Posts filed under ‘Wellsboro’

Nie veul…

Ik heb nie veul te melden maar ik dacht, ik krabbel weer eens wat, misschien komt er vanzelf wat in me op.

Vandaag ging ik er weer even uit, want sinds de kruidenmarkt vorige week zijn we alleen maar druk bezig geweest, met werk, studie, nog meer werk, nog meer studie.
Ik zou eigenlijk een baan buitenshuis moeten hebben, dan kon ik tenminste eens uitrusten. Maar dat is ook weer zonde van mijn tijd dus dat doen we niet. Nu krijg ik tenminste een hoop gedaan en geleerd.
Ik zat tussen de bedrijven door ook wel veel op facebook want anders voelt het net of ik van alles mis. Wat natuurlijk ook zo is, maar met facebook kan ik tenminste nog doen of ik er helemaal bij ben, zeg maar.

Op het schema stond vandaag een lunch in Wellsboro met musicalvriendin Nancy. Errug gezellig, een vlotte oudere dame die veel van de wereld heeft gezien. We liggen elkaar goed, soms is dat gewoon zo en weet je niet precies waarom.
Scott heeft haar en haar man ook al ontmoet en kan het ook erg goed met ze vinden. Het komt niet heel veel voor dat we allebei dezelfde mensen leuk vinden.
Ik vind eigenlijk dat ik een betere smaak heb qua vrienden, hihi.

Over het weer kan ik melden dat ik er tot nu toe niet erg van onder de indruk ben. Wat een prut zomer. Ik heb mijn winter wrap en herfst sweaters maar weer uit de kast gehaald. Iedereen zegt dat de zomer normaal gesproken zoveel beter is. Net als afgelopen winter, toen zeiden ze “normaal duurt het nooit zo lang”, Jaja.
Met dit weer vind ik het ook helemaal niet erg om lekker binnen te blijven, te werken en te studeren. Met af en toe een uitje tussen de buien door.

Deze vond ik wel grappig:

juli 24, 2009 at 2:00 pm 5 reacties

Bereboom


Vanmorgen kreeg ik deze foto van mijn schoonmoeder. Gister zat er ineens een beer in een boom aan Main street in Wellsboro! Hoe die daar nou terecht is gekomen? Ze hebben hem een slaapmiddel toegediend met een geweer en toen opgevangen met een groot matras.

In Wellsboro gebeurt het allemaal 😉

juli 1, 2009 at 8:51 am 12 reacties

Het doek valt en een picnic

Dat was het dan, de laatste show afgelopen zaterdag. Voor we begonnen werden er nog wat groepsfoto’s genomen en hopelijk kan ik die binnekort aan jullie tonen.

Deze laatste voorstelling werd ook gefilmd dus we deden allemaal extra ons best.
Iedereen zat goed in zijn of haar rol en alles liep perfect.
Maar wat ook erg grappig was om te zien, was wat er op het toneel gebeurde vlak voordat het doek op ging.
Er werd een medley gespeeld van enkele nummers uit de musical en iedereen die in de eerste scene zat en op het podium stond als het doek op ging, stond dan heel grappig mee te dansen op de muziek. Dat was al vanaf de eerste voorstelling zo.
Ik vond het wel een leuk idee om dat te filmen, dus ik had voor zaterdag mijn video camera meegenomen.
Wel heel eigenaardig; ik stond daar dus met mijn camera te filmen, en ineens stonden er veel meer mensen dan normaal op het podium en werd er ook uitbundiger gedanst hahaha.
Ik heb de tape aan de organisatie gegeven, hopelijk zullen ze het gebruiken.

Scott was er ook met Gwen en Steve, en die vonden het ook geweldig. Ik heb eigenlijk alleen maar positieve reacties gehoord. Jammer dat we niet meer voorstellingen hebben.
Ik heb mijn hele outfit toch maar gekocht, want ja, het is toch een aandenken aan een hele leuke tijd, en ik ben me best comfortabel gaan voelen in die jurk. Is ook leuk voor Halloween toch?

