Down time

Soms heb ik even wat tijd nodig om helemaal niets te doen en nu Scott de slaapkamer helemaal mooi heeft ingericht is het een fijne plek daarvoor. Ik zou dat vaker moeten doen en kan me de laatste keer niet heugen maar ik neem dan wat boeken mee, schetsboek en potloden en mijn laptop, om in bed lekker wat te niksen, te lezen of toch wat te schrijven of te schetsen. OF, een spelletje te spelen.
Ik ben eigenlijk niet zo van de computerspelletjes maar een spel wat ik af en toe graag speel is de Sims. Daar kan ik leuk allerlei verhalen mee creeren. Soms, Sims spelers zullen dit wel herkennen, maak ik een familie met de intentie die op geen enkele manier te helpen behalve dan een baan te zoeken want dat zullen ze nooit uit zichzelf doen. Als ik voor de rest niets doe, heb je er altijd een tussen zitten die in zijn broek plast, en niemand ruimt wat op, ze leren ook niet om die nare beestjes in huis te sprayen maar gaan er als idioten op staan te stampen. En voor je het weet is het huis een zwijnenstal en is iedereen ongelukkig. Dus dan laat ik ze maar weer de rekeningen betalen, de vaat doen, dingen repareren, ik kan het gewoon toch niet laten want ik wil niet dat de boel escaleert.
De laatste versie, Sims deluxe (sims 2) die ik 2 jaar geleden voor kerst had gekregen was een tweedehandse en daar zat een bug in waardoor het programma soms crashtte en ik weer opnieuw moest beginnen omdat soms alle families waren verdwenen, inclusief de families die al door de makers van het spel gecreerd waren.
Nadat het voor de zoveelste manier gecrashed was heb ik gisteren Sims 3 met expansion pack ‘Ambitions’ gedownload. Wow wat een wereld van verschil! Het ziet er allereerst echt geweldig uit, de mensen die je kan maken kun je nu vrijwel precies laten lijken op wie je maar wilt en je kan ze door de hele stad door volgen. Ze gedragen zich ook veel menselijker en je hoeft ze niet alles meer te leren, zoals naar de wc gaan. Wat een geweldig spel. Oh en in deze nieuwe versie worden ze ook ouder, weet niet hoe ik dat ga vinden als een van mijn creaties straks de pijp aan Maarten geeft.
En zo is er weer een paar uur verstreken waarin ik totaal niets productiefs heb gedaan. Heerlijk!
Nu lekker roti en curry maken, hebben we gelijk weer voor een paar dagen eten.

Honing van de buren en eerste column

Vorige week belde de buurman aan en gaf ons een grote schaal vol met honingraten. Zijn zoon had een oude boom omgehakt die vol bleek te zitten met honing! Er waren vreemd genoeg helemaal geen bijen te vinden, daar had hij echt mazzel mee, maar zo blijkt dus dat de bekende ziekte Colony Collapse Disorder niet alleen voorkomt bij bijen in kasten maar ook in het wild.Tenminste, het lijkt op CCD, ik vond op de honingraten zelf namelijk geen sporen van ziektes of mijten.
Gelijk maar aan de gang ermee. Eerst heb ik met een vork de raten voorzichtig opengekrabt, daarna zo goed mogelijk met de hand uitgeperst in zeven en in de oven op lage hitte laten uitlekken in nog fijnere zeven, ondertussen veelvuldig ‘proevend’ van de honing uiteraard. Telkens als ik mijn handen weer moest wassen vond ik het zonde om de honing aan mijn vingers door de gootsteen te laten verdwijnen. Wat is honing toch lekker! Al moet ik zeggen dat onze honing van afgelopen lente veel bloemiger was. Helaas heb ik vergeten een foto te maken van het hele gebeuren maar volgende keer zal ik er om denken. Ik heb nu zelf geen bijen meer en zit ik nog steeds in dubio of ik wel nieuwe wil bestellen. Maar als ik zo nu en dan wilde honingraten krijg aangeleverd vind ik het ook goed, voorlopig.
Voor de rest blijft mijn schildersezel bedoekt en blijven de kwasten nat. En ik moet natuurlijk wel even bloggen dat mijn eerste column in de krant is verschenen. Je kunt het hier lezen: http://www.foragingfoodie.net/press.html, ik heb vanmorgen een scan gemaakt van de krant want ik vind die toch leuker dan de droge online versie zonder foto’s.

