel bereiken om mijn verbaasde moeder te vertellen dat ik vanaf haar huis belde.
Wel grappig al was het niet helemaal zoals ik het me had voorgesteld, maar dat maakte niets uit, we zouden elkaar toch op zondag zien als we met haar meereden naar het feest.

Wij bleven de eerste dagen lekker in de stad in een hotel zodat we ook wat van het stadse nachtleven konden meepakken. We hebben er die eerste avond na aankomst flink gebruik van gemaakt, samen met een van mijn beste vriendinnen en haar vriend en Scott’s neef Steve, want het was weer ouderwets gezellig:-).

Zaterdag sliepen we lekker lang uit en maakten toen een lange wandeling door de stad, over de Albert Cuyp en door het Sarphatie park.

’s Avonds verrasten we mijn zusje. Met haar vriend hadden wij achter haar rug om een etentje geplanned in de stad. Haar vriend had haar uiteraard niets verteld over onze komst dus zij dacht dat ze gezellig met hun zoontje uit eten gingen, gewoon met z’n drietjes. Toen ze aankwamen in het restaurant was haar reactie dan ook priceless.
Ik zwaaide lachend naar haar en zij keek me met zo’n wazige blik aan van: “Waarom zwaait die vrouw naar mij? En die man die naast haar zit? Dat lijkt Scott wel, en die vrouw…dat lijkt Bibi wel…. maar dat kan toch niet?…” Ze keek ons recht aan en het duurde echt lang voor ze het helemaal door had hihihi maar toen het kwartje eindelijk viel was ze helemaal door het dolle heen. Het was een super gezellige avond.

Het feest van mijn opa en oma vond op zondag plaats in Uithoorn.
Wij checkten zondag uit in het hotel en vertrokken naar het huis van mijn ouders waar ik me nog even omkleedde voor het feest. Behalve mijn zusje, haar vriend en mijn ouders wist niemand van de familie dat we in Nederland waren dus dat was wel leuk.

Toen we het restaurant in kwamen lopen was de verrassing dan ook groot voor mijn opa en oma, die vonden het geweldig, en natuurlijk ook mijn ooms en tantes. Oma had al zo’n voorgevoel, zei ze, maar ze wist het toch niet zeker. Ze hadden het wel gehoopt maar dachten dat het ons misschien niet zou lukken.

Maar opa had voor alle genodigden zelf ook een verrassing!
Toen ze veertig jaar getrouwd waren had mijn opa een optreden van Lee Towers geregeld. Dat vonden we allemaal geweldig, ook al was het niet ieder z’n muziek smaak, bij zo’n gelegenheid is het toch speciaal als zo’n grote artiest ineens voor je neus staat te zingen. Er waren geruchten dat opa ook deze keer een act had geregeld. Dus we waren erg benieuwd wie het dit jaar was.
Op de achtergrond werd een podiumpje neergezet en een muziek installatie opgesteld. Met een gouden microfoon… Weten jullie al wie het is?


Ik met Scott, mijn zusje, mijn schoonbroer en hun zoontje en ome Johnny met Koos Alberts op de foto!Het was Koos Alberts!
Is dat niet geweldig??
Dat was natuurlijk harstikke gezellig. Onbewust kende ik toch veel nummers van hem. Zelfs Scott kwamen sommige nummers wat bekend voor, van zijn bezoeken aan piano bars in Amsterdam toen hij daar nog wel eens heen ging met andere expats.

Zoals gezegd bleven we op zondag bij mijn ouders slapen, en maandag togen we naar het huis van mijn zusje en haar vriend om daar een nachtje te logeren. ’s Avonds kookten we samen en nodigde ik een van mijn beste vriendinnen uit om mee te eten, dat werd ook weer ouderwets gezellig. We bleven gelijk maar logeren, en mijn nog niet aangetrouwde schoonbroer bracht Scott de volgende ochtend naar het vliegveld.
Scott moest weer aan het werk en kon niet langer blijven jammer genoeg.

Dinsdag heb ik grotendeels doorgebracht met mijn zusje, neefje en mijn moeder. En kon het gelukkig zo regelen dat ik tussentijds nog even snel een borrel en een etentje kon doen met wat goede vrienden die ik echt niet wilde missen. Woensdag ben ik met mijn moeder nog even langs geweest bij mijn opa en oma, en hebben we een beetje gewinkeld.
In mijn favoriete winkel, de WE vond ik een supermooie lange winterjas die mijn moeder en ik samen betaalden.
Zo is het nog wel te doen met die dollar koers.

En Donderdag ochtend zat ik weer in het vliegtuig op weg naar huis.

En toen werd ik harstikke koortsig en verkouden en nu, dinsdag middag voel ik me pas weer mens.
Gelukkig dat het niet veel langer heeft geduurd want de feest dagen komen eraan.
Niet alleen Thanksgiving, maar ook Scott zijn veertigste verjaardag! En die valt precies op Thanksgiving.
Dus als het weer even stil is op mijn blog dan weet u dat ik aan het feesten ben;-).

november 24, 2009 at 7:57 pm 10 reacties

Thanksgiving perikelen


Drie jaar geleden ging ik voor het eerst naar een Thanksgiving diner in Amsterdam en bracht mee een homemade yam/sweetpotato schotel met marshmellow topping. Daar was nogal wat kritiek op omdat de yams niet gemashed mochten worden, of iets dergelijks.
Het was een hooggewaardeerd Thanksgiving recept wat ik van een veel bezochte kook website had geplukt maar op dat feestje wisten die druiloren het allemaal beter.
Eergister was het weer zover alleen nu was het een familie diner.
Het zou beslist leuker zijn als iedereen zich feestelijk zou kleden. Doe effe een nette broek aan of steek je haar es op, bijvoorbeeld. Ik had dit jaar expres iets leuks aan getrokken en extra make up op gedaan, wie weet is het niveau volgend jaar dan een beetje opgekrikt.
Ik maakte hetzelfde gerecht maar met pecannoten topping in plaats van marshmellows en dat werd zeer goed ontvangen MAAR ik had ook Dutch apple pie meegenomen.
Ik wou het eigenlijk niet doen want uit ervaring weet ik al dat er toch niet van gegeten wordt omdat er al genoeg taarten zullen zijn maar Scott en zijn moeder wilden toch graag mijn appeltaart. Het moment dat ik ermee de keuken binnenkwam, merkte ik, zoals verwacht weerstand bij de andere dames die ook taart(uit-een-pak) hadden gebakken. Vlug schoven ze hun taarten strategisch op het hoekje van het aanrecht bij de eettafel en helaas was er net niet genoeg plek voor mijn taart.
En wat gebeurt er vlak na het eten, de dames staan met de laatste hap kalkoen nog in hun mond, hun taarten aan te snijden en uit de delen en laten die van mij links liggen.
Dan is er nog de stuffing issue. Scott maakt normaal gesproken altijd de stuffing en iedereen vindt ‘m geweldig maar ook het maken an de stuffing is dit jaar door een van de dames ‘geclaimed’.
Ik heb er echt geen probleem mee om niets te koken maar ik vind wel dat als anderen zo nodig alles willen maken, dat ze wel echt met lekkere gerechten moeten komen waar een beetje over is nagedacht en eerlijke helemaal zelf gebakken taarten.
En zoals vrijwel altijd gaan alle mannen na het eten in de woonkamer op hun gat zitten en staan de vrouwen, heel traditioneel, weer af te wassen en op te ruimen!
Thanksgiving, niet mijn ding.

november 29, 2008 at 7:36 am 9 reacties