Zondag middag was er een picnic voor de cast en aanhang bij een van de families die meedeed. De Reifers, heel aardige mensen met kinderen die ook allemaal meespeelden.
Ze wonen op een boerderij in Wellsboro en hebben een gigantische party schuur, helemaal top. Met feest verlichting, goed geisoleerd en schoon.
We brachten allemaal eten en drinken mee en hebben nog gezellig na gepraat over van alles en ook elkaar nog beter leren kennen.
Zo kwamen de Reifers er achter dat ik uit Nederland kom en dat vonden ze helemaal super, want Nederland is hun favoriete vakantie land. Ze zijn er al vele malen geweest en gaan er graag kamperen. Ze noemden allerlei namen van kamping gehuchten die ik niet ken en ze vonden het een hele eer om een Nederlandse in huis te hebben hihi. Ik werd helemaal door ze omhelst en geknuffeld(Ze waren ook wel een beetje dronken hoor hahaha).
Thomas, de director, probeerde wederom en tevergeefs Scott over te halen om ook eens mee te doen met een stuk. Keep on trying:-)

We gaan deze get together over een tijdje nog eens dunnetjes over doen met een video avond, ik kijk er nou alweer naar uit 🙂
Leuk leuk leuk.

En ook leuk is dat ik nu wat meer kennissen/vrienden heb!:-)

juni 29, 2009 at 1:52 pm 6 reacties

Some ‘splainin’


Zojuist kwam Scott terug van een zaken afspraak bij een advocaat in Wellsboro. Hij had ook chinees meegenomen zodat ik niet hoefde te koken. Het is niet de beste chinees maar het is de enige die we hebben dus we doen het er maar mee ;-).
Scott stapte uit de auto en hij zei:
“Bibiiii, you’ve got some ‘splaining to dooo!” (van de show Lucy)
eh… wat kan het zijn, heb ik iemand in Wellsboro tegen de schenen geschopt? Of iemand in Liberty? Of eten in de auto laten liggen?
“Why is it,” zei Scott,”that when I want to talk business with the best lawyer in town, the first half hour is about YOU?!”
Ik ken die advokaat helemaal niet maar het blijkt dus dat deze meneer ook veel doet bij het theater en actief is bij ‘the Endless Mountain Music Festival’. Ik heb er wel eens van gehoord maar weet niet wat ze eigenlijk doen. Hoe dan ook, kennelijk wordt er daar in Wellsboro positief over me gepraat want hij wil dat ik mee ga doen met het organiseren en misschien zelfs mee ga doen met verschillende muziek evenementen.
Tijdens dat gesprek heeft hij wel drie keer dezelfde Endless Mountain folder aan Scott overhandigd, en dat ik vooral contact moet opnemen en mee moet doen.
Ik moest er wel om lachen, “is toch leuk?” zei ik:”that way it’s like I am there with you!;-)” Scott vond het niet zo om te lachen hihihi.
Maar wat ik nou moet doen met Endless Mountain weet ik nog niet hoor.

En dan een kleine teleurstelling wat betreft de parade in Liberty.
De twee koppels die hadden ingestemd met de vloot voor de parade hebben via radiostilte en een emailtje laten weten er bij nader inzien toch geen tijd voor te hebben, want de kids blablabla.
Sjonge, zo’n vloot zit in twee uur in elkaar, we hadden alle materiaal al en een super sound system!
Aangezien het een beetje sneu wordt met alleen Scott en ik schrappen we het plan maar helemaal voor de parade.

We zullen nu in de herfts een Margarita Ville feest in de schuur organiseren.
Met mensen die wel wat leuks willen doen!
De datum moeten we nog prikken maar iedereen is welkom!

Stomme parade anyway…
(schopt een steentje weg, en bedenkt dan dat het toch parels voor de zwijnen zou zijn geweest.)

juni 24, 2009 at 4:15 pm 14 reacties

Wellsboro en andere anekdotes

En toen was het weer zaterdag!

Ik was donderdag weer even in Wellsboro. Pas geleden klaagde ik nog over hoe moeilijk het was om aansluiting te vinden in de Wellsboro-ese community, maar nu lijkt dat helemaal niet zo. Ik kom nu bijna niet meer weg daar omdat ik bijna altijd mensen tegenkom.

De jaarlijkse boeken markt van de bibliotheek vond donderdag plaats waar je voor een kwartje, of vijftig cent oude bibliotheek boeken kunt kopen. Ik ging samen met Gwen want die werkt bij de rechtbank, naast de bibliotheek.
Zij was snel uitgekeken want ze had die ochtend al even een rondje gemaakt. Toen kwam Nancy, mijn musical maatje binnen, effe kletsen natuurlijk. En opeens zag ik Fletch, een oude schoolvriend van Scott met zijn zoontje door de boeken struinen.
Hij vertelde dat zijn vrouw pas geleden is bevallen, of ik niet even langs wilde gaan bij haar? En vanuit de bibliotheek wees hij mij hun blauwe huis aan en hij drong er op aan dat ik echt even langs moest komen voor ik wegging. Ik had eigenlijk wel veel op m’n schema staan maar een half uurtje even bij kennissen langs moet kunnen. Na vier dollar te hebben afgerekend voor een leuke stapel boeken, waaronder een boek over tuinieren, over hypnotiseren(kon ik echt niet laten liggen), wat verhalen op casettes en een leuk politiek boek voor Scott liep ik naar het huis van Fletch en Kathy.