We hebben al een paar dagen een dik pak sneeuw en dat blijft maar liggen. De lucht is vandaag erg wit en heiig en we krijgen nu net een beetje regen en wind. Hopelijk gaat het niet vriezen.

Auto problemen, schilderen en verhoogd post tarief per 22 januari

Jemig, zo zijn er weer drie weken verstreken sinds mijn laatste blogpost. Maarja, ik heb ook niet erg veel te melden. Ik ben volledig in het schilderen gedoken en daarmee elke dag bezig. Ik heb hierdoor ook nog helemaal geen last gekregen van de winter blues maar dat kan ook komen doordat we nog weinig sneeuw hebben gehad deze winter. We zouden eigenlijk al naar Hawaii zijn vertrokken maar het gekke is dat ik helemaal geen behoefte heb om weg te gaan deze winter. Dat komt ook omdat we iets anders leuks in het vooruitzicht hebben waar ik nog niet over durf te schrijven en eigenlijk wil ik me daar meer op richten ook qua financien. Scott zou eigenlijk in elk geval wel een cruise willen doen of naar Mexico willen voor twee weken, we zien wel.

Vanacht heeft het aardig gesneeuwd dus de man met de sneeuwploeg is alweer bezig geweest om onze weg sneeuwvrij te maken. Dat gebeurt in de winter alleen doordeweeks vanwege de schoolbus. In het weekend is het ieder voor zich of die man moet er net zin in hebben.
Onze auto is kapot -eerst nog een tikkend geluid, de lokale garage weet niet wat het is, dus moeten we helemaal naar de Toyota dealer een uur verderop en dat is uiteraard nog niet gebeurd. Ondertussen is de battery ook dood gegaan- dus rij ik al een maand in onze Ford truck. Echt een belachelijk grote truck waar ik best vaak reacties mee krijg als mensen mij daarin zien rijden. Op een vroege ochtend kwam ik aan bij de sportschool. En toen ik na het sporten even bij de Dollar General langs ging, een paar winkels verderop, zei de cassiere: Zo hee wat heb jij een grote truck! Ze hoorde me die ochtend aankomen toen ze buiten een sigaretje aan het roken was en was verbaasd dat ik daar uit tevoorschijn kwam omdat ik zo klein ben.
En vaak gebeurt het ook, dat net als ik in of uitstap, de plaatselijke postbode dat dan net ziet met een grote grijns. Instappen in dat ding is best lastig met tassen. Eerst moet ik die tassen op de passagierstoel gooien en dan erin klimmen via ‘t opstapje en half hangend aan de handrail aan de zijkant. Soms vergeet ik dat ik mijn sporttas nog om heb die dan weer in de weg zit. Pfff en dan zit ik eindelijk. Uitstappen is wat makkelijker, ik laat me er min of meer uitglijden maar dat schijnt ook al een grappig gezicht te zijn. Vaak gebeurt het dat mensen op straat stoppen met wat ze aan het doen zijn (weg werkzaamheden, wandelaars) en naar de truck staren, waarschijnlijk, volgens Scott, omdat ze zich afvragen of er uberhaupt wel iemand achter het stuur zit. Nou ja, het moet maar. We zouden eigenlijk gewoon even een niuewe batterij moeten halen en dan de auto naar de garage brengen maar daar hebben we allebei geen zin in.

