Wie mooi wil zijn…

Vanmorgen vond ik het hoog tijd om mijn haar te verven. En dan maar hopen dat ik geen allergische reactie krijg.
Af en toe, in een stressvolle periode, ben ik extra vatbaar voor allergische reacties op cosmetische artikelen. En stress hebben we momenteel wel, met huizen die nog steeds niet verkocht zijn, Scott’s bedrijf, mijn onkruiden project, verjaar- en feest dagen die eraan komen, werk in huis dat steeds maar opstapelt en andere dingen.

Ik heb zojuist, zonder morsen (hoera!), de verf in m’n haar aangebracht en dat moet ik even dertig minuten in laten trekken.
Ondertussen zal ik jullie vertellen over de aller ergste allergische reactie die ik ooit heb gehad, want daar moest ik ineens weer aan denken.

Scott en ik hadden elkaar net een paar maanden leren kennen, dat was in juni of juli, dat weet ik nu even niet meer, maar het was in elk geval in 2005. Na een paar maanden ging hij terug naar de VS, om zijn werk voor zijn bedrijf in Louisville, KY voort te zetten.

Dat was natuurlijk vreselijk, ben je stapel verliefd en kun je niet meer bij elkaar zijn.
Nou had ik eigenlijk niet te klagen want Scott zorgde er wel voor dat ik af en toe een weekend over kon komen en af en toe kwam hij weer naar Nederland. Maar toch voelt het vreselijk als je van elkaar verwijderd bent.

Op Scott’s werk werd elk jaar een groot en chique kerstfeest gegeven. En Scott had ook hiervoor weer geregeld dat we er samen heen konden.
Ik was nogal zenuwachtig want ik was nog nooit naar zo’n sjiek feestje geweest. En ik vond mezelf eigenlijk niet sjiek genoeg dus ik zat met mijn handen in het haar over wat ik aan moest enzo.

Ik had gelukkig wel een leuk jurkje maar er moest echt iets hooggehakt onder en daar kon ik niet op lopen. En omdat ik er niet op kon lopen had ik geen hoge hakken in de kast, dus die moest ik nog kopen. Na lang zoeken op de Kalverstraat en Nieuwedijk vond ik een paar wat redelijk comfortabel zat en leuk stond onder het jurkje.

Met m’n haar wist ik al helemaal niet wat ik ging doen dus dat ging gewoon maar in een strakke paardestaart.

En toen, make-up. Dat moest ik zelfs nog aanschaffen want meer dan een oogpotloodje gebruikte ik niet.
Dus ik haalde wat oogschaduw en dergelijke bij de HEMA. (Blauwe oogschaduw nog wel.)
Hoe je make-up aanbracht wist ik ook niet, dus ging ik een beetje oefenen een week voor vertrek.
Dat ging best goed voor een paar dagen.
Mijn vliegtuig vertrok vrijdagochtend maar op woensdagochtend, werd ik wakker met twee dikke ogen!
Vre-se-lijk zag ik er uit, net Rocky na een boks wedstrijd maar dan zonder bloed.
Toen schoot echt de stress erin want hoe kon ik nou met twee van die dikke ogen aan komen zetten?
Van de zenuwen kreeg ik ook ineens overal pukkels op mijn gezicht en werd mijn huid supervet. Oh wat een verschrikking was dat!

Ik belde Scott in paniek op en zei dat ik echt niet kon komen zoals ik er uitzag. Maarja, die vond dat natuurlijk onzin. We hoeven tenslotte niet naar het feest, we kunnen ook gewoon thuisblijven. En nog meer bemoedigende woorden in de geest van het-maakt-toch-niet-uit-hoe-je-eruit-ziet.

Maar ik moest er toch snel wat aan doen, dus ik ging naar de dokter. Die zei, gebruik voorlopig maar geen make-up meer. En hier heb je een zalfje.

Van de dokter ging ik met de bus naar het winkelcentrum om mijn zalfje op te halen bij de apotheek.
Ik wilde hoe dan ook wel iets van make-up op doen, al was het maar om mijn huid wat egaler te laten lijken. Maar de HEMA liep ik deze keer voorbij en ik ging naar de Body Shop voor advies.

Daar zei het meisje van de winkel:”Hey, er zit een blaadje op je voorhoofd”.
En ze plukte toen zo een klein groen blaadje van mijn vette voorhoofd!

Zo heb ik dus rondgelopen en in de bus gezeten, vanaf het moment dat ik wegging bij de dokter,
met mijn vette puisterige huid, twee dichte ogen, en een blaadje op mijn voorhoofd om het geheel compleet te maken. Monsterlijk.

