Posts filed under ‘uitgaan’

bluegrass avond

Vriend Mark belde eerder deze week om te zeggen dat vriend Ben sinds kort in een hele goeie bluegrass band zit. En dat hij gisteren ging optreden in een bluegrass cafe in Danville, ongeveer anderhalf uur bij ons vandaan.
Mark is helemaal bluegrass fan en trommelde iedereen op om te komen kijken. Scott vond dat een goed idee en zegde toe dat wij meegingen.
Schoonbroer en zus gingen uiteraard ook mee.

Maar Scott had nog een hele lading administratie te doen en meetings te regelen en moest gisteren helaas besluiten dat hij echt niet weg kon. Omdat hij nog zoveel te doen heeft is onze vertrekdatum voor Arizona ook al naar morgen verschoven.
“Ga jij anders maar alleen” zei hij. Nou had ik er eigenlijk geen zin in want ik ben niet zo van de bluegrass maar Scott haalde me over, en zei dat het waarschijnlijk heel gezellig ging worden. Plus, als ik er niet ben, zegt ie, kon hij lekker doorwerken (nou ja zeg, alsof ik hem altijd van zijn werk houd). Maar goed, ik zou wel gaan.

Om vijf uur reed ik naar Steve en Gwen en kwamen Mark en Barb ons ophalen met vrienden Chris en Chris. En onderweg naar het cafe haalden we vriend Kurt op. We pasten allemaal makkelijk in de oude Subaru, waar ik nog eens een plaatje van moet schieten want dat is best een stoere auto voor grotere groepen.
Het was echt wel een gezellige groep hoor, daar niet van, maar ik kon er nog niet echt inkomen. Ik dacht, ik zie wel hoet het gaat vanavond.

We gingen naar de Jerseytown Tavern, waar regelmatig Bluegrass bands optreden. Ik was er nog nooit geweest dus het leek me wel grappig om eens te zien.
Hier is een video van een optreden in dat cafe. De band die we gisteren zagen is nieuw dus daar zijn nog geen filmpjes van te vinden.

Het cafe is erg klein en zat gisteren stampvol.
Mark had gelukkig een tafel gereserveerd want anders hadden we pech gehad.

Eerst gingen we eten. En het eten was allemaal gepanneerd en gefrituurd of alleen gefrituurd en smaakte naar niks of naar kaas. Veel kaas. Gwen had een heel bord vol chickenwings, waar wat mee was maar ze wist niet wat. Ik had een sampler platter met bbq ribs, fried onion rings, chickenwings, jalapeno pepers met kaas in een jasje van panneer, Steve had een taco salade, wat bestond uit een bord met hier en daar slablaadjes, met daar bovenop een laag tortilla chips, met daaroverheen een laag bonen en een bord met kaas quesedillas. Bleeh. Maar er was echt niks beters helaas.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


Maar we worstelden ons er dapper doorheen.
Ik dacht wel, wat doe ik hier eigenlijk. Want het is zo niet mijn ding om naar een bluegrass cafe te gaan en vette hap te eten maar ik dacht ook dat het wel weer zo’n avond ging worden, dat je in het begin denkt, dat wordt niets vanavond en dat het uiteindelijk heel gezellig wordt.
Het was nog best gezellig en er werd ook flink gedronken en gelachen.

Na het eten begon de band te spelen. De band zelf was best wel goed. Er zaten twee bandleden in die ik herkende van de band die op onze bruilloft heeft gespeeld. Dat was wel leuk. Maar een hele avond bleu grass vind ik wel erg veel hoor.
Bij het eerste nummer kon ik het wel waarderen hoe goed ze technisch allemaal waren maar daarna begon ik het gewoon saai te vinden.
Gwen houdt ook niet zo van Bluegrass. Leuk voor een keertje maar om elf uur waren we eigenlijk wel klaar om naar huis te gaan.
Je zit er maar te zitten en echte dans muziek is het ook niet.

Maar de anderen hadden het goed naar hun zin dus we zaten het maar uit.
Na het optreden ging ik wel even naar de band om de bandleden die ik kende gedag te zeggen en om Ben te complimenteren want voor een amateur heeft hij toch in no-time een goede professionele groep gevormd. De bandleden herkenden mij nog, dat is toch ook wat! Ik praatte ook met de Filipijnse bassist die me vertelde dat hij ook jazz drummer is en vaak in Williamsport speelt. Nou, kijk, Jazz, dat is meer mijn ding!:-). Dus hij gaf me zijn naam zodat ik hem kon vinden op facebook en zo zal hij me op de hoogte brengen wanneer hij weer optreedt.
Dat is dan toch wel weer leuk.

Om 1:30 gingen we ein-de-lijk weg.
poeh.
En nu ga ik mijn koffer verder inpakken. En nog een keer op het roei apparaat.
En morgen: Eindelijk richting zon.