Zij zijn ietsje jonger dan wij. Fletch is een natuur en sport liefhebber, zijn vrouw komt van oorsprong uit Puerto Rico en schijnt het wel naar haar zin te hebben in Wellsboro. Het zijn echt aardige mensen en ik kan er wel eens mee uit eten.

Uiteraard wilden ze weten wanneer wij aan kinderen gaan beginnen. Ik krijg die vraag vaak! Waarop ik zei dat we er waarschijnlijk helemaal niet aan beginnen.
Het grappige is dat sommig mensen dan voor mij een excuus maken waarom het inderdaad geen goed idee is om kinderen op de wereld te zetten, “de wereld is er tenslotte slecht aan toe tegenwoordig, dus waarom zou je”. Of “ja jullie zijn ook nog maar zo kort getrouwd en het huis is natuurlijk nog niet helemaal af”. “Ach, jij bent nog jong” (hij is bijna 40, ik 36). Dan krijg ik verhalen over vrouwen die men kent die na hun 40ste nog kinderen krijgen…

Ik heb geen echte reden. Ik kan er misschien eens een paar bedenken als ik tijd of zin heb. Ik kan ook best een kinderwens creeeren, hoor, als ik erg m’n best doe. En ik denk dat ik het als moeder best goed zou doen.
Ik denk natuurlijk wel eens, of we het niet toch moeten doen, want we hebben veel te bieden en ik snap best dat het leuk is om ze te zien opgroeien. Maar dat resoneert niet zo bij mij.
Ik heb gewoon nooit een kinderwens gehad. En het is behoorlijk vervelend dat ik daar een reden voor schijn te moeten hebben.

Maar goed.
Daarna even voegsel halen bij de doe-het-zelf winkel met enkel vrouwelijk personeel.
Ze hadden een pak van 25 lbs voor me klaar gezet.. op een steekwagentje! Zag er een beetje lullig uit, zo’n steekwagen met een zo’n pakje op.
Ik zei dat ik het zo wel naar de auto kon dragen maar nee, liever reed de dame van de tegel afdeling het pak naar de auto, want, zo zei ze, anders worden je kleren vies. Hihihi. Wat een service he?
Het is trouwens toch de lichte kleur voegsel geworden, Scott vindt dat lichte mooier, ik heb maar opgegeven. Mag hij het af en toe schoon schrobben.

Voor de musical repeteren we nu elke dag. Gisteravond van half zeven tot half tien, dat was vrij pittig. Ook…waren…eindelijk…onze…amish…jurken klaar!
Het was grappig om te zien hoe we allemaal onze jurk achterstevoren aan trokken omdat we er van uit gingen dat de jurk van achter dicht moet. Want het is daar voor de helft open. Dus iedereen klaagde over te krappe borst ruimte, ik kon ook amper ademhalen.
Bleek dus dat het anders om moet en dan moet de voorkant dicht gehouden worden met veiligheids speldjes en dan gaat het schort erover. Raar hoor. En de schorten zijn er nog niet.
Ik was eerst zo enthousiast over mijn Amish kostuum maar ik vind ‘m nu eigenlijk iets tegenvallen. Vooral ook omdat hij niet van gewoon katoen maar een soort glimmende stof. En omdat hij paars is. Ik wou eigenlijk een groene maar die is alleen voor ongetrouwde vrouwen. En ik ben in de musical een getrouwde vrouw en daarom krijg ik een paarse, maar ik heb geeneens een man dus what’s the point?
Hij is ook op maat gemaakt en ik kan met niemand ruilen. Adoe(indonesische uitdrukking voor ‘nou zeg’).

Dan was er ook nog een man uit het koor, de kerstman zal ik hem maar noemen want daar lijkt hij op, die behoorlijk dronken was.
Ik merkte het toen ik hem complimenteerde over zijn amish look, hij had een volle witte baard en snor en de snor had hij afgeschoren. ‘Thankzz’ zei hij lachend en er kwam me toch een kegel tegemoet. Hij liep rond met een go cup, en volgens mij zat hij dus gewoon tijdens de repetitie alvast weekend te vieren. En dan heeft hij ook nog regels die hij vergat of onverstaanbaar uitwalmde. Soms was ‘ie zelfs nergens te bekennen. Ik hoop maar dat hij dat tijdens de opvoeringen niet doet!