Gelukkig was het de volgende dag al aardig weggetrokken. Met een betere kwaliteit make-up heb ik er toch nog wat van kunnen maken en toen ik bij Scott aankwam was er al bijna niets meer van te zien.

Inmiddels heb ik de verf uitgespoeld, haar gefohnd en niets aan de hand. Gelukkig.

Music

We waren het bijna vergeten maar een tijd geleden had ik tickets gekocht voor the Duke Ellington Orchestra in Williamsport. Twee dagen geleden zag ik het ineens op de kalender staan! Het zou echt iets voor ons zijn omdat helemaal te vergeten met al die drukte. Maar gelukkig zag ik het op tijd en kon Scott regelen dat zijn broer hun vader naar bed zou brengen.

Eerst gingen we bij de Thai eten met zelf meegebrachte koude witte wijn. Ik bestelde mosselen en kip sate, allebei heerlijke voorgerechten. Ik heb ontdekt dat twee voorgerechten in plaats van een hoofdgerecht mij goed bevalt qua hoeveelheid, ik hou ook van de variatie en het is een plus dat het vaak goedkoper is dan een hoofdgerecht. Scott koos een extra spicy lemon en coconut noodle soup met extra brede noodles. Die was ook heerlijk!
Het theater waar het optreden plaats vond was op loop afstand en een paar minuten nadat we in de comfortable stoelen waren neergeploft werd de band al aangekondigd, mooi getimed!
Voor het optreden begon werd aan alle aanwezige oorlogs veteranen gevraagd om op te staan om applaus in ontvangst te nemen. Ik vond het indrukwekkend om te zien hoeveel mensen er opstonden die voor ons land gevochten hebben.

We hadden allebei nog nooit een big band live gezien, het is wel heel anders dan optredens van pop en rock bands die we gewend zijn, maar dit optreden was precies zoals je in films uit de jaren 20/30 ziet:

We hadden eigenlijk verwacht de jongsten daar te zijn maar er waren mensen van alle leeftijden en ook kinderen. Voor het podium was ook ruimte vrijgemaakt voor mensen die wilden dansen en daar werd enthousiast gebruik van gemaakt, door oudere stellen maar ook jonge stelletjes, heel mooi om te zien.
Er werden ook romantische nummers gespeeld. En dan zie je zo’n oud stel dansen en die zie je er ook echt van genieten. Dan kan je je een voorstelling maken hoe ze er vroeger op de dansmiddagen op zondag(als ze die hier ook hadden) samen op dansten, toen ze nog jong waren en verkering hadden.;-).

Ik zou best een keer, wanneer we bijvoorbeeld vijf of tien jaar getrouwd zijn ofzo, zo’n big band willen huren, het heeft echt wel wat en je kan er goed op dansen ook, als je tenminste kan dansen. Wij kunnen dat niet. Ik zou het wel willen leren maar Scott wil niet. Jammer he?

Maar we genoten er zittend ook van hoor, en je kon wel merken dat die bandleden er ook plezier in hadden.
Wij houden allebei van blazers en het was geweldig om te zien met wat voor een gemak de ene na de andere solo werd gespeeld door alle muzikanten. Het moet toch geweldig zijn om een instrument zo goed te beheersen.

Hier nog even een mooi stukje film van vroeger. Ze speelden dit nummer gisteren ook:

Na het optreden waren we nog lang niet in de stemming om naar huis te gaan, dus gingen we even aan de overkant bij cafe the Bullfrog kijken. We moesten vandaag ineens entree betalen, wel vijf dollar! Scott kan daar niet tegen, betalen om een cafe in te kunnen, maar gister betaalde hij zonder morren, hij was echt in een goede stemming hahaha.
Dit cafe heeft een eigenaardige layout, het is tevens een restaurant en het is onduidelijk wat het diner gedeelte is en wat het bar gedeelte is. Er is geen podium maar er speelt wel altijd een bandje. Die staan dan naast twee enorme bierketels tegenover de bar, naast de band staan hoge eettafels met hoge stoelen en daarnaast weer een rij lagere tafels, net als Petra uit Oneonta, hebben wij het er ook altijd over hoe we het een en ander zouden verbeteren. Als het onze bar was. Alleen zij heeft er wel echt verstand van, wij hebben geen kaas gegeten van de horeca.
Door die rare layout en omdat alle goede plekken al bezet waren, kwamen we achter de band terecht.
Toen sloeg de stemming bij Scott al een beetje om. En toen de band begon te spelen vond hij het helemaal niets meer aan, maar ik moedigde hem aan om het nog een kans te geven want dit was slechts het eerste nummer en ik vond het wel goed klinken.
De band had een interessante bezetting, ook weer met blazers en een pedal steel, waar je van die hawaiiaanse geluiden uit krijgt zeg maar.
Het was maar goed dat we gebleven zijn want ze waren echt ontzettend goed, zelfs van de achterkant hahaha. Deze band speelt een interessante mix van bluegrass, maar ook experimenteel, tja, lastig uit te leggen dus hier heb ik een filmpje:(op 46 seconden begint het echt, daarvoor is het wat rommelig)