Advertenties

januari 29, 2011 at 11:30 am 8 reacties

Damiani wijnproeverij

Zo gebeurt er niets en zo zitten we in een wijnkelder.

Zondagochtend kwam Scott op internet de vermelding van een ‘proef’ klas tegen bij wijnbrouwerij Damiani. Er waren toevallig nog plaatsen vrij voor die dag en om een kleine inhaal slag te maken op leuke-dingen-doen en alvast wennen-aan-andere-mensen (;-)) hebben we gelijk geregistreerd.
Het was al wat laat dus we moesten ons nog haasten om op tijd te komen. Scott dacht dat hij de weg wel wist maar vergistte zich toch en zo kwamen we na anderhalf uur, vijftien minuten te laat binnen. Maar dat gaf niets, zei een medewerker van de proeverij die ons verwelkomde, want ze waren nog niet begonnen.

We hadden beiden nog nooit zo’n klas bijgewoond en ik wist niet wat ik moest verwachten. Ik dacht dat het een uitgebreidere wijnproeverij zou zijn, waar je met een groepje aan een bar staat met glazen met een klein laagje wijn erin, en dat ons dan werd verteld hoe we de wijn moesten proeven.

Maar beneden in de kelder, in een kleine ruimte met uitzicht op Seneca Lake, stonden tafels en er zaten al ruim twintig mensen met wat glazen wijn en een proef formulier. De eerste drie wijnen waren al ingeschonken maar nog niet geproefd.
Er waren nog twee plekken vrij, net op zo’n plek waar je met je rug naar anderen toezit, iets waar Scott en ik een hekel aan hebben.

Maar we gingen zitten, kregen snel wat glazen die goed gevuld werden, dus niet met zo’n armetierig bodempje, een proef formulier en toen konden we beginnen.

Op het formulier konden we aangeven, hoe de wijn eruit zag (bijv. helder, troebel, wat voor kleur), hoe het rook (vul maar in), waar het naar smaakte, de nasmaak en of we konden raden waar de wijn vandaan kwam. Er zaten wijnen bij uit Frankrijk, werd er wel gezegd.
Alle flessen waren genummerd en verpakt in een bruine papieren zak.
Het was niet echt een klas waar je veel termen leerde. Eigenlijk was het bijeenkomst van mensen die allemaal maar wat doen en lekker willen drinken.
De dame die de boel begeleidde zei dat hoe een wijn door iemand beschreven wordt eigenlijk altijd subjectief is, dus er zijn geen foute benamingen voor een smaak of geur of kleur.
Nou.
Dat hielp ons niet echt.

Gelukkig waren er om ons heen wat mensen die vaker met dit bijltje hebben gehakt en die kwamen ook met heel aparte benamingen aanzetten. Eerst werd er nog bescheiden gediscussieerd maar al snel riepen mensen maar wat ze er van vonden.
Er was een wijn uit Frankrijk, die qua geur heel veel weg heeft van een Barnyard, (?) met een nasmaak van Kaplaarzen (?) en de dame die dat zei vond het toch erg lekkere wijn.(?).
Iemand vond een wijn naar leer smaken, een ander proefde mineralen. Scott schreef op zijn formulier ook mineralen op. Maar hij kon me niet echt uitleggen wat er nou mineraal achtig was aan de smaak van die wijn.
Met een wijn sloeg ik de spijker op de kop, door “chocola” en “likeur” te roepen. Wat door anderen ook beaamd werd.
Phew, heb ik ook eens wat gezegd haha.
Maar ik ga voor de volgende keer toch wel een beetje oefenen op de termen hoor, ik zou toch niet hardop de smaak van een wijn als ‘kaplaarzen’ willen benoemen om er vervolgens van te genieten…. Tenminste, ik denk niet dat ik kaplaarzen lekker vind…

Er kwamen nog meer wijnen op tafel en gaandeweg raakten we aan de praat met alle mensen aan onze tafel. Tegenover ons zat een koppel die een Bed&Breakfast hebben aan de Finger Lakes en naast mij zat een oudere man, John, een boekwinkel eigenaar in Owego, NY, die in zijn eentje was gekomen. Hij schreef best veel op maar genoot stilletjes van de sfeer en de wijnen. Hij kwam vaker voor dit soort proeverijen naar de Finger Lakes en gaandeweg het gesprek vonden we wat interesses die we gemeen hebben. Eetbaar onkruid en eetbare paddestoelen waren er twee van. Dat was wel leuk.
Hij heeft ook vrienden in Nederland en lang geleden twee jaar in India gewoond waar toen een portret van hem is geschilderd, waar de kunstenaar een grote prijs voor heeft gewonnen. Zijn portret stond onlangs op een catalogus in India, hij liet me er foto’s van zien op zijn Iphone (hip hoor, zo’n oudere man met een iphone), echt harstikke grappig! Goed portret ook, maar ja, daar heb ik geen foto van helaas.