Ik ben al een paar dagen aan het worstelen met een schilderij van een groepje oudere Japanse vrouwen (en een man) die aan het schilderen zijn in het Imperial palace in Tokyo waar we in 2007 voor even gewoond hebben. Ik denk dat ik vaker dit soort schilderijen ga doen van groepjes schilderende mensen, dan kan ik mezelf er ook tussen zetten, dat is wel grappig vind ik. Het is bijna af, denk ik, maar ik kan er ook op het laatst nog weer hele lagen verf vanaf wassen met terpentine en weer overnieuw beginnen.

Ik moet ook nog wat ergs vertellen. Ik kwam erachter dat we een paar mensen in Nederland vergeten waren een kerstkaart te sturen, die stonden op een apart lijstje omdat het gezamelijke vrienden van ons zijn en ik dacht, misschien wil Scott er wel zelf iets leuks in zetten en hij dacht dat van mij ook en omdat we elk afzonderlijk tussen de bedrijven door wat kaarten schreven waren die mensen overgeslagen. Ik ontving vorige week zelf nog kaarten dus toen dacht ik dat ik ze misschien nog wel op kon sturen maar dat ze misschien bij het postkantoor de datum van het stempel even kunnen terugdraaien zodat het lijkt of ik die kaarten al heel lang geleden heb opgestuurd. Ik belde het postkantoor maar even en legde het verhaal uit. Murielvan het postkantoor moest er wel om lachen en zei Shame on you! maar ze zou het wel doen. Leuk he? Dus ik heb de volgende dag de kaarten gebracht en we besloten de datum op een maand geleden te zetten, toen ik de meeste kaarten heb verstuurd. Wat doet die post er toch lang over niet?
Oh en misschien wel handig om te weten voor andere Nederlanders hier in de States wat Muriel me vertelde; Het tarief voor het internationaal versturen van brieven en kaarten is nu nog 98 cent maar gaat vanaf 22 januari 7 cent omhoog dus het wordt vanaf zondag $1.05!

Ik ga maar weer snel verder.

Happy New Rear!

Ons Oud en Nieuw feest gisteren was weer super geslaagd. Ik zit nu nog met een glimlach op m’n gezicht en vanmorgen toen ik wakker werd moest ik maar snel uit bed om Scott niet wakker te maken met m’n gegiechel. Zijn zo weer van die dingen waar je bij had moeten zijn. Mijn nicht Stephannie komt altijd grappig uit de hoek en gister was ze helemaal op d’r scherpst lol!
Maar goed. Een ding ontbrak en dat was de top 20. Het kost ons elk jaar wel wat moeite om van iedereen drie favoriete liedjes te krijgen en dit jaar is het er niet van gekomen. Ik was intensief aan het schilderen en begon pas zaterdagochtend met de voorbereidingen. Normaal ben ik al weken met de muziek aan de gang en mensen aan het lastig vallen ermee. Maar het ontbreken van de top 20 mocht de pret niet drukken. Scott zou wel een playlist maken op zijn ipod maar die begon daar pas aan toen de eerste gasten al gearriveerd waren dus dat werd niets. En al snel kreeg ik verzoeken om m’n laptop tevoorschijn te halen om youtube videos op de tv af te spelen. Veel leuker. Karaoke hadden we ook nog, waar we -heel verstandig- pas na middernacht aan begonnen. We hadden echte appelbeignets die Scott appelflappels noemt, in spek gerolde dadels met amandelschaafsel erin, kaas/augurk/uitjes prikkers en baklavas, iemand bracht in chocolade gedoopte kersen en komkommersandwiches, anderen brachten drank mee en onze vriend Dan kwam onverwachts toch nog opdagen met zijn nieuwe vriendin en siervuurwerk. Om de traditie van m’n (stief)vader voort te zetten hadden we dit jaar Cinese vuurwerk matten, kleintjes maar want die grote zijn hier niet te vinden. Om 12 uur had iedereen een hoedje op, toeter in de hand, een glas champagne en telden we af met alle mensen op Times Square. Altijd een mooi moment en ik hoop er ooit zelf bij te zijn. Na de gelukswensen en zoenen haasten we ons naar buiten voor de sky lanterns waar iedereen altijd plezier in heeft. Die lanterns mogen echt niet ontbreken, als ik ze niet zou hebben zouden sommige mensen echt zwaar teleurgesteld zijn, het is echt een traditie geworden hier. Ben blij dat ik ze elk jaar weer voor een prikkie (met een beetje mazzel) via ebay kan scoren. Ze komen dan uit China, betaal ik een dollar per lantaarn en verzenden is gratis!(Maar als ik een pakketje naar Nederland stuur kost het me een rib uit m’n lijf, eigenaardig hoor). Scott had de Chinese mat eerder al uitgerold en die lag op het dek bij de tuin, we hadden er goed zicht op vanaf het achterdek. Die kleine klappers maakten verrassend genoeg meer herrie dan ik had gedacht, en het galmt ook lekker bij ons, met die bergen enzo;-). De ‘geesten’ zijn weer verjaagd voor dit jaar. De laatste gasten gingen om half vier naar huis. Het was weer een topavond.
Vanmorgen ben ik gelijk aan de slag gegaan om alles op te ruimen en inmiddels is de kerstboom afgetuigd, zijn alle kerst decoraties opgeborgen en is de vloer gedweild.
Mijn schoonmoeder belde me vanmorgen met het nieuws dat ik met een teaser voor mijn column in de krant sta, dat is ook een leuk begin!