Ook hier werd er weer enthousiast gedanst. Errug gezellig. En na het optreden raakten we in gesprek met een van de muzikanten, en wat blijkt, die zanger, die je ook op het filmpje ziet, die spreekt gewoon vloeiend Nederlands! Hij is opgegroeid in Amsterdam en Tilburg, grappig he??? Nou ik vond het wel weer bijzonder hoor!

Als alles de komende tijd meezit met het bedrijf dan zit er een mogelijkheid in dat we in onze trouwschuur weer een groot feest gaan geven. Met bonfire en een flinke bar:-). En the Woes! En de Akron family, ook een van onze favoriete bands:

Halloween party

Mensen, wat hebben we weer een lol gehad!
Net als vorig jaar was het weer geweldig gezellig in Harpers Creekside Tavern in English Center(rare naam voor een dorp maar zo heet het echt). En Mason Dixon, een van onze favoriete locale bands, speelde weer fantastisch.

Op een enkeling na was iedereen verkleed.
Er zat ook een loser in kkk kostuum.

En alsof dat al niet disgusting genoeg was, won hij ook nog een prijs hiervoor. Waar zal dit toch over gaan?

Maar ik was niet van plan om er verder ook maar enige aandacht aan te schenken.
We hebben heerlijk gedanst, ik heb Scott nog nooit zo vaak op de dansvloer gekregen als gister! En we wonnen ook allebei een prijs voor onze kostuums. Scott won een tshirt en een pet, en ik een plastic halloween kralenketting van Bacardi. Is toch ook leuk he?

Een oude klasgenoot van Scott, Dan, was er ook met zijn vrouw, Stacy. De laatse keer dat we ze zagen was vorig jaar, ook in deze bar op de Halloween party. Zij waren van plan om in de auto te slapen en hadden een airmatras geinstalleerd maar Scott haalde ze over om bij ons te overnachten, we hebben immers een mooie guest room. Dus ze reden met ons mee terug.

Dat was erg dapper van Dan, wetende dat Scott pro Obama is. Hij grapte, toen hij in de auto stapte, dat hij hoopt dat we ze niet zullen ontvoeren en brainwashen. Want Dan is doodsbang voor alle vreselijke dingen die Obama met dit land gaat doen. En Scott houdt wel van een discussie, dus de rit terug was erg interessant . Stacy is nu een stuk milder geworden over Obama, terwijl zij vorig jaar nog een felle tegenstander was en Mccain koos “because after all, he’s a war hero”.

Maar het werd nog een gezellige nacht met een wijntje, kaasplankje, en toen de mannen het voor gezien hielden hebben Stacy en ik nog tot 7 uur ’s ochtends zitten praten over van alles. Het was zo gezellig!
Ik heb echt het gevoel dat ik er een nieuwe vriendin bij heb.
We spraken af om er in elk geval niet weer een jaar overheen te laten gaan om iets af te spreken.

Maar nu ga ik weer lekker hangen op de bank. We zijn nu een beetje katerig, dus vandaag doen we het rustig aan.

HAPPY HALLOWEEN!

Voor Halloween hadden Scott en ik een paar dagen geleden bedacht dat we lekker gaan feesten in the Harper’s Creek Tavern, want rock cover band Mason Dixon speelt er vanavond!
Eigenlijk wilden we eerst naar de Cellblock maar we hebben ons bedacht omdat we er waarschijnlijk de oudste bezoekers zullen zijn. Plus, we vinden Mason Dixon een geweldige band.

Scott heeft nog een oud Barney Rubble kostuum en ik dacht wel dat ik tijd kon maken om een Betty Rubble kostuum in elkaar te zetten. Ik heb geen naaimachine en kan er, van wat ik me kan herinneren, ook niet goed mee overweg maar het kan met de hand toch best te doen zijn, had ik zo gedacht. Nou, eerlijk gezegd heb ik bijna zitten huilen van frustratie.