Scott vertelde hem gelijk over mijn eetbare onkruid workshops, (waarvan ik nog niet weet hoe en wanneer ik dat ga doen dit jaar overigens) en dat hij zich moet opgeven.
Scott raakte aan de praat met mensen uit Muncy, 45 minuten bij ons vandaan, die met vrienden zo nu en dan thuis een wijnproef feestje organiseren.
Te oordelen naar de uitbundigheid van de dames van die koppels, ligt de nadruk meer op feestje dan op proeven…

We kregen halverwege ook nog smakelijke versnaperingen. Een tafel werd gevuld met verschillende luxe kazen, pate’s, gemarineerde vijgen en olijven.
Heerlijk, heerlijk.
Delicious finger foods
Nadat alle wijnen waren geproefd werd de soort wijn en plaats van herkomst bekend gemaakt. Enkele mensen hadden goed geproefd of gegokt en wisten dat sommige van de wijnen uit het fingerlake gebied kwamen.
Ik ben er zelf niet zoveel wijzer van geworden maar het was wel erg gezellig in elk geval.
Het proeven zal wel zo’n drie uur geduurd hebben. We gingen daarna naar boven, naar de winkel, waar nog meer geproefd kon worden.
En waar Scott na een tijdje zoeken, een kistje met een mooie verzameling wijnen afrekende.

Load'r up;-)


Het was al donker en we hadden nog een cadeaubon van restaurant Sorge’s in Corning. Ome Bill had ons die gegeven als dank dat we hem op ons land lieten jagen dit jaar. Sorge’s is een Italiaans restaurant waar we beiden nog niet eerder waren geweest.
Het was er erg rustig maar dat vonden we wel even prettig.
Ik bestelde een Italiaanse sampler platter, met een stukje lasagne, een worst, wat stoof vlees, en veal (kalfsvlees). Scott had ravioli.
Als onze borden niet bedekt waren met een dikke laag tomatensaus en als de gerechten wat meer smaak hadden, hadden we het lekkerder gevonden misschien.
Het was niet slecht, maar ook niet zo goed dat we dachten, hier gaan we snel weer naartoe…
Volgende keer maar weer naar het Indiase restaurant, the Thali of India, ook in diezelfde straat.

januari 24, 2011 at 5:19 pm 4 reacties

Taste of home

Het was een lange rit op maandagavond van New York naar huis en dinsdag ochtend hadden we erge moeite om op gang te komen.
Het regende pijpestelen (waarom nou pijpestelen), wat ook niet hielp.

Net toen ik dacht dat ik de hele dag lekker thuis kon blijven, belde schoonzus.
Of ik niet was vergeten dat we vanavond naar de kookshow gaan van het kook magazine “Taste of Home”! Hier gaan wij elk jaar naar toe. ‘We’ is: ik, schoonzus, nicht, vriendinnen en schoonmoeders.
Ik had gehoord dat iemand weer kaartjes had gehaald maar ik had geen idee wanneer het zou zijn. Ik had geen idee omdat ik er eigenlijk niet zo om geef.
De eerste keer dat ik meeging was ’t wel aardig maar toen wist ik nog niet dat het traditie ging worden. En nu ben ik al vier keer geweest.
Het is aan de ene kant best gezellig; er gebeurt weer eens wat, je bent er effe uit, effe onder de mensen.
Maar na het hippe New York was dit eigenlijk een beetje deprimerend. Veel dikke country figuren met vreselijke kleren, en ik realiseerde me dat ik in New York ontzettend weinig dikke mensen heb gezien. Was ik in New York te casual gekleed en ging ik altijd te netjes gekleed als we naar deze show gingen (om ze een poepie te laten ruiken), deze keer was ik helemaal in stijl en droeg ik een jogging broek met sneakers en een suffe trui.(hij was niet suf toen ik hem kocht maar de vorm is eruit). Ik had niet zo’n zin om hier op te vallen.
Afijn, het werd vijf uur en ik werd opgehaald en we gingen op weg.

De show wordt elk jaar gehouden in de Community Arts Center in Williamsport. In de uren voordat de show begint is er in het hotel ernaast gelegenheid om van alles te proeven, te zien en je in te schrijven om iets te winnen. Je kan bijvoorbeeld een koelkast winnen of een fornuis, een mooie Paula Deen panneset, bewerkt glaswerk. Tijdens de show worden de namen dan getrokken. De rij voor het proeven van allerlei lekkere hapjes was superlang.
En ook een beetje onbenullig, veel mensen stonden onnodig te wachten tot de voorgaande groep opschoof. Sommige mensen bleven lang staan proeven bij een stand, dan lijkt het mij helemaal niet erg als de mensen erachter gewoon aansluiten op de rij die al verder is opgeschoten.
We besloten te wachten tot het minder druk was en in een ander, kleiner zaaltje, waar het minder druk was, het een en ander te ‘proeven’. Stukjes chocolade bark, eggnog met verschillende smaken, allemaal zoetigheid.
Een half uur voor de show begon was het al een stuk rustiger in de grote zaal. En bij een stand mochten we een heel gevuld brood meenemen omdat ze al gingen opruimen en ze deze niet meer gingen gebruiken voor samples. Goeie timing niet?
Er was ontzettend veel heerlijke kaas. Op een papieren bordje maakte ik een gezellige selectie van allerlei kaasjes, met wat olijven erbij en wat crackertjes. Ik dacht dat ik dat wel mee het theater in kon nemen zodat ik het op mijn gemak tijdens de show kon nuttigen. Maar dat mocht dus niet, hoorde ik van een van de vendors. Toen heb ik het bordje voorzichtig een beetje gevouwen en in mijn schouder tas gestopt zodat ik er tijdens de show in elk geval toch ‘stiekem’ van kon genieten.
De show ging beginnen dus we liepen snel door de regen naar het theater.