Vanmorgen om half tien werden we weer in het theater verwacht. Dat kwam net niet lekker uit want mijn Amish rauwe boter vriend, Aaron, zou vandaag op de farmers market zijn met mijn bestelde boter. Ik vertrok iets vroeger om eerst daar langs te rijden maar hij was er nog niet. Aangezien de repetities langer doorgaan was ik bang dat ik hem zou missen, want de markt staat er maar tot 1 uur ’s middags. Er stond een dame die kruiden plantjes verkocht en ik vroeg haar of zij misschien, mocht Aaron op komen dagen, hem wil laten weten dat ik langs ben geweest en of ze hem ‘vast’ kon houden tot 1 uur. Dan zou ik eerder weggaan bij de repetities.
Gelukkig was dat vasthouden niet nodig. De repetities vandaag gingen er goed en we waren nog voor de middag klaar. En de kerstman was ook weer helemaal nuchter.
Aaron stond er gelukkig en had mijn boter meegenomen. En nog goedkoop ook!

Eind goed al goed.

juni 13, 2009 at 11:14 am 12 reacties

Verkleed partij

Ik keek er zo naar uit, naar de rauwe boter die ik afgelopen zaterdag ging ophalen bij de Amish of Mennonite meneer. Maar helaas, hij was het vergeten. Hij schaamde zich diep maar beloofde dat hij het volgende week echt heeft. Nou vooruit dan maar.
Ik heb gister nog maar even geclarificeerde boter gemaakt van gewone boter maar da’s lang niet zo lekker en blijft niet lang goed. Tot zover de boter.

Vandaag begon de dag erg leuk, ik had om negen uur ’s morgens met mijn gepensioneerde musical maatjes Barbara, Nancy en haar man Steve afgesproken om naar het ‘costume depot’ van de theater organisatie te gaan. Barbara had de sleutel gekregen en de director had een rek voor ons klaargezet met een selectie van kleren waar we uit konden kiezen voor de eerste scene in 50-er jaren stijl.

Ik reed eerst naar Nancy’s huis zodat we samen konden gaan, ik wist namelijk niet zeker waar het was. Ik was natuurlijk nog nooit bij hun thuis geweest en was erg onder de indruk van hoe groot het huis is. Onwillekeurig denk je dan toch dat ze allebei goede banen gehad moeten hebben. Het was een kast van een huis met een mooie tuin, een mooie houten vloer en alles tot in de puntjes verzorgd. Nancy was nog niet klaar om te vertrekken want ze moest haar tanden nog poetsen. Ik kreeg een flinke kop heerlijke thee en we praatten wat over het verschil tussen Wellsboro en Liberty. We waren het er over eens dat Liberty echt te saai is voor mij;-).
Ik kwam erachter dat Steve, haar man, zijn hele leven les heeft gegeven op Mansfield University. Nancy is ook lerares geweest maar dan in Liberty.
Ze vinden dat ik vaker naar Wellsboro moet komen want er is zoveel leuks te doen, ook het maandelijkse acteer klasje kunnen ze me van harte aanbevelen.
Toen Nancy klaar was gingen we.

Het depot was niet ver maar toch te ver om te lopen. En het was ook daar waar ik al vermoedde waar het was: bij doe-het-zelf zaak Patterson, waar ik toevallig ook nog moest zijn om voegsel voor de douche te halen.

Het rek wat voor ons klaarstond was wel wat beperkt dus het was maar goed dat wij de eerste keuze hadden. Wat een leuk depot is het toch. Er is van alles te vinden, ik zou er best een dag in kunnen vertoeven en van alles aan proberen. Het rook wel erg muffig, net als die tweede hands kleding stands op het Waterloo plein, waarom is dat toch altijd zo?
We hadden ook grote lol met alle jurken en hoedjes.
Steve, die vroeger ook al niet zo mode bewust was, wilde perse die ene hoed van corduroy maar Nancy en Barbara vonden het maar niets. “Droegen mannen deze hoeden dan niet in de jaren vijftig?” vroeg hij, waarop Nancy antwoordde:”Nee, je VADER droeg in de jaren ZEVENTIG! but if you really like it…” Hoofschuddend draaide ze zich om en pastte haar eigen vrolijke met bloemen geborduurde hoedje, eigenlijk meer een uit de kluiten gewassen diadeem. Wat hadden ze vroeger toch veel mooiere kleren!
Toch erg handig om kleding uit te zoeken met mensen die in de jaren vijftig zijn opgegroeid, ik had anders rare combinaties gemaakt qua keuze tas en hoed.