Afgelopen woensdag ging ik naar Surplus city om een mooi blauw furry stofje uit te zoeken. Maar ze hadden alleen een soort grijsachtig blauwe kleur en donker grijs, een beetje viezige kleuren wat weinig met Betty Rubble te maken had. Jammer. Toen heb ik maar een gewoon furry panter(of wat voor nepdier het ook is) printje uitgezocht en wat suede veters om het een en ander aan elkaar te rijgen.
Woensdag avond ben ik aan het jurkje begonnen en donderdag was ik zo gefrustreerd dat ik er bijna de brui aan had gegeven, ik had er al een halve dag aan gezeten en er kwam maar niets goeds uit. Wat een ellende, als je iets in je hoofd hebt en het lukt niet! Toen kon ik dus bijna wel janken.

Dus, toen maar lekker uit eten bij de Japanner in Williamsport, biertje erbij, en vrijdag middag lukte het opeens!

Gelukkig maar want ik had als alternatief gisterochtend bij de Dollar General een Morticia outfit gekocht voor kids in de grootste maat die ze haddenb. Maar bij thuiskomt bleek dat het toch echt net iets te klein was voor mij. Dat is het handige van mijn maat dat ik soms bij de kinderkleding kan shoppen, ik heb vorige week bijvoorbeeld een compleet nieuwe sport outfit gekocht, broek en hooded sweat bij de boys department en dat past perfect. Maar goed, soms lukt het dus niet.

Qua trick or treaters aan de deur is het bij ons altijd stil, want we zitten zo afgelegen. Gwen komt vanavond nog wel even langs met Jackson en Ellie maar it’s just not the same. We weten al hoelaat ze gaan komen en wat ze aan zullen hebben. Want we waren er net nog voor Jackson’s vijfde verjaardag met de familie.

Daar werd ons trouwens voorzichtig gevraagd of wij misschien volgend jaar een Halloween feest zouden willen organiseren bij ons thuis of in onze schuur, (en oh ja, of we dit jaar ook weer een Oud en Nieuw feest gaan geven want dat vonden ze zeer geslaagd).

Dat vind ik wel een goed idee! Al ben ik nog nooit naar een Halloween feest geweest.
Ongelooflijk he? Vanavond is mijn allereerste Halloween party!
En dit is mijn kostuum:

Met bijpassende schoenen en diadeem, moet alleen nog even een tasje maken.

Happy Halloween, everybody!

Planning the work

Ongelooflijk hoeveel werk zo’n eetbare onkruiden tuin en workshop project eigenlijk kan worden.
Al dat werk en al de research die ik ervoor doe, ik begon me gister af te vragen of het de moeite allemaal wel waard is. Maar aan de andere kant, ik heb straks wel iets bijzonders.
Ik denk dat er genoeg geinteresseerden zijn en het oogsten voor onszelf wordt straks veel makkelijker.
Als alles allemaal goed gaat tenminste. En dat hangt af van de voorbereidingen.
Plan the work and then work the plan is het motto.

Ik zou tezijnertijd ook zaadjes van alle onkruiden voor verkoop beschikbaar kunnen stellen aan mensen die ook zo’n tuin willen beginnen. Sommige zaadjes zijn namelijk moeilijk te verkrijgen omdat de plant, alhoewel native to Pennsylvania, toch moeilijk te vinden is.
Maar ik heb nu bijna alles wat ik in mijn omgeving kan laten groeien. Bijna. Een van de planten die ik heel graag wilde hebben is de Jerusalem Artichoke.

Jerusalem Artichokes

Van de vader van een vriendin van een vriendin op facebook, die toevallig niet ver weg woont, kan ik wel wat wortels krijgen om direct te planten, dat is geweldig! Want ik heb wel zaadjes weten te bemachtigen maar wortels zijn veel beter, daar kan ik volgend jaar dan al wat van oogsten.
Ik zou over dit hele project wel een aparte blog kunnen bijhouden, als ik tijd had.