Je krijgt trouwens ook altijd een goodie bag met allerlei flyers, magazines en kleine handige dingetjes voor de keuken. Ik heb nog niet eens gekeken wat er allemaal in zit. Ga ik nu effe doen…
We kregen allemaal deze ‘sausy’ goodie bag:


Met kortings bonnen, aanmeldings formulieren voor home parties voor de verkoop van tassen en pannen en sieraden, nog meer recepten, een kalender van een wijnbrouwerij, maatschepjes, een deck scraper (voor in de keuken), een magneet schijf met recept ideeen die je op je koelkast kan hangen en natuurlijk het recepten magazine, waaruit de kok op het podium, Michael Barna, wat recepten ging bereiden zodat wij het in het publiek allemaal konden volgen.
Hij was best entertaining maar zijn stem maakte me slaperig. Gwen had daar ook last van en we zaten allebei onderuit gezakt half te knikkebollen.

Tussen de gerechten door werden prijzen uitgereikt.
In die vier jaar dat we zijn gegaan heeft nog nooit iemand van ons wat gewonnen maar gisteren, tegen het eind van de show werd de winnaar van het weekend weg in (naam vergeten maar het is een eind weg) bekend. En de gelukkige was de moeder van Gwen’s vriendin.
Dat was toch weer even leuk natuurlijk!
Verslag in de krant.

november 17, 2010 at 10:23 am 6 reacties

New York City!

Zondag avond
En toen, waren wij opeens in New York City!
Ik had daar eerder nog geen melding van gemaakt want we waren zo druk en tegenwoordig bereiden we ons pas tot op het laatst voor op een reis dus ik was er ook niet mee bezig, tot zondag ochtend. Tot het hoog tijd was om te vertrekken, we vlug wat spullen in een koffer propten en nog snel een vroege lunch naar binnen propten.

We gingen natuurlijk niet zomaar naar New York; ik ging mijn paspoort verlengen want die was verlopen en Scott had er een zakenlunch geplanned. Het consulaat is voor paspoort aanvragen alleen open van 9 tot 12 en omdat het zo’n eind rijden is vonden we het beter om op zondagavond al aan te komen zodat we maandag meer tijd hadden om onze zaken te regelen en ook nog te genieten van de stad.

We waren natuurlijk ook niet zomaar ineens in New York, (zoals bij Hiro van de tv show Heroes) nee, we moesten er wel zelf in drie en een half uur naartoe rijden en $8 toll betalen voor de Holland tunnel:

en dan op zondagmiddag over Canal street rijden:

richting Brooklyn:
(over de Brooklyn bridge)

waar we bij vrienden gingen overnachten.

Toen we bij hun apartement aankwamen stond Baher, Scott’s vriend van College, ons al op te wachten en stapte hij bij ons in om samen te zoeken naar een parkeerplek. Want bij hem voor het gebouw is het betaald parkeren. Een paar blokken verderop in een rustige buurt konden we de auto eindelijk kwijt en liepen we terug naar ’t apartement. Hij parkeert zijn auto zelf ook altijd in andere straatjes en heeft een hele routine voor het vinden van een plek. Soms, zegt ie, rijdt ie wel een half uur rond voor ‘ie de auto kwijt kan. Een keer kon hij zich niet meer herinneren waar hij zijn auto had geparkeerd, en na lang zoeken ging hij eens kijken op de site van parkeer beheer want hij wist dat hij ondertussen een boete had gekregen voor te lang parkeren. Hij tikte zijn kenteken in en ja hoor, hij had een ticket gekregen. En er stond ook keurig bij, waar zijn auto geparkeerd stond! Hij zei, dat hij nog nooit zo blij is geweest met een ticket! hahaha!

En dit is het uitzicht vanuit hun (Baher en Margot’s) apartement:

Je kan, als de foto lichter was uitgevallen, vanuit hun huiskamer het vrijheidsbeeld zien!