Morgen verhuis ik mijn schilder spullen naar de eetkamer omdat het daar veel lichter is en ik een beetje ruimte gebrek begin te krijgen. De hele maand januari gaan we geen etentjes organiseren dus dat komt dan mooi uit.

Dit komende jaar gaat er veel veranderen. Ik durf er nog niet over te schrijven want misschien komt er nog wel een kink in de kabel maar, jullie lezen het tezijnertijd vanzelf.
Ik doe niet aan goede voornemens maar heb me wel voorgenomen om minder workshops de doen, of misschien wel helemaal geen, in elk geval een jaar columns te schrijven, vooral heel veel te schilderen, veel te leren, mee te doen aan wedstrijden en schilderijen te verkopen. En nog meer te genieten.

De laatste twee weken heb ik het qua sporten een beetje laten afweten, een beetje maar hoor, ik heb alleen de laatste week helemaal niet gesport. Ik merk het alleen wel gelijk weer en weet ook precies waar die vetrolletjes vandaan komen. Vooral de laatste week van December eet ik teveel en vooral slechte dingen. Ik zou eigenlijk helemaal moeten wegblijven van suiker en koekjes en chocola en taart en cake en baklavas en appelbeignets en zoete alcoholische drankjes en wat al niet meer maar een kennis op facebook zei heel wijs: Het maakt niet uit wat je eet tussen kerst en Oud en Nieuw maar wel wat je eet tussen Oud en Nieuw en kerst! Ik heb het er dan ook goed van genomen, vooral gisteren maar vandaag ben ik weer ‘on the program’ en dinsdag ga ik weer sporten. Ik kijk er echt naar uit nog verder in vorm te komen dit jaar. Qua gezondheid ben ik echt goed bezig geweest vorig jaar, ik heb ontzettend veel energie en pas weer in m’n kleren. Dit jaar wil ik een strakker lijf, nog meer energie en nog meer nieuwe kleren.
Ooit las ik op een kerstkaart van een sportschool “Merry Fitness and a Happy New Rear!”. Geweldig niet? En een happy new rear willen we allemaal wel dus bij deze: Happy New Rear!;-)