De layout is ook apart hoofdstuk.
Ik heb een oppervlak van ongeveer 30 x 75 ft tot mijn beschikking op de zuidkant die afloopt naar het zuiden.
Ik kan nog niet echt een leuke layout bedenken die ook praktisch is. Die kan ik eigenlijk pas gaan maken als ik van alle planten en struikjes precies weet welke pH waarde en andere grond omstandigheden bij ze past. Ik zal op een enkele plek ook wat schaduw moeten maken maar niet veel gelukkig. Tot nu toe zijn het alleen de blauwe viooltjes die schaduw nodig hebben. Ik ga op alfabetische volgorde en zoals je ziet ben ik nog niet door de hele lijst heen. Maar afgaande op waar ik verschillende planten heb gevonden denk ik niet dat ik veel meer schaduw nodig heb.
Dit is de lijst van planten/struiken die volgend jaar in de edible wild plant garden te vinden zullen zijn, met een beetje geluk:
Amaranth
Wild asparagus
Barberry – onder voorbehoud
Bayberry – onder voorbehoud
Blue violet
Butternut -staat al in de tuin
Catnip
Chicory
Cleavers
Coltsfoot
Common Chickweed
Common elderberry – onder voorbehoud
Galinsoga -deze kan ik nog niet vinden
Ground-cherry
Japanese knotweed -onder voorbehoud
Jerusalem Artichoke
Lamb’s-quarters
Ostrich fern
Oswego tea
Pennycress -kan ik ook nog niet vinden
Peppermint
Purslane
Red Clover
Rose
Sassafras
Sheep sorrel
Shepherd’s purse
Spearmint
Spearscale -kan ik ook nog niet vinden
Stinging Nettle
Strawberry
Winter Cress
Wood sorrel
Wild lettuce
Nou dat is toch een leuke lijst, niet?

Door dit project loop ik op mijn kruidenstudie alleen wel erg achter. Toch maar weer wat tijd voor maken vandaag.

Winterse plaatjes

De afgelopen dagen zag het er hier bij ons zo uit:

we hebben een 2 car garage maar die staat vol met rommel momenteel.

Huis, weggetje, schuurtje

Onze tuin aan de oostkant

Ondergesneeuwde bijen kast

Pad achter het huis wat naar de kreek leidt

Ons huis vanaf de zuidkant

Best mooi voor af en toe maar zo vroeg en zoveel had voor mij niet gehoeven. Ik ben er gewoon echt niet klaar voor.
De zomer was te kort dus ik ga serieus wat plannen maken voor een vakantie in Hawai’i en Arizona.
I need palmtrees!

Ik ben d’r weer:-)

Mijn ouders zijn vorige week vrijdag weer naar Nederland vertrokken.
De tijd ging jammer genoeg wel heel erg snel en daardoor heb ik geen tijd kunnen maken om even achter de computer een update te geven over alle leuke dingen die we gedaan hebben. Dus ik dacht, laat ik een leuke slideshow op mn blog zetten, maar dat gaat niet zo makkelijk in wordpress.
Dus dan maar zo.
Het begint met de foto’s van alle cadeautjes die we hebben gekregen. Af en toe moet je de cursor naar het ‘caption’ gedeelte bewegen anders verdwijnt de ondertiteling. (Bij sommige foto’s zit overigens geen ondertiteling).

Ondertussen ben ik al weer helemaal in workmode, het plannen van mijn eetbare onkruid tuin is toch een flink project aan het worden. Dat gaat meestal zo met mij, in het begin denk ik altijd dat het allemaal wel makkelijk zal gaan want in dit geval is het immers onkruid, dat groeit altijd wel, maar als ik er dan induik wordt het alsmaar meer werk, heel gek.
Ik wil het ook helemaal goed doen. Dus ik set my environment up for success (zoals dr. Phil weleens zegt) en zorg dat ik van elke plant precies weet of het luchtige aarde of klei of zand achtige aarde nodig heeft, (note to self, buy soil testing kit or ask for Christmas). Alle onkruid zaadjes die ik heb verzameld en gekocht moeten wel echt ontkiemen anders heb ik nog niets. Winterzaaien is een goede methode maar stel dat het nou niet lukt?
Dus ga ik een gedeelte winterzaaien, een gedeelte binnenshuis beginnen en een gedeelte bij de buren uitgraven en hier naartoe verplaatsen. Het moet maar.