Zij waren extra blij dat wij er waren want, Baher’s neef uit Colorado was op bezoek met vrienden en die had voor zondag avond een diner gereserveerd in restaurant Breslin(met een Michelin ster nog wel).
En niet zomaar een reservering, nee, een reservering voor de Chef’s table. Waar je extra service krijgt en een heel varken krijgt geserveerd!
Bij de chef’s table word daar voor acht mensen in rekening gebracht, ook al kom je met minder mensen. En toen wij ineens kwamen aanwaaien waren we met zijn achten dus dat kwam heel goed uit voor iedereen en wij vielen met de neus in de boter!
Of het varken en de in eendenvet gefrituurde aardappelen en geroosterde venkel en gestoomde brocolli rabi en vanille ijs en chocoladetaart. YUM!!!!
Het was maar goed dat het een casual restaurant was want ik had verder geen nette kleding mee, alleen wat ik op dat moment aanhad, gewoon een spijkerbroek en een truiige trui (super casual trui).



Nadat een van de koks het varken hadden voorgesneden begon het eet festijn. Het was volgens Baher, die naar de rest van het restaurant gericht zat, wel een beetje een beschamend tafereel, onze tafel kreeg erg veel aandacht en we werden ook door andere gasten flink bekeken maar daar had wij gelukkig geen last van daar we met onze rug naar het grootste gedeelte van het restaurant toe zaten. De kok kwam nog langs met de ongebruikelijke maar eetbare onderdelen van het varken, namelijk de snuit, de wangen, ogen en hersenen. Of we daar ook wat van wilden proeven.
Ik heb wel wat geproefd en moet zeggen dat de snuit, hoewel erg ‘chewy’ best te doen was.

Leuk gezelschap weer, Baher’s neef is ook bijenhouder en met zijn vrienden konden we het ook goed vinden. Het was een gezellige avond, heerlijk eten, en we hebben er weer wat contacten in Colorado bij. De neef en zijn vrienden gingen na het restaurant nog wat doorzakken maar wij gingen met Margot en Baher weer terug naar huis, want die moesten de volgende dag tenslotte weer werken en wij wilden ook fris weer op.

Na een flinke avond wandeling door de stad dronken we in het apartement nog wat kruiden thee met honing die wij voor ze hadden meegenomen.
Na een tijdje relaxen met kamille thee biechtte Margot op dat ze behoorlijk misselijk was geworden van het vele en vette eten. Ik toevallig ook. De mannen niet, dat zijn beiden grote eters en een pond meer of minder vet maakt dan kennelijk niet uit haha (ik lach erom maar eigenlijk is het niet best).

Maandag
De volgende ochtend hadden we een snel ontbijtje bij hun thuis. Ik had mijn ontbijt miso soep meegenomen in een tupperware bakje, daar kan ik eigenlijk niet zonder want ik hou niet zo van cereal en bagels.
Nadat we Baher en Margot hadden uitgezwaaid vanuit hun eigen huis (raar idee he?), pakten we onze koffer om deze in de auto te leggen. We gingen ’s avonds weer naar huis dus die hadden we verder toch niet meer nodig. Baher had ons aangeraden om een wandeling te maken over de Brooklyn bridge.
Dat was echt een goed idee, wat een schitterend uitzicht. Het lijkt me heerlijk om over deze brug te joggen, een volgende keer.

Eerst gingen we bij het Consulaat langs voor het verlengen van mijn paspoort waar ik snel weer klaar was. Gelukkig werd mijn pasfoto goed gekeurd, die ik bij Walmart had laten maken en met veel pijn en moeite in de juiste maat gesneden kreeg. Hij was niet super scherp maar het kon ermee door. Phew!
Ben benieuwd wanneer mijn nieuwe paspoort aankomt, voor $10 extra krijg je hem namelijk thuis opgestuurd en hoef je hem in persoonlijk te komen afhalen.
Nu moet ik ook mijn greencard nog vernieuwen (met nieuwe achternaam) en als dat is gebeurd, kan ik weer naar het buitenland reizen.

Scott had eigenlijk een zaken lunch geplanned en was op weg daarnaar toe terwijl ik van plan was om wat foto’s te maken in Central Park en daar mijn versgeroosterde kastanjes zou gaan nuttigen.

Ik had net een foto genomen:

en zat net op een bankje in het zonnetje bij het schaatsen te kijken toen Scott belde om te zeggen dat de lunch meeting helaas was verzet naar een borrel meeting later op de middag. Dat was erg vervelend want het was net niet genoeg tijd om in China town te shoppen wat eigenlijk op het schema stond, maar te lang om ergens doelloos rond te banjeren. En de batterij van mijn camera was ook ineens leeg want ik had die natuurlijk niet opgeladen voor ik wegging.

We besloten om andere vrienden op te zoeken waar ik ook wat honing voor had meegenomen. Maar die waren er natuurlijk net weer niet omdat ze ons later hadden verwacht, dus lieten we het potje met een berichtje achter bij de doorman.
Ook gingen we naar Zabars op Broadway.
Zabars is een winkel vol met etenswaren uit verschillende culturen en een zeer ruim aanbod aan kazen waar we uiteraard wat van kochten.