Lekkere luie tweede Kerstdag

Hier hebben ze geen tweede kerstdag maar ik vier het toch gewoon hoor, al is het dan in mijn eentje want Scott is vandaag flink in de weer geweest met het herinrichten van de walk-in closet. Hij heeft als kerstcadeau voor mij de slaapkamer mooi ingericht met bamboo gordijnen, houten lamellen, een mooie slaapkamer set met tv en mooi vloerkleed en de walk-in closet moest dan ook gelijk maar onder handen genomen worden. Hij heeft ook schilderijen voor me ingelijst en opghangen.
Ik wilde ook nog even vertellen wat we gisteren zoal aten. Mislukte pommes duchesses, dat werd dus gewoon lekkere mashed potatoes, ook aten we geblancheerde haricot verts, spruitjes met uitjes, geroosterde eend, glazed ham, brood met kruidenboter en ananaskaas spread, en als toetje ijs, eggnog cheese cake, appeltaart en key lime pie. De laatste twee had de buurvrouw van m’n schoonouders meegenomen. Ze viert elk jaar kerst bij ons omdat haar kinderen ver weg wonen en ook nooit de moeite nemen haar op te zoeken met de kerst of haar over te laten komen. Ik wist niet dat ze taarten en ijs mee zou nemen anders had ik geen taart gemaakt en nu zit ik dus met een heftige eggnog taart. Hij is wel errug lekker maar als ik nog een stuk neem heb ik morgen een extra zwemband en een onderkin ben ik bang.

Het aantal cadeautjes ging ook dit jaar weer alle perken te buiten. Zoals een vriendin op facebook als commentaar op de hoeveelheid cadeautjes onder onze kerstboom terecht zei, wat nou recessie?! Inderdaad! Onder ons, moet ik zeggen dat het wel typisch is dat degene met de meeste geldzorgen de meeste (waaronder ook veel flut) en duurste cadeaus heeft gekocht voor de kids. Een beetje raar, niet? Meer dan de helft ervan wordt komend jaar verkocht op de yardsale of weggegooid. Dubbel zonde! Wij hebben zelf geen last van de recessie maar we kopen nooit zomaar spullen. Ook voor de kids steken we (of ik) er wel wat tijd in om cadeaus te vinden die langer meegaan en waar ze wat aan hebben. Ze moet het zelf weten maar ik vrees dat haar levensonderhoud op onze schouders terecht gaat komen als ze zo doorgaat, haar lijkt het niets te schelen in elk geval.
Maar goed, de cadeaus dus.

Er was dit jaar niets van mijn amazonlijst besteld, wat ik wel erg jammer vond want dat zijn dingen die ik echt goed kan gebruiken en nou moet ik ze alsnog mezelf cadeau doen. In plaats daarvan kreeg ik een hoop hebbedingetjes die ik zelf nooit zou kopen maar die ik toch wel kan waarderen dus de schade is beperkt gebleven. Maar al had ik niets gekregen vond ik het al prachtig om iedereen bij ons te gast te hebben. Het was toch super gezellig.
Mijn schoonzus had wat fotoalbums meegenomen met foto’s van de afgelopen vijf jaar. Wow wat zijn we allemaal veranderd! Iedereen in de familie is wat aangekomen, alleen Scott is afgevallen!

Vandaag heb ik lekker de hele dag op de bank gehangen met slechte kerstfilms die ik stiekem toch wel aardig vindt, uren zitten kijken op de website http://awkwardfamilyphotos.com/ en een beetje window shoppen voor kunstschildersbenodigdheden (wat een woord). Ik heb ook lekker baklavas gemaakt, dat is toch een stuk makkelijker dan ik had verwacht.

Scott heeft nu vrienden over om te pokeren dus we hoeven de baklavas niet allemaal zelf op te eten gelukkig, nu ik weet wat er precies in zit kan ik er toch niet zonder schuldgevoel van genieten, het is feitelijk niets dan filodeeg met nootjes en lagen en lagen boter en een saus van suiker en honing… die dingen moeten maar snel uit huis verdwijnen!