Het sneeuwt vandaag! En niet zo’n beetje ook en mijn bijen zijn nog niet winterklaar, ik hoop maar dat dat goed gaat. Ik ben eergister weer naar de beekeeper’s meeting geweest en heb inwendig weer ontzettend gelachen. Wat een figuren kom je daar tegen. De voorzitter had geregeld dat Bruce, een lid van de club, wat ging vertellen over het voorbereiden van honing, wanneer je die op keurings markten wilt laten beoordelen door een jury. Bruce heeft al veel prijzen gewonnen en weet alles over waar een jury op let.
“En Bruce gaat ons hopelijk wat geheimen verklappen”, zei de voorzitter, het woord aan Bruce gevend. Bruce is een oude dikke kalende man met bril en hij had op het bureau naast de voorzitter zijn eigen stekje opgezet met wat potjes honing en plastic doosje gevulde hoingraat en dergelijke. Aan het gegniffel van John, een andere bijenhouder die met mij meereed (omdat hij ’s avonds niet kan rijden) en andere mensen kon ik wel opmaken dat het weer wat bijzonders ging worden. Toen Bruce begon te praten wist ik waarom.
Bruce neemt zijn tijd, hij praat langzaam en gaat ook graag in op details. Zo noemde hij al zijn kleuren honing en raakte halverwege zijn tel kwijt. Hij wilde bijna weer helemaal opnieuw beginnen maar merkte gelukkig dat we wel begrepen dat hij veel kleuren honing heeft en die allemaal zoveel mogelijk apart houdt. En labelt.
Voor de jury, moeten de labels op het potje allemaal op precies dezelfde hoogte zitten. Hij liet ons twee potjes zien, en de labels zaten min of meer op dezelfde hoogte al zat het label op het eerste potje wel ontzettend scheef. Maar goed. Ook mag er geen schuim op de honing zitten. “En hoe haal je dat schuim er nou uit?” zei Bruce als introductie op het enige geheim wat hij wilde verklappen. Hij haalde iets uit zijn borstzak en hield het omhoog:”With his plastic spoon I get at Wendy’s when I go get a Chillie “. Hij demonstreerde hoe de maat van de lepel precies de juiste maat heeft voor het handig verwijderen van het schuim. Je plaatst de lepel met de bolle kant horizontaal op de mond van het potje zodat het volledig de honing bedekt (de honing oppervlakte mag aan de buitenkant niet zichtbaar zijn onder de dop dus je moet het potje bijna helemaal vullen), en haalt de lepel er weer uit en zo haal je het schuim eraf!
“Is THAT your SECRET?!” riep een vrouw uit en iedereen begon te lachen. Want ja, het is ook niet echt heel spectaculair. Hij liet ook al zijn prijzen zien, vaantjes en strikken, het hoogste geldbedrag wat hij ooit won was twee en dertig dollar. “Yeah, I always win, but it really helps that I never have any competition!” Blijkt dus dat hij op zulke markten vrijwel altijd de enige is met honing. Sja, zo kun je wel winnen ja!
Vervolgens vertelde hij over de vochtigheidsgraad in de honing en hoe hoog hij mag zijn.
Om het zelf thuis te meten had hij een duur apparaatje gekocht, het leek op een mini telescoopje. Hij deed een druppel honing in het aparaatje op een soort glasplaatje, keek door de lens en zei:”And now you can read the moisture level…if you have good eyesight that is…” Hij kon het niet lezen hihihi.
Ik wou dat ik dit had kunnen filmen, priceless! Afijn, het aparaatje ging de hele groep rond, en toen het weer terug kwam bij Bruce was de voorzitter alweer aan het woord over een artikel in een bijen magazine over bijen gif therapie. John stootte me aan en fluisterde, “Watch how Bruce is going to take the honey of that thing”. Met zijn vinger haalde hij de hoing eraf en stopte het in zijn mond, en met spuug maakte hij het glasplaatje schoon, stak zijn vinger weer in zijn mond en met een gebruikt frommelig zakdoekje maakte hij het glasplaatje droog. “Owww Jammer! I hoped he was going to lick it off!” zei John.
De volgende meeting is pas weer in maart.

Het is nu wel erg wit buiten, bah, bah en nog eens bah!

Visite uit Nederland!

Gisteravond hebben we mijn ouders verwelkomd op de luchthaven in Elmira. Echt fijn om ze weer te zien! Vorig jaar hadden we amper tijd voor ze vanwege de renovatie en de bruiloft, maar nu kunnen we gewoon relaxen en leuke dingen doen zonder tijdsdruk. Ik heb zelfs geen klusjes voor ze deze keer .
Ze hebben een goede vlucht gehad. Mijn moeder was vooral te spreken over het eten.
Zij had tijdens het boeken aangegeven vegetarisch te willen eten, niet omdat ze vegetarisch is maar omdat ze de kip en pasta maaltijden niet lekker vindt. Maar de vegetarische maaltijd is beslist aan te raden. Ze kreeg gebakken rijst, verse spinazie en een salade van tomaat en paprika en lekkere dressing, vers fruit als desert en roggebrood. Klinkt beter dan wat ik normaal krijg.