De zaken meeting vond plaats in een ierse pub en Scott had deze meeting met iemand, Rob, die hij nog kent van college. Rob wilde mij ook ontmoeten dus ik ging nu ook maar mee zodat we daarna gelijk weg konden om de verkeers drukte voor te zijn.
Nou vind ik het onderwerp gasboringen wel interessant, daar niet van.
Maar, tijdens de meeting kreeg Scott een telefoontje van een andere vriend van hem, die Rob ook kent en die toevallig in town was met een groep consultants en potentiele investeerders.
Nou, zegt Rob, laat die ook maar hier komen.
En na een kwartier kwam er een groep strak in het pak zittende mannen met goed verzorgd haar en sjieke overjassen de pub binnengewaaid.
En dat is echt super oncomfortabel als je denkt er voor het sociale even bij te zitten, Scott strak in pak is en jij super casual gekleed bent in je spijkerbroek en truiige trui die niet al te fris meer ruikt, met doorgewaaid slordig zittend haar, en je een tas met stinkende kaas naast je op de bank hebt liggen en je had verwacht na een korte meeting met 1 persoon snel te kunnen vertrekken.
Ik zat als het ware gevangen tussen dure pakken met after shave, vlotte praatjes en laptops, net of ik in de verkeerde scene zat. Ik zat naast Scott dus ook nog eens in het blikveld van de aanwezigen.
Als snel klapten links en rechts laptops open met charts en data, werd er lang en druk gediscussieerd, dingen genoteerd, data vergeleken, en werden kaartjes uitgewisseld.
Ik heb het overleefd maar joh da’s echt niet cool als je het niet verwacht en je er totaal niet op gekleed bent.
Scott verzekerde me dat het normaal echt niet zo ging. Hij was er zelf ook een beetje door overdonderd.
Maar de volgende keer neem ik ook een sjieke outfit mee!

Toen we na een lange zit om zeven uur ’s avonds eindelijk weer bij de auto kwamen, en ik de deur opendeed, zag ik de inhoud van het zijvak van de deur voor de stoel liggen. “ehmmm ik denk dat er iemand in de auto is geweest.”

Toen we de koffer die ochtend naar de auto hadden gebracht dacht Scott al dat de auto niet op slot zat maar hij dacht dat hij zich vergist had. We dachten er verder niet bij na, legden de koffer in de achterbak en gingen de stad weer in.
We merkten pas maandag avond dat er dingen uit de auto waren verdwenen. De inbraak had dus al op zondag nacht plaatsgevonden.
Een hele zooi cd’s (we hadden zo’n gigantische case voor zo’n drie honderd cd’s) was weg, kleingeld, en een map met verzekerings papieren waarvan de dief zeker dacht dat er geld in zat.
Gelukkig was er niets belangrijks weg, en alle cd’s die we bezitten staan op de computer.
We maakten er maar geen werk van, maar reden terug naar huis, naar ons huis in the middle of nowhere.
Waar niemand je spullen steelt.
Maar dat is ook het enige voordeel.
New York, hier gebeurt alles:-)!

november 16, 2010 at 2:39 pm 6 reacties

Willie Nelson en nieuwe ontwikkelingen

Ik zou bijna vergeten te melden dat we eergisteren in ‘de grote stad’ naar een optreden zijn geweest van Willie Nelson.

Vooraf gingen we naar een Mexicaans restaurant waar we nog niet eerder waren geweest.
En het was denk ik tevens de laatste keer want het was een zware teleurstelling. Qua smaak, qua presentatie, qua aanbod.
Ze denken ook, als we er maar flink veel gesmolten kaas en tortilla chips overheen gooien is het wel goed. Door de dikke kaasdrek was het echt zoeken naar het eigenlijke, en inmiddels zompig geworden gerecht. En dan ook nog champignons uit blik gebruiken in plaats van verse, Jek!
Scott vond het helemaal teleurstellend omdat Mexicaans zijn lievelings eten is en hij ook precies weet hoe het zou moeten smaken.

Maar gelukkig maakte het concert van Willie Nelson alles goed, voor Scott dan.
Ik ben er niet zo’n fan van heb ik ondervonden. Hij schrijft mooie liedjes maar ik hoor diezelfde liedjes liever van andere artiesten.
Hij speelde alle nummers maar half en ook een beetje slordig, vond ik. Wel grappig was dat hij na twee of drie nummers telkens zijn bandana het publiek in gooide en nooit verder kwam dan de eerst rij hahaha.