Ik zit nu lekker in onze knusse nieuw ingerichtte slaapkamer met tv weer een akelig maar stiekem leuke kerstfilm te kijken. Morgen weer aan de slag.

Merry Christmas

Het was weer een gezellig kerst, op de een of andere manier nog leuker dan voorgaande jaren. De foto’s spreken voor zich!
Merry Christmas!

Een dagje uit en verjaardag

De laatste tijd zijn we allebei zo ontzettend druk. Scott is elke dag druk aan het bellen, mailen, vergaderen en ik probeer wanneer ik kan te schildren maar de kerst voorbereidingen nemen nogal wat tijd in beslag aangezien ik alle inkopen doe voor de hele familie. En het kerstdiner neem ik ook weer voor mijn rekening. Het wordt dit jaar: gebraden eend met vijgen saus, en ham, geroosterde paddestoelen, spruitjes met uitjes(die gaat Gwen maken), geblancheerde haricot vers met kruidenboter, zelfgemaakte pommes duchesses, stokbrood met kruidenboter en ananas smeerkaas, misschien gebakken appeltjes als ik kleine kan vinden, en misschien nog een groente erbij.
Dan voor dessert ben ik er nog niet over uit maar het zou kunnen worden: eggnog cheesecake, chocolade trifle, chocolate cappuccino cheesecake of een tiramisu layer cake.

Met alle voorbereidingen schieten de date nights en relaxen er echt bij in en dan is het wel erg prettig als een blogvriendin spontaan voorstelt om samen een museum te bezoeken! Annemiek moest haar ski’s ophalen in Corning en had daar het Rockwell museum of Western art op het oog. Scott had wel gedacht dat ik het leuk zou vinden maar was er niet zeker van dus we zijn daar nooit geweest terwijl we er al regelmatig in de buurt zijn geweest, ik zal er misschien niet bij stil hebben gestaan dat er mooie schilderijen te bewonderen zijn, het kwam denk ik door dat grote buffalo hoofd op de gevel. We spraken af om elkaar daar zondag om 10 uur te ontmoeten. Ik was vroeg omdat ik eerder was vertrokken want je weet maar nooit. Het parkeerterrein was praktisch leeg. Ik schuif op parkeerplaatsen altijd door naar de parkeerplek voor me zodat ik bij het verlaten van de parkeerplek niet achteruit hoef te rijden. Als het druk wordt tegen de tijd dat je weg wilt dan heb je altijd minder goed zicht. Even later kwam Annemiek aangereden en, zo grappig, zij deed precies hetzelfde en kwam precies naast mij te staan hahaha. Op de website stond dat de entree 6.50 zou zijn en dat je korting krijgt als je in de omgeving woont. Ik vroeg me af of je dat dan gelijk erbij moet zeggen of dat ze het vragen (gek he, ga ik me dat al gelijk af lopen vragen). Maar bij aankomst, bleek het gewoon gratis te zijn. Op alle zondagen tot april nog wel! Ik was erg onder de indruk van de collectie, veel schitterende landschappen, typische western taferelen met cowboys en indianen, grappige titels die ik niet heb onthouden. Ik kom hier zeker terug en kan het ook iedereen aanraden die ooit eens in de buurt is. We waren er zo’n twee uurtjes zoet maar hebben dan ook alles aandachtig kunnen bekijken. Het is altijd inspirerend om het werk van professionele artiesten te zien en het erover te hebben met een mede-artistiekeling. Naderhand vulden we een survey in en mochten we ook nog een gratis print uitzoeken, ik ben benieuwd of ze dat ook elke zondag doen want ik zag wel een paar leuke;-). Ik koos voor een print van een Indiaan in een kano die op het punt staat met zijn speer een vis te vangen.