Bij thuiskomst wilden Scott en ik hun bagage naar boven dragen maar die hele grote erg zware rode tas sporttas kon beneden blijven. “Dat is allemaal voor jou!” Zei m’n moeder.
Nou. Dat moet wel heel veel zijn want die tas is zwaarder dan hun gewone bagage…ik had dan ook wel het een en ander besteld. Best veel eigenlijk .
Ik zal even laten zien wat het allemaal was:
…..
Helaas, dat moet maar wachten tot morgen want Photoshop heeft weer kuren.
Maar jullie zijn zeker wel nieuwsgierig he? Zeker als ik jullie zou vertellen dat de hele eettafel vol stond met lekkernijen en leuke en handige dingen. Misschien morgen…of overmorgen….;-)

We hadden voor hun komst flink wat dagen schoongemaakt en opgeruimd in huis. Niet dat het een zwijnestal was maar soms heb je van die projectjes die blijven liggen en dan zijn logees een goede reden om toch nog even te doen. Ik had bijvoorbeeld al een hele tijd het lappen van de ramen op mijn schema staan.
Een groot huis is leuk maar niet als je veel ramen hebt waar nog steeds een laag stof van de verbouwing op ligt. Het lappen van de ramen alleen al heeft mij twee dagen gekost.
Uiteraard heb ik ook weer die leuke toeristen foldertjes in hun slaapkamer klaargelegd en het mandje met mini toilet artikelen die we uit Japanse hotels hebben meegenomen. Ik zat nog te denken om een gastenboekje in elkaar te zetten maar dat gaat misschien weer wat ver.

Vandaag moest Scott aan het werk dus gingen we met zijn drieen op pad, naar Wellsboro. Daar hebben ze een Thrift store waar ik nog nooit geweest was. Ik ga eigenlijk alleen met bezoekers winkelen want uit mezelf doe ik het niet.
Vorig jaar bijvoorbeeld kwam ik er, dankzij mijn moeder, achter dat er best leuke winkels zijn in Wellsboro. Mijn moeder had die ontdekt toen ze met mijn schoonmoeder’s Red Hat club een tour deed door dat stadje. Daarna heeft ze diezelfde tour met mij min of meer nog eens gedaan zodat ik ook wist waar alles was.
Nu heb ik dus ook de Thriftstore ontdekt. Ik heb er toch drie leuke truien gescoord voor weinig. En mijn moeder heeft een paar rieten mandjes voor me gekocht voor de workshop volgend jaar. Hele fleurige mandjes zijn het wel .
We hebben lekker geluncht in de Wellsboro Diner, een eetgelegenheid in een treinstel. Ik was er al een tijd niet geweest, toch wel gezellig daar.

Na een wandeling door Main Street en bezoekjes bij de verschillende country prullaria winkeltjes gingen we weer richting de Grand Canyon, onderweg stoppend bij een klein winkeltje, de ‘Yellow Basket Shop’ waar ze nog meer prullen en dingen verkopen voor de leuk. Mandjes, herfst ornamenten, dingetjes voor aan de muur, ach je kent het.
Bij de Grand Canyon was het rustig. Het had een beetje geregend en de mist trok weer op, dat was een erg mooi gezicht maar ik was met mijn moeder druk bezig om eikels(hier heten ze ‘acorns’ terwijl in Nederland, ‘eekhoorns’ de dieren zijn die acorns eten, grappig he?) op te rapen dus ik had niet echt de tijd genomen om mooie foto’s te maken.
Ik ga morgen kijken of de acorns te eten zijn. Rauw zijn ze in elk geval ont-zet-tend bitter. Maar met koken en roosteren kan je er wel wat van maken, heb ik tenminste gelezen.
Tot morgen!

Algemeen beschaafd Amerikaans

Regelmatig betrap ik mezelf erop dat ik in mijn hoofd of hardop woorden herhaal die ik hoor op de radio of tv. Scott zit dan een beetje te grinniken omdat hij weet dat ik dan bezig ben met mijn accent. (Ik denk nu: Viejhukul, sommige mensen zeggen Veehikul of Vejikl).

Scott wilde zijn bedrijf eigenlijk ‘Northern Lycoming Resources’ noemen maar ik kan ‘Northern’ niet goed uitspreken. We hebben echt vaak geoefend maar ik krijg het niet mooi accentloos. Dus toen is het maar ‘Tioga Resources’ geworden. Daar zitten lekker veel S-sen in die makkelijk te Nederlands kunnen worden uitgesproken maar het is toch makkelijker zonder ook nog die ‘Northern’ erbij.

Scott vindt het amusant dat ik er zo m’n best doe om dat accent kwijt te raken maar eigenlijk wil hij niet dat ik als een Amerikaanse ga praten, hij vindt mijn accent juist mooi. Maar ik niet.

Ik weet nog wel dat als Nederlandse vriendjes heel stoer iets in het Engels zeiden, zelfs onbedoeld maar toch met een zwaar Nederlands accent, dat de verliefdheid dan spontaan over was. (Toen was ik nog heel jong, is dat een excuus?) Ik vind het vaak ook erg om mezelf terug te horen.