De show kon me niet echt bekoren maar ik heb echt met verwondering de mensen in het publiek zitten observeren.
Het publiek was deze keer niet een kudde timide Pennsylvanianen maar een bonte verzameling van luidruchtige en redelijk beschonken Texanen met hoeden en geblondeerde vrouwen.
Nee, ze komen niet helemaal uit Texas om Willie Nelson in Williampsort te zien. Ze zijn hier naartoe verhuisd voor hun werk in de gasborings industrie.
Willie Nelson en Texas, die link had ik nog niet gelegd maar het werd me duidelijk toen er achter de band een enorme Texaanse vlag uitrolde.
And the crowd goes wild…

Met de komst van al die gasborings bedrijven en daarmee de komst van Texanen en Mexicanen, is er sprake van een ietwat frissere wind.
Zelfs hier in de muffe uithoeken waar de tijd stil heeft gestaan, voelt het of de klok een seconde is verschoven.

Het groeiend aantal witte pickup trucks, mexicanen en cowboy hoeden dragende mannen bij de Walmart biedt hoop op een ruimer en interessanter aanbod op de groenteafdeling bij de Walmart (al zou het verdwijnen van de Walmart en de komst van meer en kleinere winkels en een Trader Joe’s en een Whole Foods pas echt een verbetering zijn natuurlijk, maar, baby steps)
De Texaanse vrouwen zien er super verzorgd uit en ik hoop dan ook vurig op een verbetering in het aanbod en locatie van kleding winkels, kapsalons, de komst van een nagelstudio en een betere sportschool.
Ik heb gehoord dat er in een naburig dorp een heuse YMCA gaat komen dit jaar, misschien is het maar een fabeltje maar ik hoop dat het waar is!

En met een beetje mazzel krijgen we misschien toch nog een echt Mexicaans restaurant!

augustus 7, 2010 at 8:59 pm 3 reacties

On Cloud Nine

Ik hou van de Motown sound, van echte oude soul, liefst op vinyl met een paar kleine krasjes.
Als het kon zou ik die bands van vroeger willen zien optreden in de jaren zestig en zeventig.
Maar omdat dat niet kan gingen wij gister naar Williamsport om te genieten van het optreden van de Temptations!
De bezetting is al vaak veranderd maar er is nog steeds één originele Temptation.
Ik moet zeggen dat ik het jammer vond dat het een zit concert was, alleen de mensen vooraan hadden een beetje ruimte om te dansen. En dat de Temptations slecht zittende, lelijke oranje pakken droegen. Ook het geluid was niet zo erg goed.
Maar toch genoot ik er van, omdat ze geweldig zongen, omdat ik bijna alle nummers kende, omdat ze een jongen in het publiek een paar regels mee lieten zingen voor zijn vriendin (awww), omdat ik me haast kon inbeelden dat het 1965 was, omdat het publiek erg enthousiast was, omdat sommige mensen gekleed waren in de stijl van de jaren 70, (en omdat ik dat de volgende keer ook wil doen) en omdat ik weer nieuwe ideeen opdeed voor dance moves;-).



Ik kan er weer even tegenaan.
Ik hoorde trouwens dat de Four Tops ook weer heropgericht gaan worden.

april 8, 2010 at 8:08 am 7 reacties

Valentijnsdag, MLM en Ghost hunters

Ik merk dat ik soms dingen vergeet te bloggen. En dan denk ik, het is al een week geleden, kan ik dat dan nog wel bloggen? Maar ik denk niet dat jullie het erg vinden als ik soms een beetje achterloop, toch?

Ik was dus helemaal vergeten te melden dat wij afgelopen weekend een leuk valentijns diner hebben gehad!
We werden uitgenodigd door onze nieuwe vrienden Dan en Stacey die nog zes andere koppels uitnodigden.
Het diner vond plaats in het lokale cafe/restaurant waar we vorig jaar ook Halloween hebben gevierd en waar we graag naar bands komen kijken. Ook nu was er weer een goede band. Onze favoriete band speelde jammer genoeg niet, die had vrij die avond. De gitarist/zanger van die band zat toevallig met zijn vrouw in ons gezelschap, wat mij de gelegenheid gaf om met hem en een bassist van een andere band lekker ouderwets over muziek te zwammen.
Grappig dat we de helft van de andere genodigden ook al kenden.
Het is natuurlijk geen sjieke bedoening maar de eigenaar had voor onze groep toch echt wel zijn best gedaan. De tafels waren netjes gedekt, ieder koppel kreeg een flesje champagne en voor alle dames stonden er vaasjes met drie rozen, met naam labeltje.

Voor zo’n tent is dat toch echt heel erg klasse:-). We vermaakten ons weer prima daar in dat hillbilly cafe.

Het menu bestond uit prime rib met salade en frietjes. Dat waren geen kleine porties zeg, bij sommige mensen lag wel een extreem dik plak vlees wat aan beide kanten over de rand van hun bord hing.