Ik ben echt blij dat ik met hun mee ben gegaan want ik heb nu alles compleet. Een mooie jurk die me nog past ook, een hoedje, schoenen, handschoenen, een tasje en een halsketting. Zelfs lompe zwarte schoenen voor mijn Amish kostuum!

(Ik had me bij thuiskomst stiekem verkleed en kwam Scott’s kantoor binnen. Ik zei dat ik nog even to town moest voor een boodschap, of hij nog wat nodig had? Zijn reactie met pretoogjes en een belly laugh:”Are you kidding me??!”)

Toen op naar de doe-het-zelf zaak Patterson. Er werken daar alleen maar vrouwen.
Best grappig en ik vraag me af waarom dat zo is. Een jongedame van de tegel afdeling vertelde me dat oudere mannen het niet zo leuk vinden dat er alleen maar dames zijn want ze gaan er gemakshalve van uit dat ze niets weten over constructie. Maar de jongere generatie kan het wel waarderen. De vraag waarom er alleen vrouwen werken vergeet ik ook gelijk, want wat is er eigenlijk gek aan? Ik krijg een mooi setje samples mee voor de kleur van het voegsel zodat ik daar thuis met Scott over kan bakkeleien. Want ik vindt donker grijs mooi en hij wil juist een beige.

Daarna nog even gestopt bij tuincentrum Agway, om voor Scott en zijn vader een Topsy Turvy te kopen maar die waren natuurlijk allang uitverkocht. Ze hadden ze ook een tijd bij Walmart maar toen wilden ze ze niet en nou zijn ze nergens meer te krijgen, behalve misschien nog online.
Dan nog maar wat zaadjes kopen hihi en potgrond.

’s Avonds hadden we weer musical repetitie. Ik had m’n 50’s kostuum maar thuis gelaten want ik voelde me een beetje lullig tegenover de rest van de cast, helemaal toen het rek waar wij vanmorgen hebben huisgehouden, een beetje zielig op het toneel stond en een van de hoofdrol speelsters met geen mogelijkheid iets kon vinden wat pastte bij haar karakter. Ze was bijna in tranen want ook zij weet zich geen raad met die 50’s stijl. Niet dat mijn jurk haar zou hebben gepast, ik was al blij dat er iets hing in een klein maatje, maar toch.

Het was hard werken tijdens de repetitie, vaak draait een scene om maar een paar mensen en moet de rest zich bezighouden met dingen waar de amish zich doorgaans mee bezig houden. En dat moeten we dan zelf maar verzinnen. Ik werk dan vaak samen met dezelfde mensen en dan doen we net of we appels aan het uit sorteren zijn, of dat we een quilt aan het borduren zijn. Iedereen moet een verhaaltje hebben. Als de director je vraagt wat je doet, moet je ook je verhaal klaar hebben. NIet dat hij dat ooit doet al zou ik dat wel leuk vinden.

In de eerste scene bijvoorbeeld waar we de niet-amish bevolking van Lancaster moeten voorstellen in de jaren 50, ben ik Gloria, net terug uit Parijs, ik loop door mijn oude straat en verwonder me over hoe er in al die jaren niets is veranderd. Ik groet daarbij een paar mensen. Dan kom ik mijn oude piano lerares tegen (Nancy), die mij voorstelt aan haar man (Steve) en haar vriendin (Barbara), we praten honderd uit voor een paar seconden. Dan komt haar dochter/buurvrouw langs (Mary) met haar baby van plastic, waar we heel enthousiast over zijn. Vlak daarna moet ik me nonchalant naar het centrum van het podium manouvreren om naast de hoofdrol spelers terecht te komen voor de laatste zin die de hele cast moet zingen. Want ik wil natuurlijk wel gezien worden. Ik geloof dat het voor iedereen nu wel duidelijk is dat ik daar ga staan. 😉
Bij andere nummers is het soms wat minder goed geregeld. Zo is er een nummer waar de kinderen op een rij voor aan het podium staan om iets te zingen en dan moeten wij volwassenen daar achter gaan staan. Maar de kinderen waar ik steeds achter terecht kom zijn zo lang! En ook veranderen ze elke keer dat we het nummmer spelen hun positie!
Wat een problemen heb ik toch he? Hihihi

juni 9, 2009 at 6:59 am 18 reacties