Nu ik volgend jaar herbwalks ga doen en als logisch gevolg graag wat kruiden filmpjes voor youtube in elkaar wil zetten ben ik me nog sterker bewust van mijn accent. Het weerhoudt mij ervan om korte docu’s te maken over Liberty. Of auditie te doen voor een nieuw theater stuk.

Maar ik vind het accent in Liberty ook niet mooi (mondiee, toosdiee, wensdiee, hunningcamp, themthis themthat) maar er moet toch zoiets zijn als Algemeen Beschaafd Amerikaans?

Ik weet ook wel dat ik het Nederlandse accent waarschijnlijk nooit helemaal kwijt zal raken. De serveerster van de Wheel Inn die ik onlangs heb ontmoet en al sinds haar elfde hier woont heeft nog steeds een zware Nederlandse S al was me dat eerst niet opgevallen maar sinds afgelopen weekend dus wel.

Maar misschien biedt dit uitkomst?:

Auw!

Het was vanmiddag drie weken geleden dat ik de eerste bijen kolonie had geinspecteerd en ik wist dat het tijd was om een nieuwe kist met lege frames toe te voegen zodat ze die kunnen vullen met honing.
Ik had thuis even snel mijn beschermkleding meegenomen en reed naar Steve’s schuur waar de kast staat.
Mijn bijen zijn altijd erg rustig dus ik had mijn smoker niet meegenomen. Ik heb in al die tijd nog maar twee keer de smoker gebruikt. De eerste keer was toen ik het hele pakket in de kast leegschudde, toen was het al niet nodig, en de tweede keer was toen een beer de tweede kolonie uit elkaar had gehaald en ze in paniek waren, toen was het wel handig.

Vandaag had ik mijn smoker beter mee kunnen nemen, een spijkerbroek kunnen aantrekken met daaroverheen een regenbroek of een werkbroek en elastiek om de pijpen dicht te houden. In plaats van mijn dunne trainingsbroek.
Na een korte inspectie van de bovenste kist, waarin ik zag dat bijna alle frames al behoorlijk vol zaten, besloot ik deze kist op te tillen en een lege kist daaronder te plaatsen. De kist zat muurvast door propolis (lijm die bijen maken om gaten te vullen en kisten aan elkaar vast te lijmen). Met een kleine koevoet speciaal voor het openbreken van bijenkasten, wrikte ik de kist los. Ik tilde hem op en was blij verrast door het enorme gewicht. Ze zeggen altijd dat alle imkers rug problemen hebben, of zullen krijgen. Nu snap ik wel waarom ze dat zeggen. Geen idee dat honing zo zwaar kon zijn!

Maar die gedachte kon ik niet afmaken, want nog voor ik de kans had om de volle kast op de grond te zetten hoorde ik een heftig gezoem en voor ik het wist werd ik aangevallen!
Ik had een goede bechermende jas aan met hoed en handschoenen maar die dunne trainings broek bood totaal geen bescherming. Overal op mijn benen en achterwerk voelde ik kleine branderige prikjes.

Ik rende weg en viel daarbij ook nog eens. Er was niemand in de buurt, gelukkig, want dat was natuurijk geen fraai gezicht. Ik rende naar Steve’s huis, er was niemand thuis, ik moest snel Scott bellen want als ik allergisch ben kan ik niet zelf naar het ziekenhuis rijden. Ik klopte zo goed mogelijk alle bijen van me af, en rende naar binnen om Scott te bellen. Net toen ik Scott aan de lijn had kwam er bij ons thuis iemand langs van Paradigm Windows omdat we klachten hebben over de horren waar toch nog zoveel vliegen door lijken te kunnen komen. Scott rende die man voorbij “Sorry, Emergency!” roepend, de auto in en sjeeste weg.
Hij was er binnen een minuut maar gelukkig begon de pijn al weg te trekken. Eigenlijk was het meer een branderig gevoel geworden.

Angels waren niet meer te vinden, ik geloof dat die allemaal in mijn broek zijn blijven hangen. Nog een geluk! Thuis gekomen sneed Scott een Aloe stengel af en wreef de gel op alle plekken waar ik gestoken was. En om eventuele infecties tegen te gaan heb ik verse weegbree bladeren geplukt, gekookt en op de wonden gelegd. Hopelijk ondervind ik hier verder geen problemen meer van.
Leuk verhaal weer om te vertellen op de bijenhouders vergadering deze week.

Terwijl ik hier zit met bladeren op mijn benen google ik wat over bijensteken en ik kom toch wel een heel aparte therapie tegen. Bijen gif therapie! Kent iemand dat?