Ik at niet veel want ik was een beetje misselijk. Dat kwam namelijk zo;
Een tante was die middag bij mij langs geweest met een product presentatie van een multi level marketing bedrijfje waar ze pas mee is begonnen.
Het waren gezondheids drankjes die voor haar heel goed werkten en ook voor heel veel andere mensen aan wie ze deze verkoopt.
Ik was wel nieuwsgierig en dronk een sample van haar favoriete drankje.
De smaak was wel okay maar ik merkte na ongeveer een uur dat ik een beetje hyper begon te worden. En dat werd steeds erger en tijdens het diner kreeg ik last van vlagen van misselijkheid. Zelfs de dag erna was mijn maag nog van streek. Dat was voor mij dus niet zo’n goed drankje.
Wel fijn natuurlijk dat het voor m’n tante en haar klanten zo goed werkt. Een andere tante die bij de presentatie was heeft wat van die drankjes gekocht en gebruikt het nu een week en is er ook erg enthousiast over…. M’n tante zou het wel prettig vinden als ik me inschrijf als verkoper om logistieke redenen voor als m’n tante en schoonmoeder producten willen nabestellen, dan hoeven ze niet zo lang te wachten. Zal ik het doen?

En dan nu weer iets heeeel anders maar het is in elk geval wel pas gisteren gebeurd dus hierna zijn jullie weer helemaal bij.

Gisteren ben ik naar een Paranormal 101 presentatie geweest in de bibliotheek van een dorp, twee uur verderop. Huh? Paranormal 101? Ja, Ik wist niet wat ik daar aan ging treffen maar ik ben meestal wel te porren voor aparte dingen. Je moet toch wat om de country sleur te onderbreken ;-).
En het is altijd Scott die in lokale krantjes van die juweeltjes van evenementen voor mij vindt hihi.

Afijn, we besloten om erheen te gaan. Scott ging liever wat land bekijken dus hij dropte me bij de biblioheek.
Ik loop de bibliotheek in en beland in een video presentatie van een lokale groep ‘ghost hunters’.
Oh nee he?!
Ik was volgens mij maar een minuut te laat maar er waren geen zitplaatsen meer dus bleef ik achterin staan, bij de balie.
Op een groot scherm werd net een geluidsopname vertoont van een sessie in een oude lege gevangenis, waar volgens de spokenjagers, heeel duidelijk, voetstappen waren te horen in een oude gevangenis.
Het fragment was erg kort en toen ze het nog een keer afspeelden kon ik die voetstappen nog steeds niet horen. Het dikke meisje met zwart krullend haar en hoge hakken, die het woord deed, was er zelf wel heel content mee en lachtte trots naar het publiek.
Geen reactie uit het publiek.
En zo ging het met heel veel geluidsopnamens en filmpjes. In een filmpje bijvoorbeeld zat zijzelf in de huiskamer. En door de huiskamer zweefde een wit stipje. Nou dat kan natuurlijk geen vliegje zijn, dat moet wel een geest geweest zijn.
Na de filmpjes werd het team aan ons voorgesteld. Het was gedeeltelijk een familie aangelegenheid; De geluids technicus is de vader van het meisje en dan is er een tante bij en een paar enthousiastelingen die allemaal hun tijd en geld steken in het kopen van speciale aparatuur en het houden van communicatie sessies met geesten.
Ik moest er af en toe wel om lachen, om die groep zo bij elkaar te zien staan met hun petjes en tshirts met schreeuwerig logo van de club, om de serieusheid waarmee ze hun zogeheten bewijs lieten horen en zien en ook om de vragen uit het publiek.
Een typische emo jongen, in zwart gekleed en met zwart haar en blonde strepen erin, vroeg of er een speciale opleiding was om ghost hunter te worden. Die is er natuurlijk niet. En een vrouw vroeg of geesten ook dieren kunnen zijn want zij heeft een kattegeest in huis die af en toe langs haar been strijkt (brrr) en een vrouw vroeg hoe je het kan voelen als een geest door je heen loopt…. Een man van een andere club, ook al met zo’n schreeuwerig logo, zei dat hij vond dat er de laatse jaren wel heel erg veel clubs als paddestoelen uit de grond schieten maar dat hij het niveau van wat de meeste clubs als bewijs tonen, van bedenkelijk niveau vindt en vroeg naar hun procedure. Toen kwam er niet echt een heel duidelijk antwoord.
Feitelijk komt het erop neer dat ze er over stemmen.
Tsja….
Eerlijk gezegd, geloof ik wel dat geesten bestaan maar als ik er niet in zou geloven zou dit bewijs van mij beslist geen ‘believer’ maken.

Nou, en toen ging ik daarnet even googlen op een verslag van deze seminar:
http://thedailyreview.com/news/group-shares-paranormal-101-experiences-at-sayre-library-1.631779
Moet je echt even kijken, er zit ook een video op die heel goed laat zien hoe het er gister aan toeging. Ik sta ook op die video, je kan me zien staan naast de witte computer op ongeveer 1:25 geloof ik…
En verdorie, nou sta ik nog op de foto ook!

februari 21, 2010 at 2:45 pm 6 reacties

Oudere berichten