Daarna lunchten we bij een pizzaria/sportsbar achtig restaurant en gingen we nog wat winkelen. Ik had nog een leuke verjaardagskaart voor mijn schoonvader nodig en in de winkelstraat zit een leuke winkel waar ze altijd grappige kaarten verkopen en waar ik altijd wat goeds vind. Veel winkels waren dicht maar toch was het erg gezellig. Het is ontzettend fijn om eens wat anders te doen, erop uit te kunnen gaan met een vriendin en in het nederlands te converseren, absoluut voor herhaling vatbaar.

Onderweg naar huis moest ik nog de Walmart in voor boodschappen. Het was er vreselijk druk met lange rijen dus ik was blij toen ik eindelijk weer buiten was. En toen ging de telefoon, mijn schoonmoeder, of ik een pak melk mee kon nemen. Dus daar ging ik weer voor een pak melk de winkel in. Maar deze keer had ik wel heel veel mazzel. Bij de 20 items or less kassa stond helemaal niemand, kennelijk zag niemand dat daar ook een kassa open was. Het was niet zo dat hij net ‘aan’ was gegaan want ik zag daar net klanten weggaan, maar niemand was daar in de rij aangesloten. De mannelijke kassiere keek met gespeelde wanhoop mijn kant op en zei toen ik aankwam: Help, I’m all alone. Hahaha.
Thuis aangekomen was Scott nog druk aan het bellen en we werden voor het diner verwacht bij zijn schoonouders in verband met Scott’s vader zijn verjaardag. Dus, snel cadeautjes ingepakt, kaartje geschreven, Scott al bellend in de auto gezet en op naar de schoonouders.
Neefje en nichtje waren er natuurlijk ook, ze zijn reuze lief en leuk hoor maar wat een herrie maken ze toch altijd (al moet ik zeggen dat het vaak ook wel mijn schuld is omdat ik meespeel). Na het eten zijn we direct weer naar huis gegaan want Scott had nog veel telefoontjes te plegen. Ik had graag nog willen schilderen maar dat is er niet meer van gekomen. Hopelijk lukt dat vandaag wel.

Nieuwe schilderijen en Dickens of a Christmas

Het was onverwachts heel druk in de sportschool vandaag. Normaal zijn er slechts twee andere dames die op zaterdag ochtend sporten waaronder ook de vrijwilligster die de tent opent en sluit. Maar vandaag was mijn dokter er, een andere man die ik niet ken en de man van een vriendin van mij. (Klinkt niet als veel maar voor Blossburg is het druk). Op elke doordeweekse dag stopt iedereen zijn spullen netjes in een kluisje in de kleedkamers, maar het grappige is dat op zaterdag iedereen zijn spullen gewoon bij de receptie ergens dumpt. Ach ja.

Vandaag was er in Wellsboro de Dickens of a Christmas. Een hele gezellige dag helemaal in de stijl van Dickens. In het gezellige centrum van het dorp is dan een markt waarbij alle verkopers in die stijl verkleed gaan. Er is een kerstkoor, ook al helemaal gekleed met grote jurken en mannen met capes en hoge hoeden… elk jaar bedenk ik me weer te laat dat ik daar ook graag deel van uit zou willen maken. Volgend jaar misschien, lekker zingen in een mooi kostuum. Ik heb vandaag zelf geen foto’s gemaakt maar hier is een kleine impressie van voorgaande jaren:




Ik heb de hele week geschilderd, daar heb ik nu weer lekker de tijd voor nu de workshops voorbij zijn. Op weg naar Wellsboro valt mijn oog altijd op een oud leegstaand huis wat me aantrekt omdat het er zo statig staat te zijn terwijl er niemand meer in woont. Je kan via de ramen zo door het huis heen kijken. Het zal ooit tegen de vlakte gaan heb ik van de eigenaar vernomen, die er alleen nog komt voor de spullen in zijn schuur. Ik besloot er twee schilderijen van te maken. Een in het volle zonlicht en een in de schaduw. Zelf wordt ik in galleries altijd aangetrokken door heftige schaduw schilderijen.
Dit is het huis:

Het huis in zonlicht (of eigenlijk van de zonnige kant):

Deze is nog niet af maar vond hem toch al leuk om te plaatsen.

Ik ben vandaag ook eindelijk begonnen aan de kerst decoraties en we hebben een boom gekocht! Morgen vieren we Sinterklaas en hebben we een dia avond bij Scot’s ouders met oude dias van vroeger.
Verders niets te melden.

Toch een Happy Thanksgiving

Dit jaar nam ik me voor om het mezelf lekker makkelijk te maken want zie voorafgaande jaren.
We hebben met Thanksgiving altijd een diner om 12 uur ‘smiddags met de hele familie in het clubhuis van het jacht kamp. Ik zie er altijd tegen op omdat het zo’n duffe boel is. In het begin probeerde ik er nog wat van te maken door in elk geval altijd lekker eten mee te nemen en goed gekleed voor de dag te komen. Maar dit jaar wilde ik er zelf zo min mogelijk aan doen en het gebeuren maar uitzitten. Natuurlijk kleed ik me wel netjes maar voor de rest kon het me niet snel genoeg voorbij zijn.

Ik maakte sweet potatoes met pecan nuts want die had ik al een paar keer eerder gemaakt en die viel blijkaar erg in de smaak. Een taart liet ik dit jaar achterwege want in de organisatie e-mails die over en weer gingen, stonden er op zijn minst al zes.  De kalkoen wordt altijd door dezelfde mensen gemaakt en schoonzus Gwen doet meestal al de groente. Eerlijk gezegd had ik verwacht dat het ook dit jaar weer een saaie bedoening zou zijn maar op de een of andere manier was het dit jaar erg gezellig. 

Het was om te beginnen al heerlijk weer, de zon scheen en het was helemaal niet koud.
Het eten was allemaal best lekker, de kalkoen was goed bereid en niet droog deze keer en al aten we van papieren bordjes, het waren dit keer speciale Thanksgiving bordjes met bijbehorende servetten! Ik zag wat feestelijke smaakvolle sweaters en net gekapte haren! We keken gedigitaliseerde familie videos van bijna twintig jaar geleden en ik speelde scrabble met neefje Jackson. Nee mensen, ik heb dit jaar niets te klagen. Dus ik ben dit jaar dankbaar voor een leuke Thanksgiving. 

Oh, en of ik volgend jaar toch alsjeblieft weer mijn key lime pie of appeltaart wil maken. Allebei mag ook .

Voila: De rijsttafel

Ik ben de hele zaterdag bezig geweest met de voorbereidingen van de rijsttafel. Zondag was ik ook de hele dag bezig met koken en als ik vrijdag geen draaiboek had gemaakt was het me echt nooit gelukt maar nu was ik tien minuten voor aanvang van het diner helemaal klaar!
Ik had de gasten geadviseerd om voor de kinderen zelf wat eten mee te nemen wat ze zeker zouden lusten. De kids zaten lekker met zijn vieren aan de bar met hun crackers en kaas uit een spray can.

Een kleine greep uit de lijst van ingredienten:

Ik aan het werk:

Het menu:

Het resultaat:

Het dessert:

Het eten werd ook zeer goed ontvangen met uitzondering van twee dames die niet zo van andersoortig eten houden maar de rest bleef opscheppen.
Ikzelf ook, waar ik aardig buikpijn van heb gekregen trouwens.
Ik had uiteraard genoeg voor ten minste twintig mensen gemaakt maar het komt allemaal wel op.
Dat was lekker eten zeg (al zeg ik het zelf)!. Ik heb ooit een keer Indonesisch gekookt met mijn vader en een keer met mijn zusje maar verder eigenlijk nog nooit. Waar het vertalen van recepten al toe kan leiden he?

Nu op naar de volgende projecten, schilderen en schrijven. Onder andere;-).